ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Η Αλέκα Παπαρήγα ειρωνεύεται τους “γητευτές" του ΣΥΡΙΖΑ

Βουλή, 7/12/2014 - ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ (Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας): Για μια ακόμη φορά οι ολοήμερες αυτές συζητήσεις της Βουλής, τουλάχιστον εμένα, μου θυμίζουν ότι είμαστε κάπου στη «γέφυρα των στεναγμών» και τη «λίμνη των δακρύων».
Από όλες τις πτέρυγες – και από εμάς, βεβαίως, αλλά από μια διαφορετική οπτική - γίνεται λόγος για τις τεράστιες θυσίες που έχει υποστεί ο ελληνικός λαός κατά τη διάρκεια της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης. Έχουμε δάκρυα, αναγνώριση, «να μην πάνε χαμένα», «όχι άλλες θυσίες», «δεν αντέχει άλλο ο λαός» κλπ..

Βάζω το εξής ερώτημα:
Έχετε δει στο πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας που είναι ο ηγέτης – ας πούμε – του ενός πόλου, να γίνεται λόγος για ανάκτηση των απωλειών, έστω σε ένα σχετικό βάθος χρόνου;

Καμία τέτοια τοποθέτηση δεν έχουμε για ανάκτηση των απωλειών, τις οποίες αναγνωρίζουν ότι υπήρξαν. Δεν υπάρχει πτέρυγα της Βουλής που δεν αναγνωρίζει ότι υπήρχαν απώλειες.

Δεύτερον, έχετε δει στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι η κορυφή του άλλου πόλου, να υπάρχει θέση για ανάκτηση των απωλειών;

Με την ευκαιρία, θέλω να πω ότι δεν είναι μόνο η λιτότητα. Η λιτότητα έχει κυρίως οικονομική διάσταση με την έννοια, μισθοί, συντάξεις, κοινωνικές δαπάνες κλπ., που μειώνονται, γκρεμίζονται. Δεν μειώθηκαν απλώς. Εδώ υπάρχουν οι αναδιαρθρώσεις: Εργασιακές σχέσεις, κοινωνική ασφάλιση, χρόνος εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις κλπ. Δεν γίνεται κανένας λόγος.

Αυτά που κυρίως ακούμε είναι τα εξής: Κατώτατος μισθός – και μάλιστα χαίρεται η Νέα Δημοκρατία γιατί λέει ότι σε δεκατρείς δήμους εφαρμόζεται κατώτατος μισθός –- κατώτατη σύνταξη, ακραία φτώχεια, ανθρωπιστική κρίση. Και ακραία φτώχεια από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ. Ο στόχος είναι να μην μείνει κανείς χωρίς ρεύμα και νερό και εν πάση περιπτώσει να πάρει κι ένα πιάτο φαΐ, παίρνοντας υπόψη ότι υπάρχουν και τα συσσίτια, απλώς να πολλαπλασιαστούν. Αυτά ακούμε ή τουλάχιστον αυτά ακούει ο ελληνικός λαός.

Θα ήθελα με την ευκαιρία να πω ότι όλη αυτή η συζήτηση για τον κατώτατο μισθό, κατώτατη σύνταξη, την ακραία φτώχεια κλπ. μου θυμίζει αυτό το πράγμα τα ρετιρέ και τα υπόγεια, τους έχοντες και μη κατέχοντες, τη σημιτική λογική, τη λογική που είχε πιο πριν προβάλει ο κ. Παπανδρέου και ανάλογα τέτοια συνθήματα ή τέτοια λογική είχε και η Νέα Δημοκρατία, που μιλούσε γι’ αυτούς που παίρνουν πολλά και γι’ αυτούς που αδικούνται και παίρνουν λίγα.

Ξέρετε, αυτή η τοποθέτηση, χωρίς να αρνούμαι την ακραία φτώχεια  – βεβαίως υπάρχει ακραία φτώχεια – στην ουσία είναι μία 100% διασπαστική πολιτική απέναντι στους εργαζόμενους. Δεν μας ενδιαφέρουν οι διαιρέσεις των κομμάτων και ιδιαίτερα των κομμάτων που στηρίζουν το σύστημα, αλλά είναι μία πολιτική η οποία οδηγεί στη διαίρεση, στη διάσπαση και στη δυσκολία να υπάρχει κοινή δράση ανάμεσα στους εργαζόμενους που έχουν δεχτεί ολομέτωπη επίθεση. Μπορεί να υπάρχει διαβάθμιση των συνεπειών, αλλά δεν είναι και η πρώτη φορά που υπάρχει διαβάθμιση και των αυξήσεων και των συνεπειών.

Αυτή είναι η λογική σας, διαίρεση και υποδιαίρεση. Δηλαδή, βεβαίως, αυτός που παίρνει σύνταξη 400 ευρώ πεινάει. Αυτός που παίρνει 800 ευρώ παίρνει κάτι παραπάνω βεβαίως. Είναι καλύτερο το 800 από το 400. Αλλά είναι υψηλοσυνταξιούχος; Θα πάμε, λοιπόν, διέξοδος, ανάπτυξη και αφού προσκυνάμε τις θυσίες και θα πάμε με όριο φτώχειας 5.000. Δηλαδή αυτός που έχει 6.000 δεν είναι φτωχός. Μπορεί να ζήσει, όχι οικογένεια, αλλά άτομο με 5.000 το χρόνο; Οικογένεια εννοείται ότι δεν μπορεί να ζήσει. Κι αν μου πείτε ότι μπορεί να ζήσει, από κάπου αλλού έχει εισοδήματα. Δεν ζει!

Εγώ σας λέω να πάμε – που κανείς δεν το υπόσχεται – στα 11.000 που ήταν το επίπεδο διαβίωσης μιας τετραμελούς οικογένειας τις δύο πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα. Με ό,τι επιτεύγματα υπάρχουν, μπορεί να ζει μία οικογένεια τετραμελής και μάλιστα με παιδιά με 11.000; Εδώ μιλάμε για τις αυτοκτονίες, μιλάμε για αυτόν που πεινάει, να μιλήσουμε για όλη τη φτώχεια με τη διαβάθμισή της. Όχι, όμως, οι επάνω να πάνε κάτω, οι σχετικά λίγο πιο πάνω να πάνε κάτω, αλλά να γίνει το αντίθετο.

Για μετρήστε. Υπάρχουν οικογένειες οι οποίες έχουν φως στο σπίτι, αλλά δεν έχουν θέρμανση. Πόσες εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες δεν πάνε στα συσσίτια, δεν πεινάνε, αλλά έχετε ρωτήσει τι τρώνε; Ρύζι, μακαρόνια, πλιγούρι  – αυτό το καινούργιο πλιγούρι, δεν λέω το κατοχικό – και κριθαράκι και χωρίς σαλάτα δίπλα και τυράκι και ενδεχομένως δίπλα δεν υπάρχει ούτε φρούτο. Μιλάμε για οικογένειες με παιδιά.

Έχετε μετρήσει πόσοι συνταξιούχοι, αλλά και μη συνταξιούχοι δεν τα βγάζουν πέρα να παίρνουν όλα τους τα φάρμακα  – λέω για τους συνταξιούχους γιατί έχουν περισσότερα προβλήματα – γιατί δεν υπάρχουν μόνο οι βασικές ασθένειες, υπάρχουν και τα συνοδά προβλήματα και παίρνουν τα φάρμακα περιοδικά και διαλέγουν και λένε «Θα πάρω τα τέσσερα, αλλά δεν θα πάρω τα άλλα τρία»;

Πώς λογίζεται η ακραία φτώχεια και γιατί γίνεται λόγος μόνο για την ακραία φτώχεια; Γιατί βολεύει και τη Νέα Δημοκρατία και το ΣΥΡΙΖΑ και τους συμμάχους τους. Γιατί η πολιτική που εμφανίζεται σαν συνέχεια ή σαν εναλλακτική θα πάρει υπόψη τα εύκολα. Την ακραία φτώχεια εύκολα την προσελκύεις και σε ψήφους και σε πολλά άλλα πράγματα.

Δεύτερο ζήτημα. Εμείς ξεκινάμε από το εξής πράγμα και απευθυνόμαστε στο λαό, όχι στη Βουλή: Είναι τελειωμένα τα πράγματα.

Δεν μπορεί ο εργατόκοσμος, ο λαϊκός κόσμος να πάει πίσω από την ανάκτηση των απωλειών. Και ταυτόχρονα πρέπει να καταγράφει τις σύγχρονες ανάγκες του. Όχι γενικά και θεωρητικά και απόλυτα, αλλά με βάση τις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, την πρόοδο της επιστήμης, της τεχνολογίας, το πολιτιστικό επίπεδο κ.λπ., δηλαδή θα πάρει υπόψη τους συγκεκριμένους παράγοντες. Δεν μιλάμε ούτε με όρους Ηνωμένων Πολιτειών ούτε με όρους Γερμανίας. Μιλάμε με όρους Ελλάδας στο συγκεκριμένο πεδίο. Αυτό είναι ζήτημα κινήματος. Καθαρά πράγματα.

Πάμε σε ένα δεύτερο ζήτημα, αυτό των εκλογών. Τώρα οι διαφορές σας είναι το αν θα γίνουν το 2015, το 2016, το Μάρτιο του 2015, στο τέλος του 2015, στις αρχές του 2016. Εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα και ξέρετε πολύ καλά ότι δεν θα ψηφίσουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, για τους δικούς μας λόγους και δεν μας ενδιαφέρει αν είμαστε μέσα σε εκείνους που θα οδηγήσουν τα πράγματα σε άμεσες εκλογές. Δεν τις φοβόμαστε ούτε τις απευχόμαστε.

Σε καμία περίπτωση, όμως, ο λαός δεν πρέπει να δεχθεί – και ένα μέρος δυστυχώς το δέχεται – ότι οι εκλογές ίσον λαϊκή κυριαρχία. 
Λαϊκή εντολή είναι. Λαϊκή κυριαρχία δεν είναι. 
Γιατί αν ήταν λαϊκή κυριαρχία, δεν θα πείναγε ένα μεγάλο μέρος του λαού σήμερα.

Με συγχωρείτε, αλλά δεν δεχθήκαμε πολεμική επίθεση. Δεν είχαμε καταστροφή, πλημμύρες, τσουνάμια κ.λπ. στην Ελλάδα για να πούμε ότι πεινάσαμε. Επομένως, λαϊκή εντολή είναι, βεβαίως. Σεβόμαστε με αυτή την έννοια τα αποτελέσματα των εκλογών. Δεν είναι λαϊκή κυριαρχία.

Κοιτάξτε, το 2012 έγινε μία αλλαγή στον πολιτικό συσχετισμό στην Ελλάδα; Βεβαίως έγινε. Και αν θέλετε, τηρουμένων των αναλογιών, μία ανάλογη έγινε και το 1981. Και μάλιστα το 1981, ανεξάρτητα από τη γνώμη που είχαμε και έχουμε για το ΠΑΣΟΚ, αυτή η αλλαγή ήρθε σαν συνέπεια μεγάλων λαϊκών αγώνων. Η όποια αλλαγή, αν γίνει, στις επόμενες εκλογές –είναι πολύ πιθανό – και έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρόκειται να είναι προϊόν αγώνων. Προϊόν κάλπης θα είναι, δεν το συζητάμε. Αλλά θα είναι προϊόν πτώσης και κατάπτωσης του κινήματος από το 2012 και μετά, χωρίς να λέμε ότι πριν το 2012 ήταν στα ύψη.

Τι συνέβη; Λογικά, δηλαδή, από το 2012 και μετά δεν έπρεπε το λαϊκό κίνημα να έχει ανέβει κάποιες βαθμίδες και να έχει αναγκάσει την Κυβέρνηση, έστω, σε κάποιες επιμέρους υποχωρήσεις; Πείτε μου σε ποια σημεία υποχώρησε η Κυβέρνηση κάτω από τον υπαρκτό φόβο να γκρεμιστεί και η Νέα Δημοκρατία ανάλογα με το γκρέμισμα που έπαθε το ΠΑΣΟΚ. Καμία υποχώρηση. Γιατί μη μου πείτε ότι ο κρατικός προϋπολογισμός είναι υποχώρηση της Νέας Δημοκρατίας στην πίεση του κινήματος ή στην πίεση του Κοινοβουλίου. Όχι!

Άρα, τα πράγματα είναι πολύ βαθύτερα από το να τα ανάγουμε σε κυβερνητισμό, σε εναλλαγή κομμάτων στην κυβέρνηση ή στη διαχειριστική ικανότητα των κομμάτων.

Αντίθετα, η πλύση εγκεφάλου που γίνεται σήμερα είναι η εξής. Από τη μία μεριά έχουμε τη Νέα Δημοκρατία και έχουμε έναν Πρωθυπουργό – το προσωποποιώ γιατί το προσωποποιούν οι άλλοι, δεν είναι ζήτημα προσώπου – ο οποίος λέει ότι πρέπει να δικαιώσουμε τις ελπίδες και την εμπιστοσύνη που μας έχουν δείξει οι πιστωτές μας, αυτοί που μας δάνεισαν. Και δεν μας δάνεισαν με το αζημίωτο, βεβαίως.

Έχουμε και το ΣΥΡΙΖΑ που λέει: Κοιτάξτε να δείτε. Μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εμείς διαθέτουμε το «γητευτή των λιονταριών» μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Θα γοητεύσουμε. Και θα τα κάνουμε όλα τα πάνω κάτω. Θα χτυπήσουμε και το χέρι στο τραπέζι. Εμείς θα γοητεύσουμε τα funds, τους πιστωτές. Οι γητευτές. Και ο ελληνικός λαός σου λέει ας δοκιμάσουμε, μπας και με έναν εύκολο τρόπο μπορεί να λύσουμε τα προβλήματά μας. Αυτό δεν είναι πλύση εγκεφάλου; Γιατί δεν αντιστοιχούν σε καμία πραγματικότητα.

Εδώ βλέπετε ότι είναι αποφασισμένοι. Δεν τους νοιάζει όποιο και να είναι το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ελλάδα. Τι τους νοιάζει; 
Να μην ανέβει το κίνημα. 
Να μην συνειδητοποιήσει η εργατική τάξη την αποστολή της. 
Να μην υπάρξει κίνημα που διεκδικεί να περάσει στα χέρια του ο πλούτος, που διεκδικεί τη μονομερή διαγραφή του χρέους, που διεκδικεί την αποδέσμευση. 
Όλα τα άλλα μπορούν να τα κουλαντρίσουν.

Θα ήθελα, με την ευκαιρία αυτή, να ξεκαθαρίσω το εξής ζήτημα, ξεκινώντας από το αναπτυξιακό θέμα: Παραδείγματος χάριν, βλέπουμε ότι όλα τα κόμματα μιλάνε για ανάπτυξη. Εμείς, βέβαια, λέμε «καπιταλιστική» ανάπτυξη. Ας το αφήσουμε και αυτό, διότι εδώ μέσα δεν πρόκειται να πείσουμε κανέναν.

Κατ’ αρχήν, ποιος θα είναι ο κύριος φορέας της ανάπτυξης; Είτε ο ένας λέει θα έχω περισσότερες, πολλές ή λίγες δημόσιες επενδύσεις, κρατικές ή θα έχω και μία τράπεζα, δήθεν κρατική, ή το νερό κρατικό ή δεν ξέρω τι άλλο κρατικό. Ο κύριος φορέας που θα κάνει τις επενδύσεις είναι οι επιχειρηματικοί όμιλοι.

Άλλωστε, η Νέα Δημοκρατία το λέει καθαρά, το ίδιο και ο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί πήγε δηλαδή στο City του Λονδίνου; Για να καθησυχάσει τους επενδυτές. Γιατί πήγε, για να τους τρομάξει; Δεν είχε νόημα. Εάν είναι τρομαγμένοι, μην πας, τρόμαξέ τους και περισσότερο. Γύρισέ τους την πλάτη. Πήγε, λοιπόν, για να τους καθησυχάσει.

Επομένως, στον φορέα, ο οποίος θα επενδύσει στην Ελλάδα δεν έχετε διαφωνίες, αυτός θα είναι. Λέει η Νέα Δημοκρατία: «Καλούμε επενδυτές εκεί που έχουμε συγκριτικά πλεονεκτήματα». Τον όρο αυτό τον έχω ακούσει επανειλημμένα και από το ΣΥΡΙΖΑ. Η λέξη «συγκριτικά» σε τι αναφέρεται;

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΥΚΟΥΡΕΝΤΖΟΣ: Είναι η οικονομική θεωρία του Ρικάρντο.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Σε σχέση με τον ανταγωνισμό με τις άλλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Ανάλογα με το πού βλέπουν οι επενδυτές που είναι ή θα έρθουν στην Ελλάδα το συγκριτικό πλεονέκτημα, δηλαδή το περισσότερο κέρδος. Δεν θα κάνουν επενδύσεις ανάλογα με τις ανθρώπινες ανάγκες ή με τις ανάγκες μιας, ας πούμε, ανάπτυξης προς όφελος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Θα σας πω ένα παράδειγμα: Θα υπάρξουν ενδεχομένως επενδύσεις ή διάθεση ακόμα και δημοσίων δαπανών για κατασκευές; Ναι, θα υπάρξουν και δεν το αμφισβητούμε. Είναι το ίδιο πράγμα να τονωθεί ο τομέας των κατασκευών και της παραγωγής κατασκευαστικών υλικών που πηγαίνουν για λαϊκή στέγη, για παιδικούς σταθμούς, παιδικές χαρές, παραθεριστικά κέντρα κλπ και είναι το ίδιο να γίνουν κατασκευές μόνο για εκείνες τις οδικές αρτηρίες, όπου μεταφέρονται τα εμπορεύματα, αφού η Ελλάδα είναι ενδιάμεσος σταθμός ή για να κάνουμε μεγάλες αποθήκες για την αποθήκευση των προϊόντων μερικές μέρες, μέχρι να πάνε στην Ευρώπη ή το πολύ-πολύ για να γίνεται ένα μικρότερο πακετάρισμα και να πάνε σε μικρότερα κομμάτια στην Ευρώπη και σε περισσότερες χώρες;

Είναι το ίδιο; Είναι το ίδιο κατασκευές για λαϊκή στέγη και το ίδιο κατασκευές για παραθεριστικά χωριά γι’ αυτούς που έχουν το παραδάκι; Δεν είναι το ίδιο.

Είναι το ίδιο να έχεις, ας πούμε, κλωστοϋφαντουργία που κάνει επεξεργασία νήματος για να κάνεις εξαγωγές ή παραγωγή μέχρι το τελικό προϊόν, τα ρούχα; Και με αυτήν την έννοια μπαίνει για εμάς το θέμα της λαϊκής ιδιοκτησίας.

Εμείς δεν απαιτούμε και δεν μπορούμε να απαιτήσουμε από τους επιχειρηματίες να κατασκευάσουν με βάση το πλάνο που εμείς βλέπουμε ως ανάπτυξη. Εμείς αυτό που μπορούμε να τους πούμε είναι ότι κάποτε ο λαός πρέπει να τους καταργήσει, ως ιδιοκτησία, όχι ως πρόσωπα.

Ας αφήσω το θέμα της ιδιοκτησίας, που το θεωρείτε ξεπερασμένο. Ακόμα και αν δούμε τι θεωρούμε αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, θα δείτε το χάος που μας χωρίζει.

Για παράδειγμα, μπορεί να μιλάει κανείς στην Ελλάδα για «μεταποίηση», χωρίς να συνδυάζεται με την εξορυκτική βιομηχανία; Εμείς παραδείγματος χάρη τη «μεταποίηση» τη βλέπουμε σε συνδυασμό με μηχανοκατασκευές, για να μειώσουμε την εξάρτηση της χώρας από τις εισαγωγές και τους πολυεθνικούς ομίλους. Γιατί από εκεί εισάγουμε.

Βεβαίως, ξέρουμε ότι πλήρης αυτάρκεια στις συνθήκες της εργατικής εξουσίας δεν μπορεί να υπάρξει. Κάτι θα χρειαστεί να εισάγεις. Άλλο είναι αυτό, γιατί δεν μπορείς να το παράγεις, γιατί δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις στην Ελλάδα. Αλλά ορυκτό πλούτο, δόξα τω Θεώ, έχουμε.

Όσον αφορά τις μηχανοκατασκευές, εδώ στη δεκαετία του 1950 κατασκευάζαμε έναν τύπο αυτοκινήτου, ψυγεία, πλυντήρια. Ήταν ιδιωτικές επιχειρήσεις βεβαίως και τα κατήργησαν αυτά γιατί δεν τους συνέφερε. Γι’ αυτό μιλάμε για κοινωνικοποίηση. Αλλά εν πάση περιπτώσει μιλάμε για τις δυνατότητες. Εμείς δεν βλέπουμε να υπάρχει τέτοιος στόχος, όχι γενικώς να μειωθούν οι εισαγωγές – το να μειωθούν γενικώς οι εισαγωγές δεν λέει κάτι – να μειωθεί η εξάρτηση από το διεθνές μονοπωλιακό κεφάλαιο.

Για να δούμε, λοιπόν, τι έχει η Ελλάδα. Η Ελλάδα, παραδείγματος χάριν, έχει πάρα πολύ ορυκτό πλούτο. Έχει νικέλιο, έχει χρυσό, έχει χαλκό, έχει δομικούς ορυκτούς πόρους, έχει λευκόλιθο, έχει μάρμαρα. Αλλά η εξόρυξη αυτών των ορυκτών πρέπει να συνδυαστεί με παραγωγή αλουμινίου, εξαρτημάτων αλουμινίου, ανάπτυξη της μεταλλευτικής και πετροχημικής βιομηχανίας, παραγωγή μηχανημάτων, μέσων μεταφοράς, πάλι με στόχο τη μείωση από το μονοπωλιακό κεφάλαιο. Αυτά δεν μπορεί να γίνουν εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ώθηση στις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας δεν μπορεί να δοθεί ούτε εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης ούτε από τους ιδιώτες. Ο ιδιώτης θα προγραμματίσει πού θα επενδύσει, σε ποιον τομέα και σε ποια χώρα, ανάλογα με το κέρδος του και εκείνος από την πλευρά του γι’ αυτό υπάρχει, δεν υπάρχει για το λαό, εκτός αν οι «γητευτές» καταφέρουν να πείσουν το κεφάλαιο να βάλει τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη και μάλιστα αναίμακτα, εύκολα, διά της πειθούς. Τι να σας πω; Αυτή είναι μια καινούργια θεωρία.
Μα, ούτε οι ουτοπιστές σοσιαλιστές δεν τα έλεγαν αυτά το 19ο αιώνα, που στο κάτω-κάτω συνέβαλαν σε κάτι και αυτοί, πριν ο σοσιαλισμός γίνει επιστημονικός. Επίσης, τρόφιμα, ένδυση, δέρμα, κλωστοϋφαντουργία και άλλα προϊόντα ατομικής κατανάλωσης, όλα αυτά μπορούμε να τα παράγουμε στην Ελλάδα, αλλά δεν μπορεί να επιτρέπονται οι εισαγωγές. Ναι, αλλά δεν μπορείς να απαγορεύσεις τις εισαγωγές εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη της γεωργίας, παραδείγματος χάρη, δίχως να μιλάμε για εγχώρια βιομηχανική παραγωγή λιπασμάτων, φυτοφαρμάκων, ζωοτροφών, γενετικού και πολλαπλασιαστικού υλικού και άλλων γεωργικών μηχανημάτων, αρδευτικών υποδομών;

Όσον αφορά το φάρμακο, η χώρα θα μπορούσε να παράγει φάρμακα, υγειονομικό υλικό, βιομετρική τεχνολογία για τη μέγιστη δυνατή αυτάρκεια. Πλήρης αυτάρκεια δεν μπορεί να υπάρχει. Ούτε και εμείς θα πούμε στις συνθήκες της λαϊκής εξουσίας «μην εισάγετε φάρμακα που δεν μπορούμε να τα παράγουμε στην Ελλάδα, γιατί τα θέλουμε όλα ελληνικά». Όχι, αν είναι κάτι που μπορεί να κάνει καλό στον άνθρωπο γενικά, βεβαίως, το θέλουμε. Αυτό είναι άλλο πράγμα.

Όσον αφορά τις τράπεζες, τώρα ακούσαμε ότι θα γίνουν τράπεζες για να στηρίξουν τους μικρομεσαίους. Ποιους; Τον παγωτατζή της γειτονιάς; Το μπαρ της γειτονιάς; Μα, μην παίζουμε τώρα! Στην Ελλάδα έχουμε οκτακόσιες χιλιάδες μαγαζιά που λειτουργούν μόνο με τον ιδιοκτήτη τους. Θα πάρουν δάνειο από τράπεζα, για να κάνουν τι; Βιτρίνες; Για να πέσει το κόστος του καφέ; Αυτά είναι αστεία πράγματα. Βεβαίως, κάποιες μεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες είναι στη στεφάνη και στον περίγυρο των μονοπωλίων, αυτές σαφώς και θα ενισχυθούν.

Αλλά να δούμε και την άλλη πλευρά. Λέμε, παραδείγματος χάρη, να έρθουν οι επενδυτές. Οι επενδυτές θα έρθουν στην Ελλάδα, αν τους συμφέρει. Ένας από τους παράγοντες που τους ενδιαφέρει είναι η φτηνή εργατική δύναμη και η κατάργηση των εργατικών κινητοποιήσεων. Δεν θα έρθουν αλλιώς. Δεν τους φοβίζει το κατώτατο μεροκάματο που σήμερα αγκαλιάζει τα 750 ευρώ, που και εμείς το υποστηρίζουμε, αλλά όχι απομονωμένο και σαν ζαχαρωτό στο λαό για την αποπλάνησή του.

Αλλά, εν πάση περιπτώσει, δεν πειράζει αυτούς που έχουν μεγάλη κερδοφορία – που την είχαν και στην κρίση – όπως είναι οι φαρμακοβιομηχανίες, να δώσουν 750 ευρώ που θα αφορούν πολύ λιγότερους εργαζόμενους από ό,τι αφορούσε ο κατώτατος μισθός και το μεροκάματο στη συλλογική σύμβαση πριν από δέκα χρόνια. (AG) (IK) Θα σας διαβάσω, λοιπόν, τι λέει ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων της Βορείου Ελλάδας: Θέλει 100% επιδότηση –είναι το υπόμνημα που έστειλε στην Κυβέρνηση, είναι πρόσφατο αυτό πριν από τρεις ημέρες- των εργοδοτικών εισφορών, άμεση εκταμίευση επιδοτήσεων 12% του κόστους εργασίας από τον ΟΑΕΔ στις επιχειρήσεις της Θράκης –φαίνεται εδώ ότι η Κυβέρνηση το υποσχέθηκε, αλλά δεν το έδωσε- εργασία έκτης ημέρας σε επιχειρήσεις πενθήμερης απασχόλησης χωρίς αύξηση μισθών, αύξηση της ετήσιας βάσης υπερωριακής απασχόλησης στη βιομηχανία σε εκατόν είκοσι ώρες, εκσυγχρονισμό του συνδικαλιστικού νόμου. Εδώ ο κ. Βρούτσης θα δώσει ρέστα, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Και σωστά είπε ο σύντροφός μου ο Παφίλης: Με 51% εσείς κυβερνάτε; Ή η επόμενη Κυβέρνηση με το 51% των ψήφων θα κυβερνήσει, που θέλετε το 51% για την απεργία;

Συνεχίζω το υπόμνημα: πρόσληψη εποχικών με απασχόληση κάτω από δύο μήνες και διατήρηση γι’ αυτούς του δικαιώματος της ανεργίας και ανάλογα οι διάφοροι κλάδοι.

Ας πάρουμε, παραδείγματος χάρη, την κερδοφορία που είχαν οι φαρμακοβιομήχανοι την περίοδο της κρίσης. Ο Σύνδεσμος Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων λέει: «Ο υποκλάδος της μεταποίησης που αφορά στην παραγωγή φαρμάκου κατέγραψε εντυπωσιακή άνοδο παρά τον περιορισμό της φαρμακευτικής δαπάνης στο πλαίσιο της δημοσιονομικής προσαρμογής». Βλέπετε; Η τσεπούλα μας βάρυνε όμως από τη συμμετοχή μας ή δεν παίρνουμε όλα τα φάρμακα και είμαστε εντάξει.

Ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ η Ελλάδα καταλαμβάνει υψηλή θέση όσον αφορά το μερίδιο της παραγωγής φαρμακευτικών σκευασμάτων ως προς τη συνολική βιομηχανική παραγωγή.

Προσέξτε τώρα σε αυτόν τον κλάδο, τον προνομιούχο σε συνθήκες της κρίσης τι έγινε: Η κλαδική συλλογική σύμβαση εργασίας έχει λήξει από τον Ιούλη του 2010 και παρά τις αλλεπάλληλες προσπάθειες της Ομοσπονδίας Εργαζομένων Φαρμακευτικών και Συναφών Επαγγελμάτων οι φαρμακοβιομήχανοι αρνούνται να υπογράψουν νέα. Προωθείται το σπάσιμο του ωραρίου – οκτάωρο πενθήμερο, Δευτέρα έως Παρασκευή, όπως κατοχυρώνεται και στην κλαδική συλλογική σύμβαση- που αποτελούσε μία πάγια απαίτηση των φαρμακευτικών επιχειρήσεων.

Προσέξτε: Το ξεκίνησαν τώρα στις φαρμακαποθήκες από κοινού με τους Δημάρχους Αθήνας, Μοσχάτου, Καλλιθέας, Φαλήρου και πάει να καθιερωθεί το Σάββατο ως εργάσιμη ημέρα, ενώ σήμερα θεωρείται αργία και πληρώνεται υπερωριακά. Αυτή η εξέλιξη, εάν επικρατήσει στο χονδρεμπόριο, θα αγγίξει σίγουρα και τα εργοστάσια και όλες τις επιχειρήσεις φαρμάκου και καλλυντικού.

Στα φαρμακεία που έχουν πολύ προσωπικό επικρατεί ασυδοσία ιδιαίτερα μετά από την απελευθέρωση του ωραρίου, ατομικές συμβάσεις με τον κατώτατο μισθό κ.λπ.

Τέτοια ανάπτυξη θα γίνει. Άλλωστε, μην ξεχνάτε ότι ο κύκλος της κρίσης είναι κύκλος, δεν πρόκειται να διαρκέσει επ’ άπειρον. Άλλο ότι θα είναι ασταθής η ανάπτυξη, μπορεί να διακοπεί από νέο κύκλο κρίσης κλπ. Άλλο πράγμα αυτό. Αλλά τέτοια ανάκαμψη θα γίνει. Και σε συνθήκες ανάκαμψης το εργατικό λαϊκό κίνημα πρέπει να είναι σε πλήρη επίθεση.

Ας βγάλουν συμπεράσματα εκείνοι οι εργαζόμενοι οι οποίοι το 2012 θεώρησαν ότι ή έπρεπε να ψηφίσουν «λευκό» ή ότι έπρεπε να εγκαταλείψουν το ΚΚΕ, γιατί εν πάση περιπτώσει το ΚΚΕ δεν συμπράττει σε τέτοιες κυβερνήσεις. Φυσικά! Φέρτε μου μία κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε το ΚΚΕ σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα και συνέβαλε σε φιλολαϊκά μέτρα. Φέρτε μου μία να τη μελετήσουμε και εμείς. Εμείς δεν ξέρουμε καμία.

Αλλά, εν πάση περιπτώσει, ας βγουν συμπεράσματα. Λογικά, αφού υπάρχει άνεμος της αλλαγής στην Ελλάδα και μάλιστα αριστερής, θα έπρεπε αυτήν τη στιγμή να ετοιμάζεται ο λαός για τη σύγκρουση που θα γίνει με τα μεγάλα συμφέροντα, με τους κολλητούς και με την Ευρωπαϊκή Ένωση κλπ. Νηνεμία γενικά, παρά το γεγονός ότι ο λαός βράζει, ούτε συζήτηση.

Επομένως, εμείς έχουμε πάρα πολλές προτάσεις και άμεσες και προτάσεις προοπτικής. Όμως, ξεκινάμε με κάτι που εσείς το θεωρείτε ξεπερασμένο, πού βρίσκεται δηλαδή το εργατικό κίνημα, πού βρίσκεται το κίνημα των αυταπασχολούμενων στην πόλη και στην ύπαιθρο.

Εμείς ξεκινάμε από το τι κάνει η νεολαία. Δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε από πουθενά αλλού, γιατί το κάτω-κάτω θα έρθουν οι εκλογές και θα παλέψουμε. Όμως οι επόμενες εκλογές θα νομιμοποιήσουν μια αντιλαϊκή πολιτική, τίποτα παραπάνω.

Επομένως, όλες μας οι προτάσεις που είναι συγκεκριμένες, αναλυτικές, πολυσέλιδες, ξεκινούν από έναν παράγοντα, τον πρωταγωνιστικό και αναντικατάστατο εργατικό, λαϊκό παράγοντα. Όλα τα άλλα έρχονται μετά.