ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Οι "τρεις αλήθειες" του Κυριάκου Μητσοτάκη


Βουλή, 6/12/2014: ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ (Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης):
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριε Βούτση, χρόνια πολλά σε σας και στους υπόλοιπους εορτάζοντες και εορτάζουσες.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εδώ και πέντε χρόνια η χώρα μας, η Ελλάδα, διαβαίνει το δύσκολο δρόμο της μετάβασης από την ελληνική ιδιαιτερότητα στην ευρωπαϊκή κανονικότητα, από την εξαίρεση στον κανόνα.
Στην πορεία αυτή η χώρα μας έφθασε κοντά στο χείλος του γκρεμού, αλλά κατάφερε και στάθηκε όρθια χάρη στις θυσίες του ελληνικού λαού αλλά και χάρη στην προσήλωση αυτής της Κυβέρνησης στην υπεράσπιση του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Και επειδή σταθήκαμε όρθιοι, έχουμε το δικαίωμα να ατενίζουμε το μέλλον με συγκρατημένη, τουλάχιστον, αισιοδοξία.
Ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός του 2015 συμβολίζει την προαγωγή της χώρας μας σε ένα καθεστώς δημοσιονομικής αυτάρκειας, κάτι το οποίο φάνταζε ως αδιανόητο πριν από λίγα χρόνια και μόνο.
Όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η προσπάθεια δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. 
Η απεμπλοκή της χώρας μας από το ασφυκτικό πλαίσιο της μνημονιακής επιτήρησης αποδεικνύεται τελικά επώδυνη. Και εδώ πρέπει να κάνουμε όλοι μας -και εμείς στην Κυβέρνηση και εσείς στην Αντιπολίτευση- την αυτοκριτική μας.

Γιατί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η Ελλάδα φαίνεται να χρειάζεται περισσότερο χρόνο και περισσότερο κόπο από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες για να επανέλθει σε καθεστώς κανονικότητας; Μία εξήγηση είναι ότι η απόσταση η οποία χρειάστηκε να διανύσει η χώρα μας για να εισέλθει σε μια τροχιά δημοσιονομικής εξυγίανσης, ήταν σίγουρα μεγαλύτερη από αυτή την οποία έπρεπε να διανύσει η Πορτογαλία ή η Ιρλανδία.

Υπάρχει, όμως, και μία άλλη εξήγηση, πιο ανησυχητική για την ποιότητα του πολιτικού μας διαλόγου. Ότι η Ελλάδα, δυστυχώς, ήταν η μόνη χώρα από τις χώρες που μπήκαν σε πρόγραμμα, όπου δεν κατάφερε να πετύχει μία ελάχιστη πολιτική συναίνεση για το απαραίτητο πλαίσιο των αλλαγών που έπρεπε να υλοποιηθούν.

Αυτό αποτελεί άλλη μια έκφραση της ελληνικής ιδιαιτερότητας. Ο τοξικός κομματικός διάλογος δηλητηρίασε την ορθολογική προσέγγιση των προβλημάτων και οι άναρθρες κραυγές και οι εύκολες καταγγελίες υπονόμευσαν ακόμα περισσότερο ένα πολιτικό σύστημα του οποίου η νομιμοποίηση ήταν ήδη τραυματισμένη.

Και σήμερα ακόμα που μιλάμε, παρά το γεγονός ότι μπορούμε να ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία, ο κίνδυνος να κυλήσουμε πίσω ελλοχεύει και η χώρα δεν αντέχει να ξαναζήσει τη «μέρα της μαρμότας». Εδώ η επανάληψη της ιστορίας δεν θα ισοδυναμεί με φάρσα, αλλά με μια τραγωδία η οποία –μην έχετε καμία αμφιβολία- θα αφανίσει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.

Οι πρώτοι που θα πληρώσουν τη νύφη αυτής της τραγωδίας θα είναι αυτοί οι οποίοι εμφανίζονται σήμερα ως οι αυτόκλητοι σωτήρες, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι η χώρα μπορεί να γυρίσει στην αμέριμνη εποχή της αλόγιστης σπατάλης και της ήσσονος προσπάθειας.

Είναι οι ίδιοι, δηλαδή εσείς, κυρίες και κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι φαίνεται ότι δεν μάθατε τίποτα από τον ανοιχτό καγχασμό και την ειρωνεία με την οποία αντιμετωπίζονται οι απόψεις σας κάθε φορά που τις εκθέτετε εκτός των τειχών της μικρής ελληνικής πραγματικότητας.

Ως χώρα, όμως, δεν έχουμε την πολυτέλεια να ξαναζήσουμε τη δεύτερη πράξη του ιδίου δράματος και προφανώς και η χώρα δεν έχει το χρόνο να περιμένει την πολιτική σας ενηλικίωση, ούτε έχουμε την αντοχή να διαχειριστούμε τις εφηβικές ανησυχίες των συνιστωσών σας. Η κρισιμότητα των στιγμών επιβάλλει να πούμε και σήμερα ακόμα κάποιες σκληρές αλήθειες και πιστεύω ότι αυτές τις αλήθειες η κοινωνία είναι σήμερα πολύ πιο έτοιμη απ’ ό,τι νομίζουμε για να τις ακούσει.

Θα σας μιλήσω για τρεις τέτοιες αλήθειες.

Η πρώτη αλήθεια: Η Ελλάδα έχει θεσμικές υποχρεώσεις απέναντι στους πιστωτές της, τις οποίες πρέπει να τηρήσει.
Η εφαρμογή των συμφωνηθέντων είναι προϋπόθεση για να μπορέσει η χώρα να δανειστεί τελικά με λογικά επιτόκια και να ξεφύγει από το σφικτό εναγκαλισμό της μνημονιακής πολιτικής.
Προφανώς δεν συζητάμε για νέες παράλογες απαιτήσεις, αλλά για την τήρηση μόνο όσων έχουμε συμφωνήσει. Εκπτώσεις πάντα μπορούν να γίνουν, αλλά τζάμπα μαγκιές δεν συμβαδίζουν με τη συμμετοχή μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια. 
Υπάρχουν όρια στο πόσες παρεκκλίσεις από τους ευρωπαϊκούς κανόνες μπορεί να διαπραγματευτεί η χώρα μας.

Δεύτερη αλήθεια: Διαγραφή του χρέους.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΣΥΡΙΖΑ, όπως την οραματίζεστε εσείς, υπάρχει μόνο στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Ναι, είναι εφικτή βεβαίως μια ρύθμιση του χρέους σε βάθος χρόνου, έτσι ώστε να μπορούν να μειωθούν οι τοκοχρεωλυτικές μας υποχρεώσεις. Δεν πρόκειται, όμως, κανείς να μας χαρίσει εκατό δισεκατομμύρια ευρώ. Δεν θα συμβεί αυτό.
Ο μόνος τρόπος να απαλλαγούμε από το χρέος μας είναι να πάψουμε να το εξυπηρετούμε, δηλαδή να κηρύξουμε στάση πληρωμών, δηλαδή να χρεοκοπήσουμε, οπότε η αποκοπή της χώρας μας από την ευρωπαϊκή οικογένεια και η επιστροφή στη βαλκανική πραγματικότητα από την οποία εδώ και δύο αιώνες αγωνιζόμαστε να απομακρυνθούμε, θα έχει συντελεστεί.

Η τρίτη αλήθεια είναι οι διαρθρωτικές αλλαγές για τις οποίες πολύ συχνά μιλάμε σ’ αυτή την Αίθουσα, αλλά φαίνεται ότι έχουμε μεγάλη δυσκολία να τις υλοποιούμε στην πράξη. Δεν αποτελούν μόνο υποχρεώσεις απέναντι στους πιστωτές μας. Αποτελούν συνθήκη εθνικής επιβίωσης και προϋπόθεση ευημερίας σ’ έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει και σ’ έναν κόσμο ο οποίος είναι σκληρός και εξαιρετικά ανταγωνιστικός.

Έφτασε επιτέλους η ώρα να εξηγήσουμε στην ελληνική κοινωνία ότι οι μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να γίνονται με δική μας πρωτοβουλία και να διορθώσουμε τα μύρια στρεβλά που μας υπονομεύουν και μας κρατάνε πίσω, μεταρρυθμίσεις που θα αποκαταστήσουν το δίκαιο, την αξιοκρατία, την αξιοσύνη στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, γιατί μόνο αν υλοποιήσουμε αυτές τις μεταρρυθμίσεις, θα γίνουμε πραγματικά ελεύθεροι και θα μπορούμε εμείς οι ίδιοι να ορίζουμε την εθνική μας προοπτική.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πιστεύω ότι ο τροχός της ιστορίας γυρνάει αυτή την εποχή προς τη σωστή κατεύθυνση. Η ελληνική κοινωνία είναι πολύ πιο έτοιμη απ’ ό,τι ήταν στο παρελθόν να ακούσει αλήθειες. Μέσα από τη βίαιη ωρίμανση, μέσα από την απώλεια του 25% του εθνικού μας εισοδήματος, όλοι κοιταχτήκαμε με πολύ μεγαλύτερη ειλικρίνεια στον καθρέφτη. Στερεότυπα, τα οποία θεωρούσαμε δεδομένα, γκρεμίστηκαν και αρετές του λαού μας οι οποίες βρίσκονταν εν υπνώσει ξαναβγήκαν στην επιφάνεια.

Αυτό το οποίο απαιτείται σήμερα περισσότερο παρά ποτέ είναι το πολιτικό σύστημα να συγχρονίσει το δικό του βιολογικό ρολόι μ’ αυτό της κοινωνίας. Η στασιμότητα δεν είναι επιλογή. Η αδράνεια απλά προαναγγέλλει παρατεταμένη εθνική οπισθοδρόμηση.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης εμείς κάνουμε πράξη αυτό το οποίο ορίζει το όνομά μας. Αποδεικνύουμε στην πράξη ότι όταν υπάρχει πολιτική βούληση, αλλά και συγκεκριμένο σχέδιο, αλλαγές οι οποίες φάνταζαν αδιανόητες, μπορούν να υλοποιηθούν.

Αν κάτι έμαθα αυτούς τους δεκαοκτώ μήνες που είμαι σε αυτό το Υπουργείο, είναι ότι δεν υπάρχουν άλυτα προβλήματα. Ξέρουμε τι θέλουμε να κάνουμε και ξέρουμε πώς να το πετύχουμε. Και κάτι ακόμα: Η μεταρρύθμιση της Δημόσιας Διοίκησης αποτελεί την αναγκαία μεταρρύθμιση για να υλοποιηθούν όλες οι άλλες μεταρρυθμίσεις. Αυτό δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε.

Εμείς υλοποιούμε μια τολμηρή στρατηγική γενναίων αλλαγών, ώστε το καινούργιο κράτος που οικοδομούμε, να μην μοιάζει σε τίποτα με το παλιό, για να μπορέσει η Δημόσια Διοίκηση να γίνει καταλύτης ανάπτυξης, αλλά και εγγυητής της κοινωνικής συνοχής.

Για να γίνει, όμως, καταλύτης ανάπτυξης και εγγυητής της κοινωνικής συνοχής, πρέπει να τηρούνται δύο προϋποθέσεις: Πρέπει η Δημόσια Διοίκηση να είναι δημόσια, δηλαδή να ανήκει σε όλους, να μη χειραγωγείται από ομάδες συμφερόντων ή από κόμματα και πρέπει να είναι και διοίκηση, να έχει δηλαδή σαφείς στόχους, στρατηγική και να μπορεί να σχεδιάζει και να υλοποιεί σε βάθος χρόνου εφαρμοσμένη πολιτική.

Εμείς υλοποιούμε με ταχύτητα ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο αναδιάρθρωσης του κράτους. Θα το αναφέρω μόνο περιγραφικά, φωτογραφικά, σε τίτλους. Είχα την ευκαιρία πολλές φορές να μιλήσω στην Εθνική Αντιπροσωπεία για αυτό.

Πρώτον, προχωρήσαμε ήδη στην πλήρη αναδιάταξη των δομών της Κεντρικής Κυβέρνησης. Ανασχεδιάσαμε όλους τους Οργανισμούς των Υπουργείων. Είναι η πρώτη φορά που έγινε μία τέτοια οριζόντια άσκηση στην ιστορία της Διοίκησης. Καταργήσαμε μια σειρά από περιττές δομές. Περίπου 30% των γενικών διευθύνσεων, των διευθύνσεων και των τμημάτων καταργήθηκαν στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας. Δημιουργήσαμε ομοιόμορφους Οργανισμούς, αναδιατάξαμε αρμοδιότητες, απλοποιήσαμε διαδικασίες, μειώσαμε τη γραφειοκρατία. Με άλλα λόγια, υλοποιήσαμε έναν «Καλλικράτη» για την Κεντρική Κυβέρνηση, άσχετα αν τελικά δεν του δώσαμε κάποιο τέτοιο όνομα.

Η διαδικασία της αξιολόγησης των δομών και της απλοποίησης των Οργανισμών συνεχίζεται. Εντός των επόμενων δύο μηνών θα έχουμε ολοκληρώσει Οργανισμούς για όλα τα μεγάλα ασφαλιστικά ταμεία και θα έχουμε ολοκληρώσει και καινούργιους Οργανισμούς για τις επτά αποκεντρωμένες διοικήσεις. Και προχωρούμε, σε συνεργασία με το Υπουργείο Εσωτερικών, στην περαιτέρω αξιολόγηση των δομών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Όμως, βέβαια, οι νέες δομές δεν είναι χρήσιμες εάν δεν στελεχωθούν με νέους προϊσταμένους, οι οποίοι θα έχουν επιλεγεί αξιοκρατικά μέσα από νέες διαδικασίες.

Μεγάλη συζήτηση είχε γίνει, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εδώ στη Βουλή όταν ψηφίσαμε το νέο νόμο επιλογής προϊσταμένων – το ν. 4275 - για το αν είχαμε πρόθεση να τον εφαρμόσουμε ή αν θα θέλαμε να παραμείνουμε μόνο στις μεταβατικές τους διατάξεις, που πράγματι δίνουν το δικαίωμα στους Υπουργούς να διορίσουν τους προϊσταμένους για τη μεταβατική μόνο περίοδο.

Η ίδια, όμως, η εμπειρία αποδεικνύει ποια είναι η πραγματική μας πρόθεση. Ήδη δρομολογείται η διαδικασία για την επιλογή των πρώτων οριζόντιων γενικών διευθυντών, διευθύνσεων οικονομικού αντικειμένου και διοικητικής υποστήριξης, η οποία θα έχει ολοκληρωθεί εντός των επόμενων δύο μηνών.

Αυτοί θα είναι οι πρώτοι γενικοί διευθυντές της Δημόσιας Διοίκησης, οι οποίοι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα έχουν επιλεγεί με πραγματικά αξιοκρατικές διαδικασίες. Και η επιλογή τους είναι απολύτως απαραίτητη για να τρέξει το σύστημα της επιλογής των προϊσταμένων και για τις υπόλοιπες διευθύνσεις και για όλα τα τμήματα.

Δεν περιοριζόμαστε, όμως, μόνο εκεί. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Διοίκησης υλοποιούμε μια συγκροτημένη στρατηγική διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού του δημοσίου.

Την επόμενη εβδομάδα θα έχω την ευκαιρία να εξαγγείλω τις συγκεκριμένες μας προτάσεις γύρω από το νέο, μόνιμο σύστημα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, όπως είχα δεσμευθεί σε αυτήν ακριβώς την Αίθουσα. Το σύστημα θα τεθεί σε δημόσιο διάλογο. Θα υπάρξει συζήτηση και με την ΑΔΕΔΥ και με τα κόμματα και με άλλους φορείς, έτσι ώστε να μπορέσουμε – ελπίζω  –, τουλάχιστον σε αυτό το επίπεδο, μέσα από ένα πνεύμα συναίνεσης, να διαμορφώσουμε ένα σύστημα, το οποίο θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της διοίκησης, ένα σύστημα το οποίο θα μπορεί πραγματικά να επιβραβεύει τον άξιο υπάλληλο και να του δίνει μια διαφορετική προοπτική καριέρας από αυτή που έχει σήμερα.

Σε συνδυασμό με αυτήν την παρέμβαση θα προχωρήσουμε και σε αλλαγές στο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων, ακριβώς διότι η αξιολόγηση και τα μισθολογικά κίνητρα τα οποία δίνουμε στους υπαλλήλους, θα πρέπει να είναι ευθυγραμμισμένα. Και θα πρέπει κάποια στιγμή να φτάσουμε να μπορούμε να ανταμείβουμε υπαλλήλους με βάση όχι μόνο τα χρόνια προϋπηρεσίας τους ή τα ακαδημαϊκά τους προσόντα, αλλά και με βάση το είδος της δουλειάς που κάνουν.

Με ενδιαφέρον άκουσα και την παρέμβαση του Υπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής κ. Μανιάτη, ο οποίος θέλει στο δικό του Υπουργείο να συνδέσει στοχευμένες μειώσεις σε δαπάνες, με πρώτες τις απολαβές. Αυτή είναι μια συζήτηση που εγώ την ακούω. Εκεί που μπορούμε να ποσοτικοποιούμε εξοικονομήσεις, θα είμαστε κάποια στιγμή έτοιμοι να συνδέουμε αυτές τις εξοικονομήσεις και με πραγματικά οικονομικά οφέλη για τους υπαλλήλους.

Θα κάνουμε άμεσα παρεμβάσεις στην εσωτερική αγορά εργασίας – όπου ελπίζω πραγματικά να έχουμε και τη δική σας στήριξη – για να καταργήσουμε το φαύλο σύστημα των μετατάξεων, το οποίο έτσι όπως δουλεύει σήμερα είναι ένα σύστημα προσωποκεντρικό, το οποίο στηρίζεται σε προσωπική διευθέτηση και συνεννόηση του υπαλλήλου με το φορέα προέλευσης και το φορέα υποδοχής και να πάμε σε μια ανοιχτή εσωτερική αγορά εργασίας, όπου οι θέσεις θα προκηρύσσονται και οι υπάλληλοι θα τις διεκδικούν με βάση τα πραγματικά τους προσόντα.

Βεβαίως θα πρέπει να απλοποιήσουμε και το σύστημα των προσλήψεων. Είναι σημαντικό ότι έχουμε πια έναν κεντρικό προγραμματισμό προσλήψεων, ο οποίος υλοποιείται από το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, ο οποίος λαμβάνει υπόψη τα δημοσιονομικά πλαίσια, αλλά και πολιτικές επιλογές. Όμως, το σύστημα των προσλήψεων τραβάει πάρα πολύ σε χρόνο, με αποτέλεσμα όταν προσλαμβάνονται οι υπάλληλοι να μην αντιμετωπίζονται άμεσες και επείγουσες ανάγκες της διοίκησης.

Κύριε Πρόεδρε, δεν έχω πολύ χρόνο και δεν θα αναφερθώ αναλυτικά ούτε στην απλοποίηση των διαδικασιών προς όφελος του πολίτη, την ενίσχυση των ΚΕΠ και τη μείωση των διοικητικών βαρών, αλλά ούτε και στη μεγάλη προσπάθεια που κάνουμε για να εμπεδώσουμε ένα νέο αίσθημα δικαίου στη δημόσια διοίκηση, ώστε να ξεφύγουμε δηλαδή από τις παθογένειες του παρελθόντος και από την παράδοση του πελατειακού κράτους, το οποίο τόσα δεινά επέσυρε τελικά στη χώρα μας. 

Για να σεβαστώ και το χρόνο των υπόλοιπων ομιλητών, θα κλείσω λέγοντας απλά ότι βρισκόμαστε στο τέλος ενός εξαιρετικά δύσκολου μαραθωνίου και ήδη αχνοφέγγει η πρώτη ηλιαχτίδα μιας καινούργιας εθνικής ανατολής. 
Εμείς δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με τίποτα λιγότερο από μια πατρίδα η οποία θα έχει καθαρούς ορίζοντες και στην οποία ο ευρηματικός αυτός λαός θα μπορεί να ξεδιπλώσει τα μεγάλα του ταλέντα με ελευθερία. Οι αποφάσεις που θα πάρει η Βουλή τους επόμενους μήνες θα είναι καθοριστικές για το αν θα διαβούμε σ’ αυτό το δρόμο ή αν θα επιστρέψουμε στο σκοτάδι του παρελθόντος.
Δεν έχω καμία αμφιβολία, κύριε Πρόεδρε, ότι η Βουλή θα αποκρούσει τους εκβιασμούς, θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και δεν θα παρακολουθήσει όλη αυτή τη φιλολογία περί αποστατών Βουλευτών οι οποίοι απλά θα κάνουν το καθήκον τους.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Δριβελέγκας): Ολοκληρώστε, σας παρακαλώ, κύριε Υπουργέ.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ (Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης): Κλείνοντας, κύριε Πρόεδρε, αναρωτιέμαι το εξής: Εμείς, οι Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, το 2009 που ψηφίσαμε τον Κάρολο Παπούλια  – πολιτικό που προερχόταν από άλλο πολιτικό χώρο – για να σεβαστούμε την επιταγή του Συντάγματος για τη μέγιστη δυνατή συναίνεση, ήμασταν αποστάτες; Αυτή είναι η επιχειρηματολογία την οποία τελικά υιοθετείτε;
Οι Βουλευτές θα κάνουν το καθήκον τους και στον Προϋπολογισμό και θα ψηφίσουν και κατά συνείδηση στην ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και πάνω απ’ όλα θα διασφαλίσουν την πολιτική σταθερότητα που είναι τόσο απαραίτητη για τον τόπο σήμερα.
Σας ευχαριστώ πολύ.