ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Πνευματικότητα και εξομολόγηση του Μένη Κουμανταρέα

Μένης Κουμανταρέας: "Εγώ, με τα τωρινά γκρίζα μου αραιά μαλλιά, είμαι πια σε ηλικία να τα αναπαράγω όλα, ομολογημένα κι ανομολόγητα - ιδίως αυτά -, σαν να πρόκειται για τα τελευταία σημάδια που θα αφήσω πίσω μου...”
Και πράγματι, ο ταλαντούχος πεζογράφος, ο αντικομφορμιστής που αγαπήθηκε με τόσο πάθος, ομολόγησε όλα τα "ανομολόγητα" στο τελευταίο του αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, "Ο Θησαυρός του Χρόνου”. Ήταν τα τελευταία σημάδια που άφησε πίσω του, πριν από τον τραγικό θάνατό του, και αξίζει το σεβασμό μας για το θάρρος που είχε να παρουσιάσει γυμνό τον εαυτό του. Ήταν άραγε η εξομολόγηση αυτή μια ανάγκη ψυχής, ανάγκη που έγινε επιτακτική καθώς διαισθανόταν το τέλος του να έρχεται; Ίσως!
Είθε η ψυχή του να βρει ανάπαυση και γαλήνη!

Πριν παραθέσω αποσπάσματα δημοσιευμάτων που ακολούθησαν τον τραγικό του θάνατο,  ώστε ο αναγνώστης να βγάλει αβίαστα τα συμπεράσματά του για την πνευματική, όπως λένε, προσφορά του Μένη Κουμανταρέα, θα ήθελα να διευκρινίσω τα εξής:

1. Ποιος είναι πνευματικός άνθρωπος;

Είναι άραγε ο κάθε ταλαντούχος καλλιτέχνης,  ή κάποιος με δεινή ικανότητα στο χειρισμό της γλώσσας, πολυδιαβασμένος συγγραφέας, λογοτέχνης, διανοούμενος ή ακαδημαϊκός - άποψη που επικρατεί στην κουλτούρα μας;
Για ν’ απαντήσουμε σωστά στο ερώτημα αυτό, πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε τι ακριβώς είναι πνεύμα. Πνεύμα, λοιπόν, είναι το θεϊκό στοιχείο στον άνθρωπο, ο λύχνος του Θεού μέσα μας, ή η βασιλεία του θεού εντός ημών, όπως είπε ο Χριστός και στο οποίο συμφωνούν όλοι οι Μύστες και Διδάσκαλοι, συμπεριλαμβανομένων του Σωκράτη και του Πλάτωνα.

Κατά συνέπεια, πνευματικός άνθρωπος είναι εκείνος που διάγει βίον σύμφωνα με τις επιταγές του θεϊκού πνεύματος,  εκείνος που η θέλησή του έχει ταυτιστεί με τα πρέπει του πνεύματος, δηλαδή με τους άγραφους νόμους που είναι χαραγμένοι στη συνείδηση και παραδόθηκαν αποκωδικοποιημένοι από τους μεγάλους Μύστες και Διδασκάλους της Ανθρωπότητας.
Εξυπακούεται ότι μόνο ένας ουσιαστικά πνευματικός άνθρωπος μπορεί να παραγάγει πνευματικό έργο που θα συμβάλλει στην πνευματική ανάπτυξη και στη διαμόρφωση χαρακτήρα καλού-καγαθού των ανθρώπων με τους οποίους έρχεται σε επαφή, και κατ’ επέκταση στην ηθική εξέλιξη της κοινωνίας.

Και εδώ όλοι εκείνοι που έχουν δημόσιο λόγο και επηρεάζουν συνειδήσεις πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και υπεύθυνοι στο τι τροφή για σκέψη παρέχουν στους αναγνώστες ή ακροατές τους. Διότι όπως μπορούν να συμβάλλουν στη δημιουργία ηθικού χαρακτήρα, κατά τον ίδιο τρόπο και με μεγαλύτερη ευκολία μπορούν να διαφθείρουν ήθη, ακόμη και ήθη χρηστά.

“Φθείρουσιν ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί”, είχε πει ο Απόστολος Παύλος. Και στις "ομιλίες" δεν περιλαμβάνται μόνο οι κακές συναναστροφές αλλά και τα κακά βιβλία, το κακό θέαμα, το κακό ακουστικό υλικό, με τα οποία βομβαρδίζεται καθημερινά ο ανυποψίαστος πολίτης.

Εξάλλου τα χαρίσματα του Θεού, ή αν προτιμάτε της Φύσης, παρέχονται ώστε να χρησιμοποιηθούν για να συμβάλλουν στην πνευματική εξέλιξη ατόμων  - πράγμα που είναι και ο σκοπός της ζωής του ανθρώπου - και όχι για την υποβάθμισή τους στο επίπεδο του ζώου.
Ας αναρωτηθεί λοιπόν ο αναγνώστης του  “Θησαυρού του Χρόνου” αν το βιβλίο αυτό παρέχει υγιή πνευματική τροφή ή απλά γαργαλάει τα ζωικά του ένστικτα και αναμοχλεύει τα σαρκικά πάθη του.

Θα μου πείτε, στην Κουλτούρα της Σάρκας και την αποθέωση του χωρίς όρια ηδονισμού που δυστυχώς έχουμε κατρακυλήσει, με όλα τα αρνητικά συνεπακόλουθα που βιώνει η κοινωνία μας, τα όρια μεταξύ καλού και κακού έχουν εν πολλοίς εκλείψει ή, στην καλύτερη περίπτωση, είναι αμφιλεγόμενα, θολά και δυσδιάκριτα. 

Το μόνο που ευτυχώς, θεωρείται ακόμη κακό είναι ο φόνος. Δεν θεωρούνται όμως κακές οι συμπεριφορές που μπορεί να  διαφθείρουν ήθη, να πωρώσουν τη συνείδηση και να στρώσουν το έδαφος ώστε κάποιος να καταλήξει στο φόνο. Και αυτό ακριβώς έχουν την υποχρέωση να προλαμβάνουν και να αποτρέπουν οι πνευματικοί άνθρωποι.

 Ωστόσο, “ Ο Θησαυρός του Χρόνου” του Μένη Κουμανταρέα - για όσους είναι απροκατάληπτοι και διαθέτουν διάκριση - παρά τα αρνητικά του στοιχεία μας δίνει πολύτιμα διδάγματα. Και από αυτή την άποψη, αν δηλαδή διαβαστεί με κριτικό πνεύμα, το κύκνειο λογοτεχνικό άσμα του άτυχου λογοτέχνη είναι μια αξιόλογη προσφορά. 

****

2. Γράφτηκε ότι “Ο Θησαυρός του Χρόνου” είναι ένα προφητικό βιβλίο όπου ο Μένης Κουμανταρέας, μέσα από το αυτοβιογραφικό αυτό μυθιστόρημα, φωτογράφιζε το δολοφόνο του, ακόμη και τον τρόπο δολοφονίας του.
Πράγματι, εδώ έχουμε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Βλέπετε, οι σκέψεις και τα λόγια - προφορικά ή γραπτά - ενισχυμένα με έντονο συναίσθημα, έχουν δύναμη, εμπεριέχουν ενέργεια, θετική ή αρνητική, και τείνουν να πραγματώσουν στο υλικό πεδίο εκείνο που η φαντασία μορφοποίησε, καλό ή κακό.
Αναρίθμητα καθημερινά γεγονότα στη ζωή μας είναι η υλοποίηση παλιότερων σκεπτομορφών, επενδεδυμένων με φόβο ή πίστη.
Γι’ αυτό ο δημιουργός πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός στο τι τροφή προσφέρει στους ανθρώπους και στον εαυτό του μέσα από τα έργα του για να μην εκθέτει και να μην εκτίθεται και ο ίδιος σε κινδύνους.
****
Εγκώμια για τον αδικοχαμένο Μένη Κουμανταρέα

--«"Αποτροπιασμό" και "βαθειά λύπη για την δολοφονία του Μένη Κουμανταρέα, ενός πνευματικού ανθρώπου που άφησε έντονο το αποτύπωμα του στα ελληνικά γράμματα" εξέφρασε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος.» (πηγή)
***
--«Ο υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, Κώστας Τασούλας με αφορμή το θάνατό του έκανε λόγο για έναν από τους κορυφαίους πεζογράφους που έχασε η ελληνική λογοτεχνία. "Ο τραγικός θάνατος του Μένη Κουμανταρέα στέρησε την ελληνική λογοτεχνία από έναν από τους κορυφαίους πεζογράφους της και τη χώρα από έναν ενεργό πολίτη. 
Για περισσότερο από μισόν αιώνα, από "Τα μηχανάκια" του 1962 έως το "Ο θησαυρός του χρόνου", που εκδόθηκε μόλις πρόσφατα, ο Κουμανταρέας παρακολούθησε με απαράμιλλη ευαισθησία και ενάργεια, καθώς και με γοητευτικά προσωπική γραφή τον εσωτερικό παλμό και τις προσδοκίες τού σύγχρονου ανθρώπου, της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας. Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στους οικείους του.»  (πηγή)
***
 --«Αναλυτικά, η ανακοίνωση από το τμήμα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ
"Ο βίαιος θάνατος του Μένη Κουμανταρέα συντάραξε τον πνευματικό κόσμο, αλλά και το αναγνωστικό κοινό που εδώ και χρόνια τον περιέβαλλε με την αγάπη του.
Ο Μένης Κουμανταρέας υπήρξε σημαντικός συγγραφέας, που έδωσε μείζονα κείμενα με αφορμή ελάσσονες πλευρές της ελληνικής πραγματικότητας. Η ικανότητά του να παρατηρεί και να συνθέτει χωρίς να ηθογραφεί, στοιχειοθέτησε μια βαθιά ερμηνεία της Ελλάδας, της πόλης, των χαρακτήρων, των σχέσεων”.» (πηγή)
***
--«Ο Μένης Κουμανταρέας με το πολύπλευρο έργο του, το ήθος του και την πνευματική του εντιμότητα, αποτελεί μια από τις σπουδαίες φυσιογνωμίες της μεταπολεμικής μας πεζογραφίας.» (πηγή)
***
 --«Σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις, είχε δηλώσει πως "σήμερα οι άνθρωποι θυσιάζονται τζάμπα", συμπληρώνονοντας πως "δυστυχώς, οι θυσίες που γίνονται σήμερα από τις ζωές των ανθρώπων δεν είναι όπως τα παλιά χρόνια. Όπως τότε που θυσιάζονταν για ένα ιδανικό.
Σήμερα θυσιάζονται τζάμπα. Στο όνομα μιας δύναμης που μας καταδυναστεύει. Στο όνομα του καπιταλισμού". Ποιος να το 'λεγε πως λίγο αργότερα και ίδιος θα "έφευγε" τζάμπα και μάλιστα υπό τέτοιες συνθήκες. »(πηγή)
***
 --«Το "Έθνος της Κυριακής" δημοσιεύει χαρακτηριστικά αποσπάσματα από εκείνη τη μοναδική συνέντευξη, που σήμερα, μετά τον αδόκητο χαμό του, μοιάζει με πνευματική παρακαταθήκη του Μένη Κουμανταρέα. (...)

Μιλάτε ως καλλιτέχνης ή ως άνθρωπος;


Αφήστε τους καλλιτέχνες. Οι καλλιτέχνες πολλές φορές δεν ξέρουν τι τους γίνεται, συμπεριλαμβανομένου και εμού. Δεν αποδέχομαι τον τίτλο.

Υπάρχει ακόμα νεολαία ή έχει κουραστεί από τα βαριά ναρκωτικά, το ξενύχτι, το ποτό;

Πώς δεν υπάρχει! Η νεολαία δεν κουράζεται ποτέ. Θέλω να πιστεύω, και το εύχομαι, ότι το μεγαλύτερο μέρος της δεν έχει ενδώσει στα ναρκωτικά. Εννοώ τα σκληρά. Τα άλλα... Ισως να έχει ενδώσει σε μια ευκολία γενικότερη, σε μια καλοπέραση ή στο πώς να περάσουνε τη νύχτα τους πιο καλά. Τα ίδια δεν κάναμε κι εμείς; Μόνο που δεν μας άφηναν να ξενυχτάμε. Γι' αυτό κι εγώ παίρνω τη ρεβάνς μου τώρα. Τις προάλλες μάλιστα, πήγα στον Ρουβά. Ηταν μια τρομερή εμπειρία.(...)

Πιστεύετε στη μετά θάνατον ζωή;

Όχι, καθόλου.

Τους γονείς σας πώς τους φαντάζεστε; Στη μετεμψύχωση πιστεύετε;

Απλώς πιστεύω στις ψυχές. Ξέρω, φαντάζομαι, ότι οι ψυχές των δικών μου υπάρχουν κάπου, σαν ένα νεφέλωμα το όποιο είναι μια παρακαταθήκη. Και νομίζω το πράγμα που πρέπει να έχουμε πάρα πολύ ισχυρό στη ζωή είναι η μνήμη, γιατί αυτό κρατάει, όχι μόνο τους γονείς μου, άλλα και όλο τον κόσμο ζωντανό. » (πηγή)
***
--«Πλήθος κόσμου στην κηδεία του Μένη Κουμανταρέα

Άνθρωποι του πνεύματος, προσωπικοί φίλοι και πολλοί αναγνώστες του βρέθηκαν στο Α΄ Νεκροταφείο για το "τελευταίο αντίο" στον δολοφονημένο συγγραφέα.

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και ανάμεσα σε πλήθος πνευματικών ανθρώπων, αλλά και πολλών ανθρώπων του τον γνώρισαν μέσα απο την γραφή και τα βιβλία του, οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, ο πεζογράφος Μένης Κουμανταρέας, ο οποίος βρέθηκε δολοφονημένος στο σπίτι του το περασμένο Σάββατο.» (πηγή)
***
«Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και ανάμεσα σε πλήθος πνευματικών ανθρώπων, οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία από το Α' Νεκροταφείο Αθηνών, ο πεζογράφος Μένης Κουμανταρέας, ο οποίος βρέθηκε δολοφονημένος στο σπίτι του το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου.
Η κηδεία του Μένη Κουμανταρέα τελέσθηκε με δαπάνη του δήμου Αθηναίων "ως ελάχιστο φόρο τιμής στον σπουδαίο πεζογράφο, που έζησε, αγάπησε και έγραψε όπως κανένας άλλος, για την πόλη της Αθήνας”.» (πηγή)
***
«Το "λογοτεχνικό του παιδί" και συγγραφέας Βαγγέλης Ραπτόπουλος στον επικήδειο μίλησε για τον υποδειγματικό δάσκαλο Μένη Κουμανταρέα αλλά και την αισιόδοξη στάση της ζωής του. Ο συγγραφέας μίλησε για την "άδολη σχεδόν ενστικτώδη αγάπη" του εκλιπόντος, για τους κατατρεγμένους και τους ανήμπορους, αλλά και το μεγάλο του ενδιαφέρον για τους νέους δημιουργούς. » (πηγή)
***
«Τους επικήδειους λόγους εκφώνησαν ο ποιητής Δημήτρης Καλοκύρης, ο οποίος ανακοίνωσε τη θέσπιση βραβείου "Μένης Κουμανταρέας" για τους ανερχόμενους ιστοριογράφους...» (πηγή)
***
--«Πνευματικό ''Αντίο'' στον αγαπημένο Μένη Κουμανταρέα.
Ήταν όλοι εκεί. Οι άνθρωποι των γραμμάτων, της τέχνης, απλοί φίλοι αλλά και συγγενείς για να πουν το τελευταίο "αντίο" στον Μένη Κουμανταρέα, τον σπουδαίο συγγραφέα που δολοφονήθηκε τα ξημερώματα του Σαββάτου.» (πηγή)
***
--«Τη μετονομασία της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης σε Δημοτική Αγορά Κυψέλης - Μένης Κουμανταρέας, αποφάσισε την Πέμπτη το δημοτικό συμβούλιο του δήμου Αθηναίων. 
Ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης κατά τη συνεδρίαση σημείωσε ότι ο Μένης Κουμανταρέας, "κάτοικος της Κυψέλης, υπήρξε ένας κατεξοχήν ‘αθηναϊστής' συγγραφέας που αγαπούσε την πόλη και γενέτειρά του, ο οποίος τα τελευταία χρόνια είχε αντιταχθεί θαρραλέα στις φωνές ρατσισμού και μισαλλοδοξίας”.
Γι αυτό και ο Δήμος εκφράζει τη βούλησή του "να δοθεί το όνομά του, σε ένα τοπόσημο της περιοχής όπου έζησε και αγάπησε ο Κουμανταρέας, στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης”.» (πηγή)
***
--«Ο Δήμος Αθηναίων θα καλύψει τα τέλη της κηδείας του συγγραφέα Μένη Κουμανταρέα, "ως ελάχιστο φόρο τιμής στον σπουδαίο πεζογράφο, που έζησε, αγάπησε και έγραψε όπως κανένας άλλος, για την πόλη της Αθήνας”.»(πηγή)
***
 --«Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος μιλάει για τον δάσκαλο και φίλο του Μένη Κουμανταρέα 
Μένη,  
(...) Το μέγεθος της απώλειάς σου αυξάνεται δραματικά στη δύσκολη εποχή που διανύουμε. Πιστεύω ακράδαντα ότι δεν πρόκειται να βγούμε από το βάραθρο της κρίσης χωρίς μια πολιτική άνοιξη.
Και για να έρθει η άνοιξη αυτή, χρειάζονται πνευματικοί ταγοί του αναστήματός σου. 
Γι` αυτό και από την ώρα που έμαθα τον άδικο, τον απάνθρωπο τρόπο του θανάτου σου, δεν έπαψα να επαναλαμβάνω στον εαυτό μου ότι δεν πρέπει να θλίβομαι. "Ο Μένης δεν πέθανε", λέω μέσα μου, "ο Μένης πέρασε στην αθανασία"(πηγή)
***
--«ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
Μένης Κουμανταρέας: Ο ευγενής του αντικομφορμισμού 
Όπως ο Φώκνερ έζησε τον αλκοολισμό του χωρίς να τον μετατρέψει σε ιδεολογία, ο Κουμανταρέας έζησε την ομοφυλοφιλία του. Την σεβάστηκε, αναγνώρισε τη δύναμή της, δεν την έκρυψε αλλά και δεν την διακήρυξε και πάντως δεν την μετέτρεψε σε πολιτική σημαία ούτε προσπάθησε να την μετατρέψει σε κοινωνική αξία.
Ήταν διακριτικός, αλλά ήταν και αντικομφορμιστής. (...)
Η αξιοπρέπεια της παρουσίας του, η ευγένειά του, η διακριτικότητά του, ο "μειλίχιος" αντικομφορμισμός του, το θάρρος με το οποίο αντιμετώπισε τις επιθυμίες του, δίνουν το στίγμα της μοναχικής πνευματικής του στάσης. » (πηγή)
***
Ακολουθούν αποσπάσματα από όχι και τόσο κολακευτικά δημοσιεύματα, και μερικά  χαρακτηριστικά κομμάτια από το "Θησαυρό του Χρόνου”. (Προσωπικά δεν μπορώ να τα επιβεβαιώσω ή να τα απορρίψω ως αναληθή. Παραθέτω όμως τις πηγές):

--«ΣΟΚ! Ο μέγας διανοητής Κουμανταρέας, διατηρούσε σχέσεις με το δολοφόνο του από τότε που ήταν ανήλικο 16 ετών! (πηγή)
***
--«Nεκρός ο Μένης Κουμανταρέας. Δημοσίευση από Argouen - Δεκέμβριος 9th, 2014, 7:50 pm
Δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη. Ποια ήταν η προσφορά του στο δημόσιο βίο; Ένας επαγγελματίας συγγραφέας, με αμφιλεγόμενα βιβλία (σε κάποιους αρέσουν σε κάποιους όχι) ήταν. Και;
Αν επίσης ισχύουν όσα λέγονται κλπ κλπ, συγνώμη αλλά γιατί πρέπει να εκτιμά κανείς ένα 80+ χρονο με τέτοιο βίο; Επειδή τί;
Αυτοί είναι οι πνευματικοί άνθρωποι αυτής της χώρας; Αυτοί θα εμπνεύσουν; Τί θα εμπνεύσουν; 
Τέλος πάντων, σε ανθρωπινο επίπεδο καλό του ταξίδι, μακάρι να βρει ησυχία. Όλα τα υπόλοιπα... ευχαριστώ, δε θα πάρω και κακώς ασχολούμαστε. » (πηγή)
***
-- «Ηδονιστής να είσαι στα νιάτα σου όταν ηδονίζεται κι ο άλλος που έχεις απέναντί σου.
Σεξ εκμεταλλευόμενος την ανάγκη του άλλου για λεφτά είναι βία και κάνουν τον άλλο να νοιώθει όχι ηδονή αλλά εξευτελισμό και μίσος.
Γι αυτό τέτοιου είδους εγκλήματα έχουν ιδιαίτερα προσωπικό και βίαιο χαρακτήρα. Γιατί είναι εγκλήματα εκδίκησης. Αν πρόκειται για τέτοιο έγκλημα, καρφάκι δε μου καίγεται για τον γέρο και κακώς κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη. »(πηγή)
***
 --«Κουμανταρέας: "Κάποιες φορές οι γυναίκες θέλουν τον βιασμό” 
Άφωνο έμεινε το πάνελ της Έλλης Στάη, αλλά και οι τηλεθεατές της εκπομπής της, που άκουσαν τον σπουδαίο συγγραφέα Μένη Κουμανταρέα να κάνει αυτή την αναπάντεχη και εκρηκτική τοποθέτηση.» (πηγή)
***
 --«Αν περιμένουμε ότι οι συγγραφείς είναι και πνευματικοί άνθρωποι, τότε θα απογοητευτούμε όταν ακούμε από τον Κουμανταρέα να δηλώνει ότι “Αν βιάσεις μια γυναίκα, μπορεί και να το θέλει” (Ο συγγραφέας ήταν χθες βράδυ προσκεκλημένος σε εκπομπή της Έλλης Στάη).
(...) Ο Κουμανταρέας - τον έχω ακούσει ζωντανά - εκφράζεται συχνά αφ’ υψηλού και με μια ελιτίστικη αλαζονεία, πράγμα που συμβαίνει σε πολλούς συγγραφείς, οι οποίοι δεν είναι κατ’ ανάγκη διανοούμενοι. » (πηγή)
***
--«Τον "Πολ" από την Ρουμανία, αναζητούν οι αξιωματικοί της Ασφάλειας Αττικής, τον νεαρό με τον οποίο θα συναντιόταν ο συγγραφέας Μένης Κουμανταρέας, μετά την λήψη των φαρμάκων του στο διαμέρισμά του. Όπως περιγράφουν φίλοι του 83χρονου θύματος, η συνάντηση είχε οριστεί στις 23:15 το βράδυ της Παρασκευής, στην Πλ. Βικτωρίας. »(πηγή)
***
-- «Ο Κουμανταρέας γνώριζε τον 25χρονο δολοφόνο του απ' όταν ήταν 15 ετών. »(πηγή)
***
 --«Μένης Κουμανταρέας: Τα μυστικά μιας διπλής ζωής

"Εγώ, με τα τωρινά γκρίζα μου αραιά μαλλιά, είμαι πια σε ηλικία να τα αναπαράγω όλα, ομολογημένα κι ανομολόγητα - ιδίως αυτά -, σαν να πρόκειται για τα τελευταία σημάδια που θα αφήσω πίσω μου..."

Μέσα στις λιγοστές αυτές αράδες που ξεπηδούν από το κύκνειο άσμα του "Ο θησαυρός του χρόνου", που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις Πατάκη, ο Μένης Κουμανταρέας, ανοίγει την καρδιά του και ρίχνει φως στα σκοτάδια της ψυχής του, ξεδιπλώνοντας και τις δικές του εμμονές.

Ιδιαίτερα τολμηρό και αποκαλυπτικά ερωτικό, το βιβλίο που ξεκίνησε να γράφει ο σπουδαίος λογοτέχνης το 2010, μετά τον θάνατο της αγαπημένης συζύγου του Λιλής (το όνομα της οποίας δίνει και στην κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματός του) είναι για όσους γνώριζαν τον Κυψελιώτη δημιουργό μια συγγραφική κατάθεση ψυχής, όπου η μυθοπλασία συναντά την πραγματικότητα. (...)

Με την ίδια παραστατικότητα εξιστορεί και τις ερωτικές συναντήσεις του με το ανδρικό φύλο, τα μικρά μυστικά του, τα οποία, όπως λέει χαρακτηριστικά, "και το καλύτερο λαγωνικό της Αστυνομίας αδυνατεί να εξιχνιάσει".

Έχοντας πλήρη συνείδηση των πράξεών του αλλά και της διπλής ζωής του, ο ήρωας του βιβλίου μιλά "για εγκλήματα που έχω διαπράξει, έργω διανοία, όπως λέει και η Εκκλησία, τα οποία και οι πιο στενοί μου άνθρωποι αγνοούν” (...).

Οι άνδρες που εκδίδονται, οι νυχτερινές εφορμήσεις σε σκοτεινά στέκια και οίκους ανοχής - όπως άλλωστε συνέβαινε και σε πολλά από τα μυθιστορήματά του - περνούν μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου όπου το κυνήγι της ερωτικής απόλαυσης και του νεανικού ανδρικού κορμιού αναπαράγεται στο χαρτί με πάσα λεπτομέρεια.

"Βρεθήκαμε μόνοι στο δωμάτιό του με την πόρτα κλειδωμένη. Εβγαλε με άνεση τα ρούχα του κι έμεινε με το φανελάκι κι ένα σώβρακο, από αυτά που οι άντρες φορούσαν παλιά, μακρύ ως το γόνατο, από καραβόπανο. Είχε ωραίο σώμα, καλοσχηματισμένο, με λευκό δέρμα, όχι όμως ασπρουλιάρικο. Οι μύες του διαγράφονταν όπως στους νέους στη ζωφόρο του Παρθενώνα".

Αδυνατώντας να τιθασεύσει την ερωτική επιθυμία του, ο ήρωας πέφτει και θύμα εκβιασμού, όταν ένας εντυπωσιακός νεαρός με τον οποίο είχε κανονίσει μια πληρωμένη συνάντηση στο σπίτι του, τον ξαφρίζει.

"Την τρίτη φορά, εφόσον υποτίθεται ότι είχε κερδίσει πια την εμπιστοσύνη μου, ήρθε μόνος. Κι ενώ εγώ με το νου μου είχα πλάσει εναγκαλισμούς, εκείνος, αρπάζοντάς με από τον λαιμό, μου ζήτησε επίμονα χρήματα και πιστωτικές κάρτες. Με άφησε μονάχα όταν του υποσχέθηκα ότι θα τον βοηθούσα. Στο μεταξύ, όσα είχα στις τσέπες μου μετακόμισαν στις δικές του.
Κλείσαμε ραντεβού για την επόμενη ή την παράλλη μέρα. Η κατάληξη ήταν ότι κάλεσα την Ασφάλεια και τον έπιασαν επ' αυτοφώρω. Είχα, όσο να 'ναι, φοβηθεί από τις απειλές και τα αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα. Επακολούθησε μήνυση, πράγμα που απαίτησε αρκετό κουράγιο από μέρους μου. Δεν με ένοιαζε τόσο να εκθέσω τον εαυτό μου - δεν ήταν δα η πρώτη φορά - όσο νοιαζόμουν τον αντίκτυπο που θα μπορούσε να έχει στη Λιλή. Τι χρώσταγε το καημένο το κορίτσι!"» (πηγή)
***
 --«Η συνέχεια του βιβλίου στη σελίδα 223 είναι η ακόλουθη:
 “Πώς σε λένε;”
“Λούνα”, μου λέει, “όπως το φεγγάρι. Είμαι από το Καλαράσι κι έχω τρία χρόνια στην Αθήνα”. Τον κερνάω μια βότκα λεμόνι, πίνω κι εγώ ένα Gordon’s Space".

“Με συγχωρείτε που σας ρωτώ”, διακόπτει τις σκέψεις μου το παιδί, ο Λούνα, “θα φύγουμε μαζί;”, διαβάζει κανείς σε άλλη σελίδα του βιβλίου, ενώ η συνέχεια είναι η εξής:
"Παίρνω τον Λούνα και φεύγουμε. Χωριστά ο καθένας για να μη δώσουμε στόχο. Είναι λιγόλογος, ευγενής και έχει ωραία πόδια. Όπως γρήγορα ανακάλυψα, διαθέτει ολόκληρο πελατολόγιο στο Ίντερνετ. Κανονικός επαγγελματίας. Τον χαζεύω. Περισσότερο από όμορφος είναι ελκυστικός. Και ακίνδυνος. Δεν με πειράζει ο πληρωμένος έρωτας. Στο βάθος είναι ανέξοδος. Δεν παίζονται αισθήματα. Παραείναι ακριβά τα αισθήματα για να τα σκορπίζουμε στον πρώτο τυχόντα".

"Μου αρέσει ο Λούνα. Είναι πωρωμένος και συνάμα αθώος, ένα παιδί που παίζει τον ζιγκολό και το απολαμβάνει. Έχει ένα μεγάλο προσόν. Ποτέ του δεν μιλάει για χρήματα. Κι ας είναι πεινασμένος, το κρύβει. Σαν πάρει θάρρος, ανοίγει το ψυγείο, κι αν βρει κάτι φαγώσιμο, το εξαφανίζει, σωστό πιράνχας. Και πίνει τους χυμούς όπως τα φίδια το γάλα. Αν έχω κάποιο παλιό ρούχο, μου το ζητά με ευγένεια, κι αν το ηλεκτρικό καλοριφέρ δεν λειτουργεί, μου ζητάει την άδεια να το πουλήσει ή να το επισκευάσει για το σπίτι του. » (πηγή)
***
 --Μένης Κουμανταρέας: «Θεωρώ ότι είναι ανόητο αυτό που λένε για τη σιωπή των πνευματικών ανθρώπων. Δεν είναι δουλειά μας να βγαίνουμε στην τηλεόραση και να κάνουμε αφορισμούς. Δουλειά μας είναι να στηρίζουμε αυτό που ονομάζεται πνευματική ζωή στον τόπο. Παρεξηγεί ο κόσμος εύκολα. Ακόμα και οι διαμαρτυρίες που μας ζητούν να υπογράψουμε είναι εκ του πονηρού. Το κλισέ που λέει ότι δεν υπάρχουν πνευματικοί άνθρωποι σήμερα είναι μια μαλακία. » (πηγή)

******

Πυγολαμπίδα: Υπάρχουν άραγε πνευματικοί άνθρωποι σήμερα; Μήπως "το άλας της γης εμωράνθη" και το φως έγινε σκότος; Η κοινωνική κατάντια μας δίνει την απάντηση, κατά την ταπεινή μου γνώμη.