ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

Και ο Γέρων Παΐσιος θύμα του εμπορίου αγιοποιήσεων!

Αγιοποιήθηκε ο Γέρων Παΐσιος!

«Σε αγιοκατάταξη του Οσίου Παΐσιου προχώρησε με ομόφωνη απόφαση η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, έπειτα από εισήγηση της Κανονικής Επιτροπής.

Ο Όσιος Παΐσιος o Αγιορείτης, κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης, γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1924 στα Φάρασα της Καππαδοκίας και “έφυγε" τον Ιούλιο του 1994, έχοντας ήδη γίνει γνωστός για το βίο και το έργο του. (...)
Ύστερα από αρκετές περιπλανήσεις σε διάφορα ησυχαστήρια του Αγίου Όρους και στο Σινά, μετακινήθηκε στη Μονή Κουτλουμουσίου έως ότου αρρώστησε σοβαρά και “εκοιμήθη" το καλοκαίρι του 1994.

Ενταφιάστηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Έκτοτε, κάθε χρόνο στις 11 προς 12 Ιουλίου, στην επέτειο της κοίμησής του, τελείται αγρυπνία στο Ιερό Ησυχαστήριο με συμμετοχή χιλιάδων πιστών». (πηγή))
*****
Τη συνέχεια τη γνωρίζετε. Το λείψανο του “Αγίου” Παϊσίου θα εκτίθεται σε προσκύνημα - με το αζημίωτο - και οι αποπλανημένοι πιστοί - πρόβατα - θα τρέχουν να το προσκυνήσουν ζητώντας θεραπεία ή ό,τι άλλο έχει ο καθένας ανάγκη. Βλέπετε, στην "Ορθόδοξη" Ελλάδα ο Θεός έχει πάει πολύ ψηλά και δεν ακούει τις προσευχές των δεινοπαθούντων, ου μην αλλά βλάσφημων, "Ορθοδόξων" Χριστιανών.
Γι’ αυτό μας χρειάζονται τόσοι πολλοί άγιοι, μπας και καλοπιάσουν και καταφέρουν το Θεό για να κάνει ρουσφέτια που ο ίδιος δεν θα ήθελε να κάνει. Και βέβαια, η λειψανολατρεία και εικονολατρία, εκτός από εμπόριο του ανθρώπινου πόνου, είναι ειδωλολατρία και σκαστή περίπτωση παραβίασης της πρώτης και δεύτερης από τις Δέκα Εντολές, που οι Χριστιανοί υποτίθεται ότι τηρούν.

Ποιος θνητός, όμως, γνωρίζει την καρδιά άλλου ανθρώπου και τους κρυφούς διαλογισμούς αυτής; Και ποιος έχει δικαίωμα και αρμοδιότητα να ανακηρύσσει αγίους; ΚΑΝΕΝΑΣ!! Μόνο το πνεύμα του ίδιου του ανθρώπου και το Άγιο Πνεύμα γνωρίζουν εάν κάποιος είναι άγιος. Και βέβαια τη διάγνωση αυτή δεν θα κοινοποιούσαν σε επίορκους Πατριάρχες που ανέβηκαν σε θρόνους και απολαμβάνουν κοσμικές τιμές και μεγαλεία ως μη όφειλαν.

Ας δούμε τι λέει η Βίβλος σχετικά με τη γνώση των μυστικών της καρδιάς.

«Η καρδία είναι απατηλή υπέρ πάντα και σφόδρα διεφθαρμένη· τις δύναται να γνωρίσει αυτήν;  Εγώ ο Κύριος εξετάζω την καρδίαν, δοκιμάζω τους νεφρούς, δια να δώσω εις έκαστον κατά τας οδούς αυτού, κατά τον καρπόν των έργων αυτού.» (Ιερεμίας ΙΖ': 9-10)

«Διότι τις των ανθρώπων γινώσκει τα του ανθρώπου, ειμή το πνεύμα του ανθρώπου το εν αυτώ; Ούτω και τα του Θεού ουδείς γινώσκει ειμή το Πνεύμα του Θεού.» (Α’ Κορινθίους, Β': 11)

Εντύπωση προκαλεί διθυραμβικό άρθρο του Κώστα Ζουράρι, από τον οποίο προσωπικά περίμενα περισσότερη πνευματική ωριμότητα. Παραθέτω απόσπασμα:

Κώστας Ζουράρις:  «Είναι σπουδαίο γεγονός η αγιοκατάταξη του Παΐσιου, καθώς υπήρξε μία λαμπρή μαρτυρία. Πρόκειται για ασκητική μορφή παραμυθίας και αγιότητας. 
Δεν τα πήγαινα καλά ιδεολογικά μαζί του, καθότι ήταν "πολύ δεξιός”. Ωστόσο είχαμε καλή σχέση. 

Στα δύσκολα χρόνια του Εμφυλίου ήταν ασυρματιστής στον ελληνικό στρατό. Πρόκειται για σπουδαία και χαρισματική προσωπικότητα, η οποία ακτινοβολούσε. 
Ο Παΐσιος είχε το χάρισμα να διαβλέπει αμέσως καταστάσεις. Σαν να έκανε αξονική τομογραφία σε όποιον είχε απέναντί του! 
Ήταν γνωστός πλακατζής και μεγάλη φυσιογνωμία.
 (...)
Ως προς την αγιοκατάταξη, όποιος είναι αντίθετος έχει απλά άγνοια. Όσοι την αμφισβητούν είναι Έλληνες τύπου... ΕΟΤ. 
Μην ξεχνάτε ότι υπήρχαν μαρτυρίες περί αγιότητας και θεοσημίας από πολλούς και διαφόρους και ήταν ολοφάνερο ότι θα γινόταν Άγιος. Μάλιστα άργησε να ανακηρυχθεί από την επίσημη Εκκλησία, καθώς έχει περίπου 20 χρόνια που εκοιμήθη. 
Η χθεσινή ημερομηνία είναι σπουδαία για την Ορθοδοξία. Πάντως οι αγιοποιήσεις συμβαίνουν συνεχώς, και θα συμβαίνουν όσο υπάρχει η κατά κόσμον ορθόδοξη εκκλησία.
(...)
Η αγιοταξία είναι κάτι που έρχεται με πολύ μεγάλη λαϊκή επιταγή. Παρεμβαίνει ο λαός. Ο Παΐσιος είναι από τις μορφές της πρώτης εκκλησίας, όταν βρισκόταν σε ισχύ το κοινόβιο καθεστώς, όπου ο λαός συμμετείχε όχι μόνο στα μυστήρια αλλά και στην ενεργό διαχείριση των καθημερινών της Εκκλησίας. Η αγιοκατάταξη είναι κάτι σαν... δημοψήφισμα. 
Σας τονίζω και πάλι ότι η αγιοποίησή του είναι ιδιαίτερα ξεχωριστή στιγμή για τον ελληνικό πολιτισμό. Για την ορθοδοξία στην Ελλάδα και την Κύπρο.
(...)
Όσο για τους "ευρωλιγούρηδες", που αμφισβητούν το γεγονός αυτό, απλά "έρχονται μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες, όπως λέει ο Σεφέρης». (πηγή)

Κύριε Ζουράρι, αν ο Γέρων Παΐσιος ήταν και άγιος και πολύ δεξιός, τότε το "πολύ δεξιός" είναι υπέρτατη αρετή. Έτσι δεν είναι; Αλλά πιστεύω ότι ο πραγματικός άγιος δεν είναι ούτε αριστερός ούτε δεξιός ούτε κεντρώος. Είναι τα πάντα με τους πάντες και δεν φοράει πολιτική ή κομματική ταμπέλα, όπως δεν φοράει και θρησκευτική ταμπέλα. Έτσι δεν είναι, κύριε Ζουράρι; Κοντά στο νου κι’ η γνώση, λέει η παροιμία.

Όσο για το χάρισμα του Παΐσιου να διαβλέπει καταστάσεις, αυτό από μόνο του δεν είναι ικανή συνθήκη για να τον καθιερώσει ως άγιο, δεδομένου ότι υπάρχουν κάποιοι με πνεύμα μαντείας που κάθε άλλο παρά άγιοι είναι.

Αποκαλυπτικό είναι και δημοσίευμα εδώ, απόσπασμα του οποίου παραθέτω: «Ο Γέροντας πραγματοποίησε και αρκετές προφητείες. Οι περισσότερες από αυτές αφορούσαν τον ελληνισμό, την Μεγάλη Ιδέα αλλά και πολιτικές εξελίξεις. Επρόκειτο για ένα αμάλγαμα εθνικισμού, πατριωτισμού και σκοταδισμού που με τη διάχυτη πίστη ότι έκανε θαύματα και θεράπευε παντός είδους ασθένειες δημιούργησαν την εικόνα του ως αγίου.»

Εθνικιστής και άγιος δεν συμβιβάζονται. Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο Θεός - Δημιουργός και Πατέρας όλων των ανθρώπων - είναι οικουμενιστής, άρα και οι άγιοι πρέπει να είναι οικουμενιστές. Απλά πράγματα!

Στη συνέχεια παραθέτω πολύτιμα αποφθέγματα του Γέροντα Παϊσίου:

  • Εγώ εύχομαι ή όλοι στον Παράδεισο ή κανένας στην κόλαση...
  • Τότε μόνο κλείνει ο Θεός την πόρτα, όταν ανοίγει μία άλλη.
  • Έξυπνος άνθρωπος είναι ο καθαρισμένος από τα πάθη του άνθρωπος.
  • Προσπαθήστε να κόψετε τα πάθη και τα ελαττώματα σας, από τα οποία είναι γεμάτη η καρδιά μας.
  • Όλα τα θηρία του κόσμου, είναι μέσα σ' αυτήν. Να προσπαθούμε κάθε μέρα να καθαρίζουμε την καρδιά μας απ΄ αυτά.
  • Η καρδιά καθαρίζει με δάκρυα και αναστεναγμούς. Ένας αναστεναγμός με πόνο ψυχής ισοδυναμεί με δύο κουβάδες δάκρυα.
  • Ο Θεός παρακολουθεί την καρδιά μας και ελέγχει το περιεχόμενό της. Να εξετάζουμε συνεχώς τον εαυτό μας, να μετανοούμε για το παρελθόν και να φοβόμαστε τις αδυναμίες μας. Να μην χάνουμε όμως την ελπίδα της σωτηρίας μας.
  • Να αγωνιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις για να κερδίσουμε τον Παράδεισο. Είναι πολύ στενή η πύλη και μην ακούτε αυτούς που σας λένε ότι όλοι θα σωθούμε. Αυτό είναι παγίδα του σατανά για να μην αγωνιζόμαστε.
  • Ρίξτε το μεγαλύτερο βάρος του αγώνα σας στην Προσευχή, γιατί αυτή μας κρατεί σε επαφή με τον Θεό και η επαφή αυτή πρέπει να είναι συνεχής.
  • Η μελέτη της Αγίας Γραφής βοηθάει πολύ στην προσευχή. Θερμαίνει την ψυχή και μεταφέρει τον προσευχόμενο σ' έναν πνευματικό χώρο.
  • Όταν η προσευχή ατονεί, προσδίδει πνευματική ξηρασία και χλιαρότητα. Εναντίον αυτών να χρησιμοποιούμε σύντομες προσευχές και κυρίως την Ευχή του Ιησού.
  • Εκείνος που αγωνίζεται πολύ καιρό και δεν βλέπει πνευματική πρόοδο, έχει υπερηφάνεια και εγωισμό.
  • Όσο πιο πνευματικός άνθρωπος είναι κάποιος, τόσο λιγότερα δικαιώματα έχει σ' αυτή τη ζωή.
  • Ένας πνευματικός άνθρωπος δεν έχει κανένα δικαίωμα σ' αυτή τη ζωή. Είναι υποχρεωμένος να κάνει υπομονή και να δέχεται την αδικία. Τα δικά του δικαιώματα τα φυλάει ο Θεός για την άλλη ζωή.
  • Πολλές φορές, από ανοησία, ζητάμε να δικαιωθούμε εδώ. Η ανθρώπινη δικαιοσύνη δεν σημαίνει τίποτε για ένα πνευματικό άνθρωπο. Είναι μόνο ένα φρένο για τους άδικους ανθρώπους.
  • Ο τρόπος της Εκκλησίας είναι η αγάπη, διαφέρει από τον τρόπο των νομικών.
  • Όσο μπορείτε να καλλιεργήσετε την αρετή της αγάπης.