ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

Ένθερμος υποστηρικτής της Ελλάδας ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν

Σε χθεσινό άρθρο του στις New York Times, ο νομπελίστας οικονομολόγος Paul Krugman πήρε σθεναρή θέση υπέρ της Ελλάδας και των θέσεων της νέας κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα. Δεν παρέλειψε όμως να τονίσει τους κινδύνους κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος, αν η Γερμανία και οι άλλες πιστώτριες χώρες δεν κατανοήσουν το πραγματικό πρόβλημα και συνεχίσουν να ηθικολογούν.
 Παραθέτω ολόκληρο το άρθρο σε μετάφραση:


Στα πέντε χρόνια (!) που έχουν περάσει από τότε που άρχισε η κρίση του ευρώ, η καθαρή σκέψη υπήρξε αξιοσημείωτα είδος εν ανεπαρκεία. Αλλά αυτή η σύγχυση πρέπει τώρα να τερματιστεί. Πρόσφατα γεγονότα στην Ελλάδα θέτουν μια θεμελιώδη πρόκληση για την Ευρώπη: Μπορεί να αφήσει πίσω τους μύθους και την ηθικολογία, και ν’ αντιμετωπίσει την πραγματικότητα με έναν τρόπο που θα σέβεται τις βασικές αξίες της ηπείρου; Αν όχι, το όλο ευρωπαϊκό εγχείρημα - η προσπάθεια για την οικοδόμηση της ειρήνης και της δημοκρατίας μέσω της κοινής ευημερίας - θα υποστεί ένα φοβερό, ίσως θανάσιμο πλήγμα.
Πρώτον, σχετικά με αυτούς τους μύθους: Πολλοί άνθρωποι φαίνεται να πιστεύουν ότι τα δάνεια που έχει λάβει η Αθήνα από το ξέσπασμα της κρίσης έχουν επιδοτήσει τις δαπάνες του ελληνικού κράτους.

Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που δανείζεται η Ελλάδα έχει χρησιμοποιηθεί απλά για να πληρώσει τόκους και κεφάλαια του χρέους. 
Στην πραγματικότητα, τα τελευταία δύο χρόνια, τα περισσότερα από όλα τα χρήματα που πηγαίνουν στην Ελλάδα έχουν ανακυκλωθεί με αυτόν τον τρόπο: η ελληνική κυβέρνηση εισπράττει περισσότερα έσοδα από ό, τι δαπανά για πράγματα εκτός από τόκους, παραδίδοντας τα επιπλέον κεφάλαια πίσω στους πιστωτές.

Ή,  για να υπεραπλουστεύσω λίγο τα πράγματα, μπορείτε να σκεφτείτε την ευρωπαϊκή πολιτική ως σχέδιο διάσωσης όχι της Ελλάδας, αλλά των πιστωτριών τραπεζών της χώρας, με την ελληνική κυβέρνηση να λειτουργεί απλώς ως μεσάζων - και με το ελληνικό κοινό, το οποίο έχει δει μια καταστροφική πτώση του βιοτικού του επιπέδου, να του ζητούνται να κάνει περαιτέρω θυσίες, έτσι ώστε και αυτό, επίσης, να μπορεί να συνεισφέρει κεφάλαια για το εν λόγω σχέδιο διάσωσης.

Ένας τρόπος για να κατανοήσουμε τις απαιτήσεις της νεοεκλεγείσας ελληνικής κυβέρνησης είναι ότι θέλει μια μείωση στο μέγεθος αυτής της συνεισφοράς. Κανείς δεν μιλάει για την Ελλάδα να ξοδεύει περισσότερα από τα έσοδά της· όλα όσα θα τεθούν στο τραπέζι θα είναι να δαπανούν λιγότερα για τόκους και περισσότερα για πράγματα όπως την υγειονομική περίθαλψη και την αρωγή προς τους φτωχούς. Και κάτι τέτοιο θα έχει ως αποτέλεσμα την σημαντική μείωση του 25% ποσοστού της ανεργίας στην Ελλάδα.

Αλλά δεν έχει η Ελλάδα την υποχρέωση να πληρώσει τα χρέη που η δική της κυβέρνηση επέλεξε να συσσωρεύσει; Εδώ είναι που μπαίνει η ηθικολογία.

Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα (ή ακριβέστερα η κεντροδεξιά κυβέρνηση που κυβέρνησε το έθνος από το 2004 μέχρι το 2009) δανείστηκε εθελοντικά τεράστια ποσά.  Ωστόσο, είναι επίσης αλήθεια ότι οι τράπεζες στη Γερμανία και αλλού δάνεισαν οικειοθελώς στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρήματα. Θα περιμέναμε κανονικά και τις δύο πλευρές να πληρώσουν ένα τίμημα γι’ αυτή την κακή εκτίμηση. Αλλά οι ιδιώτες δανειστές έχουν σε μεγάλο βαθμό διασωθεί (παρά ένα "κούρεμα" στις απαιτήσεις τους το 2012). Εν τω μεταξύ, η Ελλάδα αναμένεται να συνεχίσει να πληρώνει.

Τώρα, η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν πιστεύει ότι η Ελλάδα μπορεί να αποπληρώσει πλήρως. Γιατί λοιπόν να μην αναγνωρίσουν αυτή την πραγματικότητα και να μειώσουν τις πληρωμές σε ένα επίπεδο που δεν θα επιβάλει ατελείωτα βάσανα; Είναι ο στόχος να καταστεί η Ελλάδα ένα παράδειγμα για άλλους δανειολήπτες; Αν ναι, πώς αυτό συνάδει με τις αξίες αυτού που υποτίθεται ότι είναι μια ένωση κυρίαρχων, δημοκρατικών κρατών;

Το ζήτημα των αξιών γίνεται ακόμη πιο έντονο όταν θα εξετάσουμε γιατί οι πιστωτές της Ελλάδας εξακολουθούν να έχουν ισχύ. Αν ήταν απλά ένα θέμα για τα δημοσιονομικά, η Ελλάδα θα μπορούσε απλά να κηρύξει πτώχευση· θα αποκοβόταν από νέα δάνεια, αλλά θα σταματούσε επίσης την εξόφληση υφιστάμενων οφειλών, και η ταμειακή ροή της πραγματικά θα βελτιωνόταν.

Το πρόβλημα για την Ελλάδα, όμως, είναι η ευθραυστότητα των τραπεζών της, οι οποίες επί του παρόντος (όπως οι τράπεζες σε όλη την Ευρωζώνη) έχουν πρόσβαση σε πιστώσεις από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Κόψτε αυτή την πίστωση, και το ελληνικό τραπεζικό σύστημα θα μπορούσε πιθανότατα να καταρρεύσει μέσα σε μαζική απόσυρση καταθέσεων. Ενόσω μένει στο ευρώ, τότε η Ελλάδα χρειάζεται την καλή θέληση της κεντρικής τράπεζας, η οποία μπορεί, με τη σειρά της, να εξαρτάται από τη στάση της Γερμανίας και άλλων πιστωτριών χωρών.

Αλλά σκεφτείτε για το πώς αυτό παίζει σε διαπραγματεύσεις χρέους. Είναι δυνατόν η Γερμανία, στην πραγματικότητα, να πει σε μια συνάδελφο ευρωπαϊκή δημοκρατία, “Ξεπληρώστε, αλλιώς θα καταστρέψω το τραπεζικό σας σύστημα;"

Και σκεφτείτε τι θα συμβεί αν η νέα ελληνική κυβέρνηση - η οποία, στο κάτω κάτω, εξελέγη με την υπόσχεση να τερματίσει τη λιτότητα - αρνηθεί να υποχωρήσει; Κατ' αυτόν τον τρόπο, εντελώς εύκολα, ελλοχεύει μια αναγκαστική έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, με δυνητικά καταστροφικές οικονομικές και πολιτικές συνέπειες για την Ευρώπη στο σύνολό της.

Αντικειμενικά, η επίλυση αυτής της κατάστασης δεν θα 'πρεπε να είναι δύσκολη. Αν και κανένας δεν το ξέρει, η Ελλάδα έχει πράγματι σημειώσει μεγάλη πρόοδο στην ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας· οι μισθοί και τα έξοδα έχουν μειωθεί δραματικά, έτσι ώστε, σε αυτό το σημείο, η λιτότητα είναι το κύριο πράγμα που κρατάει πίσω την οικονομία. 
Έτσι, αυτό που χρειάζεται είναι απλό: Αφήστε την Ελλάδα να τρέχει με μικρότερα μεν αλλά θετικά πλεονάσματα, που θα απαλλάξει τους Έλληνες από τον πόνο, και αφήστε τη νέα κυβέρνηση να διεκδικήσει επιτυχία, εκτονώνοντας τις αντιδημοκρατικές δυνάμεις που περιμένουν στη γωνία. Εν τω μεταξύ, το κόστος για τους φορολογούμενους των πιστωτών κρατών - που ποτέ δεν επρόκειτο να πάρουν ολόκληρη την αξία του χρέους - θα ήταν ελάχιστο.

Κάνοντας το σωστό, ωστόσο, θα απαιτούσε από τους άλλους Ευρωπαίους, και ειδικότερα τους Γερμανούς, να εγκαταλείψουν τους μύθους που τους εξυπηρετούν και να σταματήσουν να υποκαθιστούν την ανάλυση με ηθικολογία. 

Μπορούν να το κάνουν; Θα δούμε σύντομα.»