ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Vous êtes "Charlie” très hypocrites!

Δείτε πώς απαντά ο Μουσουλμάνος Mehdi Hasan στην υστερία της Δύσης για την υπεράσπιση της επιλεκτικής ελευθερίας του λόγου· μιας ελευθερίας που έχει, ωστόσο, κόκκινες γραμμές.

Μια μαχητική θεώρηση της πολιτικής, της οικονομίας και των εξωτερικών υποθέσεων

«Ως μουσουλμάνος, έχω βαρεθεί την υποκρισία των φονταμενταλιστών της ελευθερίας του λόγου.

Η αντίδραση στην ασυγχώρητη δολοφονία του προσωπικού του Charlie Hebdo απέδειξε ότι πολλοί υπέρμαχοι της ελευθερίας είναι ένοχοι για διπλά μέτρα και σταθμά, όταν πρόκειται να καταλογίσουν αδίκημα.
Αγαπητές φιλελεύθερες αυθεντίες,

Σ’ εσάς και μένα δεν άρεσε ο Τζορτζ Μπους. Θυμάστε την παιδαριώδη δήλωσή του μετά την 9/11 ότι "ή είστε μαζί μας ή είστε με τους τρομοκράτες";

Ωστόσο, τώρα, στον απόηχο μιας άλλης τρομακτικής τρομοκρατικής επίθεσης, φαίνεται να έχετε εκσυγχρονίσει το σλόγκαν του Dubbya: “ή είστε με την ελευθερία του λόγου ή είστε εναντίον της”. Ή “Vous êtes Charlie Hebdo ή είστε φανατικοί που μισούν την ελευθερία.”

Σας γράφω για να σας υποβάλω μια απλή αίτηση: παρακαλώ σταματήστε. 
Νομίζετε ότι προκαλείτε τους τρομοκράτες όταν, στην πραγματικότητα, διαιρώντας και δαιμονοποιώντας, παίζετε στα αιματοβαμμένα χέρια τους. Εμείς και αυτοί. Η φωτισμένη και φιλελεύθερη Δύση εναντίον των καθυστερημένων, βάρβαρων Μουσουλμάνων.

Η σφαγή στο Παρίσι στις 7 Ιανουαρίου ήταν, συνεχίζετε να μας λέτε, μια επίθεση στην ελευθερία του λόγου. Ο συντηρητικός πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί συμφωνεί, χαρακτηρίζοντάς την "έναν πόλεμο που κήρυξαν στον πολιτισμό”.
Το ίδιο, επίσης, κάνει ο φιλελεύθερο-αριστερός Jon Snow, ο οποίος χονδροειδώς έγραψε στο Twitter για μια “σύγκρουση των πολιτισμών” και αναφέρεται στην “πίστη της Ευρώπης στην ελευθερία της έκφρασης".

Στη μέση όλης αυτής της μετά-το-Παρίσι θλίψης, η υποκρισία και η υπερβολή περισσεύουν. Ναι, η επίθεση ήταν μια πράξη το μέγεθος του κακού της οποίας δεν μπορεί να προσδιοριστεί επακριβώς· μια ασυγχώρητη και ανελέητη δολοφονία αθώων.

Αλλά ήταν πράγματι μια "προσπάθεια να δολοφονήσουν" την ελευθερία του λόγου (ITV, Mark Austin), να "βεβηλώσουν" τις ιδέες της "ελεύθερης σκέψης" (Stephen Fry);
Ήταν ένα έγκλημα - δεν ήταν πράξη πολέμου - που διαπράχτηκε από δυσαρεστημένους νεαρούς άνδρες που ριζοσπαστικοποιήθηκαν όχι από τα σκίτσα του Προφήτη στην Ευρώπη το 2006 ή το 2011, όπως αποδεικνύεται, αλλά από τις εικόνες των  βασανιστηρίων των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2004.

Παρακαλούμε κατανοήστε το. Κανείς από εμάς δεν πιστεύει σ' ένα ανεμπόδιστο δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου. Όλοι συμφωνούμε ότι πάντα θα υπάρχουν (κόκκινες) γραμμές που, για τους σκοπούς του νόμου και της τάξης, δεν μπορούν να παραβιαστούν· ή για τους σκοπούς της καλαισθησίας και ευπρέπειας, δεν θα πρέπει να παραβιαστούν. Εμείς διαφέρουμε μόνο ως προς το πού θα πρέπει να τεθούν οι γραμμές αυτές.

Έχει το περιοδικό σας, για παράδειγμα, δημοσιεύσει γελοιογραφίες που εμπαίζουν το Ολοκαύτωμα; Όχι;  Μήπως καρικατούρες των θυμάτων της 9/11 να πέφτουν από τους δίδυμους πύργους; Εγώ δεν το νομίζω (και είμαι ευτυχής που δεν έχει).

Θεωρήστε επίσης το "πείραμα σκέψης" που προσφέρεται από τον φιλόσοφο της Οξφόρδης Brian Klug. Φανταστείτε, γράφει, αν ένας άνδρας είχε ενταχθεί στο "ράλι ενότητας" στο Παρίσι στις 11 Ιανουαρίου "φορώντας ένα σήμα που έλεγε 'Je suis Chérif’" - το πρώτο όνομα ενός από τους ενόπλους του Charlie Hebdo.
Ας υποθέσουμε, προσθέτει ο Klug,  ότι κουβαλούσε ένα πλακάτ με μια γελοιογραφία που ενέπαιζε τους δολοφονημένους. "Πώς θα  θα είχε αντιδράσει το πλήθος; Μήπως θα είχαν δει αυτό το μεμονωμένο άτομο ως ήρωα, υπερασπιζόμενο την ελευθερία και την ελευθερία του λόγου; Ή θα είχαν προσβληθεί βαθιά;" Διαφωνείτε με το συμπέρασμα Klug ότι ο άνθρωπος "θα ήταν τυχερός να γλίτωνε τη ζωή του”;

Ας είμαστε σαφείς: Συμφωνώ ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως δικαιολογία για να πυροβολεί κανείς δημοσιογράφους ή σκιτσογράφους. Διαφωνώ με τη φαινομενική σας άποψη ότι το δικαίωμα στην προσβολή έρχεται χωρίς αντίστοιχη ευθύνη· και δεν πιστεύω ότι το δικαίωμα στην προσβολή αυτόματα μεταφράζεται σε καθήκον στην προσβολή.

Όταν λέτε "Je suis Charlie", είναι αυτό μια επικύρωση της Charlie Hebdo για την απεικόνιση  της υπουργού Δικαιοσύνης της Γαλλίας, Christiane Taubira, η οποία είναι μαύρη, ως μαϊμούς; Ή των κακόγουστων σκίτσων Αράβων με βολβώδη μύτη, που πρέπει να κάνουν τον Edward Said να στριφογυρίζει στον τάφο του;

Σατιρίζοντας το ρατσισμό με την αναπαραγωγή ασυστόλως ρατσιστικών εικόνων είναι αρκετά αμφίβολη σατιρική τακτική. Επίσης, όπως ο πρώην δημοσιογράφος του Charlie Hebdo, Olivier Cyran, υποστήριξε το 2013, μια "ισλαμοφοβική νεύρωση κατέλαβε σταδιακά" το περιοδικό μετά την 9/11, η οποία στη συνέχεια ενέκρινε αποτελεσματικά επιθέσεις σε “μέλη μιας θρησκευτικής μειονότητας χωρίς επιρροή στους διαδρόμους της εξουσίας" .

Είναι γι' αυτούς τους λόγους που δεν μπορώ να "είμαι", και δεν θέλω να "είμαι", Charlie - αν θα ήθελα να είμαι οτιδήποτε, θα έπρεπε να θέλω να είμαι ο Ahmed, ο Μουσουλμάνος αστυνομικός που σκοτώθηκε προστατεύοντας το δικαίωμα του περιοδικού να υφίσταται. Όπως παρατήρησε η μυθιστοριογράφος Teju Cole, "είναι δυνατόν να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στον άσεμνο λόγο χωρίς την παρότρυνση ή την υποστήριξη του περιεχομένου του λόγου."

Και γιατί ήσασταν τόσο σιωπηλοί σχετικά με τα κραυγαλέα διπλά μέτρα και σταθμά;
Μήπως δεν γνωρίζετε ότι το Charlie Hebdo απέλυσε το βετεράνο Γάλλο σκιτσογράφο Maurice Sinet το 2008 για την διατύπωση ενός φερόμενου ως αντισημιτικού σχολίου;

Δεν είστε ενήμεροι ότι η Jyllands-Posten, η Δανέζικη εφημερίδα που δημοσίευσε γελοιογραφίες του Προφήτη το 2005, σύμφωνα με πληροφορίες απέρριψε σκίτσα που ενέπαιζαν το Χριστό επειδή "θα προκαλούσαν κατακραυγή" και υπερήφανα δήλωσαν ότι "σε καμία περίπτωση δεν θα δημοσίευαν γελοιογραφίες του Ολοκαυτώματος ";

Οι Μουσουλμάνοι, υποθέτω, αναμένεται να έχουν παχύτερα δέρματα από τους Χριστιανούς  και Εβραίους αδελφούς τους. Τα συμφραζόμενα έχουν επίσης σημασία.

Μας ζητάτε να γελάσουμε με μια γελοιογραφία του Προφήτη αγνοώντας το διασυρμό του Ισλάμ σε όλη την ήπειρο (έχετε επισκεφθεί πρόσφατα τη Γερμανία;) και την ευρεία διάδοση των διακρίσεων σε βάρος των μουσουλμάνων στην εκπαίδευση, την απασχόληση και τη δημόσια ζωή - ειδικά στη Γαλλία.

Ζητάτε από τους Μουσουλμάνους να καταγγείλουν μια χούφτα εξτρεμιστών ως υπαρξιακή απειλή για την ελευθερία του λόγου, ενώ κάνετε τα στραβά μάτια για την πολύ μεγαλύτερη απειλή σε αυτήν που συνιστά η στάση των εκλεγμένων ηγετών μας.

Δεν σας ενοχλεί να βλέπετε τον Μπαράκ Ομπάμα - ο οποίος απαίτησε από την Υεμένη να κρατήσει πίσω από τα σίδερα τον εναντίον ρομποτικών αεροπορικών επιδρομών (anti-drone) δημοσιογράφο Abdulelah Haider Shaye, αφού είχε καταδικαστεί για "καταγγελίες σχετιζόμενες με την τρομοκρατία" σ' ένα λαϊκό δικαστήριο - να πηδάει στο βαγόνι εναντίον της απαγόρευσης της ελευθερίας του λόγου; 

Δεν σας προκαλούσε εμετό που βλέπατε τον Benjamin Netanyahu, τον πρωθυπουργό μιας χώρας που ήταν υπεύθυνη για τη δολοφονία επτά δημοσιογράφων στη Γάζα το 2014, να παίρνει μέρος στο "ράλι ενότητας" στο Παρίσι;
Ο Bibi ενώθηκε με την Άνγκελα Μέρκελ, καγκελάριο μιας χώρας όπου η άρνηση του Ολοκαυτώματος τιμωρείται με έως και πέντε χρόνια στη φυλακή, και ο David Cameron, ο οποίος θέλει ν' απαγορεύσει την εμφάνιση στην τηλεόραση σε μη-βίαιους "εξτρεμιστές” που έχουν δεσμευτεί για την "ανατροπή της δημοκρατίας"  .

Έπειτα, υπάρχουν και οι αναγνώστες σας. Θα έχετε μια λέξη με αυτούς, παρακαλώ; Σύμφωνα με μια δημοσκόπηση του YouGov 2011, 82 τοις εκατό των ψηφοφόρων στήριξαν τη δίωξη των διαδηλωτών οι οποίοι έβαλαν φωτιά στις (πλαστικές) παπαρούνες (σύμβολα).
Προφανώς, δεν είναι μόνο οι μουσουλμάνοι που προσβάλλονται.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,

Mehdi.»

O Mehdi Hasan είναι ένας συνεργαζόμενος συγγραφέας του New Statesman και ο πολιτικός διευθυντής της Huffington Post στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου η στήλη αυτή έχει επίσης δημοσιευθεί

**********