ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου στις Προγραμματικές Δηλώσεις

Βουλή,  9/2/2015- ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρόεδρος του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος): Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, οι προγραμματικές δηλώσεις που ανέγνωσε χθες ο Πρωθυπουργός ενθουσίασαν πολλούς και το βρίσκω απόλυτα λογικό. Έχουμε μια νέα Κυβέρνηση, με νέα πρόσωπα και ακούσαμε έναν έντονα συναισθηματικό λόγο που ανέδειξε τη σύγκρουση με τους «έξω» και εκφράστηκε στο όνομα της εθνικής υπερηφάνειας.

Πίσω από αυτό, όμως, φαινόταν η σύγκρουση ανάμεσα στη μαχητική ρητορεία και τον φόβο του διαπραγματευτικού αδιεξόδου. Γι’ αυτό υπήρξαν τόσες πολλές σιωπές και ακόμη περισσότερες αοριστίες στις προγραμματικές δηλώσεις.

Ο χθεσινός λόγος ήταν λόγος εσωτερικής κατανάλωσης, που όμως τον εισπράττουν και τον αξιολογούν στο εξωτερικό με τα δικά τους κριτήρια. Αυτή η μεγάλη αντίφαση είναι που με ανησυχεί σε σχέση με την πορεία της χώρας. Δεν θέλω ο δημαγωγικός αυτοεγκλωβισμός του Πρωθυπουργού και της Κυβέρνησής του να μετατραπεί σε μια παγίδα για τη χώρα με ασύμμετρες αρνητικές επιπτώσεις.

Ήλπιζα – ειλικρινά – ότι δύο εβδομάδες κυβερνητικής εμπειρίας και διεθνών επαφών θα οδηγούσαν την Κυβέρνηση σε μια σοβαρή, ειλικρινή και έντιμη παρουσίαση των δεδομένων προς τον ελληνικό λαό, αν μη τι άλλο λόγω της ευθύνης που φέρει η εκάστοτε κυβέρνηση. Δυστυχώς, άκουσα και χθες μια αυτάρεσκη προεκλογική πλατφόρμα και όχι μια υπεύθυνη ομιλία προς το έθνος που παρουσιάζει προβλήματα, συσχετισμούς, προτάσεις, δυνατότητες, εναλλακτικές λύσεις.

Είδα, επίσης, ένα ύφος αλαζονικό δυστυχώς. Γιατί αλαζονικό είναι να πιστεύεις ότι η δημοκρατία άρχισε να λειτουργεί στην Ελλάδα με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις 25 Ιανουαρίου και με την προσθήκη βεβαίως των Ανεξαρτήτων Ελλήνων. Είναι αλαζονικό να πιστεύεις ότι τότε άρχισε η εθνική κυριαρχία, η λαϊκή κυριαρχία, η εθνική αξιοπρέπεια.

Στον τόπο αυτό, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, έχουν σχηματιστεί κατά καιρούς τεράστιες εκλογικές και κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Μόνο την περίοδο της Μεταπολίτευσης είχαμε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή με 54%, τον Ανδρέα Παπανδρέου με 48%. Η προηγούμενη κυβέρνηση εφάρμοσε μία στρατηγική ψηφισμένη τον Ιούνιο του 2012 από το 47% του λαού τότε.

Νικήσατε, κυρίες και κύριοι Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, παίρνοντας τη σχετική πλειοψηφία και σας αξίζουν συγχαρητήρια, αλλά έχετε 36,3% με εκατόν σαράντα εννέα έδρες λόγω μπόνους, λόγω εκλογικού συστήματος και τεχνητής πόλωσης. Σχηματίσατε ετερόκλητη προκλητική Κυβέρνηση εκτός του πλαισίου του ευρωπαϊκού πολιτισμού με τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Δεν αναφέρομαι μόνο σε θέματα όπως η ιθαγένεια ή το όνομα της ΠΓΔΜ, αλλά στη συνολική αντίληψη περί πολιτικής και πολιτισμού, όπου οι διαφορές σας θα έπρεπε κανονικά να είναι αγεφύρωτες. Φαίνεται, όμως, ότι προέχει η εξουσία, η οποία γεφύρωσε τις διαφορές.

Αντιλαμβάνομαι και σέβομαι τον ενθουσιασμό από τη νίκη της Αριστεράς, όπως την ορίζετε εσείς. Όμως, όλα έχουν μια συνέχεια και μια ιστορική εξήγηση στον τόπο αυτό.

Σήμερα υπάρχει χώρα και οικονομία εν λειτουργία, συρρικνωμένη κατά 25%, αλλά διασωσμένη κατά το 75%, επειδή κάποιοι σήκωσαν το βάρος και αποτράπηκε η ασύνταχτη χρεοκοπία, η απόλυτη διάλυση θεσμική, οικονομική, εθνική.

Λέτε – και δυστυχώς το λέτε και μετεκλογικά – ότι επιλέξαμε τη λιτότητα. Μήπως οικειοθελώς; Το βρίσκω καταπληκτικά άνετο. Επιλέξαμε τη γρήγορη και επώδυνη δημοσιονομική προσαρμογή, ενώ μπορούσαμε να διαλέξουμε τη μακροχρόνια και ήπια προσαρμογή χωρίς θυσίες; Μπορούσαμε και δεν το κάναμε; Έλεος! Ποιος θα τη χρηματοδοτούσε; Με πόσο δάνειο; Ποιος θα το έδινε;

Χρειαστήκαμε δάνειο 250 δισεκατομμυρίων για προσαρμογή σε τέσσερα χρόνια. Θα μπορούσαμε να κάνουμε την προσαρμογή σε δεκαπέντε χρόνια. Ποιος θα μας έδινε 750 δισεκατομμύρια δανείου; Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας είπε -και ορθά- χθες με έμφαση ότι οι πρωτογενώς ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί είναι προϋπόθεση εθνικής κυριαρχίας. Αυτή είναι η αλήθεια.

Πείτε, λοιπόν, την αλήθεια στον λαό: Οι θυσίες δεν επιβλήθηκαν και δεν έγιναν λόγω χρέους, όπως λέτε, αλλά λόγω τεράστιου πρωτογενούς ελλείμματος που το 2009 ήταν 12,5% του ΑΕΠ, 25 δισεκατομμύρια. 

Το περίεργο είναι ότι αυτά που είπε χθες ο κ. Τσίπρας, τα είπε μετά τις επαφές που είχε ο ίδιος και ο κ. Βαρουφάκης και λίγο πριν το EUROGROUP και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Βεβαίως, την ώρα που τα έλεγε αυτά ο Πρωθυπουργός, κάποιοι της Κυβέρνησής του έβλεπαν την καταραμένη τρόικα στα κρυφά εδώ στην Αθήνα.

Η εκτίμησή μου, λοιπόν, είναι – και παρακαλώ αυτό να το υπογραμμίσουμε – ότι η γραμμή της Κυβέρνησης είναι υποχώρηση με την κραυγή «επίθεση». Εάν δεν έχουμε υποχώρηση με την κραυγή «επίθεση», τότε η Κυβέρνηση, εγκλωβισμένη στην επιλογή της να θυσιάσει στη ρητορεία της σύγκρουσης την ουσία του εθνικού συμφέροντος, θα κάνει ζημιά. Προτιμώ την υποχώρηση από την εθνική βλάβη.

Προσέξτε την καμπύλη των αντιφάσεων μέσα σε δύο μόλις εβδομάδες. Κερδίσατε τις εκλογές μιλώντας για μονομερή διαγραφή χρέους, για κατάργηση μνημονίων και εφαρμοστικών νόμων, για κρατικοποίηση τραπεζών, για ένα φιλόδοξο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης με «σεισάχθεια», με διαγραφή ιδιωτικών χρεών.

Λέγατε επί χρόνια στον λαό ότι μια άλλη πολιτική ήταν εφικτή, χωρίς θυσίες και δύσκολα μέτρα, ότι δεν έγινε η διαπραγμάτευση που μπορούσε και έπρεπε να γίνει, όχι τώρα που η χώρα είναι σε ασύγκριτα καλύτερη κατάσταση σε σχέση με το 2009, αλλά πέντε χρόνια πριν, το 2009, το 2010, το 2011, το 2012, το 2013. Σκεφθείτε τις δυσκολίες τότε, βλέποντας τις δυσκολίες τώρα. Λέγατε λόγια εύκολα, βαριά, άδικα, συνωμοσιολογικά. Μας κατηγορούσατε για δοσιλογισμό. Δεν αναγνωρίσατε καμία προσπάθεια, κανένα επίτευγμα, ούτε καν κάποια δυσκολία.

Κερδίσατε τις εκλογές, αρχίσατε επαφές και συζητήσεις χωρίς επεξεργασμένο σχέδιο, χωρίς να επιδιώξετε ευρύτερη συναίνεση, χωρίς να συγκροτήσετε εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης. Αντιληφθήκατε τη λεγόμενη «σκληρή διαπραγμάτευση» ως ένα επικοινωνιακό παιχνίδι εσωτερικής κατανάλωσης, ένα παιχνίδι στυλ και προσωπικής γοητείας του Πρωθυπουργού και τώρα πλέον κυρίως του Υπουργού των Οικονομικών που έχει επισκιάσει διεθνώς τον Πρωθυπουργό, τον Αντιπρόεδρο και όλους τους Υπουργούς, ένα παιχνίδι περιφερειακών επαφών και φευγαλέων δήθεν θετικών εντυπώσεων.

Όλα, όμως, αυτά ανατρέπονται μέσα σε λίγες ημέρες, μόλις αρχίζει η επαφή με τους πραγματικά αρμόδιους, με τον πυρήνα των θεσμικών εταίρων και πιστωτών. Δεν θέλαμε να συμβεί αυτό. Δεν επιχαίρουμε. Θέλουμε να επιτύχει η Κυβέρνηση κάτι παραπάνω από αυτό που είχαμε διασφαλίσει εμείς. Αυτό, όμως, δεν γίνεται έτσι.

Είδαμε την πραγματική στάση των Ηνωμένων Πολιτειών – δεν έχουν βοηθήσει ποτέ ιδιαιτέρως στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο –, της Γαλλίας, της Ιταλίας. Ο κ. Τσίπρας επισκέφτηκε σήμερα στη Βιέννη το φίλο μου, τον κ. Φάιμαν, αρχηγό του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Είναι πέντε χρόνια καγκελάριος. Επί πέντε χρόνια ο συντηρητικός Υπουργός Οικονομικών της Αυστρίας είναι ο σκληρότερος απέναντι στην Ελλάδα στο Eurogroup. Τα τρία πρώτα χρόνια ήταν η διάσημη κυρία Φέκτερ και βέβαια στη συνέχεια ο διάδοχός της. Το μεγάλο θέμα με την Αυστρία είναι ότι η πρώτη χώρα στην Ευρώπη με τραπεζική αδιαφάνεια, ο μεγαλύτερος τραπεζικός παράδεισος στην Ευρώπη είναι η Αυστρία. Όχι η Ελβετία ούτε το Λουξεμβούργο. Αυτά έπρεπε να πει ο κ. Τσίπρας σήμερα στον κ. Βέρνερ Φάιμαν.

Δεν γίνονται αυτά με τις στιγμιαίες τηλεοπτικές εντυπώσεις. Και τελικά βλέπουμε τι λέει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τι λέει ο πρόεδρος του Eurogroup και τι λένε χώρες όπως η Πορτογαλία και η Ιρλανδία. Δεν αναφέρομαι στη Γερμανία. Πήγε ο κ. Βαρουφάκης στο Λονδίνο, στο κέντρο της αμφισβήτησης της ευρωζώνης, αλλά όχι στη Λισαβόνα, στο Δουβλίνο, στις χώρες που έζησαν την εμπειρία του προγράμματος προσαρμογής.

Μιλάτε με διάφορους, αλλά δεν υπάρχει επίσημη επαφή με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Χθες επί εκατό λεπτά μίλησε ο Πρωθυπουργός. Δεν ανέφερε τον τίτλο «Διεθνές Νομισματικό Ταμείο», τι γίνεται με το τρέχον πρόγραμμα, το μνημόνιο δηλαδή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Δεν θέλατε την τρόικα, αλλά κάνατε μυστική συνάντηση με τον κ. Τόμσεν, την εμβληματική φυσιογνωμία της τρόικας. Οι κ.κ. Βίζερ και Κοστέλο ήταν χθες στην Αθήνα μυστικά, την ώρα που ο κ. Τσίπρας μιλούσε στη Βουλή και δεν έκανε επίσης καμία αναφορά στην τρόικα. Δεν ακούστηκε η λέξη «τρόικα» και η λέξη «ΔΝΤ» στην εκτενή ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων.
Δεν βλέπετε την τρόικα, αλλά ένα ένα τα μέλη της και αυτοί μετά συνεννοούνται και καθορίζουν την ενιαία γραμμή τους.

Το Grexit έγινε ξανά δυστυχώς πρώτο θέμα. Μια Ελλάδα εκτός ευρώ, σημαίνει μία Ελλάδα με χρέος σε ευρώ, αλλά εκτός ευρώ. Σημαίνει μια Ελλάδα εκτός αγορών και διεθνούς τραπεζικού συστήματος για δεκαετίες. Ο κ. Κάμερον – ενημερωμένος προφανώς από τον κ. Όσμπορν – έκανε σήμερα σύσκεψη στο Λονδίνο για τις επιπτώσεις ενός διεθνούς Grexit.

«Ξανακρεμαστήκαμε στα μανταλάκια» ως χώρα. Όλα αυτά γίνονται χωρίς σεβασμό στις θυσίες και στα δημοσιονομικά και διαρθρωτικά επιτεύγματα του λαού.

Ας δούμε, λοιπόν, τι προέκυψε πρακτικά τις δεκαπέντε αυτές ημέρες πίσω από τον επικοινωνιακό κουρνιαχτό. Τα αστεία εσωτερικά «γλειψίματα» στη νέα εξουσία από επιχειρηματικούς κύκλους με τα λεφτά έξω σε ευρώ και τις ζημίες μέσα. Τα μεγάλα λεβέντικα λόγια!

Αυτό, λοιπόν, που προέκυψε είναι απόφαση της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας περί μη επιλογής ομολόγων του ελληνικού δημοσίου από τις 11 Φεβρουαρίου για την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες, άρνηση αύξησης του ορίου έκδοσης εντόκων γραμματίων και άρνηση αλλαγής των κανόνων χρήσης των κεφαλαίων που αντλούνται από το μηχανισμό επείγουσας ρευστότητας, τον ΕLA, και διογκούμενη υστέρηση εσόδων του δημοσίου και των ασφαλιστικών ταμείων.

Έκανε έκκληση ο κ. Τσίπρας να καταβληθούν οι δόσεις του ΕΝΦΙΑ του 2014. Γιατί να τις καταβάλει κάποιος όταν έχει υπεσχημένη κατάργηση με άγνωστη αντικατάσταση; Οι οίκοι αξιολόγησης υποβάθμισαν ξανά τη χώρα, μετά από τόσα χρόνια θυσιών και τόσα επιτεύγματα και οι Ευρωπαίοι είπαν σαφώς ότι χρειάζεται υποβολή αιτήματος παράτασης του προγράμματος μετά τις 28 Φεβρουαρίου, που σημαίνει αξιολόγηση και συμφωνία, προκειμένου, όπως είχαμε σχεδιάσει να βγούμε από το μνημόνιο και να πάμε στην προληπτική πιστωτική γραμμή. Το μνημόνιο έληξε στις 31 Δεκεμβρίου του 2012. Δεν υπάρχει άλλο δάνειο.

Η παράταση δόθηκε για να διευκολυνθούμε στη μετάβαση στη νέα φάση. Δεν επισπεύσαμε τίποτα. Εάν δεν είχαμε πάρει την παράταση, θα είχε λήξει απλώς το μνημόνιο και θα ήμασταν χωρίς θώρακα.

Την προηγούμενη εβδομάδα, η Κυβέρνηση με τη δήλωση του κ. Τσίπρα στο Μπλούμπεργκ, έκανε ριζική στροφή σε σχέση με το χρέος. Ο Πρωθυπουργός ήταν σαφής: Όχι μονομερείς ενέργειες στο χρέος. Κανονική εξυπηρέτησή του, ιδίως έναντι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Προσελήφθη και πάλι η LAZARD  – ο βασικός σύμβουλός μας στο PSI – ως σύμβουλος για τα θέματα χρέους και όλες οι ιδέες του οικονομικού Επιτελείου για παραμετρικές αλλαγές  –μετακύλιση εξοφλήσεων, μείωση επιτοκίων, μετατροπή κυμαινομένων σε σταθερά επιτόκια – είναι αλλαγές που ως τώρα εμείς λέγαμε ότι συνιστούν κούρεμα, σε όρους καθαράς παρούσης αξίας, και μας βρίζατε. Τώρα το είπε και ο κ. Τσακαλώτος.

Χθες, δυστυχώς, στάλθηκαν και πάλι ασαφή και αντιφατικά μηνύματα. Είπε ο κ. Τσίπρας «η κανονική εξυπηρέτηση του χρέους εξαρτάται από προηγούμενη συμφωνία για μείωση», ενώ ξέρετε ότι αυτό συνιστά ανειλημμένη δέσμευση του Eurogroup από το Φεβρουάριο του 2012, αλλά μόλις ολοκληρωθεί τυπικά το πρόγραμμα και αρχίσει η συζήτηση για την έξοδο και την μετάβαση στην προληπτική πιστωτική γραμμή. Εδώ ήμασταν, εδώ πρέπει να μείνει.

To Eurogroup έχει αναλάβει δέσμευση για περαιτέρω μείωση χρέους από το 2012, λόγω του καταστροφικού PSI που κούρεψε το χρέος κατά 180 δισεκατομμύρια, 80% του ΑΕΠ και το αναδιάρθρωσε ριζικά κάνοντάς το, το καλύτερα διαρθρωμένο χρέος. Πληρώνουμε ετήσια εξυπηρέτηση 60% λιγότερο από ό,τι πληρώναμε το 2009.

Φανταζόσασταν ένα κράτος που χρεοκοπεί και τα ταμεία διασώζονται; Αν δεν είχε διασωθεί το κράτος, θα υπήρχαν ταμεία; Όλη η επίπτωση στα ταμεία ισοδυναμεί με μισή ετήσια επιχορήγηση των ταμείων από το ελληνικό δημόσιο. Η διοίκηση του ΙΚΑ, η οποία άκουσε τις συμβουλές της Κυβέρνησης, αγόρασε νέα ομόλογα με τα χρήματα που έλαβε από το PSI και αποκατέστησε το χαρτοφυλάκιο της κατά 130%. Όσοι δεν το έκαναν έχουν τεράστια ευθύνη έναντι των ασφαλισμένων και πρέπει να διερευνηθεί γιατί κάποιες διοικήσεις, συνδικαλιστικά και κομματικά φερόμενες, δεν έκαναν ό,τι έκανε το ΙΚΑ.

Δεν ισορροπείτε γιατί εξακολουθείτε να μιλάτε μια διπλή γλώσσα, που φοβούμαι ότι χρειάζεστε για εσωτερικούς λόγους. Πολλά στελέχη σας μιλούν ακόμη με την παλαιά αντίληψη για μονομερή διαγραφή, για επονείδιστο χρέος, το χρέος που, όπως σας είπα, κουρεύτηκε εντυπωσιακά και αναδιαρθρώθηκε το 2012.

Η Κυβέρνηση οικοδομεί όλη την επιχειρηματολογία της στην αποδοχή των πρωτογενών ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, στο «όχι ανέφικτο υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα, σε βάρος της ανάπτυξης και της ποιοτικής πολιτικής». Συμφωνώ απολύτως. Αυτή ήταν πάντα η θέση μας και η προσπάθειά μας. Αυτά έχω πει σε σωρείες συνεντεύξεων, δηλώσεων και σε σειρά σκληρών επαφών και διαπραγματεύσεων με τους εταίρους, επί χρόνια. Η έννοια «δημοσιονομικός χώρος», το «physical space», είναι η αγαπημένη μου έννοια στις διαπραγματεύσεις αυτές, χρόνια ολόκληρα. Την είπε χθες ο κ. Τσίπρας.
Αλλά, ξέρετε ότι για να πετύχουμε αυτό το πράγμα που είναι θεμιτός στρατηγικός στόχος, αναγκαίος, πρέπει να κάνουμε τη συζήτηση για το χρέος. Πρέπει να έχουμε νέα μελέτη βιωσιμότητας του χρέους. Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να το λέω. Επιπλέον, ενώ πριν λίγες μέρες ο κ. Τσίπρας μίλησε για μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα με άξονα «φοροδιαφυγή, διαφάνεια, πελατειακό κράτος»  – τώρα υπάρχουν, όμως, πολλοί πελάτες – χθες όλα αυτά τα είπε πολύ αόριστα, χαλαρά, χωρίς να τα συνδέει με τη διαπραγμάτευση.

Δεν μίλησε, επίσης, ρητά και καθαρά ούτε για την ανάγκη πολιτικής διαπραγμάτευσης. Αυτή, όμως, ήταν πάντα η μέθοδος για τα μεγάλα βήματα. Συναντήσεις κορυφής, με αντικείμενο την Ελλάδα. Έτσι ελήφθησαν όλες οι μεγάλες αποφάσεις για το κούρεμα, για το μεγάλο ευνοϊκό δάνειο, για τα πάντα. Πώς νομίζατε ότι γινόταν; Η τρόικα είναι υπηρεσιακή. Λειτουργεί, όμως, ως εκπρόσωπος των κυβερνήσεων τα τελευταία τέσσερα χρόνια και κάνει την τεχνική έκθεση. Είτε την βλέπεις όλη μαζί είτε δύο, είτε έναν, έναν, έναν, χρειάζεται και μια τεχνική έκθεση υπαλλήλων. Η πολιτική διαπραγμάτευση είναι πολιτική διαπραγμάτευση, αλλά χρειάζονται και αριθμοί.

Η διαπραγμάτευση δεν γίνεται στην τηλεόραση. Γίνεται στο τραπέζι με χαρτί και μολύβι. Με αριθμούς. Ο Πρωθυπουργός αναγόρευσε σε κομβικό σημείο τη μη υποβολή αιτήματος παράτασης για να μην πούμε εμείς ότι η αντιμνημονιακή Κυβέρνηση ζητά παράταση ισχύος του μνημονίου. Δεν πειράζει. Δεχθείτε τις συνέπειες της κυβερνητικής ευθύνης.

Το καταπληκτικό είναι ότι ενώ λέει «δεν κάνω αίτημα παράτασης», μας καταγγέλλει γιατί πήραμε παράταση δύο και όχι έξι μηνών. Δηλαδή θα ήθελε να έχει βρει την παράταση, δηλαδή την παραμονή στο μνημόνιο, έτοιμη για να μην λερώσει τα χέρια του. Και μας καταγγέλλει επειδή δεν τον διευκολύναμε να μείνει στο μνημόνιο κι άλλο χωρίς δάνειο, μόνο με τους επαχθείς όρους. Δεν είναι εντυπωσιακό;

Για το ΔΝΤ μιλιά, γιατί το πρόγραμμα, δηλαδή το μνημόνιο του ΔΝΤ, ισχύει μέχρι και το 2016 και εμείς έχουμε πει να το μετατρέψουμε σε προληπτικό όταν θα μπούμε στην προληπτική πιστωτική γραμμή για να παίρνουμε είτε από εκεί είτε από την αγορά ανάλογα με το καλύτερο επιτόκιο. Το έμβλημα της Κυβέρνησης είναι μια έννοια. «Πρόγραμμα -γέφυρα».

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, «πρόγραμμα γέφυρα» από πού προς πού; 
«Πρόγραμμα -γέφυρα» για να πάμε από το μνημόνιο στο μνημόνιο; 
Από το μνημόνιο στην προληπτική πιστωτική γραμμή, δηλαδή έξω από το μνημόνιο; 
Να πάμε στη λεγόμενη καθαρή έξοδο για την οποία μας κατηγορήσατε ότι βιαστήκαμε και κακώς ζητήσαμε έξοδο;

Προσέξτε. Το «πρόγραμμα –γέφυρα» είναι τεράστιο λάθος σε βάρος της εθνικής οικονομίας όχι επειδή μπορεί να μην μας το δώσουν οι εταίροι μας αλλά γιατί εμείς κακώς το ζητάμε. 
Τι σημαίνει «πρόγραμμα -γέφυρα»; Σημαίνει ότι μένουμε στην πραγματικότητα μετέωροι μέσα στο μνημόνιο χωρίς δάνειο, χωρίς δόσεις, χωρίς ευνοϊκά επιτόκια, χωρίς έξοδο στις αγορές, χωρίς προληπτική πιστωτική γραμμή.

Με το ΔΝΤ βεβαίως ισχύει το μνημόνιο, το πρόγραμμα. Όλα αυτά στρέφονται κατά της ανάπτυξης, των επενδύσεων, της απασχόλησης, των επιχειρήσεων, των ανέργων. Μάλιστα, είναι «πρόγραμμα –γέφυρα» το οποίο χρηματοδοτείται με τους χειρότερους δυνατούς όρους όχι από το δάνειο με φτηνά επιτόκια αλλά μέσω των τραπεζών. 

Δηλαδή αναδεικνύεται ξανά μια αιμομικτική σχέση δημοσίου και τραπεζών και οι τράπεζες ξαναγίνονται ο φορέας αυτής της δραματικής ίωσης, γιατί έχουν στο χαρτοφυλάκιο τους τα κακά έντοκα γραμμάτια, τα οποία όπως καταλαβαίνετε όλοι είναι εικονικά με εικονικές εγγυήσεις. 
Γιατί το λέτε αυτό; Γιατί το κάνετε; Γιατί θέλετε να δημιουργήσετε μια βόμβα χρηματοοικονομική και αναπτυξιακή σε βάρος της χώρας;

Είναι πλήρης εξάρτηση όχι από το Eurogroup και τις κυβερνήσεις και τα Κοινοβούλια αλλά από το διοικητικό συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία μια ωραία Πέμπτη έβγαλε την πρίζα των κυπριακών τραπεζών και τους οδήγησε στο περιβόητο bail in. Έκοψε τις καταθέσεις. Αυτό θέλετε; Να εξαρτώμεθα από τον κ. Ντράγκι και το διοικητικό του συμβούλιο να βγάλει την πρίζα και να μας οδηγήσει σε κούρεμα καταθέσεων; Να ζήσουμε την εμπειρία της Κύπρου; Και βέβαια σιωπή γύρω από το ΔΝΤ. Θα το κάνουμε προληπτικό; Αποδέχεστε τη δική μας στρατηγική;

Τώρα θα σας θέσω το ερώτημα που είναι και η αγωνία του κόσμου, της Βουλής και η δική σας, κυρίες και κύριοι Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ: Ρήξη ή συμβιβασμός; Πού πάμε; Εγώ λέω στους ενθουσιώδεις χειροκροτητές ότι η γραμμή είναι υποχώρηση φωνάζοντας επίθεση  – το ξαναλέω – αλλιώς θα έχουμε προσκρούσει στην τοίχο μας εθνικιστικής έξαρσης που δεν αρμόζει στην Αριστερά, στον ορθολογισμό, στη στοιχειώδη εθνική υπευθυνότητα. Σας παρακαλώ ειλικρινά ας μη το ζήσουμε ως χώρα.

 Ο εθνικιστικός αυτοενθουσιασμός δεν έχει σχέση με τον πατριωτισμό. Πατριωτισμός σημαίνει γνώση συσχετισμών. «Εθνικό είναι το αληθές», φέρεται να έχει πει ο Διονύσιος Σολωμός.

 Η στάση μας ως ΠΑΣΟΚ: στηρίζουμε την Κυβέρνηση απολύτως στις διεθνείς επαφές. Αυτές πρέπει να είναι σοβαρές, οργανωμένες, στοχευμένες, αρμόδιες, διαφανείς. Παρ’ ότι αρνηθήκατε συναίνεση, εμείς ως Αντιπολίτευση από τη θέση μας στη Βουλή είμαστε έτοιμοι να συμβάλλουμε στην προώθηση της εθνικής στρατηγικής, αλλά αυτή πρέπει να είναι αντιληπτή, αποδεκτή, σαφής και να περάσει μέσα από εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης.

Δεν προσδοκούμε το αδιέξοδο και την εθνική ήττα, αλλά την πρόοδο της χώρας και ας την κεφαλαιοποιήσετε πολιτικά εσείς, κυρίες και κύριοι της Κυβέρνησης. Βλέπουμε, όπως ήδη είπα, την αλαζονεία και τη μέθη της νίκης. Ας τη δεχθούμε για μερικές μέρες. Δεν υπάρχει, όμως, χρόνος για χάσιμο. Ακούστε μας: Εκεί που είσαι ήμουν και εδώ που είμαι θα ’ρθεις. Το 2009, στην αρχή της κρίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 4,7% και δεκατρείς Βουλευτές, όπως το ΠΑΣΟΚ σήμερα.

Σε όλα αυτά, λοιπόν, λέμε τη γνώμη μας και ακούμε την απάντηση «το θέμα κρίθηκε στις εκλογές δημοκρατικά». Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, οι εκλογές είναι περιοδικές και αλλάζει ο κόσμος και συχνά αλλάζει ριζικά και γρήγορα, γιατί πάνω από τη δημοκρατία υπάρχει η ιστορία τελικά. Τώρα αρχίζει, λοιπόν, το δύσκολο δίλημμα «κομματικό κόστος ή εθνικό κόστος;». Υπάρχουν και οι διακρατικές σχέσεις. Όλοι έχουν εθνική κυριαρχία, όλοι έχουν λαϊκή κυριαρχία, όλοι έχουν εθνικά συμφέροντα.

Επί της ουσίας, η παράταση είναι αναγκαία για γρήγορη και ασφαλή έξοδο από το μνημόνιο. Επόμενο βήμα είναι η προληπτική πιστωτική γραμμή. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Η προληπτική πιστωτική γραμμή είναι και το επίσημο τέλος της τρόικας. Η λήψη των εκκρεμουσών δόσεων του 2014 είναι και αναγκαία και ευνοϊκή, γιατί έχουμε τα καλύτερα επιτόκια, ακόμη και για το υπολειπόμενο δάνειο του ΔΝΤ. 

Ως προς το ΔΝΤ, πρέπει να συνεχιστεί το πρόγραμμα και όταν μπούμε στην προληπτική πιστωτική γραμμή στην Ευρώπη, να ζητήσουμε την ανατροπή και αυτού σε προληπτικό για να διαλέγουμε από την αγορά.

Η αξιολόγηση είναι αναπόφευκτη, αλλά κρατήστε τις δικές μας κόκκινες γραμμές, να φέρετε κάτι παραπάνω και όχι κάτι παρακάτω στα θέματα αυτά, με δεδομένο το στόχο να μειώσουμε το επιδιωκόμενο πρωτογενές πλεόνασμα.

Βεβαίως, όμως, όπως αντιλαμβάνεστε, αυτά κρίνονται στην πράξη, όχι στα λόγια. Και σε σχέση με το χρέος μακάρι να αποταχθεί η συζήτηση, αλλά δεν γίνεται. Πάντα το ζητούσα, αλλά δεν μπορέσαμε να το πετύχουμε. Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά του πρώτου από το δεύτερο πρόγραμμα. Το δεύτερο πρόγραμμα προέταξε το ζήτημα του χρέους, του κουρέματος, της αναδιάρθρωσης. Όμως, εμπεριέχει και την υπόσχεση για περαιτέρω παρέμβαση και κούρεμα. Αυτό πρέπει να κάνουμε τώρα, όχι να ανακαλύπτουμε την πυρίτιδα.

Συνεπώς, πρέπει να αντιμετωπισθεί το ζήτημα του χρέους ταυτόχρονα με τη διαπραγμάτευση για ολοκλήρωση του προγράμματος και μετάβαση σε προληπτική πιστωτική γραμμή.

Προσοχή, αποδεχθείτε και σεβαστείτε αυτό που έγινε το 2012 σε σχέση με το χρέος για να μπορέσετε να κάνετε κάτι. Φέρτε κούρεμα ενός ευρώ. Όταν φέρετε κούρεμα ενός ευρώ, θα είμαι ικανοποιημένος. Εμείς φέραμε το κούρεμα που σας είπα, 180 δισεκατομμύρια σε καθαρή παρούσα αξία. Χθες, όμως, ακούσαμε και τη μετάβαση από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης σε αοριστολογίες, γενικολογίες και σιωπές. Μακάρι να εφαρμοστεί το πρόγραμμα, αλλά εάν μπορούσε να εφαρμοστεί, θα το λέγαμε και εμείς. Μας καταψηφίσατε και μας κατακρίνετε, αλλά δεν είμαστε ανόητοι. Δεν το είπαμε, γιατί δεν λέμε ψέματα πλέον. Είχαμε πει παλιότερα και το πληρώσαμε ως κόμμα.

Εσείς, όμως, λέτε τώρα, μετά την εμπειρία της κρίσης και αυτή είναι μια συγκλονιστική διαφορά, γιατί μέχρι το 2009 ο καθένας μπορούσε να πει «δεν ήξερα, δεν μου είπαν, έκανα λάθος». Τώρα, όμως, δεν υπάρχει τεκμήριο αθωότητας, υπάρχει τεκμήριο ενοχής και ευθύνης. Όλα τα μεγάλα λάθη της Μεταπολίτευσης ψηφίστηκαν με δημοκρατικές πλειοψηφίες και ενθουσιασμό, αλλά είναι λάθη. Και εσείς τα επαναλαμβάνετε. Εκφράζετε την παθογένεια της Μεταπολίτευσης, όχι το μέλλον.

Άρα, λοιπόν, ορθώς άρχισε η στροφή, αλλά ποια στροφή; Σεβασμός των θεσμών; Ποιων θεσμών; Η Κυβέρνησή σας έχει τριάντα τέσσερις Υπουργούς, ενώ η προηγούμενη είχε είκοσι τρεις. Αυτά είναι τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου. Άκουσα να λέει ο κ. Τσίπρας ότι «το Σύνταγμα είναι το αίμα μας». Ποιο Σύνταγμα; Το Σύνταγμα του 2001, αυτό που ψηφίσαμε εμείς. Υπάρχει Υπουργός που είπε να πάμε σε νέο Σύνταγμα χωρίς τους περιορισμούς της αναθεώρησης, τις αυξημένες πλειοψηφίες, αμεσοδημοκρατικά. Αυτό το Σύνταγμα; Για ποιο Σύνταγμα υπήρξε συγκίνηση χθες;

Άκουσα καλά τους ακραίους φτηνούς λαϊκισμούς για αυτοκίνητα, φρουρές, κυβερνητικά αεροσκάφη, τα οποία χρησιμοποιεί με μεγάλη άνεση η Κυβέρνηση. Περίεργες σιωπές. Λέξη για τρόικα, λέξη για ΔΝΤ, λέξη για τις συγκεκριμένες ιδιωτικοποιήσεις. Τα λέει ο κ. Λαφαζάνης, αλλά όχι ο κ. Τσίπρας.
Λέξη για την Τουρκία στην εξωτερική πολιτική.
Δεν υπήρξε για πρώτη φορά σε προγραμματικές δηλώσεις αναφορά στην Τουρκία, ούτε για το Κυπριακό και την ευθύνη της Τουρκίας στο Κυπριακό, ούτε για τα ελληνοτουρκικά, το Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο.
Λέξη για τις θαλάσσιες ζώνες, την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα.
Λέξη για το εγγυημένο εισόδημα.
Λέξη για τον πρωτογενή τομέα.
Η αγροτική πολιτική δεν ήταν παράγραφος των δηλώσεων του Πρωθυπουργού.

Ακούσαμε πολύ λίγες δεσμεύσεις συγκεκριμένες, ελάχιστες, κάποιες φαινομενικά συγκεκριμένες, αλλά στην εξειδίκευση θα φανεί ότι ήταν αόριστες. Και βεβαίως αυτό το οποίο είναι το μεγάλο θέμα, τα εργασιακά και ο κατώτατος μισθός, πρέπει να σας πω ότι δώσαμε τεράστιους αγώνες για να διατηρηθούν στην Ελλάδα τα κεκτημένα του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους. Τώρα, όμως, έχουμε αρχίσει συζητήσεις των κοινωνικών εταίρων στη διεθνή οργάνωση εργασίας στη Γενεύη με συγκεκριμένα αποτελέσματα. Ελπίζω αυτά τουλάχιστον να διατηρηθούν.

Και βέβαια, να μην παραβιάζουμε ανοιχτές θύρες. Οι πλειστηριασμοί της πρώτης κατοικίας είναι διασφαλισμένοι εδώ και χρόνια, το Ταμείο Αλληλεγγύης Γενεών υπάρχει εδώ και χρόνια. Το μεγάλο ζήτημα της διαφάνειας είναι η άρση του τραπεζικού απορρήτου. Αυτός είναι ο μόνος μηχανισμός που υπάρχει και αυτό έγινε το 2011. Δεν αναφέρθηκε.

Για το φορολογικό σύστημα άκουσα μια απειλή για τη μεσαία τάξη, για τα μεσαία στρώματα. Εντάξει, θα καταργηθεί ο ΕΝΦΙΑ. Θα έχουμε φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Για πόσα λεφτά; Για το ίδιο συνολικό ποσό; Και ποιος θα το πληρώσει;

Και βέβαια περίεργες οι αναφορές στις τράπεζες. Γιατί ο ενδιάμεσος φορέας για τα κόκκινα δάνεια θέλει κεφάλαια. Ποιος θα δώσει τα κεφάλαια; Αυτό συνιστά μεγάλη διευκόλυνση των μετόχων και των διοικήσεων των τραπεζών. Είναι η bad bank, είναι η κακή τράπεζα που ελαφρύνει τις τράπεζες.

Και όταν λέμε «δικαιώματα δημοσίου», τι εννοούμε; Κοινές μετοχές μετά ψήφου; Όταν λέμε δικαιώματα ιδιωτών, τι εννοούμε; Τα δικαιώματα προαίρεσης θα ασκηθούν; Τα warrants θα έχουν το δικαίωμα διορισμού διοίκησης; Εδώ βλέπω πανικό και αγωνία, γιατί σκέφτεστε ότι χωρίς τράπεζες δεν υπάρχει ELA, δεν υπάρχουν έντοκα, δεν υπάρχει πρόγραμμα γέφυρα. Αλλά αυτό σημαίνει ήδη τραγικός συμβιβασμός σε σχέση με το ποιος κάνει κουμάντο.

Και βέβαια, κούφιες απειλές. Εξεταστική για το μνημόνιο; Βεβαίως. Διαρκείας όμως, για το μνημόνιο Ι, το μνημόνιο ΙΙ και το μνημόνιο ΙΙΙ, τώρα. Για το PSI; Βεβαίως. Γιατί υπάρχουν ευθύνες των συνδικαλιστικών διοικήσεων για τα ασφαλιστικά ταμεία. Θα κάνετε έλεγχο στα Μέσα Ενημέρωσης; Βεβαίως. Θα βρείτε τους υποστηρικτές σας τους καινούργιους. Θα ελέγξετε τα εμβάσματα εξωτερικού; Εγώ τα έστειλα στη Βουλή το 2011. Θα βρείτε πολλούς φίλους σας, οι οποίοι τώρα γράφουν υπέρ σας και κάνουν δηλώσεις εκ μέρους του επιχειρηματικού κόσμου.

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, απευθύνομαι στη Συμπολίτευση, απολαύστε την εμπειρία της νίκης και της εξουσίας, κάνοντας όμως κάτι πραγματικά καλό για τη χώρα. Φέρνοντας κάτι παραπάνω, χωρίς να θέσει σε κίνδυνο θυσίες, κατακτήσεις, προοπτικές.

Βάλτε, σας παρακαλώ ειλικρινά, στη θέση της εθνικιστικής διολίσθησης τον πραγματικό πατριωτισμό που απαιτεί κομματικό κόστος.

Βάλτε στη θέση του απλοϊκού βολονταρισμού, που οδήγησε ιστορικά πάντα την Αριστερά στο περιθώριο, το οργανωμένο σχέδιο, την ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική. 

Βάλτε στη θέση των ψευδαισθήσεων και της προεκλογικής δημαγωγίας το καθήκον αλήθειας. Βάλτε στη θέση της απλής επίκλησης της δημοκρατίας την ολοκληρωμένη αίσθηση της ιστορίας και της μοίρας της πατρίδας μας.
 Σας ευχαριστώ.