ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

Θόδωρος Πάγκαλος: Ο Βαρουφάκης δεν το έχει, ο Τσίπρας το έχει


Σε σημερινή ραδιοφωνική του συνέντευξη στο Βήμα FM, ο Θόδωρος Πάγκαλος είπε μεταξύ άλλων τα εξής υποτιμητικά για τον Υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη και την Αριστερά:

«Γελοιοποιήθηκε. Ήταν λάθος επιλογή. Είναι σοβαρό το λάθος που διαπράττουν οι άνθρωποι που διαλέγουν πανεπιστημιακούς για θέσεις τέτοιου είδους... 

Η πολιτική είναι τέχνη, είναι μια τέχνη όπως είναι η ηθοποιία, η ζωγραφική, η μουσική. Το 'χεις ή δεν το 'χεις. Ο Τσίπρας το έχει, ο κ. Βαρουφάκης προφανώς δεν το έχει. (...)

Εγώ θεωρώ ότι ίσως όχι ο κύριος Τσίπρας, ίσως όχι ο κύριος Βαρουφάκης, που είναι βαθιά νυχτωμένος και δεν καταλαβαίνει και σε τι παιχνίδια έχει μπλέξει ίσως, αλλά πιστεύω, ότι μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δυνάμεις, οι οποίες θρησκεύονται περί την έννοια της Επαναστάσεως.
Αυτοί είναι τζιχαντιστές
Αυτοί δεν θέλουν να κερδίσουν. Θέλουν να χάσουν. Εγώ πιστεύω, ότι θέλουν να ηττηθούν. 
Εγώ δεν ξέρω αν είναι κυρίαρχη τάση, αλλά ότι υπάρχει η τάση αυτή, έχει ισχυρά ερείσματα, είναι τζιχαντιστές, είναι θρησκευόμενοι άνθρωποι. 
Η παράδοση της ελληνικής αριστεράς είναι η ήττα, το κλάμα και ο Ιαπετός και αυτοί θέλουν να συνεχίσουν έτσι. 

Εδώ πήρε 36% ένα συνονθύλευμα. Θεσιθήρες και διεφθαρμένοι από το ΠΑΣΟΚ και φαταούλες και λαμόγια. Ό,τι πιο σάπιο και διεφθαρμένο είχε το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε εκεί. Είναι εκεί τώρα». (πηγή)

Ας θυμηθούμε παλαιότερη (3/2/2015) επίθεση του Θ. Πάγκαλου στον Γ. Βαρουφάκη, πάλι από το Βήμα FM:

 «Αυτό που είναι ενοχλητικό είναι η αγένεια του Έλληνα υπουργού Οικονομικών η οποία επιδεικνύεται με διάφορους τρόπους. Κατ' αρχήν, δεν βάζει του πουκάμισο μέσα. Αυτό είναι άθλιο. Ή το βάζεις μέσα ή δεν το φοράς.
(...)
Όταν πηγαίνεις στη Ντάουνινγκ Στρητ, προσαρμόζεις το ντύσιμό σου με εκείνο του οικοδεσπότη σου. Όταν όλοι φοράνε γραβάτες, δεν πας με τις παντόφλες.

Το δεύτερο είναι ότι συνεχώς έχει το χέρι στην τσέπη. Δεν ξέρω τι είναι, να πάει σε έναν ψυχίατρο! Είναι αγενέστατο να έχεις το χέρι στην τσέπη και δεν θέλω να επαναλάβω αυτό που μας έλεγε ο γυμναστής μας στο Βαρβάκειο "κωλόπαιδα, βγάλτε το χέρι από την τσέπη γιατί ξέρω τι πιάνετε εκεί μέσα”.» (πηγή)

Από το ίδιο ραδιόφωνο, το Βήμα FM, στις 10/2/2015, είχε επιτεθεί στον Γιάνη Βαρουφάκη εξαιτίας ατάκας του Υπ. Οικ., ο οποίος την προηγούμενη στη Βουλή είχε πει: «Την ώρα που οι εργαζόμενοι και οι μικρομεσαίοι χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους και το τροφαντό κατεστημένο τους δείχνει το δάχτυλο λέγοντας "μαζί τα φάγαμε", η υπόθεση των μεταρρυθμίσεων έχει χαθεί».

 Θ. Πάγκαλος: «Έχασε. Όσο τον σχολίαζα, ήταν στην επικαιρότητα. Τώρα, που σταματάω να τον σχολιάζω, έχασε. Μα, "τροφαντό κατεστημένο"; Σοβαρά; 
Κάνει κριτική και αυτός για τον σωματότυπό μου, ότι πρέπει να είμαι πιο αδύνατος; Είπε έτσι στη Βουλή, το άθλιο αυτό υποκείμενο; Άθλιο! Να πάει να βάλει κανένα λουλουδάτο πουκάμισο… 
Από τη μία αδυνατίζουμε τη Βουλή, που είναι ο χώρος όπου ασκείται λαϊκή κυριαρχία και από την άλλη αυτονομούμε κομμάτια της Διοίκησης, διαβρώνουμε τη Δημοκρατία, γιατί πολλοί από αυτούς δεν πιστεύουν στη Δημοκρατία, αλλά στη δικτατορία μιας κοινωνικής τάξης και συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης, η οποία νομίζει αυτή τη φορά ότι έχει έλθει στην εξουσία. 
Αυτά είναι πολύ άσχημα νέα. Όπως και οι ύβρεις, σαν αυτές του Βαρουφάκη, που δείχνουν πόσο βέβηλοι, αλαζόνες και κακομαθημένοι είναι όλοι αυτοί. Το "μπράβο, Γιάννη μου", εγώ δεν θα το πω. "Ντροπή σου, Γιάννη μου", θα το πω». (πηγή)

Αξίζει να δούμε τις απόψεις του Θόδωρου Πάγκαλου περί Κομμουνισμού σε άρθρο του στην προσωπική του ιστοσελίδα, στις 2/2/2015: 

«Από το τέλος των γυμνασιακών μου χρόνων με βασάνισε η αδυναμία να επιλέξω καθοριστικά και μια για πάντα ανάμεσα σε δύο ρεύματα ιδεών. Ηταν ρεύματα αμφισβήτησης και από μια άποψη θα μπορούσαν να θεωρηθούν συμπληρωματικά. Από την άλλη, ήταν έντονες οι αντιφάσεις που ζούσα εξαιτίας αυτής της διπλής αφοσίωσης στον μαρξισμό και παράλληλα στην ατομική αμφισβήτηση, δηλαδή τον υπαρξισμό και τον σουρεαλισμό.

Οσο προχωρούσε η επιστημονική μου κατάρτιση, μπροστά στα γεγονότα που η ζωή με ανάγκαζε να αντιμετωπίσω, εγκατέλειπα την ατομική αμφισβήτηση για να προσχωρήσω σε οργανωμένες συλλογικές μορφές αγώνα για την κοινωνική αλλαγή. Έγινα κομμουνιστής την εποχή που αυτό ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο για την ελευθερία του ατόμου και καμιά φορά για την επιβίωσή του.

Το 1968 το ΚΚΕ διεσπάσθη στην περιβόητη δωδέκατη Πλατιά Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του στη Βουδαπέστη, όπου μετείχα. Ακολούθησαν κοσμοϊστορικής σημασίας γεγονότα, όπως ο Μάης του '68 στο Παρίσι, η Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα και η Ανοιξη της Πράγας. 
Η δεύτερη εισβολή των σοβιετικών και των άλλων "σοσιαλιστικών" τανκς στην τσεχοσλοβακική πρωτεύουσα με οδήγησαν οριστικά στην προσπάθεια αναθεώρησης του μαρξιστικού - λενινιστικού δόγματος.

Πέρασαν τέσσερα χρόνια για να καταλάβω ότι οι συναγωνιστές μου δεν είχαν πολιτικές πεποιθήσεις αλλά κάποιου είδους φανατισμό θρησκευτικού χαρακτήρα. 
Δεν μπορούσαν να εγκαταλείψουν τη βία ως "μαμή της Ιστορίας", τη δικτατορία του προλεταριάτου, τη μοναδικότητα του "Κόμματος" και το δόγμα του αλάνθαστου της εκάστοτε ηγεσίας. 
Ενώ στην Ελλάδα η δικτατορία έμοιαζε να έχει για τα καλά σταθεροποιηθεί, εμείς περνάγαμε ατελείωτες ώρες προσπαθώντας να αποδείξουμε ότι είμαστε οι πιο καλοί, οι πιο σύγχρονοι και οι πιο συμπαθητικοί κομμουνιστές...

Όταν το '74 ο Ανδρέας Παπανδρέου μας κάλεσε να συσπειρωθούμε γύρω από τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, ήμουν από τους πρώτους που προσήλθαν. Ήμουν ευτυχής. Επιτέλους μπορούσα να αναπτύξω την πολιτική μου δραστηριότητα μέσα σε ένα πλαίσιο ριζοσπαστικής κατεύθυνσης, αλλά ταυτόχρονα να αγωνίζομαι για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την πλήρη εφαρμογή ενός προχωρημένου συστήματος προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Ο μαρξισμός έγινε απλώς ένα εργαλείο ανάλυσης και το "ντουφέκι" αράχνιασε στην τρίτη πόρτα του διαδρόμου προς την κουζίνα μαζί με διάφορα οικιακά εργαλεία. 
Ουδέποτε το φανταζόμουν ότι ύστερα από δεκαετίες εναλλαγής σοσιαλδημοκρατίας και νεοφιλελευθερισμού - ευρωπαϊκής ομαλότητας δηλαδή - στη μοναδική αυτή χώρα θα προέκυπτε από ελεύθερες και δημοκρατικές εκλογές, με ακραία καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα ίσως, αλλά αναμφισβήτητα ως πρωτεύουσα επιλογή, ένα μείγμα μαρξισμού και σουρεαλισμού με αξιώσεις.

Το κείμενο αυτό γράφεται τη στιγμή που η νέα κυβέρνηση καταλαμβάνει τις θέσεις που της εξασφάλισε η έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας. Το πανηγύρι μόλις έχει αρχίσει. Παρά τη μακρά μου θητεία στον υπαρξισμό που είχε ξεκινήσει από την παράγκα του Σίμου τη δεκαετία του '50, παρακολουθώ αποσβολωμένος πράξεις και δηλώσεις.
Εάν δεν ήξερα ότι μερικές εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι και φτωχοί παρακολουθούν ακόμα με αγωνία και ελπίδα αυτά τα καμώματα, θα σκεφτόμουν απλώς ότι ανοίγει σε λίγο το Τριώδιο και θα φώναζα πικρόχολα όπως ο πρωταγωνιστής του θεάτρου σκιών: "Ε, ρε γλέντια!”».

Στις 28/1/2015, στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter, ο Θόδωρος Πάγκαλος είχε γράψει: 
«Αυτοκτονήσαμε την Κυριακή μαζί, εσύ απλώς δεν το κατάλαβες ακόμα. Νομίζεις ότι μπορείς να πηγαίνεις στις κηδείες των υπολοίπων. Βρυκόλακα! 
(...) 
Θαυμάζω τα άσπρα μαλλιά  και τις φαλάκρες των υπουργών, τα σπάνια κορίτσια με επιμελώς βαμμένη κόμη και ανακράζω: Ζήτω η ανανέωση της πολιτικής ζωής!». (πηγή)