ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Δέσποινα Σβερώνη-Χονδρονάσιου: Είναι κροκοδείλια τα δάκρυά σας

Βουλή, 16/4/2015: ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΒΕΡΩΝΗ-ΧΟΝΔΡΟΝΑΣΙΟΥ: Κυρία Πρόεδρε, κύριοι Υπουργοί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, Χριστός Ανέστη! Χρόνια Πολλά!

Αυτά που άκουσα από τον εξαίρετο Υπουργό κ. Παρασκευόπουλο, τον οποίο γνώριζα πρώτα ως πανεπιστημιακό δάσκαλο, μπορώ να πω ότι με συγκίνησαν, αλλά συγχρόνως με προβλημάτισαν.
Με συγκίνησαν, γιατί ο κύριος Υπουργός, ο δάσκαλος ο πανεπιστημιακός, έκανε αναφορά σε προγενέστερους Υπουργούς Δικαιοσύνης, μεγάλες προσωπικότητες, και είπε πώς ακριβώς λειτούργησαν εκείνοι οι άνθρωποι σε ανάλογες περιπτώσεις, δηλαδή όταν έπρεπε να φέρουν κάποιους νόμους για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα των εγκλείστων στα σωφρονιστικά καταστήματα.
Σωφρονιστικά; Κατ’ ευφημισμόν λέγονται έτσι. Φυλακές είναι, κι ας τα λέμε «σωφρονιστικά». Είναι όπως ο Εύξεινος Πόντος.
Επίσης, μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση που πήρε θέση και είπε ότι η δική του η άποψη είναι ότι οι έγκλειστοι συνάδελφοί μου Βουλευτές της Χρυσής Αυγής έπρεπε σήμερα να είναι εδώ.

Κύριε Υπουργέ, γνωρίζω, βέβαια, την ευαισθησία σας, αλλά μου δίνεται η ευκαιρία από του Βήματος αυτού να πω, μια και αναφερθήκατε σε προκατόχους σας που ήρθαν σε επαφή με εγκλείστους σοβαρών εγκλημάτων και μάλιστα καταδικασθέντες, μήπως ενόψει και της «αναστάσιμης πλευράς» του θέματος θα έπρεπε είτε η κ. Κατριβάνου, η οποία έχει πολύ μεγάλη ευαισθησία με τους εγκλείστους, είτε κάποιος εκπρόσωπος δικός σας - δεν θα τολμούσα να πω να πάτε εσείς ο ίδιος, κύριε Υπουργέ, αλλά γιατί όχι και εσείς και η κ. Κατριβάνου ως Εισηγήτρια - να κάνει μια επίσκεψη στις φυλακές Κορυδαλλού; Διότι και εκεί στις φυλακές Κορυδαλλού άνθρωποι είναι αυτοί που κρατούνται. Είναι Χρυσαυγίτες, βέβαια, αλλά είναι συνάδελφοί σας. Είναι συνάδελφοί μας. Είναι Βουλευτές.

Το θεωρώ, ξέρετε, υποκριτικό και λίγο περίεργο από τη μια πλευρά να λέμε - και η αλήθεια έτσι είναι - ότι οι φυλακές θα πρέπει να είναι σωφρονιστικά καταστήματα και ότι δεν πρέπει να είναι αποθήκες ψυχών. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να ισχύει μόνο για κάποιους.

Δεν μπορεί να λέμε ότι πήγα και είδα κάποιους από αυτούς και αισθάνθηκα ότι ζούσα το «Express του Μεσονυχτίου». Δεν μπορούμε να μιλάμε με τόσο μελανά χρώματα και να δείχνουμε συμπάθεια - και καλά κάνουμε, δεν είμαστε θεοί εμείς - μόνο σε ανθρώπους οι οποίοι έχουν καταδικαστεί για σοβαρότατα αδικήματα του Ποινικού Δικαίου, για ανθρωποκτονίες - αυτό πιστεύω ότι είναι το σοβαρότερο αδίκημα, δηλαδή η αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής - ή για τρομοκρατικές ενέργειες, δηλαδή σε ανθρώπους τους οποίους η ελληνική δικαιοσύνη έχει κρίνει, έχει δικάσει και έχει καταδικάσει.

Αυτούς τους ανθρώπους τους επισκέπτεστε - και καλά κάνετε - γιατί είναι άνθρωποι. Γιατί αυτό που ήταν να κάνει η πολιτεία το έκανε δια των οργάνων της, δια των δικαστηρίων της και αυτό που πρέπει να κάνει το μετέπειτα κομμάτι της πολιτείας είναι ο σωφρονισμός αυτών των ανθρώπων.

Όμως, μήπως είστε υποκριτές; Μήπως τελικά δεν λέτε αλήθεια, για να μην πω ότι λέτε ψέματα; Μόνο σε αυτούς τους ανθρώπους είστε ευαίσθητοι; Δηλαδή είναι δυνατό ένας άνθρωπος να είναι ευαίσθητος με κάποιον έγκλειστο, είτε είναι άρρωστος είτε δεν είναι; Γιατί, ξέρετε, όταν είσαι έγκλειστος και καλά να είσαι, γίνεσαι άρρωστος. Δεν υπάρχει περίπτωση. Γι’ αυτό λέμε ότι δημιουργείται μια ιδρυματοποίηση. Γι’ αυτό υπάρχει και ο θεσμός των αδειών. Δεν τους θέλουμε να είναι ζωντανοί-νεκροί μέσα στις φυλακές. Θέλουμε να επανενταχθούν. Έχουμε, λοιπόν, τον θεσμό των αδειών, προκειμένου τα άτομα αυτά να επανενταχθούν. Και μιλάμε για οποιοδήποτε άτομο, όποια πράξη κι αν έχει κάνει, όσο απαξιωτική και αν είναι αυτή. Αυτό είναι το ένα.

Υπάρχει και το άλλο, κύριε Κικίλια. Υπάρχουν συνάδελφοί σας, συνάδελφοί μας, στους οποίους ισχύει, όπως στον καθένα πολίτη - από τον πλέον άσημο μέχρι τον πλέον διάσημο - το τεκμήριο της αθωότητας. Αυτοί οι άνθρωποι είναι στη φυλακή.

Από την προηγούμενη Κοινοβουλευτική μας Ομάδα των δεκαεπτά συναδέλφων οι επτά ήταν προσωρινά κρατούμενοι. Ο Αρχηγός εξάντλησε το δεκαοκτάμηνο, για να βγει έξω.

Και ξέρετε, είδα δάκρυα πολλά. Λυπάμαι που θα σας το πω, αλλά είναι κροκοδείλια τα δάκρυά σας. Δεν μπορεί να έχετε αγάπη, δεν μπορεί να έχετε συμπόνια, δεν μπορεί να βλέπετε με τόση ανθρωπιά μόνο τους κατάδικους όλων των εγκλημάτων, όλων των μορφών βίας, βιαστές, σωματέμπορους, φονιάδες και για κάποιους ανθρώπους στους οποίους ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας να φέρεστε αλλιώς.

Τελικά ισχύει στη χώρα μας το τεκμήριο της αθωότητας; Είμαστε πολιτισμένη χώρα; Έχουμε νομικό πολιτισμό; Έχουμε πολιτικό πολιτισμό; Ε, αποφασίστε, τέλος πάντων, ποιοι είμαστε, τι είμαστε και τι ισχύει σε αυτήν εδώ τη χώρα; Διότι δεν είναι δυνατό να μην έχει κανένας ευαισθητοποιηθεί απ’ αυτήν την πλευρά των προοδευτικών, των αριστερών! Βλέπετε ότι είναι πάντοτε τα έδρανά μας άδεια. Είναι άδεια απ’ αυτούς οι οποίοι δεν μπορούν να έρθουν, διότι δεν τους επιτρέπεται να έρθουν.

Δεν λέω ότι φταίτε εσείς. Είναι ο εισαγγελέας, είναι ο δικαστής ο υπεύθυνος ο οποίος αποφασίζει κατά το δοκούν το δικό του. Κάνατε ποτέ ένα ψήφισμα; Κάνατε μια διαμαρτυρία εσείς, όταν για άλλες καταστάσεις που σας απασχολούσαν κάνατε διαμαρτυρίες, πηγαίνατε στους Υπουργούς Δικαιοσύνης, πηγαίνατε στον Πρωθυπουργό, πηγαίνατε στον Αρχιεπίσκοπο και κάνατε παράσταση ότι δεν έπρεπε να ισχύει αυτό για ανθρωπιστικούς λόγους. Αυτός είναι ο ανθρωπισμός σας; Πώς είναι ο ανθρωπισμός σας; Κατά το δοκούν; Κατ’ αποκοπή; Υπάρχει ανθρωπισμός που έχει ιδεολογικό υπόβαθρο; Είναι ποτέ δυνατό να μιλήσουμε με τέτοιες βάσεις;

Επειδή ασχολούμαι χρόνια με το Ποινικό, ναι, σε γενικές γραμμές πιστεύω ότι το νομοσχέδιο είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Έχουμε, όμως, κάποιες ενστάσεις. Είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, γιατί οι φυλακές τύπου Γ΄ δεν έχουν γίνει μέχρι τώρα.

Λέμε ότι καταργούμε φυλακές τις οποίες έκανε η δική σας Κυβέρνηση, κύριε Κικίλια, και ήσασταν και Υπουργός Δημόσιας Τάξης. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί αναφερθήκατε σε κάποια πράγματα που μάλλον δεν θα έπρεπε και δεν τιμούν, τέλος πάντων, την προηγούμενη Κυβέρνηση. Λέμε, λοιπόν, για φυλακές Γ΄ τύπου, οι οποίες δεν έχουν λειτουργήσει ποτέ.

Και γίνεται πολύ κακό και πολύς λόγος για το τίποτα, για φυλακές που δεν λειτούργησαν, που αν λειτουργούσαν, θα, θα, θα…Και η άλλη πλευρά λέει ότι πρέπει να λειτουργήσουν για να, να, να…Τίποτα!

Ήδη τα υπάρχοντα σωφρονιστικά καταστήματα μπορούσαν να λειτουργήσουν όπως ακριβώς προτάσσεται και στο σχέδιο νόμου σαν Α και Β τύπου. Πολύ φοβάμαι ότι δεν θα λειτουργήσουν έτσι και θα μπορούσαν πραγματικά κάποιοι άνθρωποι, κάποιοι -λυπάμαι που θα το πω- που είναι έγκλειστοι, που έχουν καταδικαστεί, αλλά που χαρακτηρίζονται από τις αρχές ή από τους ανθρώπους ως ιδιαίτερα επικίνδυνοι, σε αυτούς ίσως θα μπορούσαν να υπάρχουν κάποιες ιδιαίτερες πτέρυγες στις φυλακές. Αλλά μη γίνεται τόσος πολύ ντόρος τώρα, τι κάνατε εσείς με τις φυλακές  τύπου Γ’ που δεν λειτούργησαν ποτέ. Αλλά και εσείς πάλι μη λέτε ότι καταργούμε κάποιες φυλακές οι οποίες δεν λειτούργησαν. Το ίδιο ισχύει και για τη μία πλευρά και για την άλλη.

Εμείς σαν Χρυσή Αυγή πιστεύουμε στ’ αλήθεια ότι έπρεπε να γίνουν κάποιες τομές. Έπρεπε να δοθούν κάποιες κατευθύνσεις. Έπρεπε να γίνει μια αποσυμφόρηση στις φυλακές, μια που για χ λόγους, είτε κονδύλια δεν έχουμε είτε δεν φρόντισαν οι προηγούμενοι να φτιάξουν φυλακές καθώς πρέπει. Ναι, οι άνθρωποι πρέπει -σεβόμενοι εμείς τον εαυτό μας, σεβόμενοι κι εκείνοι τους εαυτούς τους- να εκτίσουν ποινή, όχι όμως να διαλυθούν. Και θα έπρεπε να γίνει αυτό το σχέδιο νόμου.

Φοβόμαστε, όμως, ότι το κάνετε, κύριοι της Συγκυβέρνησης, και για άλλους λόγους, επικοινωνιακούς. Με πολύ μεγάλη θλίψη, δεν παρακολουθώ μόνο εγώ, όλος ο ελληνικός λαός παρακολουθεί ότι για δέκατη έβδομη, δέκατη όγδοη ημέρα έχει καταληφθεί από αντιεξουσιαστές η Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Αθηνών, του αρχαιότερου πανεπιστημίου της Ελλάδος. 
Τι είναι οι «αντιεξουσιαστές» τελικά; Μήπως είναι οι εξουσιαστές; Μήπως είναι οι σούπερ εξουσιαστές αυτοί; Μάλλον αυτό είναι. Διότι δεν είναι δυνατόν οι άνθρωποι αυτοί, οι «αντιεξουσιαστές», να περιμένουν να ψηφιστεί το νομοσχέδιο για να δουν αν θα απελευθερωθούν δικά τους άτομα, που ίσως πρόσκεινται ιδεολογικά. Προφανώς αυτό θα εννοούν. Γι’ αυτό βλέπουμε ότι υπάρχει τόσο πολύ μεγάλη σπουδή. Μα θα μου πείτε ότι δεν είναι έτσι. Και ξέρετε τι θα σας πω εγώ; Τα γεγονότα άλλο δείχνουν.

Η κ. Κατριβάνου αναφέρθηκε, βέβαια, πάνω σε αυτό και είπε ότι όλα αυτά δεν ισχύουν, ότι εμείς δηλαδή φέρνουμε το νομοσχέδιο γρήγορα-γρήγορα τώρα, επειδή οι αντιεξουσιαστές-εξουσιαστές και δυνάστες -αυτοί είναι δυνάστες της δημοκρατίας τελικά- έχουν κάνει κατάληψη σε ένα δημόσιο κτήριο. Κατ’ αρχάς, αυτό είναι κάτι το οποίο θα έπρεπε να μας κάνει όλους να ντρεπόμαστε. Ναι, να μας κάνει όλους να ντρεπόμαστε. Δεν νομίζω πουθενά, σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, ακόμα και στην πλέον υποσαχάρια χώρα ή «Μπανανία» ή δεν ξέρω τι άλλο -με συγχωρείτε για την αγοραία έκφραση που χρησιμοποίησα- να είναι δυνατόν ποτέ μια ομάδα ατόμων, γνωστών άγνωστων -δεν ξέρω πώς να τους χαρακτηρίσω- να καταλαμβάνουν πανεπιστήμιο, όχι απλώς δημόσιο κτήριο, το πρώτο πανεπιστήμιο της χώρας. Κι εμείς περιμένουμε να κάνουν τι τα παιδιά; Σήμερα κάνουν αυτό, αύριο θα κάνουν κάτι άλλο;

Μου προκάλεσε, λοιπόν, εντύπωση ότι η κ. Κατριβάνου λέει «Α, δεν είναι τίποτα, αυτά είναι η "κονσέρβα", ξέρετε, που παίζει η τηλεόραση». Μπορεί, κυρία Κατριβάνου, να έχετε δίκιο, μπορεί να είναι η «κονσέρβα» που παίζει η τηλεόραση. Θα σας θυμίσω, όμως - και τώρα απευθύνομαι προς όλες τις πλευρές της Βουλής - ότι αυτές τις «κονσέρβες» έπαιζε και η τηλεόραση για τη Χρυσή Αυγή και τώρα που είναι και ενόψει του δικαστηρίου πολύ φοβάμαι ότι τις ίδιες «κονσέρβες» θα παίζει πάλι η τηλεόραση. Και κανένας δεν ευαισθητοποιήθηκε. Όλα τα κανάλια έδειχναν ακριβώς το ίδιο, το ίδιο, το ίδιο περιστατικό, τα ίδια περιστατικά από άλλη οπτική γωνία, με τα ίδια ρούχα, με τους ίδιους ανθρώπους. Όλα αυτά ήταν τα εγκλήματα, τα οποία έδειχνε η τηλεόραση.

ΑΝΝΑ ΒΑΓΕΝΑ: Τότε υπήρξε έγκλημα όμως! Έχει διαφορά.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΒΕΡΩΝΗ-ΧΟΝΔΡΟΝΑΣΙΟΥ: Κυρία Βαγενά, με συγχωρείτε πάρα πολύ, λυπάμαι που θα σας το πω, αλλά το έγκλημα έχει ονοματεπώνυμο. Έχει συλληφθεί ο δράστης, αυτός που διέπραξε το αδίκημα, και βρίσκεται στη φυλακή. Δηλαδή, επειδή είμαστε και Λαρισαίες, αν αύριο κάποιος Χρυσαυγίτης ή κάποιος που τολμήσει και πει ότι είναι Χρυσαυγίτης σκοτώσει κάποιον άνθρωπο και με πάρει τηλέφωνο, σιδηροδέσμια πρέπει να με πάρετε κι εμένα;

ΑΝΝΑ ΒΑΓΕΝΑ: Δεν είναι έτσι απλό.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΒΕΡΩΝΗ-ΧΟΝΔΡΟΝΑΣΙΟΥ: Έτσι ακριβώς είναι.

ΑΝΝΑ ΒΑΓΕΝΑ: Κάποιοι τον καθοδήγησαν αυτόν και σκότωσε.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΒΕΡΩΝΗ-ΧΟΝΔΡΟΝΑΣΙΟΥ: Να σας πω κάτι; Καταρχάς, αν ενδιαφέρεστε τόσο πολύ, αρχίζει η δίκη. Θα πρέπει όλοι να περιμένουμε και να μη βγάζουμε πιο μπροστά κρίσεις, γιατί κακά τα ψέματα, όπως είπαμε, ρόδα είναι και γυρίζει και δεν ξέρουμε ποτέ σε τι κατάσταση μπορούμε εμείς να βρεθούμε. Να σας θυμίσω τον Μπρεχτ που δεν υπήρχε άλλο πρόσωπο πλέον, γιατί δεν με ενδιαφέρει εμένα λέει ο ένας, δεν με αφορά εμένα λέει ο άλλος και στο τέλος, όταν αφορά εμάς, δεν υπάρχει φωνή να φωνάξει. Δεν υπάρχει κανένας, δεν υπάρχει τίποτα.

Αν θέλετε πραγματικά να λέτε ότι είστε προοδευτικοί, αν θέλετε να λέτε ότι είστε αριστεροί, σεβαστείτε, όχι εμένα, αλλά το νομικό μας πολιτισμό και το δικαιϊκό μας σύστημα, το οποίο μιλά για το τεκμήριο αθωότητας. Εμείς είμαστε ακόμη προσωρινά κρατούμενοι και είμαστε στο στάδιο που δεν έχει ακόμα γίνει ούτε η πρωτόδικη δίκη. Αυτό, τουλάχιστον, θα πρέπει να το σεβαστείτε. Και μη μιλάτε μετά για δημοκρατία, μη μιλάτε για ανθρωπισμό, όταν εσείς οι ίδιοι δεν μπορείτε να ενσκύψετε μέσα σας και το μόνο που μπορείτε και βγάζετε ακόμη και αυτή τη στιγμή, είναι κραυγές.

Όσο για τον κ. Κικίλια - εγώ πρώτη φορά βρέθηκα στη Βουλή - αρχίζω και λέω ότι μάλλον δεν ζω σε τούτη εδώ τη χώρα ή κάποιοι άνθρωποι ήρθαν πρώτη φορά εδώ και κατοικούν. Άκουσα από τον κ. Κικίλια, τον πρώην Υπουργό Δημοσίας Τάξεως, να λέει τι έγινε με τις φυλακές, τι έγινε με αυτούς που ήταν εκεί, που κατέλαβαν το πανεπιστήμιο κ.λπ. Γιατί, μήπως επί ημερών δικών του γινόταν κάτι διαφορετικό; Αν γινόταν κάτι διαφορετικό, θα έλεγα και εγώ ότι πράγματι ήταν η καθεστηκυία τάξη καθωσπρέπει, ζούσαμε πραγματικά σε μία ευνομούμενη πολιτεία και τώρα ήρθαν οι άλλοι και έφεραν τα πάνω κάτω. Εδώ είναι περίπου μια από τα ίδια. Απλά τώρα, ίσως να αισθάνονται οι γνωστοί άγνωστοι -να αισθάνονται οι ίδιοι, δεν ξέρω- ότι πρέπει να περιμένουν από τούτη εδώ την Κυβέρνηση κάτι διαφορετικό, δεν ξέρω τι.

Ξέρετε, όποιος δεν πήγε στις φυλακές, δεν μπορεί να καταλάβει ότι αυτό που συμβαίνει στους ανθρώπους εκείνους, είναι κάτι το εξαιρετικά άσχημο. Περνούν από μια διαδικασία πρώτα που θα πρέπει να έρθουν σε επαφή με τον εαυτό τους, μια αυτογνωσία. Ξέρετε ότι το περιβάλλον δεν τους βοηθάει σε αυτό, γιατί υποδομές στις φυλακές δεν έχουμε, ούτε τους κατάλληλους κοινωνιολόγους ούτε τους κατάλληλους ψυχολόγους. Τίποτα δεν υπάρχει. Οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι είναι ελάχιστοι. 

Και ξέρετε, στο πρώτο διάστημα στο οποίο υπάρχει και ο διαλογισμός με τον εαυτό τους, όπου μετανιώνουν αυτοί οι άνθρωποι, τότε που έχουν ανάγκη μιας χείρας βοηθείας για να επανενταχθούν πλέον στην κοινωνία - γιατί είναι διπλός ο ρόλος που παίζει η ποινή, είναι η ειδική πρόληψη και η γενική πρόληψη - όταν αισθάνονται ότι έχουν μεταμεληθεί και θέλουν να βγουν στην κοινωνία, τότε ξέρετε τι διαπιστώνουν; Ότι δεν υπάρχει χέρι βοηθείας δίπλα τους. 
Ήδη έχουν τον στιγματισμό και δεν φτάνει αυτό, αλλά αυτοί οι άνθρωποι θεωρούνται ότι όντως είναι αποβράσματα της κοινωνίας και ενώ αισθάνονται ότι είναι οι θύτες, γιατί έκαναν μια απαξιωτική,  βαριά πράξη – γι’ αυτό βρέθηκαν μέσα στη φυλακή  – αρχίζουν και αισθάνονται αυτό που είπε ο κύριος Υπουργός, αρχίζουν σιγά-σιγά και αισθάνονται θύματα. Θυματοποιούνται, με αποτέλεσμα όταν βγαίνουν έξω οι άνθρωποι αυτοί να έχουν μια απέραντη οργή προς όλη την κοινωνία, προς όλους μας, σε αυτό που λέγεται καθεστηκυία τάξη. Και αυτό είναι ένας τρόπος που αναπαράγεται το έγκλημα.

Είμαστε ευνοϊκοί, βλέπουμε με πολύ ευνοϊκό μάτι, αν θέλετε, τις μεταρρυθμίσεις που γίνονται για τους ανηλίκους, όμως έχουμε την ένστασή μας, κύριε Υπουργέ, διότι δεν είναι δυνατόν στα δεκαοκτώ χρόνια ένας νέος να είναι ώριμος για να ψηφίσει εσάς, εμένα, τον α’ ή τον β’ και στα δεκαπέντε να είναι ανήλικος. Δηλαδή να μην καταλογίζεται η πράξη από οκτώ έως δεκαπέντε ετών. Είναι μεγάλη ψαλίδα αυτή, για να πούμε να μην καταλογίζεται στον δράστη.

Εγώ περίμενα ότι θα έπρεπε να είναι μικρότερη ακόμα η ηλικία, γιατί η Ένωση Εισαγγελέων εκεί προέβαλε κάποια αντίρρηση και είπε ότι οι συμμορίες των δεκαπεντάρηδων και των δεκαεξάρηδων μπορούν πλέον και οι ίδιοι να χρησιμοποιήσουν άλλους ανήλικους για έκνομες δραστηριότητες, αλλά και οι ίδιοι να χρησιμοποιηθούν πλέον από άλλους ενήλικες.

 Θεωρώ, κύριε Υπουργέ, ότι θα έπρεπε να το κοιτάξουμε με περισσότερη προσοχή. Επειδή ακριβώς το άρθρο αυτό δεν είναι μόνο του, δεν μπορούμε να το δούμε. Δηλαδή, ναι μεν βλέπουμε με ευνοϊκή ματιά τις άλλες διατάξεις, όμως στεκόμαστε σε αυτό το συγκεκριμένο.

Όσον αφορά τους ανθρώπους, οι οποίοι είναι ουσιοεξαρτημένοι - άλλο μεγάλο θέμα με τους ουσιοεξαρτημένους - αυτές είναι αποδομημένες προσωπικότητες που βρέθηκαν μέσα στη φυλακή.
Η άποψη και η θέση της Χρυσής Αυγής εδώ και χρόνια είναι ότι άτομα ουσιοεξαρτημένα, άρρωστα, αποδομημένες προσωπικότητες δεν πρέπει να είναι στη φυλακή, δεν τους πρέπει η φυλακή. Θα πρέπει να έχουν μια αντιμετώπιση όπως έχουν όντως οι άρρωστοι. Θα πρέπει να έχουν μια αντιμετώπιση όμως σε κέντρο αποτοξίνωσης. Όμως εδώ τι λέει το νομοσχέδιό σας, κύριε Υπουργέ; Λέει ότι υπάρχει μια διάκριση. Λέει ότι αναστέλλονται οι ποινές για κάποιους που παρακολουθούν πρόγραμμα απ’ έξω, τους  άλλους τους αφήνουμε μέσα.

Σας το είχα πει και στην Επιτροπή, κύριε Υπουργέ. Με όλο το σεβασμό, δυστυχώς δεν υπάρχουν σε όλες τις φυλακές οι υποδομές με τα προγράμματα. Παραδείγματος χάριν, στην Άμφισσα δεν υπάρχουν. Υπάρχουν τοξικομανείς, υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να παρακολουθήσουν προγράμματα και δυστυχώς δεν υπάρχει το ανάλογο πρόγραμμα. Αλλά και στη Λάρισα – ξέρετε  υπάρχει το έργο το οποίο γίνεται. Δηλαδή, άλλο να παρακολουθήσω το πρόγραμμα από το σπίτι μου, που είναι επί καθημερινής βάσεως, και άλλο να είμαι στη φυλακή, διότι ο θεραπευτής πάει στις φυλακές Λάρισας μια φορά την εβδομάδα.

Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι θέλει πολύ περισσότερο χρόνο αυτός ο ουσιοεξαρτημένος να φτάσει σε ένα στάδιο με έναν άλλον επίσης κατηγορούμενο για τις ίδιες πράξεις, που είναι απ’ έξω.

Είναι μεγάλο το θέμα της ουσιοεξάρτησης. Για να μη σας πω ότι μπορεί να θέλετε, κύριοι – ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ, οι αριστεροί, οι προοδευτικοί- να κάνετε όντως προοδευτικές προτάσεις για τους ουσιοεξαρτημένους, αφού όλοι θέλουμε να χτυπήσουμε την ουσιοεξάρτηση και να σώσουμε τους νέους -γιατί οι νέοι συνήθως πέφτουν στα ναρκωτικά - όμως θέλουμε να πατάξουμε και το εμπόριο.

Το μαύρο χρήμα από πού είναι; Από το εμπόριο λευκής σάρκας, από τα όπλα και από τα ναρκωτικά. Θέλουμε να πατάξουμε το εμπόριο ναρκωτικών; Τότε όπως έχουμε τα κέντρα με υποκατάστατα, θα μπορούσαμε να χορηγούνται οι ουσίες αυτές οι εξαρτησιογόνες στα νοσοκομεία. Όμως, να είναι υπό ιατρική επιτήρηση, να υπάρχει ένας κατάλογος με τα ονόματα των εγγεγραμένων ουσιοεξαρτημένων, διότι πάρα πολλές άλλες έκνομες πράξεις αυτών των νεαρών ατόμων έχουν να κάνουν με την εξάρτησή τους από τα ναρκωτικά. Δηλαδή, το κορίτσι που δεν έχει, θα εκπορνευθεί, ο νεαρός θα ληστεύσει, θα κλέψει, θα κάνει διάφορες έκνομες δραστηριότητες, προκειμένου να βρει το  ναρκωτικό του για να ικανοποιήσει το πάθος του.

Όλα τα υπόλοιπα που κάνουμε είναι ημίμετρα. Αν πάτε έξω από τα κέντρα με τα υποκατάστατα, θα δείτε ότι υπάρχει ουρά νεαρών ατόμων που περιμένουν εκλιπαρώντας μη τυχόν κατ’ εξαίρεση κάποιος γιατρός τους δώσει μεθαδόνη ή βουπρενορφίνη.

Πιστεύω ότι, κύριε Υπουργέ, πρώτα πρέπει να κάνουμε κάτι τουλάχιστον για τους ουσιοεξαρτημένους γιατί πραγματικά πρόκειται για νέα άτομα. Δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια, τους νέους μας να τους αφήνουμε να πεθαίνουν. Δεν τους δώσαμε που δεν τους δώσαμε πυξίδα στη ζωή τους. Δεν τους δώσαμε που δεν τους δώσαμε ιδέες και αρχές -γιατί είναι η αξιακή κρίση τελικά που έχει οδηγήσει τη νεολαία, τον ανθό τούτου εδώ του τόπου να είναι στα ναρκωτικά- τουλάχιστον ας τους σταθούμε, τουλάχιστον ας φτιάξουμε ειδικά θεραπευτικά καταστήματα. Να προστρέξουμε, γιατί χανόμαστε!

Συγγνώμη, κυρία Πρόεδρε, για το χρόνο και σας ευχαριστώ πολύ.