ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Σταύρος Θεοδωράκης: Πού πήγαιναν τα δανεικά;

ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ (Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας «Το Ποτάμι»): 
Κυρίες και κύριοι, να αρχίσω με τα αυτονόητα.
Σήμερα δεν θα έπρεπε να συζητάμε μόνο γιατί μπήκαμε στα μνημόνια. Θα έπρεπε κυρίως να αναζητάμε τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα δεν έχει βγει ακόμη από τα μνημόνια, γιατί αυτό που έκαναν η Ιρλανδία και η Πορτογαλία δεν μπορέσαμε να το κάνουμε εμείς. 
Το ξέρετε ότι σήμερα η Ιρλανδία δανείζεται με επιτόκιο κάτω του 1% το δεκαετές ομόλογο, ενώ η Πορτογαλία με 2% και εμάς δεν μας δανείζουν ούτε με 10%. Και, βέβαια, αυτές οι χώρες αποπληρώνουν τα δάνειά τους στο ΔΝΤ νωρίτερα από το προβλεπόμενο όριο, ενώ εμείς όταν φτάνει η ώρα να πληρώσουμε ή παρακαλάμε ή απειλούμε.
Η ανάκαμψη της οικονομίας σε αυτές τις χώρες των άλλων μνημονίων έχει έρθει, ενώ εμείς βλέπουμε τους δείκτες της ανεργίας να μεγαλώνουν και τους δείκτες της παραγωγής να κατεβαίνουν. Η Κυβέρνηση λέει, βέβαια, ότι κάνει σκληρή διαπραγμάτευση και υπερηφανεύεται στα παράθυρα ότι τουλάχιστον θα πληρώσει μισθούς και συντάξεις. 
Κάποιος πρέπει να πει στην Κοινοβουλευτική Πλειοψηφία που στηρίζει αυτή την Κυβέρνηση, ότι η Ελλάδα δεν είναι η χώρα μόνον των συνταξιούχων και των δημοσίων υπαλλήλων. 

Για να πληρώσετε μισθούς και συντάξεις - έτσι που τα καταφέρατε - δεν πληρώσατε προμηθευτές που σημαίνει ότι δεν πληρώνονται οι εργάτες και οι υπάλληλοι των προμηθευτών, δεν πληρώσατε ΦΠΑ. Τριακόσιες είκοσι πέντε ημέρες έχει φτάσει η αναμονή για την επιστροφή ΦΠΑ. Τριακόσιες είκοσι πέντε ημέρες!  Και δεν πληρώσατε ούτε καν τα φάρμακα που έχουν προπληρώσει οι ασφαλισμένοι του ΕΟΠΥΥ.

Οι τράπεζες, βέβαια, δεν δανείζουν και όποιοι επενδυτές ήθελαν να επενδύσουν σε αυτή τη χώρα, φεύγουν πανικόβλητοι.
Βέβαια -εδώ θέλω να απευθυνθώ και στους προηγούμενους- τα προβλήματα δεν τα δημιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα συνέχισε ο ΣΥΡΙΖΑ. Βγήκαν για να διορθώσουν τα λάθη και τελικά προσθέτουν λάθη πάνω στα λάθη. Κάπως έτσι φτάσαμε και στα μνημόνια με τις κυβερνήσεις να συνεχίζουν τα λάθη η μία της άλλης. Γιατί την κρίση -είναι αλήθεια- δεν την έφερε το μνημόνιο, όπως λέγατε προεκλογικά στις πλατείες, κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε, τα είπε και ο κ. Τσίπρας στο Βερολίνο. Να το διαβάσω επί λέξει για να μην υπάρξει παρεξήγηση: «Δεν φταίνε για ό,τι μας συνέβη και μας συμβαίνει οι ξένοι. Υπάρχουν ενδογενείς αιτίες που μας οδήγησαν στην κρίση», είπε ο κ. Τσίπρας.

Το 2009 η χώρα δανείστηκε 66 δισεκατομμύρια ευρώ για να τα βγάλει πέρα. Και για αυτό έγκλημα -απέναντι στις επόμενες γενιές κυρίως που θα πληρώσουν αυτά τα δανεικά- κανείς δεν μιλούσε, ούτε βέβαια η Αριστερά.
Παίρναμε κάθε χρόνο 20, 30, 40 δισεκατομμύρια ευρώ και συμπεριφερόμασταν λες και ήταν λεφτά δικά μας, αληθινό εισόδημα, προϊόν παραγωγής. Είχαμε αναλογικά τον μεγαλύτερο κατασκευαστικό τομέα στην Ευρώπη, τον μεγαλύτερο τομέα λιανικού εμπορίου. Και όλα, βέβαια, σε τιμές Λονδίνου.
Θα ρωτήσει κάποιος: Στην κατανάλωση σπαταλήθηκαν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια των δανεικών; Όχι μόνο.
Πού πήγαιναν, λοιπόν, τα δανεικά; Αυτή είναι μία ενδιαφέρουσα συζήτηση που πρέπει να κάνουμε. Και μπορούμε να την κάνουμε, αν τολμάμε να την κάνουμε.
Μπορώ να σκεφτώ τουλάχιστον τρεις μαύρες τρύπες σε αυτά τα ατέλειωτα δανεικά:

--Σπατάλες και υπερκοστολογήσεις μικρών και μεγάλων έργων. Η Ελλάδα, δηλαδή, της διαφθοράς και της διαπλοκής.

--Ένα τεράστιο και αναποτελεσματικό δημόσιο, αυτό που υπερασπιζόταν τόσα χρόνια και ο ΣΥΡΙΖΑ. Η Ελλάδα, δηλαδή, του ρουσφετιού και του πελατειακού κράτους.

--Και, βέβαια, όπλα, εξοπλιστικά προγράμματα. Και όταν λέμε «όπλα», κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, εννοούμε σχεδόν πάντα και μίζες. Ποτέ τα όπλα δεν έρχονται μόνα τους. Κι είχαμε και φαινόμενα που πρώτα πληρώναμε τις μίζες και τα όπλα τα παίρναμε μετά από δέκα χρόνια.

Θα μου επιτρέψετε εδώ να ανοίξω μία παρένθεση. Η Κυβέρνηση έδωσε με τυμπανοκρουσίες 200 εκατομμύρια ευρώ για την ανθρωπιστική κρίση και έδωσε εν κρυπτώ 500 εκατομμύρια ευρώ για ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα, χωρίς να ενημερώσει τη Βουλή, χωρίς να ενημερώσει την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να κάνει διαγωνισμό, στο άψε σβήσε. 
Έδωσε 500 εκατομμύρια ευρώ, τις ίδιες μέρες που έδινε τα 200 εκατομμύρια ευρώ για την ανθρωπιστική κρίση. Προσέξτε, εξοπλιστικό πρόγραμμα στην τιμή που είχε συμφωνηθεί από τους προηγούμενους, τους οποίους καταγγέλλετε! 

Νομίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσαρμόζεται πολύ γρήγορα στους κανόνες του παλιού πολιτικού παιγνιδιού.

Ταυτόχρονα, έχουμε και τη θεωρία των ψεκασμένων, ότι κάποιοι διόγκωσαν τεχνητά το έλλειμμα του 2009 για να μας βάλουν στα μνημόνια. Μία συζήτηση που μας εκθέτει, βέβαια, στην Ευρώπη, γιατί όλος ο κόσμος ξέρει ότι η Ελλάδα το 2009 είχε έλλειμμα 15%-16%.

Να τα συζητήσουμε, λοιπόν, όλα αυτά στη Βουλή, στις Επιτροπές; Εμείς λέμε να τα συζητήσουμε. Να μιλήσουμε για τις ευθύνες των κυβερνήσεων που φόρτωναν το δημόσιο με εκατοντάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους. Οι προσλήψεις από τον Μάρτιο του 2004 έως τον Ιούνιο του 2009 έφτασαν τις οκτακόσιες εξήντα πέντε χιλιάδες.

Να μιλήσουμε για τις ευθύνες των κομμάτων και της Αντιπολίτευσης που δεν έθεσαν ποτέ θέμα δημοσίου χρέους. Ήταν 152 δισεκατομμύρια ευρώ  το 2001, 184 δισεκατομμύρια ευρώ το 2004 και 300 δισεκατομμύρια ευρώ το 2009.

 Να μιλήσουμε, επίσης, και για τις ευθύνες της Βουλής που ψήφιζε πάντα πανηγυρικά τις αμυντικές δαπάνες –πάντα, πανηγυρικά!- όταν όλη η χώρα βοούσε για τις μίζες και τη μεγάλη ζωή των πολιτικών που ήταν γύρω από τις προμήθειες και τα εξοπλιστικά προγράμματα.

Θα μιλήσουμε για όλα αυτά στην εξεταστική; Η κυβερνητική Πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μας λένε «Όχι». Εμάς μας ενδιαφέρει, λένε, να ανακρίνουμε τους πολιτικούς μας αντιπάλους, να κάνουμε σόου για την τηλεόραση. Σε έναν κενό αντιμνημονιακό καμβά, θα πούμε εμείς.

Το «Ποτάμι», κύριοι Βουλευτές, λέει: Αν θέλουμε πράγματι να αναζητήσουμε το πώς και γιατί μπήκαμε στα μνημόνια, χρειάζεται να πάμε λίγο πιο πίσω. Και το πόσο πίσω δεν ορίζεται από τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό του καθενός. Ορίζεται από τα γεγονότα και όχι από το πότε ανέβηκε στην εξουσία ο αντίπαλός μας. Και το γεγονός είναι ένα: Η είσοδος της χώρας στην ΟΝΕ. Το γεγονός είναι το ευρώ. Αυτή ήταν η τεράστια ευκαιρία της Ελλάδας να γίνει μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Οι πολιτικοί, όμως, ή μάλλον για να μην απλουστεύω, αρκετοί πολιτικοί, δεν ήταν αντάξιοι της μεγάλης επιλογής.

Η χώρα μας ιστορικά είχε δύο μεγάλες ευκαιρίες να γίνει μια δυνατή χώρα, μια χώρα με δικαιώματα και ανάπτυξη. Η πρώτη ήταν η είσοδος στην ΕΟΚ που επέβαλε, κόντρα σε όλους μας, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και η δεύτερη ήταν η είσοδός μας στην Ευρωζώνη, η απόφαση να υιοθετήσουμε το ευρώ ως το νόμισμα της χώρας. Είναι μια απόφαση την οποία σήμερα αποδέχεται και στηρίζει – να το θυμόμαστε - η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, αλλά την οποία, δυστυχώς, κάποιοι αμφισβητούν, κάποιοι στο εξωτερικό, κάποιοι στο εσωτερικό και δυστυχώς και κάποιοι μέσα σε αυτήν εδώ την Αίθουσα, στην κυβερνητική Πλειοψηφία.

Αν θέλουμε, λοιπόν, να καταλάβουμε τι πήγε στραβά, από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε και να εξετάσουμε τι έπρεπε να γίνει σε αυτή τη χώρα και δεν έγινε αυτά τα χρόνια, από τότε που μπήκαμε στο ευρώ μέχρι σήμερα, γιατί οι πολιτικοί δεν έκαναν αυτά που έπρεπε να κάνουν και γιατί απλώς υπηρετούσαν τους πελάτες τους, τους ημέτερους και τις συντεχνίες, αδιαφορώντας για τα συμφέροντα των πολλών.

Η συμμετοχή στην Ευρωζώνη ήταν η μεγάλη, η μοναδική ευκαιρία της χώρας να αποκτήσει αυτή την πολυπόθητη ευρωπαϊκή κανονικότητα, χωρίς φυσικά να χάσει την ψυχή της, την ιδιαιτερότητά της, να συγκλίνει σταδιακά – για να χρησιμοποιήσω έναν όρο που ήταν πολύ της μόδας τότε  με τις υπόλοιπες χώρες, να συγκλίνει η πραγματική οικονομία, να συγκλίνουν οι θεσμοί, να εξαλειφθούν οι παθογένειες, το πελατειακό κράτος, η φοροδιαφυγή, η διαφθορά και η διαπλοκή, να υπάρχει αποτελεσματικό δημόσιο με αξιολόγηση και λογοδοσία.

Προσλάβαμε εκατοντάδες χιλιάδες υπαλλήλους. Και όταν ήρθε η ώρα της κρίσης αρχίσαμε τις οριζόντιες περικοπές. Πεισματικά αρνηθήκαμε να αξιολογήσουμε τι είναι χρήσιμο και τι όχι σε αυτό το τέρας που δημιούργησε το κομματικό κράτος, οι κομματάρχες.

Κι έτσι, με τη βαρβαρότητα των οριζόντιων περικοπών που επέλεξαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, φτάσαμε οι δάσκαλοι να παίρνουν λιγότερο από τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ. Η κοινωνική δικαιοσύνη, η φροντίδα για τους φτωχούς – φροντίδα κι ευκαιρίες, όχι φροντίδα και συσσίτια - ήταν επιφανειακή όλα αυτά τα χρόνια.

Οι δαπάνες για την αντιμετώπιση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού στην Ελλάδα δεν έφεραν αποτελέσματα. Είχαμε τη χειρότερη επίδοση στην Ευρώπη και σε αυτόν τον τομέα. Τα λεφτά, πολλά λεφτά, σπαταλήθηκαν σε μηχανισμούς και δομές γραφειοκρατών και μαϊμού ΜΚΟ και δεν έφτασαν ποτέ σε αυτούς που τα είχαν πραγματικά ανάγκη.

Δεν καταφέραμε να φτιάξουμε ένα ασφαλιστικό σύστημα που θα προστατεύει όλους τους πολίτες γιατί, σύντροφοι της Αριστεράς, ούτε οι συντάξεις στα πενήντα, ούτε τα ρετιρέ είναι αριστερή πολιτική. Και το λέω ειδικά για σας που αρνηθήκατε μαζί με όλους τους άλλους την αναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος.

Είναι μία από τις πολλές πύρρειες νίκες του παλιού συστήματος, που πρέπει να μελετήσουμε και να διδαχθούμε.
Κυρίες και κύριοι, όταν η υπόλοιπη Ευρώπη προσπαθούσε να προσανατολιστεί στον νέο διεθνή ανταγωνισμό, εμείς κλείναμε τα σύνορα, κλείναμε τα λιμάνια, ορθώναμε τείχη, αποθαρρύναμε κάθε έναν που είχε διάθεση να κάνει κάτι δημιουργικό, κάτι καινούριο, να πάρει ρίσκα και να δημιουργήσει για τον εαυτό του και για το κοινωνικό σύνολο.

Αυτές είναι οι παθογένειες που ταλανίζουν τη χώρα και μας έφεραν μέχρι εδώ, ένα ανοργάνωτο διεφθαρμένο κράτος και ένα πελατειακό κομματικό σύστημα, παθογένειες που έχουν κάνει την Ελλάδα να παραπαίει ακόμα και σήμερα στο όριο της εξόδου από την Ευρωζώνη. Αυτά είναι που θα έπρεπε να δει μια εξεταστική επιτροπή.

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, όλα αυτά τα χρόνια που μας οδήγησαν στα μνημόνια, η κοινωνία έχασε ένα μέρος της ψυχής της. Ξέχασε τα σημαντικά. Η ανεργία, το μεγαλύτερό μας πρόβλημα, είναι απ’ όλους σήμερα ξεχασμένο.
Η Κυβέρνηση σπεύδει, έχει άγχος, να νομοθετήσει για την ΕΡΤ, τις φυλακές τρίτου τύπου, και για τους νέους, που μας κουνάνε μαντήλι, ούτε μία σκέψη. Το ποσοστό ανεργίας σήμερα, ειδικά στους νέους, έχει να κάνει, βέβαια, με την κακή οικονομική κατάσταση της χώρας, αλλά έχει να κάνει και με την πλήρη αδυναμία να εκμεταλλευθούμε εδώ και πέντε χρόνια πόρους και προγράμματα που υπάρχουν και είναι διαθέσιμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτή, λοιπόν, η κουβέντα πρέπει να γίνει στη Βουλή για τα λάθη που μας οδήγησαν στο μνημόνιο, τα λάθη που μας κρατάνε στο μνημόνιο. Διότι οι καλές προθέσεις - ας το δεχθώ ότι αυτές είναι που κυριαρχούν, κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ - δεν αρκούν για να βγούμε από το μνημόνιο, για να βγούμε από το αδιέξοδο.

Εσείς, όμως, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν θέλετε να μιλήσετε για όλα αυτά. Θέλετε να μιλάτε μόνο για τις πολιτικές πράξεις των αντιπάλων σας, για τα μνημόνια.

Εμείς, βέβαια, μπορούμε να μιλήσουμε για τα μνημόνια, για τις ευθύνες της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, γι’ αυτούς που αντί να χτυπήσουν τη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά, αντί να περιορίσουν το πελατειακό κράτος, έκοψαν μισθούς και συντάξεις και έβαλαν νέους φόρους, γι’ αυτούς που φοβήθηκαν, δυστυχώς, τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις, γι’ αυτούς που πολλές φορές θυσίασαν τους αδύναμους και αυτούς που δεν είχαν πρόσβαση στην εξουσία τους για να προστατεύσουν την πελατεία τους και τους συνεταίρους σας.

Θέλω εδώ, κύριοι της Κυβέρνησης, να ανοίξω μία παρένθεση. Είπε ο Υπουργός Επικρατείας ότι είναι απαράδεκτο να υπάρχουν Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που ζουν με δάνεια και δεν εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους. Συμφωνούμε. Είναι απλό. Είναι απαράδεκτο. Όμως, μισά λόγια λέτε, κύριοι της Κυβέρνησης. 

Το «Ποτάμι» έχει πει και πριν τις εκλογές και πριν τις ευρωεκλογές ότι πρέπει να μπει τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο. Πρέπει να σπάσει η τριγωνική σχέση πολιτικής, media, τραπεζών. Δώστε, λοιπόν, προτεραιότητα. Μην παζαρεύετε με τους νέους υποστηρικτές σας. Ανοίξτε τα χαρτιά σας, φέρτε νόμο στη Βουλή και εδώ είμαστε να το συζητήσουμε.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας «Το Ποτάμι»)

Κυρίες και κύριοι, στην Ευρωζώνη η επενδυτική αισιοδοξία ανεβαίνει συνεχώς. Το σχέδιο Ντράγκι δείχνει να αποδίδει. Το ευρώ υποτιμάται, το πετρέλαιο είναι φθηνό και το χρήμα ακόμα φθηνότερο. Όλοι προσδοκούν καλύτερες ημέρες. Όλοι εκτός από τους Έλληνες! Και τα παλιά κόμματα, με πρωτοβουλία της δικής σας Πλειοψηφίας, στήνουν και θα στήσουν εδώ στη Βουλή την αρένα της μιζέριας, «μου είπε», «σου είπε», «του είπα» και όπισθεν ολοταχώς.

Για την υπόλοιπη Ευρώπη η συμμετοχή στο κοινό νόμισμα αποτέλεσε τη μεγάλη ευκαιρία για να δουν ξανά από την αρχή τους μηχανισμούς ελέγχου της εξουσίας, τους τρόπους συμμετοχής στα κοινά, το θεσμικό πλαίσιο αντιπροσώπευσης.
Εμείς, αντί να αναζητήσουμε μεγάλες συναινέσεις για το μετασχηματισμό της οικονομίας, της παραγωγής, της κοινωνίας, επιμένουμε να παίζουμε ένα στείρο και αυτοκαταστροφικό παιχνίδι αντιπαράθεσης.

Θέλω να κάνω μία διευκρίνιση. Δεν μιλάω βέβαια για κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Δεν τη θεωρώ ούτε εφικτή ούτε αναγκαία. Μιλάω, όμως, για συμμαχίες πάνω στις μεγάλες πολιτικές που θα μας βγάλουν από τα αδιέξοδα. Μιλάω για τις μεγάλες ανατροπές που έχει ανάγκη το πολιτικό σύστημα, ένα νέο εκλογικό νόμο, χωρίς το έκτρωμα, όπως λέγατε τόσα χρόνια, των πενήντα εδρών στο πρώτο κόμμα.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας «Το Ποτάμι»)
Γιατί δεν δίνετε προτεραιότητα σ’ αυτήν τη μεγάλη δημοκρατική τομή; Ποιους ακούτε, κύριοι της Κυβέρνησης; Όχι πάντως εμάς.

Σας λέμε για την παιδεία, την ασφάλεια, τη δικαιοσύνη, το δημόσιο, τη διαφάνεια. Δεν μας ακούτε, όπως δεν ακούτε και τους επαΐοντες, όπως δεν ακούτε και τη βαθιά βοή της κοινωνίας. Ζείτε ακόμα στις δάφνες σας. 
Ακούτε μόνο τις συνιστώσες σας και τον ακροδεξιό σύμμαχό σας. Δεν προσέξατε ότι αυτές τις μέρες οι Έλληνες άρχισαν να γίνονται πάλι απαισιόδοξοι. Το δείχνουν τα στοιχεία, οι μετρήσεις. Η αισιοδοξία και η ελπίδα που γέννησε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία κράτησαν μόνο δύο μήνες. Τώρα ήλθαν η αβεβαιότητα και η ανησυχία για την πορεία προς το άγνωστο και – πιστέψτε με  δεν θα φύγει με Εξεταστικές.

Εμείς βέβαια, το μεταμνημονιακό κίνημα της χώρας, εμείς που δεν έχουμε ανάμειξη στα πολιτικά εγκλήματα του παρελθόντος, θα είμαστε παρόντες στην Εξεταστική, όχι για να το παίξουμε ανακριτές, αλλά για να προσπαθήσουμε να βάλουμε την κουβέντα στις σωστές ράγες, για όλα αυτά τα σημαντικά που σας είπα.

Δεν είμαστε βέβαια αισιόδοξοι και τα ξέρετε τα στοιχεία. Δεκαεπτά Εξεταστικές έγιναν από το 1989 και όλες μα όλες κατέληξαν σε πολλαπλά πορίσματα. Κάθε κόμμα είχε το δικό του πόρισμα, λες και η αλήθεια έχει πάντα το χρώμα της ιδεολογίας σου.

Παρ’ όλα αυτά, σας είπα ότι εμείς θα είμαστε εδώ. Δεν θα υπερψηφίσουμε την πρόταση σας, αλλά θα είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε να δουν κάποιοι τον εαυτό τους στον καθρέφτη και - κάτι σημαντικότερο - για να συμβάλουμε στην εθνική αυτογνωσία που τόσο πολύ χρειαζόμαστε σήμερα.
Σας ευχαριστώ.

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας «Το Ποτάμι»)