ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

The Guardian: Περαιτέρω μεταρρυθμίσεις χρειάζονται ανάπτυξη

«Ήρθε η ώρα να τελειώσει το πρόσχημα: Η Ελλάδα δεν θα αποπληρώσει ποτέ τα δάνεια διάσωσής της.

Οι πιστωτές αντιμετωπίζουν δύο δυσάρεστα σενάρια: Η Ελλάδα αφήνει το ευρώ και αθετεί την πληρωμή του χρέους της σε ευρώ ή μένει, με τη βοήθεια περαιτέρω απομειώσεων (κουρέματος).


Είναι ήδη σίγουρα σαφές σε όλες τις πλευρές - αν και σπάνια έγινε παραδεκτό - ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να αποπληρώσει πλήρως τα δάνεια διάσωσής της. Η τρέχουσα προσέγγιση απαιτεί από την Ελλάδα να εκτελέσει ένα μεγάλο και παρατεταμένο πλεόνασμα προϋπολογισμού για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των πιστωτών της. Αυτό θα την αναγκάσει να αποστραγγίσει τη ζήτηση για μια γενιά ή περισσότερες, ώστε να μεταφέρει σε άλλες χώρες τεράστιες ποσότητες απ' ό,τι οι Έλληνες παράγουν.


Ιστορία και οικονομικές αρχές μας διδάσκουν ότι προσπαθώντας να επιβάλεις μια τέτοια λογική αποζημιώσεων σε μια σε μεγάλο βαθμό κατεστραμμένη οικονομία θα χρησιμεύσει μόνο για να καταστρέψει και να βλάψει επίσης τους προοριζόμενους παραλήπτες. Είναι καιρός να σταματήσει η υποκρισία, και το κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους να γίνει το κεντρικό καρότο για την κινητοποίηση των μεταρρυθμίσεων που ενισχύουν την ανάπτυξη στην Ελλάδα.

Σίγουρα, για την Ελλάδα ήταν λάθος η ένταξή της στο ευρώ με την αναλογία του δημόσιου χρέους προς το ΑΕΠ της πάνω από 100%, αλλά η τιμωρία της είναι πολύ πέρα ​​από οτιδήποτε δικαιολογείται από αυτό. Πράγματι, ίσως το μισό βάρος του χρέους στην Ελλάδα σήμερα είναι το αποτέλεσμα των σφαλμάτων σχεδιασμού του ευρώ.


Μετά τη συμμετοχή της στο ενιαίο νόμισμα, η Ελλάδα είχε πλημμυρίσει με σούπερ-φθηνές πιστώσεις. Τα πλεονάσματα του ισοζυγίου πληρωμών της Γερμανίας διογκώθηκαν από περίπου € 50 δις, όταν θεσπίστηκε το ευρώ, σε περίπου € 200 δις ευρώ το 2007, και αυτά ανακυκλώθηκαν από ενθουσιώδεις τράπεζες ως τεράστιες ροές κεφαλαίων στην περιφέρεια της Ευρώπης. Η Γερμανία δημιούργησε ένα τεράστιο απόθεμα απαιτήσεων έναντι χωρών όπως η Ελλάδα, από την οποία ήταν αναπόφευκτο μια μέρα να χάσει. Οι μόνοι άγνωστοι ήταν η χρονική στιγμή και πόσο βρώμικα πράγματα θα γίνονταν.


Όταν όλες αυτές οι ροές κεφαλαίων αντιστράφηκαν, η Ελλάδα, λόγω του ευρώ, δεν μπορούσε πλέον να εκτυπώσει δικά της χρήματα, ούτε να υποτιμήσει το νόμισμά της για να αυξήσει τις εξαγωγές της, ούτε να μειώσει τα επιτόκιά της, ούτε να ξεκινήσει τη δική της πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης, ούτε να δημιουργήσει υψηλότερο πληθωρισμό για να μειωθεί η πραγματική αξία του χρέους της.


Πολλές άλλες χώρες μετατόπισαν τα βάρη των χρεοκοπημένων τραπεζών τους στους ισολογισμούς των κυβερνήσεών τους. Στην Ελλάδα, αυτό θα αύξανε τους κινδύνους χρεοκοπίας, και έτσι η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ευρωζώνη, και άλλοι, διέσωσαν εμμέσως τις δικές τους τράπεζες μέσω ενός δανείου "διάσωσης" της Ελλάδας, φορτώνοντας τα προβλήματα πάνω στην ΕΚΤ και το ΔΝΤ, ως ένα γιγαντιαίο ΙΟΥ (I owe you) για το λαό της Ελλάδας.


Η προσωρινή αύξηση του δημοσιονομικού ελλείμματος σε κατάσταση ύφεσης είναι απολύτως φυσιολογική. Για την Ελλάδα, κλειδωμένη μέσα στο ευρώ, μια τέτοια αύξηση μεγάλωσε τον κίνδυνο αθέτησης των υποχρεώσεων, πράγμα που ώθησε το ελληνικό κόστος δανεισμού υψηλότερα, σπρώχνοντας το πηλίκον του δημόσιου χρέους προς το ΑΕΠ ακόμη υψηλότερα. Η πρόληψη τέτοιων καταστροφικών παγίδων ανατροφοδότησης χρειάζεται ένα μηχανισμό για δημοσιονομικές μεταβιβάσεις στο εσωτερικό της ευρωζώνης προς κράτη μέλη που αντιμετωπίζουν μεγάλο αρνητικό σοκ ή την ανάληψη των οικονομικών βαρών των τραπεζών τους.

Αντ' αυτού, η Ελλάδα έχει αναγκαστεί να κάνει εσωτερική υποτίμηση. Ωστόσο, στερώντας τη χώρα από εγχώρια ζήτηση, και εισάγοντας τεράστια οικονομική αβεβαιότητα, χρησίμευσε μόνο στο να ελαττώσει τις επενδύσεις τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα εκεί. Έχει διαλύσει τεράστιες κατηγορίες του παραγωγικού ανθρώπινου κεφαλαίου (σκεφτείτε τι ζημιά κάνει το 25% ανεργίας και πάνω από το 50% ανεργία στους νέους στην ανάπτυξη και στις προοπτικές είσπραξης φόρων μιας οικονομίας). Έχει δημιουργήσει ακόμη υψηλότερα ποσοστά στο πηλίκον του δημόσιου χρέους προς το ΑΕΠ, και έχει τροφοδοτήσει περαιτέρω αποπληθωρισμό στην Ελλάδα και την Ευρωζώνη στο σύνολό της.

Κατ' αρχήν, ο γερμανικός λαός εξέφρασε την ικανοποίησή για την τεχνητή ανατίμηση του ευρώ, και πέρασε τις συστημικές συνέπειες κινδύνου σε χώρες όπως η Ελλάδα. Τώρα, καθώς οι προοπτικές για την Ελλάδα χειροτερεύουν και το ευρώ πιέζεται όλο και περισσότερο, οι εξαγωγές της Γερμανίας λαμβάνουν μια ώθηση, και οι Γερμανοί γίνονται ακόμη λιγότερο συμπαθητικοί. Εν τω μεταξύ, όλες αυτές οι πανικόβλητες ροές των κεφαλαίων που πλημμυρίζουν τη Γερμανία έχουν ωθήσει το επιτόκιο των 10ετών γερμανικών ομολόγων από περίπου 3% στις αρχές του 2011 σε σχεδόν μηδέν και σήμερα, διευκολύνοντας τα Γερμανικά προβλήματα προϋπολογισμού. Δεν προκαλεί έκπληξη, λοιπόν, ότι οι πολιτικοί της Γερμανίας είναι απρόθυμοι να διευκρινίσουν τη βέλτιστη στρατηγική μετριασμού απώλειας για τη Γερμανία και την Ευρωζώνη.

Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι οι πιστωτές της Ελλάδας πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο δυσάρεστα σενάρια. Το ένα είναι η Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ και να κηρύξει στάση πληρωμών στο χρέος της σε ευρώ, οι πιστωτές της να μην πληρωθούν ούτως ή άλλως, και δαπανηρές κερδοσκοπικές πιέσεις να εξαπολυθούν στην Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιταλία, ενώ η ίδια η Ελλάδα θα γίνει πιο ασταθής πολιτικά και οικονομικά. Η εναλλακτική λύση είναι η Ελλάδα να παραμείνει στο ευρώ, και οι πιστωτές της θα πρέπει να επιτρέψουν κάποιο περαιτέρω κούρεμα του ελληνικού χρέους. Το τελευταίο σενάριο είναι σίγουρα το λιγότερο επώδυνο.

Οι μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα πρέπει να πάνε χέρι-χέρι με το κούρεμα χρέους - όχι λόγω οποιωνδήποτε ιδιαίτερων αρετών της Ελλάδας, αλλά και επειδή η λογική του ευρώ είναι η μόνη υγιής διέξοδος. Εκείνοι που οδήγησαν τη χώρα στο χάος της έχουν απαξιωθεί σε μεγάλο βαθμό σε όλη την Ελλάδα. Έχει κάνει τεράστια βήματα προόδου στη μετατροπή του πρωτογενούς δημοσιονομικού ισοζυγίου (δηλαδή προ φόρων) και του δημοσιονομικού ελλείμματος σε πλεόνασμα. Περαιτέρω μεταρρυθμίσεις χρειάζονται πλέον ρυθμό ανάπτυξης, και αυτό θα συμβεί μόνο αν τα οικονομικά παρελθόντα αντιμετωπίζονται ως παρελθόντα». (πηγή)