ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 8 Αυγούστου 2015

Μέγας Παρακλητικός Κανόνας - Επιλεγμένα τροπάρια και μετάφραση


Χρόνος μπαίνει, χρόνος βγαίνει, πολλών η ψυχή βγαίνει, αλλά η πλάνη της ορθόδοξης ειδωλολατρίας εις τους αιώνας, δυστυχώς, παραμένει, με το δημοφιλέστατο τροπάριο της προσευχής-κατάρας να δίνει και να παίρνει...

Μετάφραση: «Ας μένουν άφωνα τα χείλη των ασεβών που δεν προσκυνούν τη σεβαστή σου εικόνα, την Οδηγήτρια, που τη ζωγράφισε ο ιερότατος απόστολος Λουκάς.» (Σήμα κατατεθέν της "ορθόδοξης" μισαλλοδοξίας η κατάρα εναντίον εκείνων που δεν προσκυνούν τις εικόνες!)
Βρισκόμαστε στην καρδιά του Δεκαπενταύγουστου, και οι πιστοί Ορθόδοξοι έχουν την ευκαιρία για μια ακόμη φορά να συμμετέχουν καθημερινά στις εναλλασσόμενες ακολουθίες των Παρακλητικών Κανόνων - Μεγάλου και Μικρού - αφιερωμένων στη "Μητέρα του Θεού". 
Στις παρακλήσεις αυτές οι πεπλανημένοι  - ευσεβείς και μη - "Ορθόδοξοι Χριστιανοί", εκλιπαρούν την Παναγία να τους σώσει η ίδια ή, στην καλύτερη εκδοχή, να μεσιτέψει στον Υιό της για να παρακαλέσει στη συνέχεια Εκείνος τον απρόσιτο στους κοινούς θνητούς Θεό και Πατέρα του, μπας και ο Ύψιστος πειστεί να τους κάνει το ρουσφέτι που νομίζουν ότι δεν θέλει να κάνει ή που πιστεύουν ότι δεν το αξίζουν, ή για να τους απαλλάξει από τις συνέπειες των αμαρτιών τις οποίες δεν θέλουν ν' απαρνηθούν! 

Κωμικοτραγική προσέγγιση, ε;  Προφανώς, το Βιβλικό "Εγώ είπα θεοί εστέ", ούτε που το έχουν ακούσει... Ούτε, δυστυχώς, έχουν ακούσει ότι το σώμα, το οποίο ο υμνογράφος αποκαλεί "πανάθλιο", είναι ο ναός του πνεύματοςΟύτε την εντολή του Ιησού, «Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν», κατανόησαν.

Και δεν φταίνε βέβαια οι πιστοί γι' αυτό. Οι "πνευματικοί" τους ταγοί ας όψονται για το σκοτάδι στο οποίο τους έχουν βυθίσει, φράζοντας τη βασιλεία του Θεού ενώπιον των ανθρώπων. Εκείνοι δεν εισήλθαν και τους εισερχομένους ημπόδισανείπε ο Χριστός.

Τώρα, το αν καταλαβαίνουν τη γλώσσα στην οποία οι ύμνοι προς την Παναγία ψάλλονται δεν απασχολεί τους θρησκευτικούς ταγούς. Άλλωστε, όσο λιγότερα καταλαβαίνουν οι πιστοί τόσο το καλύτερο...

Στη συνέχεια παραθέτω μερικά (όχι όλα) από τα τροπάρια του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα, και τη μετάφρασή τους - τροπάρια στα οποία είναι διάχυτο το νοσηρό πνεύμα της κολακείας, της δουλοπρέπειας, της κακομοιριάς, της απαισιοδοξίας και της πλήρους απαξίωσης της προσωπικότητας του υμνογράφου, που δεν είναι άλλος από το Θεόδωρο Β' Λάσκαρι, που συχνά αναφέρεται ως «Θεόδωρος Β' Δούκας Λάσκαρις» (1222 - 18 Αυγούστου 1258). Ο ποιητής και ένθερμος Μαριολάτρης ήταν αυτοκράτορας της Νίκαιας από το 1254 έως τις 18 Αυγούστου 1258, οπότε και πέθανε, σε ηλικία 36 ετών.


Ο τίτλος του "Δούκα" μας δείχνει ότι ο Θεόδωρος Β' Λάσκαρις ίσως συνέθεσε το μελαγχολικό ποίημα, που στη συνέχεια η Ορθόδοξη Εκκλησία ενσωμάτωσε άκριτα στο Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα, πριν από την άνοδό του στο θρόνο της Νίκαιας τον Νοέμβριο 1254. (πηγή)

Τώρα τι δουλειά έχει το νοσηρό ποίημα ενός αυτοκράτορα της Νίκαιας στη λατρευτική ζωή των πιστών, και αν συνεισφέρει κάτι στην ανόρθωση του πνεύματός τους, μη με ρωτάτε. Είναι, αυτό που λένε, άλλου παπά βαγγέλιο...

Είναι κρίμα κι άδικο για τις ώρες που θα περάσουν οι παραπληροφορημένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί μέσα στις εκκλησίες το Δεκαπενταύγουστο, γυρεύοντας πνευματικό άρτο και λαμβάνοντας πέτρες αντ' αυτού...

Πάμε, τώρα,  σε αποσπάσματα του μεγάλου παρακλητικού Κανόνα:

******** 
Τῇ Θεοτόκῳ ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν, ἁμαρτωλοὶ καὶ ταπεινοί, καὶ προσπέσωμεν ἐν μετανοίᾳ, κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς· Δέσποινα, βοήθησον ἐφ' ἡμῖν σπλαγχνισθεῖσα, σπεῦσον, ἀπολλύμεθα ὑπὸ πλήθους πταισμάτων, μὴ ἀποστρέψῃς σοὺς δούλους κενούς· σὲ γὰρ καὶ μόνην ἐλπίδα κεκτήμεθα

Ας προστρέξουμε τώρα στη Θεοτόκο, εμείς οι αμαρτωλοί και οι ταπεινοί, κι ας πέσουμε στα γόνατα μετανοιωμένοι, φωνάζοντας δυνατά μέσα από τα βάθη της ψυχής μας: Δέσποινα, Βοήθησέ μας, δείχνοντας προς εμάς ευσπλαχνία. Κάνε γρήγορα, χανόμαστε από τις πολλές μας αμαρτίες. Μην αφήσεις τους δούλους σου να φύγουν με άδεια χέρια, διότι εσύ είσαι η μοναδική ελπίδα που έχουμε αποκτήσει.

******
Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰμὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τὶς ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ· σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ποτέ δεν θα πάψουμε, Θεοτόκε, να μιλούμε για τις θαυμαστές σου πράξεις εμείς οι ανάξιοι. Γιατί αν εσύ δεν πρωτοστατούσες μεσιτεύοντας, ποιος θα μας γλύτωνε από τόσους πολλούς κινδύνους; Ποιος μας διαφύλαξε μέχρι τώρα ελευθέρους; Δεν θα φύγουμε ποτέ, Δέσποινα, από κοντά σου, διότι πάντοτε σώζεις τους δούλους σου από κάθε είδους συμφορά. 

******
Των λυπηρῶν ἐπαγωγαὶ χειμάζουσι τὴν ταπεινήν μου ψυχήν, καὶ συμφορῶν νέφη, τὴν ἐμὴν καλύπτουσι καρδίαν, Θεονύμφευτε, ἀλλ' ἡ φῶς τετοκυῖα, τὸ θεῖον καὶ προαιώνιον, λάμψον μοι τὸ φῶς τὸ χαρμόσυνον. 

Η αλληλουχία των θλίψεων βασανίζουν την ταπεινή μου ψυχή, και τα σύννεφα των συμφορών καλύπτουν την καρδιά μου, Θεονύμφευτε. Αλλά εσύ που γέννησες το φως, το θεϊκό και προαιώνιο, λάμψε και σε μένα το φως το χαρμόσυνο. 

******
Ἐξ ἀμέτρητων ἀναγκῶν καὶ θλίψεων, καὶ ἐξ ἐχθρῶν δυσμενῶν, καὶ συμφορῶν βίου, λυτρωθεὶς Πανάχραντε, τῇ κραταιᾷ δυνάμει σου, ἀνυμνῶ μεγαλύνω, τὴν ἄμετρόν σου συμπάθειαν, καὶ την εἰς ἐμέ σου παράκλησιν. 

Από τις αμέτρητες ανάγκες και θλίψεις, και από ανεπιθύμητους εχθρούς και συμφορές της ζωής έχοντας λυτρωθεί με την πανίσχυρη δύναμή σου, Πανάχραντε, εγκωμιάζω και εξαίρω την υπέρτατη συμπάθειά σου και την παράκλησή σου για μένα. 

******
Νῦν πεποιθὼς ἐπὶ τὴν σὴν κατέφυγον, ἀντίληψιν κραταιάν, καὶ πρὸς τὴν σὴν σκέπην, ὁλοψύχως ἔδραμον, καὶ γόνυ κλίνω Δέσποινα, καὶ θρηνῶ καὶ στενάζω, μὴ με παρίδῃς τὸν ἄθλιον, τῶν Χριστιανῶν καταφύγιον. 

Τώρα, έχοντας πειστεί για την πανίσχυρη βοήθειά σου, ολόψυχα προσέτρεξα προς τη δική σου προστασία, και κλίνω τα γόνατά μου, Δέσποινα, και θρηνώ και στενάζω, μη με παραβλέψεις τον άθλιο, εσύ που είσαι των Χριστιανών το καταφύγιο. 

******
Οὐ σιωπήσω τοῦ βοᾶν τρανώτατα, τὰ μεγαλεῖα τὰ σά· εἰμὴ γὰρ σὺ Κόρη, πάντοτε προΐστασο, ὑπὲρ ἐμοῦ πρεσβεύουσα, τῷ Υἱῷ καὶ Θεῷ σου, τὶς ἐκ τοσούτου με κλύδωνος, καὶ δεινῶν κινδύνων ἐρρύσατο. 

Δεν θα σιωπήσω να κραυγάζω πολύ δυνατά για τα δικά σου μεγαλεία διότι αν δεν πρωτοστατούσες πάντοτε, μεσιτεύουσα για μένα στον Υιό και Θεό σου, ποιος θα με λύτρωνε από τόση αναταραχή και φοβερούς κινδύνους; 

******
Διάσωσον, ἀπὸ κινδύνων, τοὺς δούλους σου, Θεοτόκε, ὅτι πάντες μετὰ Θεόν, εἰς σὲ καταφεύγομεν, ὡς ἄρρηκτον τεῖχος καὶ προστασίαν. 

Διάσωσε από κινδύνους τους δούλους σου, Θεοτόκε, διότι όλοι, μετά από το Θεό, σε σένα καταφεύγουμε, ως αρραγές τείχος και προστασία.

******

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος. 

Θεοτόκε, εσύ που έχεις εγκωμιαστεί με κάθε ύμνο, επίβλεψε, με καλή διάθεση, στη δύσκολη κάκωση του σώματός μου, και θεράπευσε τον πόνο της ψυχής μου. 

******
Ἀπορήσας ἐκ πάντων, ὀδυνηρῶς κράζω σοι· πρόφθασον θερμὴ προστασία, καὶ σὴν βοήθειαν, δὸς μοι τῷ δούλῳ σου, τῷ ταπεινῷ καὶ ἀθλίῳ, τῷ τὴν σὴν ἀντίληψιν, ἐπιζητοῦντι θερμῶς.

Απορώντας για τα πάντα, σε επικαλούμαι με οδύνη επίσπευσε θερμή προστασία, και δώσε τη βοήθειά σου σ’ εμένα τον ταπεινό και άθλιο δούλο σου, που επιζητά θερμά την αρωγή σου. 

******
Ἐθαυμάστωσας ὄντως, νῦν ἐπ' ἐμοὶ Δέσποινα, τὰς εὐεργεσίας σου Κόρη, καὶ τὰ ἐλέη σου· ὅθεν δοξάζω σε, καὶ ἀνυμνῶ καὶ γεραίρω, τὴν πολλὴν καὶ ἄμετρον, κηδεμονίαν σου. 

Δέσποινα, έκανες όντως θαυμαστές πάνω μου τις ευεργεσίες και τα ελέη σου, Κόρη γι’ αυτό σε δοξάζω, και ανυμνώ και λαμπρύνω την πολλή και αμέτρητη κηδεμονία σου.

******
Καταιγὶς με χειμάζει, τῶν συμφορῶν Δέσποινα, καί τῶν λυπηρῶν τρικυμίαι, καταποντίζουσιν· ἀλλὰ προφθάσασα, χεῖρά μοι δὸς βοηθείας, ἡ θερμὴ ἀντίληψις, καὶ προστασία μου. 

Καταιγίδα συμφορών με βασανίζει, Δέσποινα, και των θλίψεων οι τρικυμίες με καταποντίζουν αλλά αφού προφθάσεις, δος μου χείρα βοηθείας, εσύ που είσαι η θερμή αρωγή και προστασία μου.

******
Ἀληθῆ Θεοτόκον, ὁμολογῶ Δέσποινα, σὲ τὴν τοῦ θανάτου τὸ κράτος, ἐξαφανίσασαν· ὡς γὰρ φυσίζωος, ἐκ τῶν δεσμῶν τῶν τοῦ ᾅδου, πρὸς ζωὴν ἀνήγαγες, εἰς γῆν με ῥεύσαντα. 

Ομολογώ, Δέσποινα, ότι είσαι αληθινή Θεοτόκος, εσύ που εξαφάνισες τη δύναμη του θανάτου· διότι ως παράγουσα και δωρίζουσα ζωή, ενώ είχα κυλήσει στο χώμα, από τα δεσμά του άδου με ανέβασες στη ζωή. 

******
Πρεσβεία θερμή, καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον, ἐλέους πηγή, τοῦ κόσμου καταφύγιον, ἐκτενῶς βοῶμέν σοι· Θεοτόκε Δέσποινα, πρόφθασον, καὶ ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, ἡ μόνη ταχέως προστατεύουσα. 

Μεσιτεία θερμή και τείχος αήττητο, πηγή του ελέους και καταφύγιο του κόσμου, κραυγάζουμε σε σένα μεγαλοφώνως Θεοτόκε Δέσποινα, πρόλαβε και λύτρωσέ μας, η μόνη που προστατεύεις ταχέως. 

******
Καὶ ποῦ λοιπόν, ἄλλην εὑρήσω ἀντίληψιν; ποῦ προσφύγω; Ποῦ δὲ καὶ σωθήσομαι; Τίνα θερμὴν ἔξω βοηθόν, θλίψεσι τοῦ βίου καὶ ζάλαις - οἴμοι! - κλονούμενος; Εἰς σὲ μόνην ἐλπίζω, καὶ θαρρῶ καὶ καυχῶμαι, καὶ προστρέχω τῇ σκέπῃ σου σῶσον με. 

Και πού λοιπόν θα βρω άλλη προστασία; Πού να προσφύγω; Και πού να σωθώ; Ποια θερμή να έχω βοηθό στις θλίψεις του βίου και στις ζάλες - αλίμονο! - κλονιζόμενος; Μόνο σε σένα ελπίζω και παίρνω θάρρος και καυχώμαι, και προστρέχω στη σκέπη σου. Σώσε με! 

******

Τὸν ποταμόν, τὸν γλυκερόν τοῦ ἐλέους σου, τὸν πλουσίαις δωρεαῖς δροσίσαντα, τὴν παναθλίαν καὶ ταπεινήν, Πάναγνε, ψυχήν μου, τῶν συμφορῶν καί τῶν θλίψεων, καμίνῳ φλογισθεῖσαν, μεγαλύνω κηρύττω, καὶ προστρέχω τῇ σκέπῃ σου σῶσον με. 

Τον γλυκύ ποταμό του ελέους σου, Πάναγνη, που δρόσισε με πλούσιες δωρεές την πανάθλια και ταπεινή ψυχή μου, η οποία φλογίστηκε στο καμίνι των συμφορών και των θλίψεων, δοξάζω και διαλαλώ, και προστρέχω στη σκέπη σου. Σώσε με! 

******

Σὲ τὴν ἁγνήν, σὲ τὴν Παρθένον καὶ ἄσπιλον, μόνην φέρω, τεῖχος ἀπροσμάχητον, καταφυγὴν σκέπην κραταιάν, ὅπλον σωτηρίας μὴ με παρίδῃς τὸν ἄσωτον, ἐλπὶς ἀπηλπισμένων, ἀσθενῶν συμμαχία, θλιβομένων χαρὰ καὶ ἀντίληψις. 

Εσένα μόνη, την αγνή και άσπιλη Παρθένο, έχω σαν τείχος ακαταμάχητο, σαν καταφύγιο, ισχυρή προστασία, και όπλο σωτηρίας ελπίδα των απελπισμένων, συμμαχία των ασθενών, χαρά και βοήθεια των θλιβομένων, μη με παραβλέψεις τον άσωτο. 

******
Πῶς ἐξειπεῖν, σοῦ κατ' ἀξίαν δυνήσομαι, τοὺς ἀμέτρους, οἰκτιρμοὺς ὦ Δέσποινα, τοὺς τὴν ἐμὴν πάντοτε ψυχήν, δεινῶς πυρουμένην, ὡς ὕδωρ περιδροσίσαντας; Ἀλλ' ὢ τῆς σῆς προνοίας, καί τῆς εὐεργεσίας, ἧς ἀφθόνως αὐτὸς παραπήλαυσα! 

Πώς να μπορέσω να ξεγράψω και να απαξιώσω την αμέτρητη ευσπλαχνία σου, Δέσποινα, με την οποία πάντοτε σαν ύδωρ περιδρόσισες τη φοβερά φλογιζόμενη ψυχή μου; Αλλά, Ω, της δικής σου πρόνοιας και της ευεργεσίας, της οποίας αφθόνως ο ίδιος απήλαυσα! 

******
Εὐχαρίστως βοῶ σοι· χαῖρε Μητροπάρθενε, χαῖρε Θεόνυμφε χαῖρε θεία σκέπη, χαῖρε ὅπλον καὶ τεῖχος ἀπόρθητον, χαῖρε προστασία, καὶ βοηθὲ καὶ σωτηρία, τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων ἐκ πίστεως.

Ευχαρίστως κραυγάζω προς εσένα: χαίρε Μητροπάρθενε, χαίρε Θεόνυμφε, χαίρε θεία σκέπη, χαίρε όπλο και τείχος απόρθητο, χαίρε προστασία και βοηθέ και σωτηρία, εκείνων που προστρέχουν σ’ εσένα μετά πίστεως. 

******
Οἱ μισοῦντες με μάτην, βέλεμνα καὶ ξίφη καὶ λάκκον ηὐτρέπισαν, καὶ ἐπιζητοῦσι, τὸ πανάθλιον σῶμα σπαράξαι μου, καὶ καταβιβάσαι, πρὸς γῆν Ἁγνὴ ἐπιζητοῦσιν· ἀλλ' ἐκ τούτων προφθάσασα σῶσόν με.

Αυτοί που με μισούν άδικα, βέλη και ξίφη και λάκκο ετοίμασαν, και ζητούν να σπαράξουν το πανάθλιο σώμα μουκαι να το κατεβάσουν στο χώμα, Αγνή αλλά αφού τους προφτάσεις, σώσε με. 

******
Ἀπὸ πάσης ἀνάγκης, θλίψεως καὶ νόσου καὶ βλάβης με λύτρωσαι, καὶ τῇ σῇ δυνάμει, ἐν τῇ σκέπῃ σου φύλαξον ἄτρωτον, ἐκ παντὸς κινδύνου, καὶ ἐξ ἐχθρῶν τῶν πολεμούντων, καὶ μισούντων με Κόρη πανύμνητε. 

Από κάθε ανάγκη, θλίψη, ασθένεια και βλάβη λύτρωσέ με, και με τη δική σου δύναμη, φύλαξέ με στη σκέπη σου άτρωτο από κάθε κίνδυνο, και από τους εχθρούς που με πολεμούν και με μισούν, Κόρη πανύμνητε. 

******
Τὶ σοι δῶρον προσάξω, τῆς εὐχαριστίας ἀνθ' ὧνπερ ἀπήλαυσα, τῶν σῶν δωρημάτων, καί τῆς σῆς ἀμέτρητου χρηστότητος; Τοιγαροῦν δοξάζω, ὑμνολογῶ καὶ μεγαλύνω, σοῦ τὴν ἄμετρον πρός με συμπάθειαν.

Ποιο δώρο μπορώ να σου προσφέρω, ως ευχαριστία για εκείνα που απήλαυσα, για τα δωρήματά σου και για την αμέτρητη ηθικότητά σου; Γι’ αυτό δοξάζω, υμνολογώ και μεγαλύνω την απερίγραπτη προς εμένα συμπάθειά σου.

******
Τὰ νέφη, τῶν λυπηρῶν ἐκάλυψαν, τὴν ἀθλίαν μου ψυχὴν καὶ καρδίαν, καὶ σκοτασμὸν ἐμποιοῦσι μοι Κόρη, ἀλλ' ἡ γεννήσασα φῶς τὸ ἀπρόσιτον, ἀπέλασον ταῦτα μακράν, τῇ ἐμπνεύσει τῆς θείας πρεσβείας σου.

Τα νέφη των θλίψεων κάλυψαν την αθλία μου ψυχή και την καρδιά, και μου προκαλούν σκοτάδι, Κόρη αλλά εσύ που γέννησες το φως το απρόσιτο, διώξε αυτά μακριά, με την έμπνευση της θείας μεσιτείας σου. 

******
Παράκλησιν, ἐν ταῖς θλίψεσιν οἶδα, καί τῶν νόσων ἰατρὸν σε γινώσκω, καὶ παντελῆ συντριμμὸν τοῦ θανάτου, καὶ ποταμὸν τῆς ζωῆς ἀνεξάντλητον, καὶ πάντων τῶν ἐν συμφοραῖς, ταχινὴν καὶ ὀξεῖαν ἀντίληψιν.

Παρηγοριά γνώρισα στις θλίψεις, και σε αναγνωρίζω ιατρό των ασθενειών, και ολοκληρωτική συντριβή του θανάτου, και ανεξάντλητο ποταμό της ζωής, και ταχεία και οξεία προστασία όσων βρίσκονται σε συμφορές. 

******
Οὐ κρύπτω σου, τὸν βυθὸν τοῦ ἐλέους, καὶ τὴν βρύσιν τῶν ἀπείρων θαυμάτων, καὶ τὴν πηγὴν τὴν ἀέναον ὄντως, τῆς πρὸς ἐμὲ συμπαθείας σου Δέσποινα· ἀλλ' ἅπασιν ὁμολογῶ, καὶ βοῶ καὶ κηρύττω καὶ φθέγγομαι.

Δεν αποκρύπτω το βυθό του ελέους, και τη ροή των απείρων θαυμάτων, και την πραγματικά αστείρευτη πηγή της προς εμένα συμπάθειάς σου, Δέσποινα αλλά τα πάντα ομολογώ, και φωνάζω και διαλαλώ και προφέρω. 

******
Ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου με ζάλαι, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον Παρθένε, καὶ τὴν ἐμὴν κατασχοῦσαι καρδίαν, κατατιτρώσκουσι βέλει τῶν θλίψεων· ἀλλ' εὕροιμί σε βοηθόν, καὶ διώκτην καὶ ῥύστην Πανάχραντε. 

Οι βιοτικές ζάλες με κύκλωσαν όπως οι μέλισσες το κερί, Παρθένε, και έχοντας κατασχέσει την καρδιά μου, με κατατρώγουν τα βέλη των θλίψεων αλλά βρίσκω σ’ εσένα βοηθό, και διώκτη και λυτρωτή, Πανάχραντε.

******
Καὶ σὲ μεσίτριαν ἔχω, πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν, μή μου ἐλέγξῃ τὰς πράξεις, ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων, παρακαλῶ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι ἐν τάχει. 

Και σένα έχω μεσίτρια προς το φιλάνθρωπο Θεό για να μη μου ελέγξει τις πράξεις, ενώπιον των αγγέλων, σε παρακαλώ, Παρθένα. Βοήθησέ με γρήγορα. 

********
Αυτός ο τελευταίος ύμνος συνοψίζει όλη την αντιπνευματικότητα της Μαριολατρείας: Μη μου ελέγξει ο Θεός τις πράξεις, Παναγία μου, αλλά κάνε αυτό που σου ζητάω γρήγορα... κι άσε με να πορεύομαι όπως θέλω! 

Θα πει κανείς, τι πειράζει πώς προσεύχομαι και σε ποιον προσεύχομαι, όταν εγώ έχω δει θετικά αποτελέσματα από τις προσευχές μου;  Απαντώ: όταν ο τρόπος προσέγγισης του νομιζόμενου Θεού δεν βοηθάει στην πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου, που είναι και ο προορισμός μας επί της γης, βεβαίως και πειράζει.

Σχετικά με το μηχανισμό της προσευχής και από πού έρχονται οι "απαντήσεις", έχω γράψει εδώ.