ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015

To cul de sac της "Δημοκρατίας" μας


Γνωστό σε όλους είναι το σλόγκαν "Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα". Κι όμως, αυτό που ζούμε είναι το απόλυτο αδιέξοδο της Ελληνικής δημοκρατίας. Διότι αν πρόκειται να πηγαίνουμε κάθε 4 μήνες σε εκλογές, αντί κάθε 4 χρόνια, και να ξοδεύουμε κάμποσα εκατομμύρια, εκτός από την διάλυση της οικονομίας που κάθε φορά η προεκλογική και μετεκλογική αβεβαιότητα συνεπάγεται, απλά και μόνο διότι ο λαός αποφασίζει να μην δώσει αυτοδυναμία σε κανέναν, τότε ομολογούμε πως η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία είναι ένα αδιέξοδο πολιτικό σύστημα, τουλάχιστον για την ελληνική νοοτροπία.

Μπορεί άλλες χώρες να καταφέρνουν μια χαρά να διοικούνται με κυβερνήσεις συνεργασίας, δημιουργώντας πλούτο και θέσεις εργασίας για το λαό τους, εδώ στην Ελλάδα όμως οι συγκυβερνήσεις - κακά τα ψέματα - δεν μας πάνε επειδή οι πολιτικοί μας δεν έχουν, λέει, κουλτούρα συνεργασίας. Μάλιστα κάποιοι ούτε θέλουν ν' αποκτήσουν τέτοια κουλτούρα, αν κρίνουμε από τη συμπεριφορά και τα λεγόμενα του αλαζόνα Αλέξη Τσίπρα.

Ο 40άρης αυτός πολιτικός, που έχει τα μυαλά πάνω από το κεφάλι, διακηρύττει σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με κανένα φιλοευρωπαϊκό κόμμα, εκβιάζοντας ωμά το εκλογικό σώμα να του δώσει αυτοδυναμία! Μόνο τον Καμμένο (yes man) γουστάρει για κυβερνητικό εταίρο (που ενδέχεται να μην μπει καν στη Βουλή)  και όλοι οι άλλοι απορρίπτονται διότι έχουν, λέει, διαφορετικά προγράμματα. 

Για παράδειγμα, εκεί που ο Κατρούγκαλος θέλει να προσλάβει περισσότερους αργόσχολους δημοσίους υπαλλήλους, οι άλλοι δεν θέλουν. Ενώ η Τασία θέλει ορθάνοιχτα σύνορα για κάθε πικραμένο ή μη, οι άλλοι μπορεί να μην θέλουν. Με άλλα λόγια, η θέληση μερίδας του λαού που ψήφισε άλλα κόμματα με άλλο πρόγραμμα δεν είναι αξιοσέβαστη και δεν μετράει για τον Αλέξη Τσίπρα. Πρέπει όλοι να υποταχθούν στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα που σήμερα αντιπροσωπεύει, στην καλύτερη περίπτωση, μόνο το 30% των ψηφοφόρων!

Έτσι λοιπόν, κι επειδή "στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα" (sic), για ν' αντιμετωπιστεί το εκάστοτε δημοκρατικό αδιέξοδο επινοήθηκε το καλπονοθευτικό μπόνους των 50 εδρών (το οποίο εξόρκιζε ο Τσίπρας ως αντιπολίτευση) για το πρώτο κόμμα. Μπορεί ένα κόμμα να βγει πρώτο, έστω με μία ψήφο διαφορά, και να πάρει 50 βουλευτές παραπάνω από το δεύτερο κόμμα! Για τέτοια "δημοκρατική" τερατογένεση μιλάμε.

Φτάσαμε όμως τώρα στο σημείο που ούτε αυτό το μπόνους των 50 εδρών εξασφαλίζει την απόλυτη πλειοψηφία! 
Το εκλογικό σώμα κατακερματίστηκε σε πολλά κόμματα, και ιδού το αδιέξοδο της δημοκρατίας σε όλο του το ανησυχητικό μεγαλείο!

Τι θα συμβεί μετά τις εκλογές, αν ο Καμμένος δεν μπει στη Βουλή και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μεν πρώτο κόμμα, ας πούμε με 30%, αλλά δεν του φτάνει το μπόνους των 50 εδρών για ν' αποκτήσει την πολυπόθητη πλειοψηφία εδρών, εάν υποθέσουμε ότι δεν κάνει πίσω στη δήλωσή του ότι δεν συνεργάζεται με κανένα άλλο κόμμα; 
Αν πάρει με χίλια ζόρια 30% ο ΣΥΡΙΖΑ,  και δεδομένου ότι τον Ιανουάριο με 36,34% έβγαλε 149 έδρες, τώρα θα έχει 123 έδρες το πολύ.
Άρα δεν μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Αν η ΝΔ έρθει δεύτερο κόμμα, και ας πούμε ότι θα διατηρήσει το ποσοστό του Ιανουαρίου, δηλαδή 27,81% και 76 έδρες, τότε για να σχηματίσει κυβέρνηση, έστω με minimum 151 έδρες, θα χρειάζεται ακόμη 75 έδρες. Πρέπει δηλαδή το άθροισμα των εδρών των πιθανών κυβερνητικών εταίρων ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙΟΥ να είναι 75 έδρες, πράγμα αδύνατο με βάση τις σημερινές δημοσκοπήσεις.

Κοντολογίς, με τους σημερινούς συσχετισμούς, το δεύτερο κόμμα σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εξασφαλίσει πλειοψηφία εδρών στο Κοινοβούλιο, εκτός αν συνεργαστεί και με Χρυσή Αυγή και ΚΚΕ.

Άρα για να μην υπάρχει ακυβερνησία, ή πρέπει η ΝΔ να βγει πρώτο κόμμα οπότε θα συνεργαστεί με ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ, ή αν βγει πρώτος ο Τσίπρας να συνεργαστεί επίσης με κάποιο ή κάποια φιλοευρωπαϊκά κόμματα, ανάλογα με τις έδρες που θα του λείπουν. 

Ας ελπίσουμε ότι αν βγει πρώτος ο Τσίπρας θα δεχτεί να συνεργαστεί με ΠΑΣΟΚ ή ΠΟΤΑΜΙ, ή ακόμη και με την Ένωση Κεντρώων, την οποία οι πάτρωνές μας έβγαλαν ξαφνικά από τη ναφθαλίνη, κι ότι θα εφαρμόσει τη συμφωνία που δεν πιστεύει αλλά υπέγραψε. Αυτό βέβαια δεν είναι καθόλου σίγουρο, αφού ήδη διαφημίζει "παράλληλο" προς το 3ο Μνημόνιο πρόγραμμα, κάτι που θα εξαγριώσει τους εταίρους, με αποτέλεσμα να εξαντληθεί η υπομονή τους και να μας πετάξουν εν τέλει έξω από το ευρώ...

Και ας ευχηθούμε, αν βγει πρώτη η ΝΔ, κι αφού ο Τσίπρας δεν θα θελήσει να μπει στο κυβερνητικό σχήμα, ότι ο (τ)ΣΥΡΙΖΑ δεν θα πετροβολάει, στη Βουλή ή στο δρόμο, κάθε μέτρο που ο ίδιος έφερε μέσω του 3ου Μνημονίου που υπέγραψε. Διότι όλα είναι πιθανά από έναν αμοραλιστή και αναξιόπιστο πολιτικάντη όπως είναι ο Αλέξης Τσίπρας.

Συμπέρασμα: Η (πελατειακή) Δημοκρατία για τους Έλληνες είναι ένα αδιέξοδο πολιτικό σύστημα και γι' αυτό φτάσαμε σ' αυτή την εξαθλίωση.
Το μετεκλογικό πολιτικό πεδίο είναι ρευστό και αβέβαιο και οι κίνδυνοι να διολισθήσουμε σε ακυβερνησία ορατοί.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι εάν ο εξουσιολάγνος δημαγωγός Αλέξης Τσίπρας είναι λιγότερο επικίνδυνος εντός ή εκτός κυβέρνησης, κι απάντηση από τον εαυτό μου δεν έχω λάβει... Όμως αυτό από μόνο του επιβεβαιώνει πόσο επικίνδυνο πολίτευμα είναι η δημοκρατία για ένα λαό απαίδευτο και δημαγωγήσιμο από τον κάθε τυχοδιώκτη, άσχετο και ανεύθυνο πολιτικάντη...