ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

Ομιλία Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή, 16/10/2015

Βουλή, 16/10/2015 - ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ (Πρόεδρος της Κυβέρνησης): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πριν από λίγες ώρες επέστρεψα από τις Βρυξέλλες από μία κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής για το προσφυγικό, για ένα θέμα που, όπως γνωρίζετε, υπερβαίνει προφανώς τις δυνατότητες των χωρών υποδοχής. Πρόκειται για ένα κορυφαίο θέμα, από τη διαχείριση του οποίου θα μου επιτρέψετε να πω ότι κρίνεται το μέλλον, ο χαρακτήρας και η ταυτότητα της Ευρώπης.

Είναι γεγονός ότι η Ευρώπη αιφνιδιάστηκε. Αιφνιδιάστηκε από το μέγεθος των ροών, αλλά θα μου επιτραπεί να πω κι ότι η Ευρώπη συνειδητοποίησε πως υπάρχει πρόβλημα, όταν αυτοί οι άνθρωποι έφτασαν στις αυλές των χωρών της κεντρικής Ευρώπης.

Όσο εκατομμύρια πρόσφυγες ήταν για καιρό στα παράλια της Τουρκίας, όσο στα ελληνικά νησιά από τις αρχές του προηγούμενου χρόνου και ιδίως την άνοιξη, έρχονταν αυτά τα τεράστια κύματα προσφυγικών ροών, υπήρχε μία στάση αναμονής, μία αμηχανία. Πολλοί μπέρδευαν το προσφυγικό ζήτημα με το μεταναστευτικό, δηλαδή θεωρούσαν ότι ήταν του ίδιου μεγέθους. Παρά το γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα υπάρχει μία κινητοποίηση των ευρωπαϊκών θεσμών, αλλά και των κυβερνήσεων για την επίλυση του προβλήματος, είναι γεγονός ότι οι αποφάσεις και οι κινήσεις αυτές έρχονται με μεγάλη καθυστέρηση και η Ευρώπη κινείται ακόμη με πολύ αργούς ρυθμούς.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, αντιλήψεις στο εσωτερικό της Ευρώπης. Δυστυχώς, υπάρχουν χώρες και κυβερνήσεις φυσικά που τις εκπροσωπούν –δεν έχει να κάνει με τους λαούς- που παίρνουν μία στάση φοβική, ξενοφοβική, ακραία συντηρητική που υψώνουν τείχη και συρματοπλέγματα, που απαντούν σε ανθρώπους που ψάχνουν μία καλύτερη ζωή με βία, με δακρυγόνα στα σύνορα. Τα είδαμε αυτά.

Φυσικά, υπάρχει και μία άλλη αντίληψη που εκφράζεται από μία σειρά από χώρες και ευτυχώς - θα έλεγα - από μεγάλες χώρες που σήμερα υφίστανται το μεγάλο βάρος, μεγαλύτερο από το δικό μας - βέβαια, έχουν δυνατότητες να ανταπεξέλθουν - όπως είναι η Γερμανία και η Σουηδία που έχουν αυτή τη στιγμή κοντά στο ένα εκατομμύριο πρόσφυγες και δεν υψώνουν προφανώς τείχη και συρματοπλέγματα. Αν συνέβαινε αυτό, σήμερα η Ευρώπη θα είχε διαλυθεί.

Αν θέλουμε, λοιπόν, ως Ευρώπη να αντιμετωπίσουμε με αποτελεσματικότητα την πρόκληση του προσφυγικού ζητήματος, οφείλουμε να ανεβάσουμε ταχύτητα και να δουλέψουμε μεθοδικά και συντονισμένα.

Οι αποφάσεις, βεβαίως, που πάρθηκαν χθες ήταν σε θετική κατεύθυνση, καθώς φαίνεται ότι οι αντιλήψεις που δεν ταιριάζουν στο ευρωπαϊκό κεκτημένο και στην ανθρωπιστική παράδοση της Ευρώπης μπαίνουν σιγά-σιγά στο περιθώριο. Οι αντιλήψεις όμως αυτές είναι υπαρκτές και σηματοδοτούν αυτήν την αμφισημία και την αντιφατικότητα της Ευρώπης.
Την ίδια στιγμή, κερδίζουν έδαφος όσοι θέλουν το πρόβλημα των προσφυγικών ροών, το υπαρξιακό αυτό πρόβλημα να αντιμετωπιστεί με βάση τις αρχές της αλληλεγγύης, της συνεργασίας και του διαμερισμού της ευθύνης μεταξύ των κρατών-μελών.

Σε ό,τι αφορά ειδικά την Ελλάδα, από την πλευρά μας κάναμε σαφές ότι είναι πολύ μεγάλη ανάγκη σταδιακά το βάρος να μετατοπιστεί από τα ελληνικά νησιά προς τα τουρκικά παράλια, ώστε η διαδικασία της μετεγκατάστασης να πραγματοποιείται απευθείας από εκεί για να σταματήσει το Αιγαίο να μετράει νεκρούς - δυστυχώς και τις τελευταίες μέρες είχαμε νέες τραγωδίες στις θάλασσές μας - και να σταματήσει και αυτό το αίσχος της εκμετάλλευσης αυτών των ταλαιπωρημένων ανθρώπων από δουλέμπορους διακινητές.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, η Ελλάδα δηλώσαμε – και το έχουμε δηλώσει από τον προηγούμενο Μάρτιο, αν θυμάμαι καλά, στην πρώτη Σύνοδο Κορυφής, την έκτακτη τότε που ζητήσαμε η Ελλάδα και η Ιταλία για την αντιμετώπιση του προσφυγικού προβλήματος  και τότε και τώρα είναι διατεθειμένη να στηρίξει μία πολιτική ενίσχυσης της Τουρκίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση για να υπάρξει συνεργασία για την αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών. 

Κακά τα ψέματα, η Τουρκία έχει ένα μεγάλο βάρος. Αν υπάρχει όμως η πιθανότητα μίας συγκροτημένης πολιτικής, αυτή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αφότου αυτοί οι άνθρωποι βρεθούν, πάρουν το ρίσκο να μπουν στα σαπιοκάραβα, στις τρύπιες βάρκες των διακινητών και να χάσουν τη ζωή τους στο Αιγαίο.

Αυτή η πολιτική λοιπόν είναι η σωστή. Στην κατεύθυνση αυτή είμαστε διατεθειμένοι να υποστηρίξουμε μία πολιτική ενίσχυσης της Τουρκίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι θα υπάρξουν υποχωρήσεις ή παραχωρήσεις από τη δική μας πλευρά ή από την ευρωπαϊκή πλευρά σε ζητήματα που άπτονται της εθνικής μας κυριαρχίας.

Εξηγήσαμε και κατ’ ιδίαν, αλλά και στη Σύνοδο Κορυφής ότι κοινές περιπολίες με τουρκικά πλοία στα ελληνικά χωρικά ύδατα δεν μπορεί να υπάρξουν. Δεν θα μπορούσαμε να το αποδεχτούμε πρώτον, γιατί δυστυχώς, συνεχίζονται οι διαρκείς αμφισβητήσεις και παραβιάσεις από την πλευρά των γειτόνων, παραβιάσεις και αμφισβητήσεις σε ζητήματα που είναι ξεκαθαρισμένα από το διεθνές δίκαιο, αμφισβητήσεις που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν και που δεν μας επιτρέπουν να έχουμε εμπιστοσύνη, και δεύτερον, γιατί δεν έχει κανένα νόημα κάτι τέτοιο.

Η όποια παρέμβαση στα ελληνικά, δηλαδή στα ευρωπαϊκά ύδατα, δεν μπορεί παρά να είναι παρέμβαση διάσωσης, περισυλλογής και μεταφοράς στα κοντινότερα νησιά, δηλαδή στα ελληνικά νησιά.

Αυτό, όμως, τι σημαίνει; Σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται. Το ποιος θα περισυλλέξει στα ελληνικά χωρικά ύδατα, αν θα είναι ελληνικό ή τουρκικό πλοίο, λίγη σημασία έχει σε ό,τι αφορά την ανάγκη να σωθούν αυτοί οι άνθρωποι. Αλλά αν κανείς θέλει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των ροών, να μειωθούν δηλαδή οι ροές, τότε θα πρέπει να υπάρξουν έλεγχοι αυστηροί και περιφρούρηση, όχι στα χωρικά ύδατα τα ελληνικά, αλλά στην ενδοχώρα της Τουρκίας, στην Τουρκία, στα τουρκικά εδάφη. Και αυτό νομίζω ότι έγινε κατανοητό.

Θέλω, όμως, εδώ να τονίσω ότι το γεγονός ότι δεν έχει κανένα νόημα και ούτε θα μπορούσαμε να δεχτούμε κοινές περιπολίες στα ελληνικά χωρικά ύδατα, δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να έχουμε και δεν έχουμε – ήδη έχουμε  έναν ουσιαστικό συντονισμό και συνεργασία σε όλα τα επίπεδα με την ακτοφυλακή την τουρκική και μια συνεργασία σε όλα τα επιχειρησιακά επίπεδα των ελληνικών και τουρκικών δυνάμεων. Και αυτό βεβαίως μπορεί να συνεχιστεί, αν υπάρχει και η πολιτική βούληση και από την απέναντι πλευρά.

Θέλω, επίσης, να καταγράψω στα θετικά της Συνόδου το γεγονός ότι αναγνωρίστηκε το τεράστιο κόστος που καλούνται να πληρώσουν οι χώρες υποδοχής για τη φροντίδα και την εξασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών στους πρόσφυγες. Και θέλω να επισημάνω ότι αυτό το κόστος δεν είναι απόλυτα μετρήσιμο. Πώς κανείς μπορεί να αποτιμήσει το κόστος της υγειονομικής φροντίδας, της εικοσιτετράωρης διαρκούς περιπολίας του λιμενικού, το κόστος των δήμων και των πέντε νησιών που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, που οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν ήδη σπαταλήσει μεγάλο μέρος του ετήσιου προϋπολογισμού για το 2015 για έργα πρώτης ανάγκης;

Και θέλω να θέσω υπόψη σας ότι μέχρι σήμερα το ελληνικό κράτος δεν έχει πάρει παρά ελάχιστα χρήματα από ευρωπαϊκά κονδύλια, όχι γιατί δεν προετοιμαστήκαμε εγκαίρως για να απορροφήσουμε χρήματα, αλλά γιατί αυτά τα κονδύλια που υπάρχουν, υπάρχουν για να αντιμετωπιστεί ένα μακροπρόθεσμο πρόγραμμα από το 2015 έως το 2022 για την αντιμετώπιση προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών. Είναι προγράμματα που έχουν να κάνουν με την ένταξη στον κοινωνικό ιστό, με τη δημιουργία κέντρων φιλοξενίας, όχι όμως με το άμεσο πρόβλημα της περισυλλογής, της προστασίας, της σίτισης, της ιατροφαρμακευτικής φροντίδας, της ταυτοποίησης όλων αυτών των ανθρώπων που είναι χιλιάδες καθημερινά.

Η υποχρέωσή μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση να δημιουργηθούν τα λεγόμενα κέντρα υποδοχής  τα ονομάζουν, κακώς κατά τη γνώμη μου, hot spots  είναι μια υποχρέωση που θα την υλοποιήσουμε.

Πρέπει, όμως, να κατανοήσουν όλοι ότι αυτά τα κέντρα θα είναι κέντρα ταυτοποίησης. Εκεί οι πρόσφυγες δεν πρέπει να μένουν το περισσότερο κατά δύο μέρες. Θα τακτοποιούνται και θα φεύγουν προς την ενδοχώρα και από εκεί στον προορισμό τους. Και ο προορισμός τους δεν είναι να μείνουν στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη ή σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Ο προορισμός τους είναι οι χώρες της κεντρικής Ευρώπης.

Εμείς, λοιπόν, θα ανταπεξέλθουμε σ’ αυτό το καθήκον ανεξάρτητα από το γεγονός ότι, παρά τα μεγάλα λόγια, ουσιαστική χρηματοδότηση από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχει υπάρξει ως σήμερα. Υπάρχουν κανόνες που έρχονται από τη συμφωνία. Τα γνωρίζετε όλοι. Υπάρχουν ποινές, ας το πω έτσι, αν δεν εφαρμοστούν αυτοί οι κανόνες. Υπάρχει ένα πλαίσιο ασφυκτικό. Όμως, αλληλεγγύη a la carte. Τουλάχιστον, τούτη τη φορά δημιουργείται ένα κλίμα κατανόησης ότι δεν είναι ελληνικό πρόβλημα, είναι ευρωπαϊκό και πρέπει η αλληλεγγύη να μη μείνει στα λόγια.

Εμείς δεν πηγαίνουμε ως επαίτες. Δεν πρόκειται να ανταποκριθούμε, προκειμένου να πάρουμε κάποιες ενισχύσεις. Θα ανταποκριθούμε, διότι είναι το ανθρωπιστικό μας καθήκον. Από το υστέρημά μας θα δώσουμε για να δώσουμε ανθρωπιά και στέγη και ένα πιάτο φαΐ σε ανθρώπους που το χρειάζονται.

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων)

Όμως, θέλω να χαιρετήσω από το Βήμα του Κοινοβουλίου την παρέμβαση του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στη Σύνοδο Κορυφής, ο οποίος μίλησε για την ανάγκη να υπάρξει σε σχέση με τις χώρες που επωμίζονται το κύριο βάρος υποδοχής των προσφυγικών ροών δημοσιονομική χαλάρωση και ενίσχυση, που είναι προφανές ότι είναι αναγκαίο να υπάρξει ενίσχυση, να ενισχυθούν υλικοτεχνικά, αλλά και οικονομικά, να υπάρξει βοήθεια για να ξεπεραστούν γραφειοκρατικά εμπόδια, για να ανταποκριθούμε σ’ αυτό το καθήκον.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στο μέτρο των δυνάμεών μας θα συνεχίσουμε να κινούμαστε με σταθερότητα στην κατεύθυνση της επίλυσης αυτής της κρίσης, προβάλλοντας ένα διαφορετικό πρόσωπο, που έχει ανάγκη η Ευρώπη και ταυτόχρονα αναδεικνύοντας την ανάγκη να αντιμετωπίσουμε τα αίτια της μεγάλης αυτής κρίσης. 

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα αίτια είναι οι παράλογες επιλογές, οι επιλογές πολέμων σε χώρες όπως η Συρία, σε χώρες όπως το Αφγανιστάν, σε χώρες όπως η Λιβύη, επιλογές που δημιουργούν την αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή.

Θα μου δώσετε λίγο χρόνο παραπάνω.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΥΡΙΑΖΙΔΗΣ: Πρόεδρε, για όσους δεν είναι πρόσφυγες τι κάνουμε;

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ (Πρόεδρος της Κυβέρνησης): Θέτετε ένα πολύ σοβαρό ζήτημα και το ζήτημα αυτό είναι σοβαρό, διότι αυτήν τη στιγμή στα κριτήρια του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών αυτοί που έρχονται από το Αφγανιστάν, δηλαδή από εμπόλεμη ζώνη, τηρούν τα κριτήρια κοντά στο 70%. Για να χαρακτηριστούν ως πρόσφυγες χρειάζεται να είναι στο 75%.

Αντιλαμβάνεστε ότι εκεί είναι ένα πρόβλημα πολύ μεγάλο για εμάς, διότι αυτοί είναι και άνθρωποι που δεν έχουν τις οικονομικές δυνατότητες που έχουν οι Σύριοι πρόσφυγες, οι οποίοι ως επί το πλείστον είναι από τη μεσαία τάξη. 

Στο Αφγανιστάν δεν υπάρχει μεσαία τάξη. Έχουν διαλυθεί τα πάντα. Και υπάρχει ένας μεγάλος κίνδυνος, τεράστιος κίνδυνος να θεωρηθεί ότι, εφόσον αυτοί δεν εντάσσονται στη λογική της μετεγκατάστασης, λογίζονται ως οικονομικοί μετανάστες.

Το τεράστιο πρόβλημα είναι ότι ούτε το Αφγανιστάν προφανώς, αλλά ούτε και η Τουρκία τηρεί τη συμφωνία επανεισδοχής που έχουμε υπογράψει από το 2001. Το ίδιο πρόβλημα έχουμε και με το Πακιστάν.

Άρα, λοιπόν, αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα για την Ελλάδα, αλλά και για την Ευρώπη και ήταν ένα από τα ζητήματα που απασχόλησε τη χθεσινή Σύνοδο Κορυφής με κεντρικό δικό μας αίτημα να ενταχθούν και οι Αφγανοί πρόσφυγες, γιατί πρόσφυγες είναι, στη διαδικασία του relocation, της μετεγκατάστασης, ώστε να ισχύει και γι’ αυτούς αυτό που ισχύει για τους Σύριους.

Θέλω, κλείνοντας την ενημέρωση για τη Σύνοδο Κορυφής, να πω μονάχα κάτι σε ό,τι αφορά την ενταξιακή διαδικασία. Είναι προφανές ότι από την πλευρά της τουρκικής Κυβέρνησης υπάρχει αυτές τις μέρες ένα παζάρι, που δεν αφορά μόνο την οικονομική βοήθεια που ξεκίνησε από το 1 δισεκατομμύριο ευρώ και φτάνει στα 3 δισεκατομμύρια ευρώ, αφορά και τη συζήτηση που έχει να κάνει με την πορεία ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την ενταξιακή διαδικασία.

Ζητούν να πάρουν υποσχέσεις ότι θα ανοίξει η συζήτηση. Οι υποσχέσεις αυτές από την πλευρά του Προέδρου Γιούνκερ και της Καγκελαρίου Μέρκελ φαίνεται ότι έχουν ήδη δοθεί.
Από τη δική μας πλευρά, κρατάμε μία στάση ευθύνης. Η ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρέπει να μας δημιουργεί φοβίες, στο βαθμό που τηρούνται οι αρχές στο ακέραιο των κριτηρίων για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη. 

Αν η τουρκική Κυβέρνηση κάνει βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση  ουσιαστικά  και πραγματικά όμως  και κυρίως βήματα σε ό,τι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον εκδημοκρατισμό, αυτό θα είναι ένα σημαντικό βήμα και για μας. 

Πρωτίστως, όμως, πρέπει να μην ξεχνάμε ότι τα βήματα αυτά δεν μπορούν παρά να περιλαμβάνουν και την αλλαγή στάσης της Τουρκίας σε ό,τι αφορά το ζήτημα κατοχής του βόρειου μέρους της Κύπρου, μιας κατοχής που έγινε εδώ και σαράντα ένα χρόνια και αποτελεί ένα στίγμα για τον κοινό ευρωπαϊκό μας πολιτισμό.

(Χειροκροτήματα από τις πτέρυγες του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων)

Χθες είχα τη χαρά και την τιμή να εκπροσωπήσω και τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και νομίζω ότι το τελικό αποτέλεσμα της Συνόδου είναι ένα αποτέλεσμα που κινείται στα πλαίσια των στόχων που από κοινού είχαμε θέσει Ελλάδα και Κύπρος.

Επιτρέψτε μου τώρα να περάσω στο θέμα της σημερινής συνεδρίασης, να ζητήσω συγγνώμη από το Σώμα που μακρηγόρησα, αλλά νομίζω ότι ήταν μια ενημέρωση που έπρεπε να γίνει.
Προφανώς δεν είχα τη χαρά να παρακολουθήσω τη συνεδρίαση, να παρακολουθήσω με προσοχή τις τοποθετήσεις της Αντιπολίτευσης. Πληροφορήθηκα, όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μεγάλο μέρος των τοποθετήσεων αυτών.

Οφείλω αρχικά να ομολογήσω ότι ο επικοινωνιακός ορυμαγδός για νέα μέτρα, νέες φορολογικές επιβαρύνσεις, που όλο το τελευταίο διάστημα ήταν στην κορυφή, αν θέλετε, ήταν στο επίκεντρο της ενημέρωσης των συμπολιτών μας, διαψεύστηκε. 

Δεν υπάρχουν νέα μέτρα. Υπάρχουν δύσκολα μέτρα, τα οποία όμως τα γνωρίζαμε. Τα γνωρίζατε, τα γνωρίζαμε όλοι από τον Αύγουστο.

Και τα γνωρίζατε και εσείς, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι και της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ και του «Ποταμιού», όταν ψηφίζατε μαζί μας τη Συμφωνία στις 13 Αυγούστου. Αυτή είναι η αλήθεια.

Υπάρχουν, λοιπόν, μέτρα δύσκολα, μέτρα τα οποία οφείλουμε να υλοποιήσουμε, έχοντας μια στρατηγική – βεβαίως ταυτόχρονα βρίσκοντας αντισταθμιστικά, αλλά έχοντας μια στρατηγική  μια στρατηγική που λέει ότι πρέπει να προχωρήσει η διαδικασία της αξιολόγησης, πρέπει να «μη χάσουμε το τρένο» της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών μέσα στο 2015  – γιατί αυτό μπορεί να σημάνει κινδύνους για το τραπεζικό σύστημα  και πρέπει να προχωρήσουμε, βεβαίως, συνεχίζοντας τη διαπραγμάτευση σε εκείνα τα μέτωπα που ήδη έχουμε αναδείξει ότι πρέπει να συνεχίσουμε και να μην κάνουμε πίσω.

Αυτό σημαίνει, λοιπόν, ότι δεν μπορείς για όλα να βάζεις «κόκκινες» γραμμές. Πρέπει να αποφασίσεις πού θα στοχεύσεις. Πρέπει να τα συνεχίσουμε όλα αυτά και να περάσει η αξιολόγηση και να φτάσουμε στη συζήτηση, στη  μεγάλη αυτή συζήτηση για την αναγκαία απομείωση του χρέους.

Έχω, λοιπόν, την εντύπωση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι υπάρχει ένα στρατηγικό και υπαρξιακό αδιέξοδο σε ό,τι αφορά την αντιπολιτευτική ρητορική απέναντι στην Κυβέρνηση. Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει ότι ο ελληνικός λαός δεν έχει μνήμη.

Έχουν περάσει μονάχα λίγες μέρες απ’ όταν, μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες στιγμές, η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ διεκδικούσε επί επτά μήνες μέσα από μια σκληρή διαπραγμάτευση μια καλή συμφωνία.

Και ήσασταν εσείς αυτοί που μας κατηγορούσατε τότε ότι ρίχνουμε τη χώρα στα βράχια, που διαπραγματευόμαστε, που δεν υπογράφουμε, που καθυστερούμε.

Εσείς ήσασταν επίσης, σας θυμίζω, αυτοί που κάνατε μια πολύ μεγάλη καμπάνια τότε στο Δημοψήφισμα του Ιούλη υπέρ μιας συμφωνίας που είχε και χειρότερα μέτρα, αλλά δεν είχε και αντίκρισμα και είχε και 20 δισεκατομμύρια υψηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα.

Επίσης εσείς ήσασταν αυτοί που τον Αύγουστο ψηφίσατε στη Βουλή τη συμφωνία που φέραμε και σήμερα αρνείστε να ψηφίσετε τα μέτρα, τους εφαρμοστικούς νόμους της συμφωνίας που ψηφίσατε τον Αύγουστο.

Και το ερώτημα είναι: Τι ακριβώς παριστάνετε σήμερα; Τους αντιμνημονιακούς;

(Θόρυβος- Γέλωτες από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ: Εσείς;

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ (Πρόεδρος της Κυβέρνησης): Τους αντιμνημονιακούς.
Είστε αντιμνημονιακός.

ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ: Είμαι αντιμνημονιακός;

ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΡΟΥΤΣΗΣ: Αυτό κι αν είναι!

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ (Πρόεδρος της Κυβέρνησης): Παριστάνετε, λοιπόν, σήμερα τους αντιμνημονιακούς εσείς που επί πέντε ολόκληρα χρόνια υποστηρίζατε χωρίς καμιά διαπραγμάτευση οτιδήποτε σας έφερναν οι δανειστές, εσείς που επί επτά μήνες λοιδορήσατε την Κυβέρνηση που διαπραγματεύτηκε σκληρά και με αυτήν σας τη στάση δεν κάνετε τίποτα παραπάνω από το να γελοιοποιείτε…

ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ: Ξεψηφίζετε τους νόμους σας!

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Αναστασία Χριστοδουλοπούλου): Παρακαλώ, ησυχία. Παρακαλώ, δεν γίνεται διάλογος εδώ. Κύριε Βορίδη, παρακαλώ.

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ (Πρόεδρος της Κυβέρνησης): Δεν κάνετε τίποτα παραπάνω από το να γελοιοποιείτε και να ρίχνετε το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης, διότι ο ελληνικός λαός έχει μνήμη.
Εμείς, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι…

(Θόρυβος από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)

Καταλαβαίνω ότι σας ενοχλούν αυτά που λέω, αλλά θέλω να απαντήσω σε αυτήν τη μομφή.
Εμείς, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δώσαμε μια μάχη με εντιμότητα, με ειλικρίνεια. Φτάσαμε στα όρια. Φτάσαμε στα άκρα. Είδαμε ότι πήραμε ό,τι περισσότερο μπορούσαμε να πάρουμε προς όφελος του ελληνικού λαού, ό,τι ήταν εφικτό να κερδηθεί και πήραμε μια δύσκολη απόφαση, με κόστος. Κάναμε μια επιλογή συμβιβασμού και δεν κοροϊδέψαμε κανέναν.

Ο ελληνικός λαός είχε τη δυνατότητα να κρίνει και να επιλέξει ποιος θα είναι αυτός που θα διαχειριστεί μια δύσκολη συμφωνία για πρώτη φορά σε αυτόν τον τόπο. 
Για πρώτη φορά σε αυτόν τον τόπο οι εκλογές έγιναν μετά από μια δύσκολη συμφωνία και όχι πριν τη συμφωνία αυτή.

(Ζωηρά και παρατεταμένα χειροκροτήματα από τις πτέρυγες του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων)

Και ο λαός αποφάσισε…


(Θόρυβος από τα θεωρεία)