ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2015

Ακονίζει τα χασαπομάχαιρα ο Κατρούγκαλος για τις συντάξεις


Βουλή, 07/10/2010- ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΣ (Υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης):
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, το αντικείμενο του Υπουργείου μου αποτελεί το βασικό πεδίο μάχης, ανέκαθεν, ανάμεσα στις δυνάμεις του κεφαλαίου και της εργασίας, με ιδιαίτερη έμφαση μάλιστα τις τελευταίες τρεις δεκαετίες και τη εμφάνιση της πιο επιθετικής ιδεολογίας των αγορών μετά το 19ο αιώνα, το νεοφιλελευθερισμό.

Είναι πράγματι σαν να μαίνεται ένα παγκόσμιος πόλεμος κατά των φτωχών, της εργατικής τάξης, των μεσαίων στρωμάτων, με αμφισβήτηση όλων των κατακτήσεων του 20ου αιώνα. Είναι ένα πόλεμος, όπως έχει δηλώσει γλαφυρά ο δεύτερος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, ο Γουόρεν Μπάφετ, που κερδίζεται από τους υπερπλούσιους, από το ένα τοις χιλίοις, ίσως και από το ένα στο εκατομμύριο αυτών που νέμονται τον κοινωνικό πλούτο. 

Αυτό γιατί η αδυναμία να συντηρήσουμε το κράτος πρόνοιας που έχτισαν οι τρεις χρυσές μεταπολεμικές δεκαετίες δεν οφείλεται, όπως προσπαθούν να μας πείσουν, μόνο στις δυσμενείς δημογραφικές εξελίξεις, αλλά κυρίως στο ότι έχουν απορυθμιστεί οι μηχανισμοί αναδιανομής που είχαν συγκροτηθεί τότε και στο γεγονός ότι ειδικά στον τομέα της εργασίας απορυθμίζεται όλο το προστατευτικό πλαίσιο εγγυήσεων και δικαιωμάτων που είχε κατακτήσει η εργατική τάξη με τους αγώνες της τους δύο τελευταίους αιώνες.

Και στη Ευρωπαϊκή Ένωση, ειδικά από τη συνθήκη του Μάαστριχτ και μετά, φαίνεται να κυριαρχεί σαν επίσημη οικονομική ιδεολογία ο νεοφιλελευθερισμός.

Επομένως, η ανάγκη υπεράσπισης των εργατικών κατακτήσεων και του κοινωνικού κράτους, που αποτελεί από μόνη της ένα πολιτικό καθήκον δύσκολο στη σημερινή συγκυρία, γίνεται ακόμα δυσκολότερο ως καθήκον για μια χώρα, όπως η Ελλάδα, που βρίσκεται σε μνημόνιο. Διότι, κακά τα ψέματα, μολονότι προφανώς είναι πολύ ηπιότερης προσαρμογής από τα προηγούμενα, το μνημόνιο παραμένει ένα βασικά νεοφιλελεύθερο κείμενο. 

Όμως, εμείς δεν έχουμε σκοπό, όπως οι προηγούμενοι, να νομοθετήσουμε δι' αλληλογραφίας ούτε έχουμε σκοπό να διεκπεραιώνουμε ό,τι μας έρχεται απ’ έξω, ακριβώς γιατί ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι δική μας ιδεολογία. Ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο και διαπραγματευτήκαμε με τον τρόπο που διαπραγματευτήκαμε – θα σας πω μετά αυτά που κερδίσαμε – και έχουμε σκοπό να συνεχίσουμε στην προώθηση πολιτικών που θα έχουν αριστερό και κοινωνικό πρόσημο.

Θα σας μιλήσω γενικά για το εργασιακό, το θεσμικό και το ασφαλιστικό, γιατί τις επιμέρους προτάσεις μας για τις ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης και για την προστασία από την ανεργία θα μιλήσει η Αναπληρώτρια Υπουργός κ. Αντωνοπούλου, ενώ για το δε συμπληρωματικό με αυτό που θα σας πω νέο σύστημα κοινωνικής προστασίας θα μιλήσει η Αναπληρώτρια Υπουργός κ. Φωτίου.

Όσον αφορά στα εργασιακά, αντίθετα με το παρελθόν, όπου υπήρχε μια συνολική προώθηση μιας ατζέντας απορρύθμισης και πλήρους ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων, το νέο μνημόνιο προβλέπει απλώς ότι πρέπει να νομοθετήσουμε στον τομέα που μας ενδιαφέρει εμάς, την επαναφορά των συλλογικών ρυθμίσεων και στους τομείς που σπρώχνει η ατζέντα της άλλης πλευράς, το συνδικαλιστικό νόμο και τις ομαδικές απολύσεις, σύμφωνα, λέει το μνημόνιο, με τις καλές ευρωπαϊκές πρακτικές.

Είναι προφανές ότι όταν εμείς μιλάμε για καλές ευρωπαϊκές πρακτικές, έχουμε στο μυαλό μας το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, όπως είναι προφανές ότι πολλοί από τους εταίρους μας, και ιδιαίτερα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, έχουν την περίφημη ατζέντα της συναίνεσης της Ουάσιγκτον για συνεχιζόμενη και πλήρη απορρύθμιση.

Εδώ φάνηκε κατά τη διάρκεια του εξαμήνου ότι δεν είναι δυνατόν να έχουμε μια κοινωνική Ελλάδα σε μια νεοφιλελεύθερη Ευρώπη και ότι η προσπάθεια για να έχουμε ρυθμίσεις τέτοιες που θέλουμε εμείς στο εθνικό επίπεδο δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από τις προσπάθειες που έχουμε για την αλλαγή του συσχετισμού στην Ευρώπη.

Υπάρχουν αποτελέσματα σ’ αυτό το επίπεδο; Παρά τις δυσμενείς προβλέψεις, αυτό το εξάμηνο της διαπραγμάτευσης – και μολονότι δεν κατέληξε όπως θα θέλαμε –  έδωσε ένα διαφορετικό παράδειγμα, εναλλακτικό στο κυρίαρχο της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας, της μοναδικής οικονομικής σκέψης. Και βλέπουμε ήδη μακροπρόθεσμες αλλαγές στο συσχετισμό δύναμης, κυρίως στα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας. 

Δεν θα ήταν δυνατή η εκλογή κάποιου σαν τον Τζέρεμι Κόρμπιν στην ηγεσία του Εργατικού Κόμματος στο Ηνωμένο Βασίλειο, εάν η σοσιαλδημοκρατία και ειδικά η Αριστερά της δεν ξανασκεφτόταν γενικά τις προοπτικές της πολιτικής της και δεν αντιλαμβανόταν ότι αν συνεχίσει την πλήρη ταύτιση με τις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις, θα είχε την τύχη του ΠΑΣΟΚ, πολύ κοντά στην εξαέρωση.

Ήδη χθες στη Σύνοδο Υπουργών Εργασίας στο Λουξεμβούργο μαζί με τη Λουξεμβουργιανή Προεδρία προωθήσαμε τη θεσμική πρόταση να υπάρχει ένα Eurogroup των Υπουργών Εργασίας παράλληλα με το Eurogroup των Υπουργών Οικονομικών, το οποίο θα εξετάζει όλες τις σχετικές αλλαγές με την προστασία των εργασιακών σχέσεων και του κοινωνικού συστήματος προστασίας. Διότι αντιλαμβάνεστε ότι θα είναι παραλογισμός το Eurogroup των Υπουργών Οικονομικών, όπως γίνεται μέχρι σήμερα, να αξιολογήσει εάν εμείς με τις προτάσεις μας θα τηρήσουμε τις καλές ευρωπαϊκές πρακτικές στον τομέα της εργασίας. Και αυτή η πρόταση υποστηρίχθηκε και από τους Υπουργούς Εργασίας της Γαλλίας και από τους Υπουργούς Εργασίας της Γερμανίας. 

Προφανώς τίποτα δεν είναι δεδομένο, δεδομένου ότι πρόκειται για μια σύγκρουση που στο εσωτερικό επίπεδο καθορίζεται από αυτό που σας είπα, από τη μάχη μεταξύ των δυνάμεων του κεφαλαίου και της εργασίας και σε διεθνές επίπεδο ο παρών συσχετισμός δύναμης είναι προφανώς αρνητικός.

Οι ρηγματώσεις, όμως, που υπάρχουν και που δημιούργησε η δική μας στάση όλη την προηγούμενη περίοδο είναι ακριβώς αυτές που αξιοποιούμε, ώστε να τον κάνουμε όσο το δυνατόν θετικότερο για τις προτάσεις μας. Και προσπαθούμε…

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: Όπως στην Air France;

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΣ (Υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης): Η Air France είναι πραγματικά μια τέτοια περίπτωση στην οποία φαίνεται ότι μέτρα που διαλύουν τον κοινωνικό ιστό βρίσκουν την αντίσταση από μεριάς των εργαζομένων. Εμείς θέλουμε να είμαστε από αυτήν τη μεριά, από τη μεριά της εργασίας.

Αυτό, λοιπόν, που λέω είναι ότι εμείς λέμε στην Ευρώπη πως ο καθορισμός του τι είναι καλή ευρωπαϊκή πρακτική δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Ό,τι αποφασίσουμε ότι θα ισχύσει σήμερα στον τομέα αυτό, μεθαύριο θα γίνει στη Ρώμη και στη Μαδρίτη και σε λίγο καιρό και στο Παρίσι.

Η Ελλάδα, λοιπόν, είναι ο καθρέφτης του μέλλοντος της Ευρώπης στο εργασιακό ζήτημα. Για το αν θα πάει προς την κατεύθυνση που θέλουμε εμείς ή προς την κατεύθυνση που θέλουν οι δυνάμεις του κεφαλαίου είναι κυρίως στοίχημα που θα παιχτεί εδώ. 
Και όσοι μας κατηγορούν για μικρομεγαλισμό, ότι πιστεύουμε ότι θα αλλάξουμε την Ευρώπη από αυτήν τη μικρή γωνιά της ηπείρου, να έχουν στο μυαλό τους ότι εμείς απλώς ανταποκρινόμαστε σε μια αντικειμενική τάση στην Ευρώπη, ακριβώς γιατί οι κοινωνικές ανισότητες αυτή τη στιγμή βρίσκονται στο μεγαλύτερο σημείο έξαρσης από το 1929 και όχι μόνο οι κοινωνίες δυστυχούν, αλλά και οι οικονομίες καταρρέουν υπό το κράτος αυτής της μοναδικής οικονομικής σκέψεις. 

Γι’ αυτό το σκοπό, λοιπόν, αύριο έχω συνάντηση με τη Γενική Διευθύντρια της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας, που πετύχαμε στο μνημόνιο να έχει τη γενική εποπτεία επί της διαπραγμάτευσης για το πως θα ενσωματωθούν στο ελληνικό νομικό σύστημα αυτές οι περίφημες πρακτικές.

Τη δε Δευτέρα έχω προσκληθεί από την Επιτροπή Απασχόλησης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για να παρουσιάσω τις απόψεις μας εκεί, ακριβώς γιατί δεν θέλουμε να είναι διμερές πια το ζήτημα της διαπραγμάτευσης ανάμεσα σ’ εμάς και τους δανειστές, αλλά να έχει την ευρωπαϊκή διάσταση που του αξίζει.

Θα ήθελα να κάνω μια μικρή παρένθεση πριν περάσω στο ασφαλιστικό. Άκουσα με προσοχή και σεβασμό -όπως πάντα- την ομιλία της κ. Παπαρήγα. Ορθά απεικόνισε με τη λέξη «τρομοκρατία» αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο χώρο δουλειάς. Η απορρύθμιση και η κρίση και ο φόβος ότι ακόμα και οι σημερινοί εργαζόμενοι μπορεί να δουν αύριο το βούρκο της ανεργίας μπροστά τους έχει δημιουργήσει φόβο. Αυτό το φόβο, όσο μπορούμε, θέλουμε να τον αντιμετωπίσουμε μέσω των μηχανισμών ελέγχου που έχουμε κυρίως μέσω του ΣΕΠΕ.

Και καλώ και το δικό σας το κόμμα, που είναι σε αυτούς τους αγώνες μπροστά, παρά τις προφανείς διαφορές που έχουμε ως προς τα άλλα γενικότερα ζητήματα, να μας βοηθήσει στο να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό το φαινόμενο της πλήρους εργασιακής ζούγκλας.

Ασφαλιστικό. Εδώ είναι ένα ζήτημα όπου δεν πρόκειται να επιδιώξουμε την επαναφορά στη ευρωπαϊκή κανονικότητα με την έννοια του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου, ακριβώς γιατί το σύστημά μας και πριν από το 2010 ήταν ένα κατακερματισμένο σύστημα πολύ άνισο, αντανακλώντας πελατειακές πρακτικές του παρελθόντος που δεν παρείχε επαρκή προστασία και βασιζόταν σε πολλούς άνισους κανόνες. Ακόμα και μετά τις περίφημες ενοποιήσεις, ουσιαστικά στο κέλυφος του ΙΚΑ συσσωρεύονταν προηγούμενοι ασφαλιστικοί οργανισμοί, κρατώντας όμως τους δικούς τους κανόνες υπολογισμού εισφορών και παροχών.

Πάρτε υπόψη σε όλα αυτά την πλήρη διάλυση της οικονομικής βάσης των ταμείων που έφερε η κρίση σε συνδυασμό με την αντιασφαλιστική νομοθεσία του 2010, που στην πραγματικότητα επιδεινώνει μεν τις συντάξεις…
(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Υπουργού) 
Κύριε Πρόεδρε, θα παρακαλέσω για την ανοχή σας.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γεώργιος Λαμπρούλης): Συνεχίστε.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΣ (Υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης): Επομένως, έχουμε ένα σύστημα του οποίου η αρχιτεκτονική χρειάζεται άμεση θεσμική αλλαγή και του οποίου οι πόροι, όχι απλώς δεν είναι δεδομένοι, αλλά έχει καταστεί πλήρως μη βιώσιμο ως αποτέλεσμα, αφ’ ενός, όπως είπα, της μεγάλης ανεργίας που υπονομεύει την εισπρακτική βάση του συστήματος, εφόσον προφανώς οι άνεργοι δεν μπορούν να καταθέσουν εισφορές, σε συνδυασμό με την κακή διαχείριση που οδήγησε στον εξανεμισμό των αποθεματικών των ταμείων, με τελευταίο επεισόδιο πράγματι την καταλήστευσή τους από το PSI.

Άκουσα με προσοχή τον κ. Βενιζέλο να επιχειρηματολογεί. Και επειδή τον είχα ακούσει και σε ανάλογες περιπτώσεις, είχα ζητήσει από το ΙΚΑ να μου δώσει τα επίσημα στοιχεία. Σύμφωνα, λοιπόν, με τους υπολογισμούς της οικονομικής του υπηρεσίας, το 80% των κινητών αξιών του ΙΚΑ το οποίο είχε επενδυθεί σε τίτλους του ελληνικού δημοσίου εξανεμίστηκε εξαιτίας του PSI, που ναι μεν δεν αποτελεί τη βασική αιτία της οικονομικής κακοδαιμονίας του ΙΚΑ και των άλλων ταμείων, αποτέλεσε όμως την τελευταία σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. 

Οι δε αντίθετοι ισχυρισμοί του κ. Βενιζέλου, που αντιπαραβάλλει στην απομείωση του ενεργητικού του ΙΚΑ εξαιτίας του PSI, τη χρηματοδότηση που είχε από τον κρατικό προϋπολογισμό, δεν αποτελούν απάντηση στο επιχείρημα της καταλήστευσης, γιατί ακριβώς η χρηματοδότηση του ΙΚΑ από τον κρατικό προϋπολογισμό, όπως και των άλλων ταμείων, είναι μία από τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης ήδη από τη δεκαετία του ‘90 μέσω της επισημοποίησης της τριμερούς χρηματοδότησης.

Τι έχουμε σκοπό να κάνουμε στο ασφαλιστικό; Έχουμε δεσμεύσεις από το μνημόνιο τις οποίες θα επιδιώξουμε να εξουδετερώσουμε μέσω της γενικής μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού συστήματος. Αυτό το ζήτησα κατά τη διαπραγμάτευση και το πετύχαμε, δηλαδή εκτός και σε αντικατάσταση συγκεκριμένων δεσμεύσεων που δεν θέλουμε να φέρουμε σε πέρας, γιατί είναι αντίθετες με την ιδεολογία μας και την ωφέλεια του ασφαλιστικού συστήματος, όπως είναι η εφαρμογή της αντιασφαλιστικής νομοθεσίας του 2012 -όπως επιδεινώθηκε από το δεύτερο μνημόνιο-, όπως είναι η επιβολή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, όπως είναι η απομείωση των κατώτατων συντάξεων και του ΕΚΑΣ, ζητήσαμε και συμπεριλήφθηκε στο μνημόνιο ως δυνατότητα, ως γενικό εναλλακτικό ισοδύναμο, η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος.

Αυτή θα φέρουμε στη Βουλή τον Νοέμβριο με σκοπό να έχουμε εφαρμογή ενιαίων και ομοιόμορφων κανόνων στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, τέτοιων που θα αποκαθιστούν τη δικαιοσύνη στο εσωτερικό του συστήματος και τη βιωσιμότητα, ώστε να μην υπάρχουν συντάξεις-φιλοδωρήματα, αλλά και οι νυν εργαζόμενοι να μπορούν να πάρουν συντάξεις.

Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι μετά το πόρισμα της Επιτροπής για το ασφαλιστικό που θα κατατεθεί την ερχόμενη εβδομάδα, θα υπάρχει η δυνατότητα ενός ευρύτατου δημόσιου διαλόγου, ώστε οι γενικές κατευθύνσεις αυτές να μπορέσουν να εξειδικευθούν. Και αυτό θα είναι και η απάντησή μας στις μνημονιακές υποχρεώσεις, αλλά κυρίως σε μια αδήριτη ανάγκη που υπάρχει τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες για να έχουμε ένα ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο θα είναι δίκαιο και αποτελεσματικό. Δεν θα επιβάλουμε οριζόντιες μειώσεις. 
Η αναγκαία από το μνημόνιο δημοσιονομική προσαρμογή θα γίνει μέσω της νέας αρχιτεκτονικής του συστήματος και θα εξασφαλίσουμε τον αναδιανεμητικό χαρακτήρα, με προστασία ειδικά των μικρών συντάξεων και τώρα και στο μέλλον.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γεώργιος Λαμπρούλης): Κύριε Κατρούγκαλε, ήδη τα δύο λεπτά έγιναν τέσσερα. Οπότε, ολοκληρώστε σας παρακαλώ.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΣ (Υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Δικαιοσύνης): Έχετε δίκιο. Η τελευταία μου φράση.

Ενδιάμεσα θα υπάρχει ένα νομοσχέδιο που θα έχει ρυθμίσεις κοινωνικοασφαλιστικές, που δεν είναι αυτό που σας λέω. Αυτό αφορά προαπαιτούμενες δράσεις, κυρίως για ανάκληση θετικών ρυθμίσεων του ν. 4331/2015. Αυτό ήταν από τα προαπαιτούμενα που δεν μπορέσαμε να αποφύγουμε και πρέπει να ενημερώσουμε και το Σώμα και τον ελληνικό λαό ότι αυτήν τη δυσμενή εξέλιξη, της ανάκλησης θετικών ρυθμίσεων, θα επιδιώξουμε να την εξουδετερώσουμε ακριβώς μέσω της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης. 

Τέλος, πρέπει με αισιοδοξία να δούμε τις προκλήσεις που είναι μπροστά μας, ακριβώς επειδή η κατάσταση είναι τόσο δύσκολη. Μεταρρυθμίσεις που ήταν υπερώριμες όλο το προηγούμενο διάστημα, τώρα μπορούν να γίνουν εφικτές. Δύο είναι οι προϋποθέσεις: να στηριχθούμε στο μαζικό κίνημα, ώστε να υπερασπίσουμε τις κατακτήσεις του παρελθόντος και να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε όσο είναι δυνατόν τον διεθνή και ειδικά τον ευρωπαϊκό συσχετισμό δύναμης. 
Σας ευχαριστώ πολύ. 

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ)