ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

Η εθνική τραγωδία ξεκίνησε την Άνοιξη του 2009

Η εθνική τραγωδία που ξεκίνησε με το “όχι” του Γιώργου στον Καραμανλή

Το χιούμορ της Ιστορίας είναι συναρπαστικό. Αν μάλιστα δεν συνδυαζόταν σε πλείστες περιπτώσεις με εθνικές τραγωδίες, θα μπορούσε κανείς να το προσεγγίσει ως… σκανδαλιστικό, αναφορικά με το περιεχόμενο, τις διαστάσεις και τις παραμέτρους του.
Την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος πήρε τη σκυτάλη του λαϊκισμού από τον Γιώργο Παπανδρέου και το διαχρονικό ΠΑΣΟΚ, αναζητεί συναίνεση για μια πολιτική που ο ίδιος δυσκολεύεται πλέον να σηκώσει, η μνήμη ταξιδεύει στην άνοιξη του 2009.

Τότε που ξεκίνησαν όλα, αναφορικά με την εθνική τραγωδία την οποία βιώνει ο ελληνικός λαός, από τη στιγμή που ο τελευταίος των Παπανδρέου ο οποίος έγινε πρωθυπουργός, έβαλε την υπογραφή του κάτω από την ένταξη της Ελλάδας στους μηχανισμούς στήριξης του Μνημονίου.

Με τη φτωχοποίηση της κοινωνίας, την εθνική μιζέρια και έναν ακραίο αποπροσανατολισμό για το ατομικό, συλλογικό και εθνικό μέλλον, να καρφιτσώνονται έκτοτε στην πραγματικότητα την οποία ζούμε, ως μη αναστρέψιμα σημεία αυτοδιάλυσης.

Τότε, την άνοιξη του 2009, ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής κάλεσε στο Μέγαρο Μαξίμου τον Γιώργο Παπανδρέου και τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς, ζητώντας τους να διερευνήσουν τις προοπτικές διαμόρφωσης ενός πλαισίου μίνιμουμ συναίνεσης, ώστε να προωθηθούν μέτρα ανάσχεσης της ήδη καλπάζουσας κρίσης, και προάσπισης των κεκτημένων της ελληνικής κοινωνίας.

Η απάντηση ήταν κοινή: Όχι. Όλοι άλλωστε επεδίωκαν μικροκομματικά κέρδη από την κατάρρευση Καραμανλή, με τον Γιώργο Παπανδρέου να έχει την πιο εξοργιστική στάση, της απόλυτης άρνησης και της υπονόμευσης της θέσης της Ελλάδας στον διεθνή περίγυρο, κάτω από τους ήχους της… ωδής στον λαϊκισμό (“λεφτά υπάρχουν”).

Έξι και… παραπάνω χρόνια μετά, εκείνη η απόπειρα συναίνεσης από τον Κώστα Καραμανλή, και η βαρβαρότητα που εισέπραξε από τον Γιώργο Παπανδρέου και τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς της εποχής, διεκδικεί πλέον το αποτύπωμα του tipping point που άνοιξε την πόρτα του φρενοκομείου.

Και σχεδόν έξι χρόνια στους μηχανισμούς στήριξης του Μνημονίου, η Ελλάδα της βαθιάς, σύνθετης και πολυεπίπεδης κρίσης, αδυνατεί να κλείσει τον κύκλο και να στηριχτεί εκ νέου στις δικές της δυνάμεις.

Γιατί, παραφράζοντας τον Γιώργο Παπανδρέου… υποκρισία και στρουθοκαμηλισμός υπάρχουν σε σκανδαλιστικό πλεόνασμα στο σημερινό πολιτικό σύστημα.

(πηγή)