ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Ισραήλ-Παλαιστίνιοι - Ο γόρδιος δεσμός της Μέσης Ανατολής

Ναζί, σιωνιστές και ελληνικά F-16…

Ο Νετανιάχου και ο Χίτλερ, το Ισραήλ και το αδιευκρίνιστο «αντίτιμο»
Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΥ*  
Σκέφτεστε πόσο θα διαρκούσαν οι αντιδράσεις, ανά τον πλανήτη, εάν ο πρωθυπουργός οποιουδήποτε «συνηθισμένου» κράτους εκστό­μιζε αυτό που είπε ο Νετανιάχου; Υποθέτετε πόσο - και για πόσο - θα στηλιτευόταν κάθε άλλος ηγέτης χώρας που θα ισχυριζόταν πως ο - σχεδόν … καλοπροαίρετος απέναντι στους Εβραίους - Χίτλερ πείσθηκε από έναν μουφτή (!) να κάνει το Ολοκαύτωμα;  
Με τον ηγέτη του «περιούσιου» κράτους, βε­βαίως, δεν θα ήταν δυνατόν να ισχύουν τα «ει­ωθότα». Δεν χρήζει αναλύσεων το όλο πράγ­μα. Αρκεί μία υπόμνηση: Ακόμη και ο Τό­νι Μπλερ είχε δηλώσει, προ εννέα ετών, ότι αδυνατεί να επικρίνει δημοσίως το Ισρα­ήλ… 
Ήταν τότε που ο ισραηλινός στρατός σκότωνε κατά συρροή αμάχους στο Λίβα­νο και έσβηνε από το χάρτη την Κανά, ανα­ζητώντας στις θανατώσεις γερόντων και γυ­ναικόπαιδων το «ισοδύναμο» της στρατιω­τικής του ήττας από τη Χεζμπολάχ…  
Ιδού λοιπόν το φαινομενικώς παράδο­ξο: Εδώ και δεκαετίες κάθε κριτική εναντί­ον της -διαχρονικά εγκληματικής, ρατσι­στικής- πολιτικής του Τελ Αβίβ σε βάρος των Παλαιστινίων επισύρει τους γνωστούς, μονότονους, βλακώδεις, εμετικούς αφορι­σμούς περί «αντισημιτισμού» και αναπαραγωγής ναζιστικών (!!) στερεοτύπων, αλλά, ω του θαύμα­τος, ο ισραηλινός πρωθυπουργός προτιμά να ελα­φρύνει τη θέση του Τρίτου Ράιχ, παρουσιάζοντάς το περίπου ως παρασυρμένο από τους «αληθι­νούς υπαίτιους», τους Παλαιστίνιους…  
Η ιστορική αλήθεια στα ιδεολογικά κρεματό­ρια έμπνευσης Νετανιάχου. Μόνον αυτού; Όχι κι αυτό είναι το πλέον αξιοπρόσεκτο.  
Στις αρχές του 2012, εσωκομματικός αντίπα­λος του Νετανιάχου στη διεκδίκηση της αρχη­γίας του ακροδεξιού Λικούντ ήταν ο Μοσέ Φά­ιγκλιν. Ο τύπος αυτός, που σε εκείνη την αναμέ­τρηση συγκέντρωσε το διόλου ευκαταφρόνητο 25%, ήταν ήδη διάσημος για τον απύθμενο θαυ­μασμό του προς τον ηγέτη του Τρίτου Ράιχ. Αυ­τήν την «απαράμιλλη στρατιωτική μεγαλοφυϊα» που «εξασφάλισε στη χώρα του δημόσια τάξη κι ένα καθεστώς – μοντέλο, με υποδειγματικό δικα­στικό σύστημα». Ναι, ο Χίτλερ… Ο Φάιγκλιν τα έλεγε αυτά δημοσίως, κάμποσα χρονάκια προτού τον τιμήσει το ¼ των περίπου 60.000 μελών του Λικούντ που είχαν συμμετάσχει στις εσωκομμα­τικές εκλογές του 2012.  
Θαλάμους αερίων για τους Παλαιστίνιους δεν είχε ζητήσει βεβαίως ο θαυμαστής του Χίτ­λερ, Φάιγκλιν. Αρκέστηκε σε ηπιότερες προτά­σεις: Να κοπεί η παροχή νερού και ηλεκτρικού ρεύματος στους Παλαιστίνιους, να μην εκπροσω­πούνται οι Άραβες πολίτες του Ισραήλ στο κοι­νοβούλιο της χώρας, κλπ. Εξυπακούεται πως η πρόσφατη αποστροφή του Νετανιάχου για τον παρασυρμένο Φύρερ είναι κατά πολύ σοβαρό­τερη, καθώς προέρχεται από χείλη πρωθυπουρ­γού. Ανεξήγητη όμως δεν τη λες, εκτός αν παρα­βλέψεις πόσα στοιχεία επί μέρους κτηνωδιών, «τε­λικών λύσεων» («σύγχρονης» κοπής) αλά Ισρα­ήλ, σε βάρος των Παλαιστινίων, επεδίωκε ο ση­μερινός πρωθυπουργός.  
Για όσους δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται, σημειώνουμε κάτι: Τον Αύγουστο του 2005 ο Νε­τανιάχου παραιτήθηκε από το αξίωμα του υπουρ­γού Οικονομικών της κυβέρνησης Σαρόν, επειδή έκρινε ωςανεπαρκώς (!) επιθετική την πολιτική του Τελ Αβίβ εναντίον των «μιασμάτων». Ήθελε περισσότερους, πολλούς περισσότερους εποίκους στα παλαιστινιακά εδάφη και καμία «απαγκίστρω­ση» του Ισραήλ από τη Λωρίδα της Γάζας. Επα­ναλαμβάνουμε αυτό που, αν δεν ήταν εφιαλτικό, θα έμοιαζε ανέκδοτο: Ο Νετανιάχου θεωρούσε τον Σαρόν υπερβολικά ήπιο απέναντι στους Πα­λαιστίνιους. Ναι, τον διαβόητο εγκληματία Σαρόν!  
Τον Σαρόν… Τον «άνθρωπο» που ως υπουρ­γός «Άμυνας» συνέδεσε το όνομά του με την εξο­λόθρευση χιλιάδων αμάχων στους παλαιστινια­κούς καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα (Λίβανος, Σεπτέμβριος 1982) και ως πρωθυπουργός με μια ακόμη μαζική σπορά θανάτου, στην ισοπεδωμέ­νη Τζενίν (Απρίλιος 2006).  
Τον πρωθυπουργό που προκάλεσε την Ιντι­φάντα του 2000 με την επίσκεψη - πρόκληση στο τέμενος Αλ Ακσά της Ιερουσαλήμ. 
Τον «γενναίο» εκτελεστή 69 γυναικόπαιδων στο παλαιστινια­κό χωριό Κίμπια το 1953 - ω, ναι, από τα 25 του έτη έδειξε πόσο «λαμπρή» καριέρα θα έκανε. 
Τον υπεύθυνο για τη θανάτωση 270 αιγυπτίων αιχμα­λώτων πολέμου το 1956, καθώς και για την εν ψυχρώ δολοφονία 104 Παλαιστινίων, το 1971
Και αυτά είναι μόνον τα γνωστά, τα εξακριβωμέ­να «ανδραγαθήματα» του «ενδοτικού» Σαρόν… 

Εάν, πάντως, ο άγνωστος συνήγορος του Νετα­νιάχου επιθυμούσε να ανιχνεύσει κάποια ιστορι­κή, σιωνιστική συνέπεια στην περί (και υπέρ…) Χίτλερ αποστροφή, θα μπορούσε να επικαλεστεί τη «γραμμή» των σκληροπυρηνικών σιωνιστών της τρομοκρατικής οργάνωσης «Λέχι», κατά τη χαραυγή της δεκαετίας του 1940: Εισηγούνταν να συμμετάσχουν οι ένοπλες εβραϊκές οργανώ­σεις στον πόλεμο, στο πλευρό της ναζιστικής Γερ­μανίας, με στόχο να εκδιωχθούν οι Άγγλοι από την Παλαιστίνη…  
Όσο για την ισραηλινή αντιπολίτευση, η οποία δήλωσε έκπληκτη και οργισμένη με τη δήλωση Νετανιάχου, καλύτερα θα ήταν να αναλογιστεί το προφανές: Η κραυγαλέα, άνευ επιφάσεων ανά­δειξη της συγγένειας σιωνισμού και ναζισμού εί­ναι μάλλον αναπόδραστη, όταν πρόκειται για ένα κράτος που θεωρεί τη διαρκή, αιώνια καταπίεση των «μέσα» και των «δίπλα», ως όρο για την επι­βίωσή του. 

Ας το διατυπώσουμε κάπως σχηματι­κά: Όταν θεωρείς «κανονικότητα» την εξαθλίωση των ανθρώπων στη Λωρίδα της Γάζας (αρκεί να μην εκτοξεύεται καμία ρουκέτα από εκεί…), τότε τα μόνα ιδεολογήματα που μπορούν να σε «δικαι­ώσουν» είναι όσα τεκμαίρουν την «ανάγκη» των γκέτο – και μάλιστα στην πιο απάνθρωπη εκδο­χή τους. Όπως ακριβώς η χιτλερική «σύλληψη» του «αναγκαίου ζωτικού χώρου» αναβιώνει χά­ρη στους ισραηλινούς εποικισμούς, τους οποίους μάλιστα συνοδεύουν άφθονα κρούσματα βιαιο­τήτων, σε βάρος των «άλλων».  
Αν δεν μας απατά η μνήμη μας, το δόγμα πως το Ισραήλ δεν τηρεί κανέναν κανόνα «ανα­λογικότητας» όταν πρόκειται να απαντήσει σε (υπαρκτές ή ανύπαρκτες) εχθρικές κινή­σεις, διατυπώθηκε το 2006, όχι από κάποιον Νετανιάχου, αλλά από την Τζίπι Λίβνι. Την αρχηγό –τότε- του κεντροδεξιού κόμματος Καντίμα και υπουργό Εξωτερικών στη συ­γκυβέρνηση με το Εργατικό Κόμμα, η οποία ήδη διενεργούσε την επιδρομή στο Λίβανο.  
Αλήθεια, τι περισσότερο ή λιγότερο από αυτό, το «δεν δεσμευόμαστε από καμία ανα­λογικότητα», της κεντροδεξιάς Λίβνι, θα μπο­ρούσαν να επικαλεστούν οι ναζί τον Νοέμ­βριο του 1938 για να «δικαιολογήσουν» τα πογκρόμ της Νύχτας των Κρυστάλλων; Και ποια δόγματα «ασφάλειας» εξηγούν τη βάναυ­ση συμπεριφορά που επιφυλάσσουν, πλέον, οι ισραηλινές αρχές ακόμη και στους αφρικανούς πρόσφυγες και μετανάστες; 

Η αηδιαστική στά­ση των ΗΠΑ και της Ευρώπης για όλα αυτά δεν εντάσσεται στο αντικείμενο του παρόντος σημει­ώματος (δεν επαρκεί κι ο χώρος). 
Περιοριζόμα­στε σήμερα, έστω και δίκην επιλόγου, στην ελλη­νική αριστερή κυβέρνηση, η οποία προσφάτως επισφράγισε την «κολιγιά» με τον εκλαμπρότα­το Νετανιάχου (η ίδια «κολιγιά» ισχύει βεβαίως και με τη χούντα του Καΐρου), στέλνοντας F-16 να συμμετάσχουν στη «Μπλε Σημαία», τη μεγα­λύτερη ισραηλινή αεροπορική άσκηση που έγι­νε ποτέ, σύμφωνα με το Τελ Αβίβ. Εμείς και οι ΗΠΑ σπεύσαμε…  
Επειδή αφομοιώσαμε το μάθημα πως «η εξω­τερική πολιτική βασίζεται σε υπολογισμούς και όχι σε συναισθηματισμούς», περιμένουμε με έντο­νο ενδιαφέρον να πληροφορηθούμε το αντίτιμο αυτής της επιλογής. 

Είναι μήπως η προσδοκία ότι θα ρουφήξουμε ευκολότερα (με «καλαμάκι» τον άξονα Αθήνας- Τελ Αβίβ- Καϊρου – Λευκωσί­ας) τους υδρογονάνθρακες της Κύπρου; Ποιους; Αυτούς που διαπιστώθηκε ότι είναι τόσο λίγοι, ώστε μάλλον δεν αξίζουν τον κόπο - και το κόστος - σοβαρών γεωτρήσεων; 

Μήπως ότι καλοπιάνου­με τους Αμερικανούς και θα ανταμειφθούμε στο «μέτωπο» του χρέους και της οικονομικής πολι­τικής; Καλά, ας το συζητήσουμε αυτό εάν κάπο­τε ο Τσίπρας, περιχαρής για τα μυστηριώδη «ευ­ήκοα ώτα» στις ΗΠΑ, προλάβει να προσγειωθεί στο «Ελ. Βενιζέλος» χωρίς η Λαγκάρντ να «ευ­φράνει» τα δικά μας ώτα με την απαίτηση για 1,4 δισ. περικοπών ακόμα…  
Προς το παρόν τα ώτα μας αναμένουν την απάντηση: Ποιο είναι το αντίτιμο για αυτό το κα­τάντημα;
*Πηγή: prin.gr