ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Το "στοιχειό" του Πολυτεχνείου στοίχειωσε την Ελλάδα

Βοήθεια! Όχι άλλο Πολυτεχνείο!

Σας επέβαλαν να προσκυνάτε νέα τοτέμ και να συμμετέχετε σε γιορτές μνήμης και πορείες για «δημοκρατία», μόνο για να διαιωνίσουν τη δική τους κυριαρχία. Φτάνει πια. Τέσσερις δεκαετίες αρλούμπας αρκούν. Κανένα Πολυτεχνείο δεν ''έριξε" τη...
Μεταπολίτευση: Υπνωτισμένοι, Υπάκουοι, Ελεγχόμενοι “Επαναστάτες”
«Ψωμί, παιδεία, ελε-φθε-ρία»

Δεν αντέχεται πλέον αυτή η καιροσκοπική φράση: «Το Πολυτεχνείο ζει». 
Δεν αντέχεται αυτή η κατάθεση στεφάνων κάθε χρόνο. 
Δεν αντέχονται οι πορείες με ανάλογα πανό για την αντικαθεστωτική δράση των σημερινών 55ρηδων. 
Δεν αντέχεται αυτή η κοροϊδία. 

Μηνύματα πολιτικών, μηνύματα εργαζομένων, μηνύματα φοιτητών, μηνύματα νοικοκυρών, μηνύματα από όποιον θέλει να τιμήσει αυτό που δεν μπορεί ούτε για ένα δευτερόλεπτο στην ζωή του να διεκδικήσει: Το δίκαιο του. 

Τραγουδάκια επαναστατικά, μνήμες πουλημένων πολιτικών για εκείνη την ημέρα και το «Εδώ Πολυτεχνείο» να ηχεί στα αφτιά μας σαν κολλημένη βελόνα σε δίσκο βινυλίου και δεν λέει να πάει παρακάτω. 

Συγκινημένα πρόσωπα παλιών αγωνιστών, δακρυσμένα μάτια νέων βουλευτών, ένα γαρίφαλο στο Μνημείο και η μπάντα να παιανίζει τον Εθνικό Ύμνο σε τσίρκο δρόμου, χωρίς όμως την γλυκιά μελαγχολία του.

Στα σχολεία οι χορωδίες των 15χρονων θα τραγουδούν τα λογοκριμένα από την δημοκρατία τραγούδια (το «φασιστικό εμβατήριο» έχει μετατραπεί σε «μονότονο», τα «φασιστικά καμιόνια» έχουν γίνει «στρατιωτικά καμιόνια» και το «κόκκινο λάβαρο» έγινε «τίμιο») και οι πιτσιρικάδες ή θα ανατριχιάζουν ή θα βιάζονται να πάνε για καφέ. 

Αυτή η Δημοκρατία πόσο καλά ξέρει να διαχειρίζεται τον λαό. 
Τον έχει κάθε μέρα στην απόλυτη καταπίεση και του δίνει τρεις ημέρες τον χρόνο να γιορτάζει το «Όχι» του, το «Πολυτεχνείο» του και την «Επανάστασή» του. 

Κάπως έτσι γίνονται άγιες οι εποχές της ειλικρινούς ολιγαρχίας: Που κάθε ημέρα, ήταν ημέρα μνήμης της καταπίεσής σου και κάθε βράδυ σκεφτόσουν πότε θα είναι η επόμενη συνάντηση σε κάποιο υπόγειο, που θα σε έκανε σύμβολο αξιοπρέπειας. 
@ Κώστας Γεωργάκης /Νοέμβριος 2008

«Ψωμί, παιδεία, ελε-φθε-ρία»

Τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια, εορτασμός του Πολυτεχνείου, κάπου ανάμεσα στην 28η Οκτωβρίου και λίγο πριν από την αγορά των εορτών των Χριστουγέννων, με τα ίδια πάντα συνθήματα, με τα ίδια πάντα τραγούδια, τα ίδια πάντα παρατράγουδα, τις ίδιες πάντα καταγγελίες. 

Μια σκέτη πλήξη – σταματάω όμως εδώ, διότι η πλήξη είναι σημείον γήρατος. Λίγο αργότερα, στο ραδιόφωνο, άκουγα τους ακροατές να λένε πως με το Πολυτεχνείο γιορτάζουμε κάθε χρόνο την απελευθέρωσή μας από τη χούντα. Δεν ήταν ένας, ούτε δύο και ήταν άνθρωποι, κρίνοντας από τις φωνές τους, κάποιας ηλικίας. Ο παραγωγός δεν φρόντισε να τους διορθώσει. Μάλλον συμφωνούσε κι αυτός μαζί τους. Χωρίς σχόλια.

Δεν ξέρω τι γιορτάζουν στο Πολυτεχνείο, μάλλον την αδυναμία να ξεκολλήσουν από το Πολυτεχνείο και τίποτε παραπάνω, κοινώς την ανάγκη να φάνε κάνα δακρυγόνο για να αισθανθούν και λίγο ήρωες. 
Το εμβληματικό σύνθημα του Πολυτεχνείου, «Ψωμί-παιδεία-ελευθερία», ακόμη και τη δεκαετία του εβδομήντα, όταν πρωτακούστηκε, ακουγόταν αναχρονιστικό, πολλώ μάλλον σήμερα. 
Έξι χρόνια πριν, ο λυρισμός του Μάη του ’68 παρήγαγε συνθήματα κενά περιεχομένου, όπως «Απαγορεύεται το απαγορεύεται» – άρα απαγορεύεται και να λες απαγορεύεται το απαγορεύεται. Όμως δεν ήταν επ’ ουδενί αναχρονιστικά.

Το «ψωμί» στο τρίπτυχο του Πολυτεχνείου βγαίνει από άλλη εποχή, από την εποχή που όταν ήθελες να πεις πως πεινάς, έλεγες δεν έχω ψωμί. Σήμερα ακόμη και οι ζητιάνοι σου ζητούν να φάνε μια τυρόπιτα. Ο αναχρονισμός του «ψωμί» βγαίνει από τον εαμικό λυρισμό της Κατοχής και δεν είναι τυχαίο ότι το σύνθημα το επέβαλε το πιο αναχρονιστικό κομμάτι του φοιτητικού κινήματος, το “τιμημένο” ΚΚΕ, που εξακολουθεί να έχει ως σύμβολο το σφυροδρέπανο στη μεταβιομηχανική εποχή. Θα μου πείτε βέβαια πως πολλοί από τη γενιά του Πολυτεχνείου βρήκαν τον τρόπο να μεταφράσουν το «ψωμί» σε σύγχρονο πλούτο και το πέτυχαν μια χαρά, κρυμμένοι ως επί το πλείστον πίσω από τον σεμνό μανδύα του ανθρώπου που τρώει ψωμί για να χορτάσει την πείνα του.

Ποια είναι η παιδεία που ζητούν οι πανηγυριστές, οι οποίοι βρίσκονταν στον δρόμο επειδή κάποιος «αυταρχικός» πρύτανης δεν τους είχε επιτρέψει να καταλάβουν, πάντα συμβολικά εννοείται, τους χώρους του Πανεπιστημίου Αθηνών; 
Όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται σήμερα για την παιδεία, ξέρουν ότι το να ζητάς «παιδεία» δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Είναι κι αυτό ένα απολιθωμένο κατάλοιπο παλαιότερων εποχών, τότε που η Αριστερά ζητούσε το 15% για την παιδεία ή «δωρεάν παιδεία» για όλους.

Πότε, όλα αυτά τα χρόνια, το λεγόμενο «φοιτητικό κίνημα» κινητοποιήθηκε έστω και μία μέρα απαιτώντας ουσιαστικές αλλαγές στο περιεχόμενο του εκπαιδευτικού συστήματος; 

Οι φοιτητές και οι μαθητές κινητοποιούνται για τις θρησκευτικές τελετές, όπως το Πολυτεχνείο, ή για πρακτικά ζητήματα όπως οι μετεγγραφές, το άσυλο, το άρθρο 16, και οι διοικητικοί που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, όμως κανείς δεν τους έχει δει να απαιτούν καλύτερο τρόπο διδασκαλίας της Ιστορίας φερ’ ειπείν. Ή να ζητούν τις μεταρρυθμίσεις που θα βγάλουν το εκπαιδευτικό σύστημα από την αποβλακωτική τυραννία της παπαγαλίας. 

Κενό περιεχομένου, το αίτημα για «παιδεία» έρχεται από το παρελθόν όπως η έκφραση «ψωμί».

Κι έτσι, από αναχρονισμό σε αναχρονισμό φτάσαμε στο μεγάλο θέμα της «ελευθερίας». Ελπίζω να μην έχετε αντίρρηση ότι δικαίωμα κάθε πολιτισμένου ανθρώπου είναι να απαιτεί την ελευθερία του, και ότι εκείνα τα χρόνια, στο καθεστώς της ημι-βαρβαρότητας που είχαν ρίξει την Ελλάδα οι συνταγματάρχες, οι φοιτητές ύψωσαν τη φωνή τους για να διεκδικήσουν την ελευθερία που όλοι θέλαμε. 

Όμως, όταν θεωρείς ότι η ελευθερία σου περιορίζεται επειδή δεν μπορείς να εγκατασταθείς στον χώρο του πανεπιστημίου, να τον «καταλάβεις», ή επειδή κάποιος αυταρχικός προβοκάτορας θεώρησε πως οι χώροι διδασκαλίας πρέπει να φυλάσσονται, τότε σημαίνει ότι η λέξη «ελευθερία» χρησιμοποιείται και αυτή, όπως το «ψωμί» και η «παιδεία», κοινώς για να δίνει ρυθμό στην τελετουργία. 

Την απουσία εφευρετικότητας, το «καπέλωμα» από τη γερασμένη Αριστερά το πλήρωσε η «γενιά του Πολυτεχνείου». Η απουσία εφευρετικότητας εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να βασανίζει τη συλλογική έκφραση των νέων αυτής της χώρας. @ Τάκης Θεοδωρόπουλος

Το «Πολυτεχνείο» και Η Μυθολογία της Αριστεράς

Το «Πολυτεχνείο» είναι ο θεμέλιος λίθος της απόλυτης ιδεολογικής ηγεμονίας που άσκησε η αριστερά στην περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ιδίως μετά το 1981, όταν ο καταστροφικός παπανδρεϊσμός ανέλαβε τα ηνία διακυβέρνησης της χώρας, οδηγώντας την στον εκτροχιασμό. Γύρω από τα γεγονότα του Νοεμβρίου ’73 στήθηκε ένα πλέγμα θρύλων, ρητορικών υπερβολών και ασύστολων ψευδών, που μόνο σκοπό είχε να ξεπλύνει το βαρύ ποινικό μητρώο της κομμουνιστικής αριστεράς και να την νομιμοποιήσει πολιτικά.

Με το «Πολυτεχνείο» η αριστερά χάλκευσε το ιδεολόγημα της ηθικής της ανωτερότητας, προβάλλοντας ως πανεθνικό αγώνα κατά της τυραννίας αυτό που στην πραγματικότητα ήταν μια εφηβική εξέγερση. 
Το ανθολόγιο των ψεμάτων είναι εντυπωσιακό: μας είπαν για την όμορφη Ηλένια που την αναζητούσε με δάκρυα ο καλός της, για να αποδειχθεί ότι ήταν μια φωτογραφία φωτομοντέλου που διαφήμιζε σαμπουάν. 
Μας είπαν για ομαδικούς τάφους και εκατοντάδες νεκρούς, χωρίς ποτέ τίποτα να αποδειχθεί. 
Μας είπαν για δολοφονημένους εντός του χώρου του Πολυτεχνείου, όπου όμως κανείς δεν έχασε τη ζωή του.

Στα πέτρινα χρόνια της δεκαετίας του 1980 το Πολυτεχνείο λειτούργησε ως ο απόλυτος καθεστωτικός μύθος νομιμοποίησης του πασοκισμού. 
Μια στυγνή αριστερή ορθοφροσύνη επιβλήθηκε σε κάθε κύτταρο δημόσιου χώρου και δημόσιου λόγου: στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα ΜΜΕ, τις δημόσιες υπηρεσίες, παντού. 

Όποιος τολμούσε να αμφισβητήσει τα ψεύδη περί Πολυτεχνείου στιγματιζόταν ως «φασίστας» και «χουντικός», ενώ κινδύνευε να χάσει τη δουλειά του. 
Μια ιδεολογική τρομοκρατία αριστερής έμπνευσης που επέβαλε έναν ωμό ηθικό μανιχαϊσμό: οι πολίτες χωρίζονταν σε «καλούς» αριστερούς-«προοδευτικούς», και κακούς που μάταια επέμεναν να απαντούν με ορθολογικά επιχειρήματα στον παραληρηματικό αριστερίστικο λόγο που αγνοούσε την πραγματικότητα.

Κάτω από το κάλυμμα του αντιχουντικού και αντιφασιστικού λόγου, ο μύθος του Πολυτεχνείου δεν ήταν παρά προπαγάνδα αριστερών δογμάτων. 

Μας επέβαλαν να προσκυνάμε νέα τοτέμ και να συμμετέχουμε σε γιορτές μνήμης και πορείες για «δημοκρατία», μόνο για να διαιωνίσουν τη δική τους κυριαρχία. 
Φτάνει πια. Τέσσερις δεκαετίες αρλούμπας αρκούν. 
Φυσικά να τονίσουμε πως κανένα Πολυτεχνείο δεν ”έριξε” τη δικτατορία, αλλά επέσπευσε την απώλεια της μισής Κύπρου. Δεν χρειαζόμαστε νέα Πολυτεχνεία και νέους μάρτυρες, αλλά μια επανάσταση του πιο αυτονόητου πράγματος: “της κοινής λογικής”. @Έλλη Παπαγγελή



Η Απάτη του Πολυτεχνείου
Όπου υπάρχει εξουσία και χρήμα εκεί φυτρώνουν οι απατεώνες

Το Νοέμβριο του 1973 υπήρχε μια Κυβέρνηση που είχε πάρει την εξουσία πριν 61/2 χρόνια. ΤΩΡΑ, διάφοροι από εκείνους που έκαναν τότε «τούμπες» και την προσκύναγαν – για να πάρουν μια θεσούλα – λένε πως η Κυβέρνηση εκείνη «δεν ήταν νόμιμη». 
Πώς δεν ήταν όμως, όταν, ΣΗΜΕΡΑ, εφαρμόζονται όλοι οι νόμοι της και τηρούνται οι διεθνείς συνθήκες που είχε υπογράψει; 
Πήγαινε μια μέρα στην Βουλή και ρώτα όλους τους βουλευτές να σου πουν τι δουλειά έκαναν στο διάστημα ’67-73, τι βαθμούς πήραν (αν ήταν υπάλληλοι, αξιωματικοί κ.λπ.), τι περιουσία απόκτησαν κ.λπ. κ.λπ. και μετά πήγαινε στην Εθνική Βιβλιοθήκη να διαβάσεις τις εφημερίδες (ΟΛΕΣ) της εποχής εκείνης. Θα διδαχτείς, πολλά και θα σιχαθείς περισσότερα και πολλούς.

Οι κάπηλοι του «Πολυτεχνείου» λένε φοβερά και τρομερά πράγματα, αλλά δεν είναι αλήθεια πως όλος ο κόσμος ήταν εναντίον των Συνταγματαρχών, ούτε ότι η πλειοψηφία των φοιτητών είχε αναπτύξει αξιοσημείωτη αντιδικτατορική δράση, ούτε – πολύ περισσότερο – ότι οι πολίτες επαναστάτησαν! 

Αυτά όλα είναι ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ που πλάστηκαν μεταγενέστερα και, αν θες, ρώτα τους γονείς σου – αν δεν είναι φανατισμένοι κι αν δεν έχουν χάσει το λογικό τους – να σου πουν την αλήθεια. Στα δάχτυλα του μισού χεριού μετριούνται εκείνοι που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αντιστασιακοί χωρίς εισαγωγικά.

Το Νοέμβριο του 73, μπήκαν στο Πολυτεχνείο μερικοί αναρχικοί, όπως μπήκαν και τον Νοέμβριο του ’85 και μπαίνουν κάθε Νοέμβριο – και καταστρέφουν κτίρια, λεηλατούν κ.λπ. – οι οποίοι ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ. Η διαφορά μεταξύ 73 και τώρα είναι στο ότι, τότε, επειδή το καθεστώς ήταν Δικτατορικό, δείλιασε να τους διαλύσει – για να μην το πουν δικτατορία! – ενώ μετέπειτα το Δημοκρατικό Καθεστώς τους διαλύει με βία ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ.

Η αδεξιότητα και ο πολιτικάντικος ΚΑΙΡΟΣΚΟΠΙΣΜΟΣ του τότε (1973) Πρωθυπουργού Μαρκεζίνη (που ήθελε να εκμεταλλευτεί τα γεγονότα για να κερδίσει τις εκλογές που θα έκανε) επέτρεψαν την συγκέντρωση στον χώρο των νέων που ακούγοντας τον ραδιοσταθμό του «Πολυτεχνείου» ενθουσιάζονταν από τα συνθήματά του, όπως ενθουσιάζονται πάντα οι νέοι. 
Και οι νέοι αυτοί – παρακινημένοι από τους αναρχικούς – άρχισαν να επιτίθενται σε υπουργεία, Δημόσιους Οργανισμούς, καταστήματα κ.λπ. 
Το Στρατιωτικό Καθεστώς είχε επτά, κοντά, χρόνια στην Αρχή και ήταν ΥΠΕΥΘΥΝΟ για την ασφάλεια του Έθνους και των πολιτών. Επειδή, τελικά, μαζεύτηκαν μερικές χιλιάδες οικοδόμοι, γεωργοί, εργάτες, υπάλληλοι, φοιτητές κ.λπ. (άλλο αν τώρα μιλάνε μόνο για φοιτητές, για να έχει ρομαντική χροιά το παραμύθι), θα έπρεπε να εγκαταλείψει την εξουσία;

Κάθε χρόνο μιλάνε για νεκρούς, με ψεύτικους αριθμούς και ψεύτικα ονόματα.

Υπάρχουν, άραγε, νεκροί των ημερών εκείνων, αλλά δεν σου λέει τίποτα το ότι οι περισσότεροι χτυπήθηκαν σε επιθέσεις που έγιναν για να καταληφθούν το υπουργείο Δημ. Τάξεως και ο ΟΤΕ, ενώ οι υπόλοιποι χτυπήθηκαν από «αδέσποτες» στα σπίτια τους ή σε περιοχές άσχετες με το Πολυτεχνείο; Κανένας δεν σκοτώθηκε μέσα στο Πολυτεχνείο. 

Λένε πολλοί: «Δεν έχει σημασία, νεκροί είναι». Νεκροί, αλλά το ίδιο είναι να ακούς πως «πάτησαν τα τανκς τους φοιτητές μέσα στο Πολυτεχνείο» – όπως λένε οι παραμυθάδες – και το ίδιο να σκοτώνονται ΜΗ φοιτητές – μέχρι και δύο αλλοδαποί! – σε επιθέσεις εναντίον Κρατικών Υπηρεσιών ή να τραυματίζονται άλλοι την ώρα που σπάνε βιτρίνες και κλέβουν ρούχα, τηλεοράσεις κ.λπ. από το κατάστημα του πατέρα σου ή του οποιουδήποτε πολίτη; Ξέρεις πόσοι φοράνε ακόμα από εκείνα τα κλεψιμέικα και πόσοι βλέπουν σε τότε αρπαγμένες τηλεοράσεις, τα τωρινά πανηγύρια και γελάνε;

Είναι λίγος ο χώρος για πλήρη εξιστόρηση, αλλά σου υπενθυμίζουμε πως το «Πολυτεχνείο» δημιουργήθηκε όταν η Δικτατορία παρέδωσε σε πολιτικούς (Μαρκεζίνη) την εξουσία και ότι μετά τις τραγικές εκείνες ημέρες (17 Νοεμβρίου) δεν ήρθε η Δημοκρατία – όπως λένε στα παιδάκια μας οι παραμυθάδες – αλλά ο σκληρός δικτάτορας Ιωαννίδης (25 Νοεμβρίου), ο οποίος έμεινε ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΑΝΗ ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΙΧ, μέχρι τον Ιούλιο του 1974 που τον «έφαγε» η προδοσία Καραμανλή – Μακάριου στην Κύπρο.

Μετά τη μεταπολίτευση έχει καθιερωθεί κάθε χρόνο να εορτάζεται και μάλιστα τρεις ημέρες, 15-16-17 Νοεμβρίου, σαν «εθνική γιορτή» η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Πολιτικοί, στρατιωτικοί, ηθοποιοί, καλλιτέχνες, συνδικαλιστές, δημοσιογράφοι κ.λ.π. τιμούν τους « νεκρούς φοιτητές του πολυτεχνείου»

Οι επίσημοι καταθέτουν στεφάνια, ενώ αρκετοί μαζάνθρωποι σπεύδουν συν γυναιξί και τέκνοις, γονυκλινείς να αφήσουν ένα λουλούδι στην ασώματη κεφαλή του Σβορώνου, συγχέοντας τους αναφερόμενους στην μαρμάρινη πλάκα (φοιτητές που έπεσαν επί κατοχής) με τους ανύπαρκτους νεκρούς σπουδαστές στο πολυτεχνείο. 
Πάντα βέβαια εν μέσω ύβρεων, χλευασμών, ασχημιών, εκτοξεύσεως νεραντζιών και άλλων απρεπών πράξεων. Με τους συμμετέχοντες να δέρνονται μεταξύ τους, την Αθήνα να καίγεται, περιουσίες πολιτών να λεηλατούνται, να στήνονται οδοφράγματα, να πυρπολούνται αυτοκίνητα και σημαίες να βεβηλώνονται.

Δεν έχω σκοπό να περιγράψω τα αιματηρά γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Υπάρχουν αρκετοί που τα έχουν καταγράψει. Ορισμένοι στρατευμένοι σε ιδεοληψίες και ιδεολογίες προσπαθούν να παρουσιάζουν τα γεγονότα όχι όπως έγιναν, αλλά όπως εξυπηρετεί την ιδεολογία τους. 
Υπάρχουν και άλλοι που προσπαθούν να παρουσιάσουν τα γεγονότα όπως συνέβησαν. Υπάρχουν και δηλώσεις επιφανών ανδρών της εποχής εκείνης οι οποίες δυστυχώς δεν αναφέρονται από τα Μ.Μ.Ε. στα αφιερώματα που παρουσιάζουν, κάθε χρόνο, για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, γι’ αυτό και παραθέτω ορισμένες:

Ο Ευάγγελος Αβέρωφ Υπουργός Εθνικής Αμύνης, δήλωσε στο περιοδικό Επίκαιρα, τεύχος 562, την 10 Μαΐου 1979. «Το πολυτεχνείο υπήρξε μία ευγενική θαρραλέα δημοκρατική εκδήλωση της Νεολαίας. Μόλις όμως εκδηλώθηκε και στέριωσε, κατά την τακτική που δίδαξε ο Λένιν, υπερφαλαγγίστηκε από το ΚΚΕ και τα συνθήματα από συνθήματα Δημοκρατίας έγιναν συνθήματα κομμουνισμού. 
Το πολυτεχνείο όχι μόνο δεν έριξε την Δικτατορία αλλά τη δυνάμωσε. Τιμώ λοιπόν ειλικρινά και βαθύτατα την πρωτοβουλία και τον ηρωισμό των νέων που ξεκίνησαν αυτό το κτύπημα. Αλλά για να το τιμήσω, νομίζω πως πρέπει να πω αυτό που πιστεύω ότι είναι αλήθεια. Δεν είμαι διατεθειμένος λόγω επιμόνου συνθηματολογίας λόγω ανυπάρκτων “πολυαρίθμων νεκρών” να βοηθήσω και εγώ στην θεσμοποίηση μια ψεύτικης ιστορίας».

Εξ ίσου αποκαλυπτικός ο αείμνηστος Κ. Τσάτσος (Ακαδημαϊκός, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Φιλόσοφος και Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά τα έτη 1974-1980) στο βιβλίο του «Λογοδοσία Μιας Ζωής» καταμαρτυρεί με μοναδική ειλικρίνεια και θάρρος: «Όταν έγινε το πολυτεχνείο, ούτε πήγα επί τόπου, ούτε συγκινήθηκα. Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι αυτά τα πεζοδρομιακά ξεσπάσματα δεν κλόνιζαν την δικτατορία και ότι όπως στα χρόνια της κατοχής, υποκρύπτανε κομμουνιστικές επιδιώξεις επικίνδυνες για το μέλλον. Έχω την συνείδησή μου ήσυχη ότι δεν συνήργησα στην κατασκευή του μύθου του Πολυτεχνείου. Λυπάμαι τα παιδιά που σκοτώθηκαν (ΑΝ) έξω και μακριά, διότι μέσα στο Πολυτεχνείο δεν σκοτώθηκε κανείς. Η σκληρότερη δικτατορία που ακολούθησε, θα διαρκούσε πολύ ακόμη, αν δεν την έριχνε η εγκληματική ηλιθιότητα της απόπειρας κατά του Μακαρίου».

Αλλά και ο αείμνηστος Θ. Παπακωνσταντίνου στο βιβλίο του «Η Μεγάλη Περιπέτεια» εκδόσεις Κάκτος, σελίδα 298 γράφει, «Θα έλθη όμως κάποτε η ώρα που η υπόθεση «Πολυτεχνείο» θα μελετάται από τους ιστορικούς, τους κοινωνιολόγους και τους ψυχιάτρους ως μία από τας χαρακτηριστικοτέρας αποδείξεις της ηθικής και πνευματικής καταπτώσεως της εποχής μας».

Το 1984 η Νέα Δημοκρατία με ερώτηση στη Βουλή οκτώ βουλευτών της ζητούσε από την τότε Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να μάθει «Πόσοι και ποιοι είναι οι νεκροί του Πολυτεχνείου». Φυσικά η κυβέρνηση δεν απάντησε, αλλά ο τότε υπουργός Σκουλαρίκης τους είπε: «Τιμούμε αυτούς που τιμούσε το κόμμα σας όταν ήταν κυβέρνηση».

Εμείς οι Έλληνες, όπως γράφει και στο βιβλίο του «Η Εξέγερση του Πολυτεχνείο» ο τότε πρύτανης, και μετέπειτα υπουργός επί κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή, Κ. Κονοφάγος, «δεν κρύβουμε τους νεκρούς μας και μάλιστα σε ελεύθερο καθεστώς. Έτσι ο κατάλογος του κ. Δ. Τσεβά πρέπει να θεωρείται ο οριστικός κατάλογος».
Αν και ο κατάλογος του Αστυνόμου Σαμπάνη πρέπει να θεωρείται πιο έγκυρος, γιατί συντάχθηκε το 1982, οπότε το κυνήγι των μαγισσών είχε μειωθεί και μπορούσαν να εκτμηθούν τα γεγονότα πιο ψύχραιμα. Πάντως και από τους δύο καταλόγους προκύπτει ότι: Ουδείς νεκρός μέσα στο Πολυτεχνείο και κανείς φοιτητής στους νεκρούς.

Ένας μύθος, που συνεχίζει να συντηρείται απ’ όλα, σχεδόν, τα πολιτικά κόμματα και πάνω κάτω αυτό που μαθαίνουν σήμερα τα Ελληνόπουλα, είναι ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου ανέτρεψε το στρατιωτικό καθεστώς του Παπαδόπουλου. Άλλο ένα μεγάλο ψέμα. 

Η εξέγερση δεν έριξε το στρατιωτικό καθεστώς, καθ’ όσον μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ηρεμία επικρατούσε παντού λόγω του στρατιωτικού νόμου που είχε επαναφέρει ο Παπαδόπουλος. Στις 25 του μηνός έγινε νέο στρατιωτικό κίνημα που ανατρέπει τον Παπαδόπουλο και την κυβέρνηση Μαρκεζίνη και φέρνει στην εξουσία τον ταξίαρχο Ιωαννίδη. Πρωθυπουργός ορκίζεται ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος και Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Στρατηγός Φαίδων Γκιζίκης.

Το στρατιωτικό καθεστώς, της χούντας, έπεσε οκτώ μήνες αργότερα τον Ιούλιο του 1974 με την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο. Συνεπώς η κατάληψη του Πολυτεχνείου ουδεμία επίδραση είχε στην αποκατάσταση της δημοκρατίας, αντιθέτως έφερε μια πιο σκληρή δικτατορική διακυβέρνηση. 

Η σκόπιμη προπαγανδιστική παραποίηση των γεγονότων δε συμβάλλει ούτε στην αντικειμενική ενημέρωση ούτε και στην αντικειμενική καταγραφή των γεγονότων. 
Αλλά ποιός έχασε την ηθική για να την βρουν οι προπαγαδιστές; Άλλωστε αυτού του είδους την Προπαγάνδα την γνωρίζουν άριστα όλα τα κοΜΟΥΝΙΑ. @ GYPAS 
(πηγή)






Περισσότερη επετειακή παράκρουση εδώ.