ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015

Μήπως τελικά οι Έλληνες των μνημονίων είναι ζωντανοί-νεκροί;


Ξέρω νεκρούς που 'χουν τα μάτια ανοιχτά,
και που χτυπάει κανονικά μέσα η καρδιά τους,
παν στη δουλειά χτυπάνε κάρτα στις εφτά,
στο μισθολόγιο υπάρχει το όνομά τους.

Αλλά έχουν φύγει μυστικά και ταπεινά
και 'χουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους,
γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν τελικά
τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους.

Ξέρω νεκρούς που μες τους δρόμους περπατούν,
κοιτούν βιτρίνες, παζαρεύουν και ψωνίζουν,
κάνουνε Πάσχα και τα έθιμα κρατούν,
πληρώνουν φόρους και στις εκλογές ψηφίζουν.

Αλλά έχουν φύγει μυστικά και ταπεινά
και 'χουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους,
γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν τελικά
 τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους...

Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Μουσική: Τάκης Σούκας 
Ηχογράφηση 1994 
Mπουζούκι: Γιάννης Παλαιολόγου

===========

Αλήθεια, ποια όνειρα είχαν οι Έλληνες τότε που γράφτηκαν αυτοί οι στίχοι; Κι αν δεν είχαν όνειρα πριν το 1994, πόσο αυτό συνετέλεσε και οδήγησε στην απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας και στα μνημόνια της εξοντωτικής λιτότητας από το 2010 μέχρι σήμερα; 
Και ποια θα είναι η συνέχεια, αφού ακόμη και σήμερα μετά από το φοβερό σοκ, τον εξευτελισμό και την ταπείνωση που υφιστάμεθα σαν λαός δεν υπάρχει όραμα; 
Φοβάμαι να το ξεστομίσω, αλλά το διαισθάνομαι...