ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2015

22 Δεκεμβρίου 2015: "Ημέρα κατανόησης" στο παράλογο και στο αφύσικο


Βουλή, 22/12/2015 - ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΥ: Ημέρα της κατανόησης.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι μια σημαντική μέρα σήμερα, γιατί και έγινε η διαδικασία για την αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης στη Βουλή το πρωί και τώρα συζητούμε το σύμφωνο συμβίωσης. Είναι μια ωραία ημέρα!

Θα ξεκινήσω με αυτό που μου είπε μια φίλη μου ακτιβίστρια πριν από δύο ημέρες. Μου λέει: «Είναι απίστευτο συναίσθημα. Ξαφνικά νιώθω ορατή, νιώθω ότι υπάρχω, ότι αναγνωρίζομαι και αρχίζω να αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου, παρ’ όλους τους αγώνες και τον ακτιβισμό που έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια, αυτή τη στιγμή με τρόπο θετικό μέσα απ’ αυτόν τον νόμο που κατεβαίνει και όχι μέσα από τα στερεότυπα τα ομοφοβικά, τα αρνητικά».
Ένας άλλος γκέι ακτιβιστής λέει: «Τόσα χρόνια ακτιβιστής και η μάνα μου το συνειδητοποίησε τώρα, με το σύμφωνο, ότι είμαι εντάξει, ότι δεν είμαι το πρόβλημα, ότι το πρόβλημα είναι η ομοφοβία των άλλων και όχι εγώ».

Το σύμφωνο, λοιπόν, που έρχεται σήμερα, το διευρυμένο σύμφωνο συμβίωσης για ετερόφυλα και ομόφυλα ζευγάρια, είναι κάτι στοιχειώδες και αυτονόητο. 

Χαιρόμαστε, όμως, γιατί αυτό το στοιχειώδες και το αυτονόητο είχε μεγάλο αγώνα, για να φθάσει μέχρι εδώ και μεγάλο αγώνα από τη ΛΟΑΤΚΙ (Λεσβιακά, Ομοφυλόφιλα, Αμφισεξουαλικά, Τρανσεξουαλικά, Κουήρ, Ίντερσεξ) κοινότητα, παρόλο που ήταν υποχρέωσή μας και με την καταδίκη που είχαμε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, οπότε αποτελούσε ρητή υποχρέωσή μας.

Είναι, λοιπόν, μια μεγάλη ημέρα σήμερα όχι μόνο για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, αλλά είναι μια μεγάλη ημέρα για τα δικαιώματα και την ισονομία στη χώρα μας.

Το σύμφωνο έχει μία τομή. Θεσμοθετεί δύο πράγματα: 
Το πρώτο είναι η άρση των διακρίσεων εις βάρος των συμπολιτών μας, λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού. 
Και το δεύτερο είναι ότι αναβαθμίζει το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα και ετερόφυλα ζευγάρια, αφού για πρώτη φορά αναγνωρίζονται οικογενειακοί δεσμοί ανάμεσα στους συντρόφους, όπως και στους συζύγους, με όλα τα δικαιώματα, ασφαλιστικά, συνταξιοδοτικά, εργασιακά, φορολογικά, κληρονομικά κ.λπ.

Είναι ένα σημαντικό βήμα, όπως είπα, στην κατεύθυνση της ισονομίας. Όμως, νομίζω ότι θα κριθούμε αν δεν σταματήσουμε εκεί, αν προχωρήσουμε σύντομα στη θέσπιση του πολιτικού γάμου, που είναι θέση του ΣΥΡΙΖΑ από το ιδρυτικό του συνέδριο, και στη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου για τα τρανς άτομα.

Σε όλη την προηγούμενη περίοδο στη Βουλή, όταν συζητιόταν το σύμφωνο, έγινε μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση. Εγώ θέλω να θέσω κάποια θέματα και να πω μερικά πράγματα που τα θεωρώ αυτονόητα. Όμως, από τη συζήτηση που έγινε δεν είναι αυτονόητα.
Θέλω να ξεκινήσω με το αυτονόητο. 

Η ομοφυλοφιλία δεν είναι επιλογή. Ακούστηκε πάρα πολλές φορές η φράση «αν επιλέξουν». 

Δεν είναι επιλογή, είναι σεξουαλικός προσανατολισμός, είναι κομμάτι της φύσης του ατόμου και έκφραση της σεξουαλικότητάς του.

Δεν το επιλέγει. Κανείς δεν επιλέγει να ζει στο δύσκολο βίο.

Επίσης, δεν είναι παρεκτροπή. Έχει αποφανθεί η Διεθνής Επιστημονική Κοινότητα γι’ αυτό εδώ και καιρό. 
Δεν υπάρχει τίποτα το παθολογικό. 
Είναι μια υγιής έκφραση σεξουαλικού προσανατολισμού. 
Και το λέω αυτό γιατί ακούστηκαν αρκετά σχόλια μέσα στην Αίθουσα, τα οποία ήταν ομοφοβικά.

Επίσης, ακούστηκε το εξής επιχείρημα: «Δεν μας ενδιαφέρει τι κάνει ο καθένας ιδιωτικά. Τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του». 

Ούτε εμάς μας ενδιαφέρει τι κάνει ο κάθε ένας στο κρεβάτι του. Αυτό μπορεί να το ρυθμίσει μόνος του, αν ακολουθεί το κάμα σούτρα ή οτιδήποτε. 
Εμάς μας ενδιαφέρει το κράτος και τα δικαιώματα, που διασφαλίζει το κράτος απέναντι στους πολίτες, διότι το σύμφωνο συμβίωσης αφορά το δημόσιο βίο και το δημόσιο χώρο. 

Δηλαδή, αφορά το αν είναι πολίτες Β΄ κατηγορίας ή πολίτες ορατοί με ισονομία.

Επίσης, θα πω και κάτι άλλο γιατί μιλάμε μόνο για τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Ας σκεφθούμε ότι η αναγνώριση της σχέσης δύο ανθρώπων ενέχει και την αγάπη. 
Το σύμφωνο, λοιπόν, αναγνωρίζει τη δυνατότητα οι δύο άνθρωποι αυτοί να μπορούν να ζήσουν μία σχέση αγάπης και ό,τι άλλο εμπεριέχει αυτή η σχέση βέβαια – δεν θέλω να την εξιδανικεύσω - και αυτό μπορεί να εκφραστεί στο δημόσιο χώρο.

Με το σύμφωνο συμβίωσης, που είναι θέμα που αφορά τη δημόσια ζωή, μπορεί ένας σύντροφος να ασφαλίζει τον άλλο του σύντροφο ειδικά σε περιόδους κρίσης και ειδικά σε περιόδους ανεργίας.

Μπορεί να πάρει άδεια μαζί το καλοκαίρι. 
Μπορεί να συνυπηρετήσει στην ίδια πόλη. 
Μπορεί, όταν βρίσκεται στην εντατική, να μπει μέσα και να ρωτήσει πώς είναι η υγεία του και να μάθει πληροφορίες. 
Μπορεί, όταν πεθάνει, να παραμείνει στο σπίτι το δικό τους, το κοινό τους σπίτι και να μην αναγκαστεί να φύγει για να το πάρουν οι άλλοι συγγενείς. 
Μπορεί να κληρονομήσει τα υπάρχοντα και τα αγαθά που μαζί συνδημιούργησαν. 
Μπορεί ουσιαστικά να οραματιστεί τη ζωή του μαζί με έναν άλλον σε ένα πλαίσιο οικογενειακής ζωής. 
Αυτό μου το έχουν πει πολλά νέα παιδιά, ότι «για εμάς λέτε να συμβεί, δηλαδή θα μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου στο μέλλον με ένα σύντροφο;».

Ακούστηκαν πολλά και για το σεβασμό της παράδοσης. Θέλω να παραθέσω αυτά που είπε ο δικαστής Ρίτσαρντ Πόσνερ, που είναι ομοσπονδιακός δικαστής στην Αμερική όταν τοποθετήθηκε εναντίον της απόφασης της πολιτείας του Ουισκόνσιν, το οποίο έλεγε ότι δεν επιτρέπονται γάμοι ομοφυλοφίλων. Αυτός είναι ένας ρεπουμπλικάνος δικαστής, μεγάλη φυσιογνωμία νομική, που τον έβαλε – νομίζω – ο Ρήγκαν. Και έλεγε: «Παλιότερα η παράδοση δεν επέτρεπε το γάμο ανάμεσα σε λευκούς και μαύρους. Ωστόσο, αυτή η παράδοση ξεπεράστηκε. Η απαγόρευση του γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια αποτελεί μία παράδοση μίσους και άγριων διακρίσεων». 

Η απόφαση του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου, λοιπόν, κατέληγε: «Αντικείμενο αυτής της υπόθεσης δεν είναι το αν οι γάμοι μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου είναι συνεπείς ή ασυνεπείς με τις διδασκαλίες μιας συγκεκριμένης θρησκείας, αν θα πρέπει να ενθαρρύνονται ή να αποθαρρύνονται. Πολύ απλά αυτή η υπόθεση αφορά την ελευθερία και την ισότητα, τους δύο ακρογωνιαίους λίθους των δικαιωμάτων που προστατεύονται από το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών».

Η Ελλάδα δεν μπορεί να υστερεί σε θέματα δημοκρατίας. 
Το ελληνικό Σύνταγμα λέει στα άρθρα του ότι «η οικογένεια αποτελεί θεμέλιο του έθνους». Αλλά πουθενά δεν λέει ότι αυτό αφορά μόνο την ετερόφυλη οικογένεια. 

Η έννοια της οικογένειας μεταβάλλεται. Όσον αφορά τα ετερόφυλα ζευγάρια, παλιότερα υπήρχε μόνο ο θεσμός του θρησκευτικού γάμου. Στη συνέχεια, θεσμοθετήθηκε ο πολιτικός γάμος. Τα πράγματα αλλάζουν και εξελίσσονται. 

Είμαστε από τις τελευταίες χώρες στην Ευρώπη που δεν έχουμε αναγνωρίσει σύμφωνο συμβίωσης ή πολιτικό γάμο. Μέχρι και η Ιρλανδία πρόσφατα με δημοψήφισμα 62% υπέρ του πολιτικού γάμου ψήφισε πολιτικό γάμο, μία πάρα πολύ καθολική χώρα.

Θα κάνω μια παρένθεση. Το σύμφωνο συμβίωσης δεν αφορά την τεκνοθεσία, δεν αφορά την παιδοθεσία. Είναι ένα θέμα ξεκάθαρο. Αυτό θέλει συζήτηση. Αντίθετα, υπάρχουν πολλές τοποθετήσεις.

Καταρχήν, η προσωπική μου γνώμη είναι υπέρ της τεκνοθεσίας. Αυτό, όμως, εδώ τέθηκε μέσα στη συζήτηση εκ του πονηρού. Πολλοί επικεντρώθηκαν με τρόπο δημαγωγικό στο θέμα και το επικαλέστηκαν ως φόβητρο και ως Δούρειο Ίππο ή ως μπαμπούλα για να αρνηθούμε ουσιαστικά το σύμφωνο συμβίωσης.

(Θόρυβος στην Αίθουσα)

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, επειδή σας ακούω, θα με διευκολύνετε; Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Θα ήθελα, λοιπόν, να πω δυο λόγια για αυτό το θέμα  – επειδή λειτουργούμε και εκπαιδευτικά εδώ μέσα – που δεν αφορούν το νομοσχέδιο, αλλά τη συζήτηση που διεξάχθηκε πριν.

Οι επιστημονικές έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά στα ομόφυλα ζευγάρια αντιμετωπίζουν αντίστοιχα προβλήματα με τα παιδιά στα ετερόφυλα ζευγάρια. Και πολλές φορές οι γονείς είναι πιο συνειδητοί για το τι θέλουν, γιατί έχουν προσπαθήσει πολύ για να αποκτήσουν το παιδί. Το παιδί βασικά χρειάζεται αγάπη.

Θα μου επιτρέψετε μέσα σε αυτό το Κοινοβούλιο να καταθέσω κάτι προσωπικό. Στην Αμερική για τρία χρόνια ζούσα με ένα ζευγάρι γκέι, λεσβιών γυναικών, που είχαν ένα παιδί. Ήταν καθηγήτριες στο Πανεπιστήμιο, το Portland State University
Η αγάπη, η δημιουργικότητα και το περιβάλλον, όπως το έζησα, που είχε το παιδί, είναι αξιοζήλευτα. Στο σχολείο τα βιβλία είχαν εικόνες γυναικών και αντρών με οικογένειες. Έτσι το είχε το εκπαιδευτικό σύστημα. Υπήρχε μέσα στο σύλλογο κομμάτι γονέων που ήταν γκέι και οι άνθρωποι αγωνίζονταν, είτε ετερόφυλοι είτε ομοφυλόφιλοι, για τα παιδιά τους και οι αγώνες ήταν κοινοί.

Και όλα αυτά τα λέω, γιατί αυτά ακούστηκαν σαν φόβητρο εδώ μέσα. Το νομοσχέδιο δεν αφορά την τεκνοθεσία. Η συζήτηση, όμως, δεν πρέπει να παίρνει τέτοιες εκφάνσεις και να παρουσιάζονται ως μπαμπούλες. Αυτά, θα τα συζητήσουμε στο μέλλον. Είναι σοβαρά πράγματα και πρέπει να τα δούμε με τρόπο νηφάλιο κι επιστημονικό.

Τώρα έρχομαι στα άρθρα. Νομίζω ότι έγινε μία αλλαγή στο άρθρο 12 που πρέπει να τη δούμε, γιατί νομίζω ότι από παρανόηση αλλάχτηκε με τρόπο που να αφήνει τα περιουσιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα εκτός. Πρέπει να δούμε πώς έχει διαμορφωθεί. Νομίζω ότι ο κύριος Υπουργός είναι ενήμερος και το κοιτάζει.

Στο άρθρο 3 λέει ότι λόγος ακύρωσης του συμφώνου μπορεί να είναι, όταν ζητήσει κάποιος, γιατί έχει έννομο συμφέρον οικογενειακής φύσης, καθώς και ο εισαγγελέας για λόγους δημόσιας τάξης. 

Επειδή ο όρος «δημόσια τάξη» μπορεί να δημιουργήσει παρερμηνείες, πρέπει να σκεφτούμε και μια άλλη διατύπωση. Για παράδειγμα, «καθώς και ο εισαγγελέας αυτεπαγγέλτως, αν το σύμφωνο είναι άκυρο για τους λόγους του προηγούμενου άρθρου».

Το νομοσχέδιο που κατατίθεται είναι σημαντικό, γιατί πέρα από το σύμφωνο συμβίωσης έχει κι άλλες εξαιρετικές διατάξεις. 
Θεσπίζεται η δημιουργία ενός εθνικού συμβουλίου κατά του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας, το οποίο προβαίνει στον σχεδιασμό πολιτικών πρόληψης και καταπολέμησης του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας και φροντίζει για τη διασφάλιση και την προστασία ατόμων και ομάδων που στοχοποιούνται λόγω της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, των γενεαλογικών καταβολών, εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας φύλου ή αναπηρίας.

Επίσης, έχουμε τροποποίηση της διάταξης για το έγκλημα που τελείται με ρατσιστικά χαρακτηριστικά και αντικειμενοποιούνται τα στοιχεία του. 

Από εκεί που είχαμε την έννοια του μίσους, βάζουμε εξωτερικά κι αντικειμενικά στοιχεία, έτσι ώστε να μην προϋποτίθεται η καταβύθιση στον ψυχικό κόσμο του δράστη.

Θεωρούμε πολύ σημαντική και θετική την προσθήκη για τα χαρακτηριστικά φύλου στο άρθρο 81Α για το έγκλημα με ρατσιστικά χαρακτηριστικά.

Στο άρθρο 361Β ποινικοποιούνται τα συσσίτια και άλλες πράξεις, όπως οι αιμοδοσίες, που γίνονται με μοναδικό κριτήριο την καταγωγή, το χρώμα και τη θρησκεία –συσσίτια, αιμοδοσίες μόνο για Έλληνες κλπ. Αυτό ποινικοποιείται. Θεωρούμε ότι τέτοιες πράξεις ήταν μια έμπρακτη εκδήλωση και διαφήμιση του ρατσισμού και χαιρόμαστε πολύ που φεύγουν.

Θέλω να σταθώ λίγο στη διάταξη για τις μωρομάνες. Μέσα από το νομοσχέδιο οι μωρομάνες θα έχουν τη δυνατότητα να εκτίουν τις ποινές τους κατ’ οίκον και μετά από πρότασή μας και να μην μεγαλώνουν τα παιδιά στις φυλακές. Είναι ένα αίτημα που έχει ευρύτατη αποδοχή και είναι βαθύτατα ανθρωπιστικό.

Η Επιτροπή Σωφρονιστικού επισκεφτήκαμε τις φυλακές της Θήβας και είδαμε την κατάσταση. Είδαμε παιδάκια τριών χρονών που δεν έχουνε βγει ποτέ από τη φυλακή. Τα περισσότερα δεν βγαίνουν ούτε για προαυλισμό. Δεν πρέπει τα παιδιά τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής τους να μεγαλώνουν εκεί.

Το Υπουργείο αποδέχτηκε την πρόταση και διεύρυνε την ηλικία των παιδιών μέχρι οκτώ χρονών. Είναι πολύ θετικό. Θεωρούμε ότι πρέπει να διευρύνει και το όριο της ποινής για τις μωρομάνες μέχρι τα δεκαπέντε έτη. Κι αυτό γιατί ζητήσαμε πόσες γυναίκες βγαίνουν με το νόμο έτσι όπως θα βγει και δεν βγαίνει καμία με τα δέκα χρόνια κάθειρξης. Στα δέκα χρόνια κάθειρξης βγαίνουν μόνο δύο τσιγγάνες που δεν έχουν μόνιμη κατοικία αυτή τη στιγμή. Άρα, ο νόμος πρακτικά μένει ανενεργός. Ούτως ή άλλως, για να γίνει κατ’ οίκον έκτιση, θα περνάει από δικαστική κρίση, οπότε θα υπάρχουν τα εχέγγυα.

Άλλη μια σημαντική διάταξη είναι η κατάργηση του διαβόητου τυποκτόνου νόμου. Ο νόμος αυτός ήταν βραχνάς και για τους δημοσιογράφους και την ελεύθερη έκφραση της δημοσιογραφίας και οδηγούσε σε φαινόμενα αυτολογοκρισίας. 

Κι έτσι η κατάργησή του είναι πάρα πολύ θετική. Αποτελούσε αίτημα όλου του δημοσιογραφικού κόσμου, των διεθνών δημοσιογραφικών ενώσεων και οργανώσεων δικαιωμάτων του εξωτερικού και εδώ.

Επίσης, είναι πολύ θετική η κατάργηση της υποχρεωτικής δωρεάς σε ΜΚΟ ως προϋπόθεση αναστολής ή απόλυσης φυλακισμένου. Είχαμε δει στις φυλακές να μένει κόσμος μέσα γιατί δεν είχε δύο και πέντε χιλιάδες για να βγει όταν είχε τελειώσει η ποινή του, που έπρεπε να καταθέσει σε ΜΚΟ, παραδείγματος χάριν στο «Χαμόγελο του Παιδιού». Είναι μια διάταξη αδιανόητη, η οποία καταργείται.

Επίσης, το βραχιολάκι μπαίνει πιλοτικά για γυναίκες και για υπόδικους με αυτή την τροποποίηση του νόμου που έρχεται τώρα και επεκτείνεται και στην περιοχή της Θεσσαλονίκης.

Θέλω να πω για το άρθρο 347 του Ποινικού Κώδικα. Είναι περί ασέλγειας παρά φύση, που έχει διαφορετικό όριο ηλικίας ουσιαστικά για άντρες και για γυναίκες. 

Πρόκειται για μια απαρχαιωμένη διάταξη, την κατάργηση της οποίας προτείνει η Εθνική Επιτροπή για τα δικαιώματα του ανθρώπου από το 2004 και η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ από το 2005. Συνιστά πάγιο αίτημα των ΛΟΑΤΚΙ οργανώσεων και όλων των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα μας. Ουσιαστικά στιγματίζει μια κατηγορία προσώπων και εμμέσως ποινικοποιεί την ομοφυλοφιλία. Είναι απομεινάρι άλλων εποχών και για λόγους, λοιπόν, συμβολικούς, αλλά και πρακτικούς πρέπει να καταργηθεί.

Κύριε Υπουργέ, αισθάνομαι και πάλι την ανάγκη, όπως έχω κάνει και στις προηγούμενες τοποθετήσεις μου, όχι ως Εισηγήτρια, αλλά ως Βουλευτής, να σας μιλήσω για το θέμα που αφορά τη γονική μέριμνα και την επιμέλεια παιδιών που είναι ήδη γεννημένα και βρίσκονται σε γκέι οικογένειες. Έχει κάνει σχετική πρόταση ο Συνήγορος του Πολίτη, έχει καταθέσει τροπολογία το Ποτάμι και την έχει υποστηρίξει το ΠΑΣΟΚ.

Επειδή μιλάμε για παιδιά που υπάρχουν σε γκέι οικογένειες, παιδιά που στιγματίζονται, που μένουν ακάλυπτα, που αν πεθάνει ο ένας γονιός στο ζευγάρι, ο βιολογικός γονιός, το παιδί θα πάει σε έναν τρίτο συγγενή ή σε ίδρυμα, αυτό δεν θέλουμε να το δούμε να συμβεί. Ξέρουμε την ευαισθησία σας και ξέρουμε ότι θα το φέρετε πάρα πολύ σύντομα.
Επειδή, όμως, τα χρονικά πλαίσια μπορεί να είναι μεγάλα, θα σας παρακαλέσουμε να το φέρετε σήμερα.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΑΒΑΚΗΣ: Αλλάζει με νόμο αυτό που είπατε;

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΥ: Ναι, αλλάζει.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΑΒΑΚΗΣ: Τι υποκρισία είναι αυτή!

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΥ: Θα ήθελα να πω ότι για μένα και για εμάς είναι μια σημαντική συζήτηση αυτή που θα γίνει σήμερα και θέλουμε να χαιρετίσουμε την αρχική βασική συναίνεση που υπήρχε σαν κλίμα μέσα στις Επιτροπές, που ήταν πέρα από κόμματα, γιατί ουσιαστικά το θέμα αφορά ένα μεγάλο αριθμό συνανθρώπων μας, τις οικογένειές σας, αφορά τα δικαιώματα και την ισονομία, αφορά τη δημοκρατία και τον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας.
Ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ)