ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Χ. Αθανασίου: Τους οικογενειακούς θεσμούς πρέπει να δημιουργεί ο γάμος κι όχι το Σύμφωνο Συμβίωσης


Βουλή, 22/12/2015 -ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, καταρχάς, ζητώ την κατανόησή σας, γιατί έπρεπε να είμαι και στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας και δεν μπορούσα να είμαι εδώ στην ώρα μου.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, βρισκόμαστε ενώπιον της διαδικασίας ψήφισης ενός νομοσχεδίου που εγείρει για εμάς πλείστα ζητήματα και πραγματικά μας ταλαιπώρησε πολύ μέχρι να λάβουμε την τελική απόφαση επί της στάσης μας, μια τελική απόφαση που έχει ένα περιθώριο ακόμα να διαμορφωθεί, σύμφωνα με αυτά που θα πω και εφόσον ο κύριος Υπουργός προβεί σε κάποιες βελτιώσεις.
Προφανώς, ο λόγος είναι ότι δεν πρόκειται περί ενός νόμου για το σύμφωνο συμβίωσης που περιλαμβάνει κι άλλες διατάξεις, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Δηλαδή, πρόκειται για άλλες διατάξεις, σαράντα επτά τον αριθμό, και μόλις δεκαέξι, μαζί με τις μεταβατικές, διατάξεις, που αφορούν το σύμφωνο συμβίωσης.

Πώς μπορείς να λάβεις θέση, όμως, επί του συνόλου, όταν στο ίδιο νομοσχέδιο συνυπάρχουν διατάξεις για το σύμφωνο, για την ίδρυση ενός συμβουλίου κατά του ρατσισμού, αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα και τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, διατάξεις για υποθηκοφύλακες, για τις αγωγές από τον Τύπο, για υπαλληλικά, επιχειρησιακά ζητήματα του Υπουργείου Δικαιοσύνης και πολλά άλλα ζητήματα;

Εξάλλου, δεσμευθήκαμε, κυρίες και κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, να μην ξαναψηφίσουμε κανένα νομοσχέδιο που θα είχε και άσχετες διατάξεις, όταν φέρατε το τελευταίο πολυνομοσχέδιο προς ψήφιση. Παρά ταύτα, θα είμαστε θετικοί εκεί όπου πρέπει. Επομένως, εμείς δεν εξετάζουμε το παρόν νομοσχέδιο ως σχέδιο νόμου για το σύμφωνο συμβίωσης, αλλά ως ένα πολυνομοσχέδιο. Αυτό είναι για μας θέση ευθύνης.

Θα πρωτοτυπήσω και δεν θα αναφερθώ πρώτα στο σύμφωνο συμβίωσης. Εφόσον η Κυβέρνηση επέλεξε να κρύψει σαράντα επτά διατάξεις πίσω από τις διατάξεις του συμφώνου, οφείλουμε εμείς να αναδείξουμε και να ενημερώσουμε το Σώμα για το τι πραγματικά καλείται να ψηφίσει σήμερα.

Στα θέματα των αλλαγών του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας είμαστε κάθετα αντίθετοι και για λόγους ουσίας, στις περισσότερες προτεινόμενες διατάξεις, αλλά και γιατί δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτός ο κατήφορος, δηλαδή, τα δυο βασικά νομοθετήματα του ποινικού μας δικαίου να τροποποιούνται κάθε τρεις και λίγο, με κάθε νομοσχέδιο που φέρνει η Κυβέρνηση.

Σήμερα μάλιστα σκέφτεστε να καταργήσετε και άρθρο του Ποινικού Κώδικα με βουλευτική τροπολογία. Θα μιλήσουμε για τις τροπολογίες αργότερα. Αυτά, όμως, δεν είναι σοβαρά πράγματα, αλλά αντιθέτως είναι θεσμικά πολύ επικίνδυνα.

Έχετε στα συρτάρια σας σχέδια κωδικών από επιτροπές που συγκρότησε η Βουλή και τα οποία ως Υπουργού Δικαιοσύνης μου είχαν παραδοθεί στο Υπουργείο. Δεν σας κάνουν; Αλλάξτε τα, αλλά φέρτε τους κώδικες εν συνόλω να τους μελετήσουμε και όχι αυτό που κάνετε, δηλαδή να φέρνετε αποσπασματικά πέντε, έξι διατάξεις σε κάθε νομοσχέδιο του Υπουργείου σας και μετά –όπως τώρα, καλή ώρα- να διαπιστώνετε λίγους μήνες αργότερα ότι κάνετε λάθη και πρέπει να τα αλλάξετε πάλι και να τα κάνετε πάλι από την αρχή.

Κύριε Υπουργέ – αναφέρομαι και στον κ. Παρασκευόπουλο – είστε ένας ακαδημαϊκός δάσκαλος και δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνεστε πως αυτός είναι ένας επικίνδυνος δρόμος που ακολουθείτε, ένας δρόμος που οδηγεί στην απαξίωση των βασικών μας νομοθετημάτων και την υποβάθμιση τους στο επίπεδο της κοινής νομοθεσίας.

Ξεχωρίζουμε το άρθρο 20 για την κατ’ οίκον κράτηση για τις μητέρες με ανήλικα τέκνα, που ανταποκρίνεται σε ένα δίκαιο αίτημα, το οποίο οφείλει να ικανοποιηθεί άμεσα. Γι’ αυτό άλλωστε εμείς ήμασταν αυτοί που προτείναμε πρώτοι στην Επιτροπή μια πιο προωθημένη και ευνοϊκή διατύπωση από την αρχική σας, η οποία έγινε εν πολλοίς δεκτή.

Πέραν του άρθρου 20 και τα άρθρα 23, 26, 30, 31, που διορθώνουν προηγούμενα λάθη σας στο νομοθέτημα του Απριλίου του 2015, όλα τα υπόλοιπα άρθρα του τρίτου και του τέταρτου κεφαλαίου, εάν δεν γίνουν οι απαραίτητες βελτιώσεις, θα τα καταψηφίσουμε. 

Αναφέρομαι στα κεφάλαια 3 και επόμενα, δεν αναφέρομαι ακόμα στο πρώτο Κεφάλαιο για το Σύμφωνο, για το οποίο θα πω αργότερα. Θα τα καταψηφίσουμε για τους λόγους που αναφέραμε και σας καλούμε να αρθείτε στο ύψος των περιστάσεων και να φέρετε τους κώδικες στη Βουλή.

(Στο σημείο αυτό την Προεδρική Έδρα καταλαμβάνει ο Δ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. ΝΙΚΗΤΑΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ)

Για κάποια απ’ αυτά, όπως για τα άρθρα 21, 27 και 29, έχουμε σοβαρότατες νομικές ενστάσεις, τις οποίες θα αναπτύξουμε αργότερα στην κατ’ άρθρον συζήτηση. Ενδιάμεσα, όμως, υπάρχει και το άρθρο 28, το οποίο θεωρούμε απολύτως προκλητικό και η εμμονή σας σε αυτό μας προβληματίζει.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΥ: Κύριε Αθανασίου, είναι ενιαία η συνεδρίαση, επί της αρχής και επί των άρθρων.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Ναι, εντάξει. Θα τα πω στη δευτερολογία μου. Αυτό εννοώ. Στη δευτερολογία μου θα αναλύσω τα άρθρα.
Με το άρθρο 28 δίνεται η δυνατότητα στο δικαστήριο να απαλλάξει τον δράστη από την ποινή για τα αδικήματα του άρθρου 292, «Παρακώλυση Συγκοινωνιών», και 431, «Διακοπή Κυκλοφορίας», εφόσον πειστεί ότι ο δράστης τέλεσε την πράξη για προάσπιση ευρύτερου κοινωνικού συμφέροντος.

Είναι σαφές ότι πίσω από το άρθρο αυτό υποκρύπτεται μια απροκάλυπτη προσπάθειά σας να εξυπηρετήσετε τους γνωστούς προνομιακούς φιλικούς σας χώρους. Πώς μπορεί να το κρίνει αυτό ο δικαστής;

Το άρθρο αυτό είναι και νομοτεχνικά κακό. Έγινε ακόμα χειρότερο μετά την αλλαγή που φέρατε και συνεισφέρει – συγχωρείστε μου την έκφραση στην «μπαχαλοποίηση» της κοινωνικής ζωής. 

Δεν είναι δυνατόν, για να μην αμαυρωθεί το ποινικό μητρώο των πολιτικών σας φίλων, να εισάγετε στη νομοθεσία μας τέτοιες καινοφανείς διατάξεις.

Δεν βρίσκεται εδώ, όμως, το μοναδικό ανεπίτρεπτο ατόπημα του νομοσχεδίου. Στην ίδια συλλογιστική εντάσσεται και η διάταξη του άρθρου 42, που είναι μια απολύτως φωτογραφική διάταξη. Απαιτεί θράσος την εβδομάδα που οι γνωστοί-άγνωστοι των Εξαρχείων απαγόρευσαν με απειλή κατά της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας την πρόσβαση Βουλευτού μας στην περιοχή που θεωρούν βιλαέτι τους, αφού πρώτα τον χτύπησαν αγρίως, να έρχεστε εσείς σήμερα εδώ να μας ζητήσετε να ψηφίσουμε μια διάταξη που τροποποιεί διάταξη την οποία ομόφωνα, όλες οι πτέρυγες της Βουλής ψήφισαν πριν από ένα ακριβώς χρόνο.

Και μας το ζητάτε αυτό, ενώ κάνετε νομικές ακροβασίες, εξισώνοντας τη γνώμη ενός διοικητικού οργάνου όπως είναι το Συμβούλιο φυλακών – ανεξαρτήτως εάν προεδρεύει, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εισαγγελικός λειτουργός, δεν παύει να είναι διοικητικό όργανο – με τη γνώμη ενός δικαστικού οργάνου, δηλαδή του ανακριτή. 

Προβαίνετε, δηλαδή, σε μια αντισυνταγματική ρύθμιση. Γιατί άραγε; Αυτά εμείς δεν μπορούμε να τα δεχθούμε, έστω και αν λέτε ότι εάν υπάρχει διαφωνία, θα πηγαίνει σε Συμβούλιο.
Μα, τα συμβούλια επιλύουν διαφορές μόνο όταν είναι διαφορές μεταξύ δικαστικών οργάνων και όχι δικαστικού οργάνου και διοικητικού οργάνου.

Και ολοκληρώνω την τριλογία των απαράδεκτων όσο και προκλητικών ρυθμίσεων, που αποσκοπούν στο να τορπιλίσουν την προσπάθεια συναίνεσης, της συναίνεσής μας για το νομοσχέδιο, με το άρθρο 46 παράγραφος 3.

Με το άρθρο αυτό, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, επιχειρείται τροποποίηση του άρθρου 99 του Κώδικα οργανισμού δικαστηρίων. Προστίθενται νέοι ιεραρχικά ανώτεροι αρμόδιοι για την άσκηση πειθαρχικής δίωξης κατά των δικαστικών λειτουργών, αποκτούν, δηλαδή, αρμοδιότητα και οι πρόεδροι των ανωτάτων δικαστηρίων.

Πρόκειται για μια καινοφανή ρύθμιση, καθώς από συστάσεως του Κώδικα οργανισμού δικαστηρίων και κατάστασης δικαστικών λειτουργών οι πρόεδροι των ανωτάτων δικαστηρίων δεν ασκούν πειθαρχικές διώξεις στους δικαστικούς λειτουργούς. Αυτό συμβαίνει έτσι ώστε ο ασκών τη δίωξη να μην είναι και στη συνέχεια κριτής και υπεύθυνος για ζητήματα υπηρεσιακής εξέλιξης του δικαστικού λειτουργού. Δεν έχει σημασία αν υπάρχει το άρθρο 92 που δημιουργεί ένα κώλυμα για τα κατώτερα όργανα τα οποία δεν μπορούν να είναι -και θα εξηγήσω γιατί, γιατί άκουσα το επιχείρημα αυτό και απαντώ ότι μπορεί να υπάρχει εξαίρεση- αλλά έχει άλλο σκοπό.

Ο σχετικός Κώδικας ήδη – κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ακούστε για τους δικαστικούς λειτουργούς – προβλέπει πέντε αρμόδιους για να ασκούν πειθαρχικό έλεγχο και δίωξη. Πρώτος είναι ο Υπουργός Δικαιοσύνης, είναι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ο Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου που βγαίνει με κλήρωση ως προϊστάμενος του πειθαρχικού συμβουλίου, ο Πρόεδρος Εφετών και ο Εισαγγελέας Εφετών. Μας χρειάζεται και έκτος;

Πρόκειται για εξόχως αντιδημοκρατική και συγκεντρωτική ρύθμιση που πιθανότατα έχει προβλήματα αντισυνταγματικότητας, όπως είπα, αφού – προσέξτε το αυτό, έχει μεγάλη σημασία, γιατί δεν έχει γίνει αναθεώρηση στο Σύνταγμα ακόμα – η Κυβέρνηση επιλέγει τους Προέδρους των ανωτάτων δικαστηρίων. 

Όταν επιλέγει η Κυβέρνηση  – η οποιαδήποτε κυβέρνηση, δεν αναφέρομαι στην Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, και στις δικές μας Κυβερνήσεις το ίδιο γινόταν – εκ των προτέρων γνωρίζει ποιος από τους δικαστές θα είναι ο ιεραρχικά ανώτερος που θα ασκεί πειθαρχικό έλεγχο, αφού γνωρίζει ότι αυτόν που θα επιλέξει Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας, Πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου παράλληλα θα είναι και ο πειθαρχικά ελεγκτής των δικαστικών λειτουργών. 

Ενώ για τον προϊστάμενο της επιθεώρησης, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, μπορεί να επιλέγονται οι αντιπρόεδροι των δικαστηρίων από το Υπουργικό Συμβούλιο, αλλά η θέση τους, δηλαδή των προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων, γίνεται με κλήρωση. Συνεπώς, απαντώ και σε μια απορία του κ. Κόκκαλη.

Επιπλέον και λειτουργικά θα δημιουργήσει προβλήματα, καθώς θα υπάρχουν επικαλύψεις κατά την άσκηση του πειθαρχικού ελέγχου. Αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο σκοπός της ρύθμισης αυτής, εκτός από το να καθιστά πανίσχυρους τους εκάστοτε προέδρους των ανωτάτων δικαστηρίων και να αποδυναμώνει τον ρόλο των υπολοίπων θεσμικών οργάνων της αυτοδιοίκησης της δικαιοσύνης;

Έτσι δημιουργούνται όλες οι προϋποθέσεις για την ποδηγέτηση των δικαστικών λειτουργών και κάτι τέτοιο δεν μπορούμε, φυσικά, να το αποδεχτούμε, εκτός εάν επιθυμείτε την κατατρομοκράτηση των δικαστικών λειτουργών. Αρκετά έγιναν με τις προαγωγές όπου παραλείφθηκαν σαράντα επτά ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί στα τρία δικαστήρια της χώρας. Μην ελπίζετε, λοιπόν, σε υπαλληλοποίηση των δικαστικών λειτουργών, γιατί θα σταθούν και στέκονται στο ύψος των περιστάσεων και της αποστολής τους.

Αυτές, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι οι τρεις διατάξεις που θεωρούμε ότι είναι επιεικώς απαράδεκτες, προκλητικές και προσβλητικές. Στιγματίζουν το νομοσχέδιο και επ’ αυτών η Νέα Δημοκρατία ενδεχομένως, αν δεν γίνουν τροποποιήσεις, αφού συζητήσουμε, να ζητήσει και ονομαστική ψηφοφορία για τις διατάξεις αυτές τις οποίες ανέφερα. Ζητήσαμε από τον Υπουργό να τις αποσύρει. Ωστόσο, αυτές παρέμειναν και δεν μπορούν παρά να επηρεάσουν τη γενική μας στάση επί του νομοσχεδίου.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν οι διατάξεις του πέμπτου κεφαλαίου για την τροποποίηση διατάξεων περί αστικής ευθύνης του Τύπου, που και προβληματικές είναι και πρακτικά ανεφάρμοστες και στις οποίες θα αναφερθώ στη δευτερολογία μου και ενδεχομένως θα πω και λίγα στη συνέχεια.

Πάμε τώρα στο σύμφωνο συμβίωσης.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι  – και θέλω αυτό να το ακούσει όλος ο ελληνικός λαός- ξεκινήσαμε τη συζήτηση για το σύμφωνο με όλη την καλή διάθεση να εξετάσουμε με κατανόηση τις διατάξεις για την επέκταση του συμφώνου στα ομόφυλα ζευγάρια, γιατί είναι μια πραγματική κατάσταση την οποία δεν μπορεί να αγνοεί και ο νομοθέτης.
Ποιου συμφώνου, όμως; Του συμφώνου του νόμου Χατζηγάκη, δηλαδή του ν. 3917/2008. Αυτό μας ζητάει η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά και εμείς πειστήκαμε πως το ζήτημα της νομιμοποίησης της συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών είναι ένα πραγματικό ζήτημα που η πολιτεία οφείλει να αναγνωρίσει και να ρυθμίσει.

Με το νομοσχέδιο που η Κυβέρνηση έφερε εισάγεται ένα νέο σύμφωνο, που καμία σχέση δεν έχει με την υπάρχουσα χαλαρή ρύθμιση της συμβίωσης των ζευγαριών που βασιζόταν στην αυτονομία της βούλησης. Η φιλοσοφία του συμφώνου συμβίωσης αλλάζει άρδην και αυτό μετατρέπεται σε έναν κατ’ ουσία πολιτικό γάμο σε συμβολαιογράφο, καθώς ελάχιστες διαφορές θα έχουν πλέον οι δύο θεσμοί. Με το άρθρο 56, μάλιστα, οι συνάπτοντες το σύμφωνο αποκτούν ακόμη και οικογενειακή μερίδα.

Εμείς θεωρούμε ότι τους οικογενειακούς θεσμούς, όπως ορίζουν για την οικογένεια το άρθρο 21 του Συντάγματος και το άρθρο 12 της ΕΣΔΑ, πρέπει να δημιουργεί ο γάμος και όχι το σύμφωνο συμβίωσης.

Θα μου επιτρέψετε σ’ αυτό το σημείο να σας διαβάσω και τη διάταξη του άρθρου 12 της ΕΣΔΑ, την οποία μπορεί να μου πει κανείς ότι δεν έλαβε υπ’ όψιν το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ακούστε, είναι μία απόφαση η οποία είναι σεβαστή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι αποφάσεις είναι απόλυτα σωστές, γιατί εδώ έχουμε μία υπέρβαση των αρμοδιοτήτων και γίνεται μία σύγχυση μεταξύ ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής από το συνδυασμό των άρθρων 8 και 14 του συμφώνου. Ακούστε, όμως, τι λέει το 12, το οποίο είχε προτείνει η ελληνική Κυβέρνηση τότε και δεν έγινε δεκτό.

(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)

Κύριε Πρόεδρε, είναι σοβαρά τα θέματα και χρειάζομαι λίγο χρόνο ακόμα.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Νικήτας Κακλαμάνης): Συνεχίστε.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Σας διαβάζω από τη σύμβαση: «Δικαίωμα συνάψεως γάμου. Άμα τη συμπληρώσει ηλικίας γάμου, ο ανήρ και η γυνή έχουν το δικαίωμα να συνέρχωνται εις γάμον και ιδρύωσιν οικογένειαν, συμφώνως προς τους διέποντας το δικαίωμα αυτό εθνικούς νόμους». Ξεκάθαρα πράγματα.

Θα θέσω τρία ζητήματα, τα οποία έθεσα και στην Επιτροπή, τα οποία δεν λύθηκαν, γιατί δεν ήμασταν αντίθετοι – και το τονίζω αυτό – να αναγνωριστεί ως μία πραγματική κατάσταση το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφύλων. Αλλά μέχρι εκεί, όχι τα ζητήματα τα οποία θα θίξω. Και αυτά τα ζητήματα είναι το ζήτημα του γάμου, της υιοθεσίας και της ιθαγένειας.

Για να γίνει αντιληπτό, θα μου επιτρέψετε να σας εξηγήσω γιατί απ’ αυτά τα ζητήματα το μεν ένα, το ζήτημα του γάμου, είναι ανοιχτό, το δε άλλο ρυθμίζεται.

(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)

Κύριε Πρόεδρε, εάν χρειαστεί, δεν θα κάνω δευτερολογία.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Νικήτας Κακλαμάνης): Κοιτάξτε, όπως όλοι είχαν ανοχή, μπορείτε να συνεχίσετε. Θα έχετε τρία λεπτά ακόμη, όπως όλοι είχαν.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το πρώτο θέμα είναι ο γάμος, εάν οι διατάξεις ψηφιστούν ως έχουν. Διότι τι έχει κάνει το νομοσχέδιο; Πήρε τις διατάξεις του συμφώνου της ετερόφυλης σχέσης και τις έφερε σχεδόν ατόφιες στο σύμφωνο της ομόφυλης σχέσης – δηλαδή, μόνο το άρθρο 1 μιλά για ομόφυλη σχέση – αλλά αυτές ρύθμιζαν την ετερόφυλη σχέση, δεν μπορούν να ρυθμίσουν την ομόφυλη σχέση. Θα έπρεπε, λοιπόν, να γίνει διαφορετικά.

Εάν, λοιπόν, οι διατάξεις ψηφιστούν ως έχουν, στο εγγύς μέλλον ανοίγει ο δρόμος και για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών κόντρα στις επιταγές του άρθρου 21 του Συντάγματος και του άρθρου 12 της ΕΣΔΑ που σας διάβασα.

Πώς προκύπτει αυτό; Θα σας διαβάσω τις διατάξεις. Άρθρο 5 παράγραφος 1: «Στις προσωπικές σχέσεις των μερών του συμφώνου μεταξύ τους εφαρμόζονται οι διατάξεις για τις σχέσεις των συζύγων από τον γάμο» – αναλόγως εφαρμόζονται – «και στις μη προσωπικές σχέσεις των μερών μεταξύ τους εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις για τις σχέσεις των συζύγων από τον γάμο» κ.ο.κ.

Λύση του συμφώνου. Το σύμφωνο συμβίωσης λύεται και υπάρχουν εδάφια α΄ και β΄. Τα είχε και ο νόμος Χατζηγάκη, αλλά είχε ετερόφυλη σχέση. Στο γ΄ εδάφιο λέει ότι «λύεται αυτοδικαίως, αν συναφθεί γάμος μεταξύ των μερών». Προσέξτε, όχι μεταξύ των ετερόφυλων μερών αλλά όλων των μερών.

Έρχομαι στη διάταξη του άρθρου 8: «Ως προς το κληρονομικό δικαίωμα των μερών του συμφώνου, εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις του Αστικού Κώδικα που αφορούν τους συζύγους».
Ο νόμος Χατζηγάκη είχε μία κλιμάκωση. Για τους νομικούς το λέω. Όταν εκαλείτο στην πρώτη τάξη στην εξ αδιαθέτου διαδοχή η σύζυγος με παιδιά, είχε μία πάγια διάταξη ο νόμος και έλεγε 1/4 η σύζυγος, 3/4 τα παιδιά και κ.ο.κ.
  
Αυτό δεν τηρήθηκε. Και εκεί ακόμα, παρόλο που ήταν ετερόφυλη σχέση, έχει μία κλιμάκωση ο νόμος Χατζηγάκη. Εδώ δεν υπάρχει. Εξομοιώνει πλήρως, ενώ εκεί έκανε διαφοροποίηση, καίτοι είχαμε ετερόφυλη σχέση. Κύριε Κόκκαλη, νομίζω ότι κάτι υπαινιχθήκατε κι εσείς. Δέστε το άρθρο 1820 του Αστικού Κώδικα.

Άρθρα 11 και 12. Τα ίδια είναι, να μην σας κουράζω. Το άρθρο 12, το τροποποίησε ο κύριος Υπουργός και είπε ότι αφορά τις αξιώσεις. Μα, οι αξιώσεις μεταξύ δύο μερών ή και τρίτων είναι αστικές αξιώσεις. Είναι αξίωση αποζημιώσεως, χρηματικών ικανοποιήσεων, διατροφών κ.λπ. και αξιώσεις κατά τρίτων, δηλαδή και κατά του δημοσίου για επιδόματα, ενδεχομένως συντάξεις και άλλα θέματα. Όχι ότι αν γίνει το σύμφωνο, εγώ θα ήμουν αντίθετος – εξηγούμεθα – στο να έχει κάποια απολαβή, αφού ζουν – είναι μία πραγματικότητα – για σύνταξη, ασφαλιστικά, αλλά δεν βοήθησε. Αντίθετα, αντλείτε επιχείρημα ανάποδο, γιατί άλλο ζητούσατε και άλλο πετύχατε.

Για να δούμε τώρα και την εισηγητική έκθεση, μήπως κάνω κάποιο λάθος και δεν έχουμε τις διατάξεις έτσι. Τι μας λέει, λοιπόν, η εισηγητική έκθεση  – είναι του Υπουργού – στις σελίδες 3 και 4; Στη σελίδα 3 λέει ότι αποκτούν τα μέρη αυτά ένα καθεστώς παρόμοιο με αυτό του γάμου. Αφορά τα δικαιώματα που σχετίζονται με τη φορολογία, την ασφάλεια, τα επιδόματα κ.λπ. Τα ίδια αναφέρονται και στη σελίδα 4.

Στη σελίδα 8 γίνεται πιο σαφές. Λέει – ακούστε «στο άρθρο 8 τα μέρη του συμφώνου εξομοιώνονται απόλυτα με τους συζύγους ως προς το μεταξύ τους κληρονομικό δικαίωμα με μόνη την εξαίρεση που αφορά τη νόμιμο μοίρα». Αλλά ποιος θα παραιτηθεί από τη νόμιμη μοίρα; Θα είναι κανείς χαζός που θα παραιτηθεί; Τα ίδια γίνονται και στις αναλύσεις του άρθρου 12 στη σελίδα 9.

Άρα, από εδώ, κυρίες και κύριοι, αφήνετε ανοικτό το θέμα του γάμου. Δεν ρυθμίζεται ρητά, το ομολογώ, το λέω, δεν μπορώ να πω ότι βγαίνει απευθείας. Ο Υπουργός, βέβαια, έκανε μία δήλωση και έλεγε «όχι, ούτε έφεση ούτε αυτά», αλλά τα δικαστήρια, όπως ξέρετε, δεν δικάζουν σύμφωνα με τις δηλώσεις των Υπουργών αλλά με τις κείμενες διατάξεις.

Πάμε τώρα στο θέμα της υιοθεσίας. 

Ζήτησα από τον Υπουργό στο άρθρο 5 που λέει για προσωπικές σχέσεις των μερών, να πει ποιες διατάξεις θέλει να εφαρμόσει. Πείτε τις, λέω, περιοριστικά. Δεν το έκανε ο κύριος Υπουργός. Όμως, ακούστε τώρα τι γίνεται με την υιοθεσία. Είναι το δέκατο τρίτο κεφάλαιο του Ποινικού Κώδικα.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Νικήτας Κακλαμάνης): Όμως, κύριε Υπουργέ, θα πρέπει με αυτό να κλείσετε, γιατί, όπως είδατε, σας έχω δώσει πέντε λεπτά.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Θα παραιτηθεί ο κ. Βεσυρόπουλος. Λέει ότι θα μου δώσει τον χρόνο του.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Νικήτας Κακλαμάνης): Δεν γίνεται έτσι. Θα εξηγήσω μετά. Δεν γίνεται αυτό, με το ποιος θα παραιτηθεί.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Εντάξει, κύριε Πρόεδρε. Κάνω κι εγώ ένα λογοπαίγνιο. Όμως, τελειώνω,
Ακούστε αυτά, γιατί είναι πολύ σοβαρά. Το άρθρο 1545 του Αστικού Κώδικα – είναι το δέκατο τρίτο κεφάλαιο – το οποίο δεν βλάπτεται, μένει ακέραιο. «Δεν επιτρέπεται να υιοθετηθεί το ίδιο πρόσωπο ταυτόχρονα από περισσότερους, εκτός αν αυτοί είναι σύζυγοι». Μα, έτσι πήγε με το σύμφωνο. Με αυτά που ανέλυσα προηγουμένως ταυτίζεται η σχέση του συμφώνου των ζευγαριών με τους συζύγους. 
Άρα, ποιο δικαστήριο θα πει ότι δεν εφαρμόζεται; Και αν το πουν τα ελληνικά δικαστήρια, τι θα πει το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με το ίδιο σκεπτικό που έφερε στην υπόθεση Βαλλιανάτου; Και βεβαίως, είναι και άλλα – όχι μονάχα του άρθρου 1545 – που δεν εθίχθησαν.

Πάμε τώρα στο θέμα της ιθαγένειας, γιατί ακούγονται διάφορα. Έχω πει κατ’ επανάληψη ότι πρέπει να υπάρχει μία εποπτεία του δικαίου, όταν νομοθετούμε. Για να δούμε, μπορεί να αποκτήσει ιθαγένεια κάποιος ο οποίος έχει μία ομόφυλη σχέση;

Η κτήση της ιθαγένειας, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, γίνεται με πάρα πολλούς τρόπους. Είναι περίπου δεκατρείς. Ένα από αυτούς λέγεται πολιτογράφηση. Παλιά υπήρχε και ο γάμος. Έχει καταργηθεί με τον Κώδικα Ιθαγένειας.

Πάμε στην πολιτογράφηση. Στην πολιτογράφηση ο αλλοδαπός που συνέρχεται με ημεδαπό αποκτά την ιθαγένεια, εάν περάσουν τρία χρόνια από το σύναψη του γάμου ή του συμφώνου, σύμφωνα με το άρθρο 5 του ν. 3284/2004, όπως ισχύει τώρα. Την αποκτά αυτοδικαίως, έτσι λέει, όμως έχει μία προϋπόθεση: Ότι θα ζει νόμιμα στη χώρα. Ναι, θα πει κανείς, αλλά τρία χρόνια τι θα κάνουμε; Πρέπει τώρα να ανατρέξουμε στον Μεταναστευτικό Κώδικα.

Στο άρθρο 70, στις διατάξεις για τη συνένωση των οικογενειών αναφέρεται ρητά ότι για λόγους ανθρωπιστικούς ή εξαιρετικούς μπορεί η οικογένεια να ζει μαζί. Συνεπώς, στην τριετία παίρνει άδεια παραμονής στη χώρα, νομιμοποιείται, δηλαδή μένει νόμιμα στη χώρα και στη συνέχεια αποκτά την ελληνική ιθαγένεια.

Αυτά είναι ζητήματα, τα οποία πρέπει να λυθούν, πριν πάρει θέση η Νέα Δημοκρατία επί της αρχής. Αν μπορεί, να τα λύσει ο Υπουργός.
Επιμείναμε, λοιπόν, στα ζητήματα αυτά που ρυθμίζουν τη συμβίωση. Για εμάς, δυστυχώς, το ζήτημα δεν έχει κλείσει, γιατί ακόμα κι αν γίνει αποδεκτό το νέο άρθρο 12, υπάρχει το άρθρο 5 και αυτά τα οποία ανέλυσα.

Αυτά τα τρία ζητήματα είναι «κόκκινη γραμμή». Αρκούσε μία ρητή διάταξη που να επιλύει το ζήτημα, η οποία δεν έγινε – και δεν ξέρω γιατί δεν έγινε. Αυτή η διάταξη δεν ήρθε ποτέ. Κι όσο κι αν θέλουμε να πιστέψουμε τον Υπουργό που μας λέει ότι το νομοσχέδιο δεν αφορά τη νομοθεσία, τα δικαστήρια θα ερμηνεύσουν το νόμο και όχι τις δηλώσεις του Υπουργού.

Η Νέα Δημοκρατία, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι -και σας το λέω με ειλικρίνεια και το ξέρουν όλοι όσοι ήταν εκεί- προσήλθε στην Επιτροπή με συναινετική διάθεση. Μπορεί να το βεβαιώσουν όλοι οι Βουλευτές που είναι εδώ. 

Επιφυλαχτήκαμε να πάρουμε θέση και είπαμε ότι θα μπορούσαμε υπό προϋποθέσεις να ψηφίσουμε το νομοσχέδιο. Ποιες ήταν αυτές οι προϋποθέσεις; Τις ανέφερα πριν από λίγο. Καμία από αυτές δεν τηρήθηκε.

Εμείς έχουμε πει ότι υπάρχει μια πραγματική κατάσταση και μία απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, του οποίου είμαστε μέλος, αλλά πάμε μέχρι εκεί που είπε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Γιατί τα άλλα ζητήματα τα αφήνει στον εθνικό νομοθέτη. Μην μου πει κανείς ότι τα είπε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Νικήτας Κακλαμάνης): Κύριε Αθανασίου, σας παρακαλώ, κλείστε.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Τελείωσα, κύριε Πρόεδρε.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Νικήτας Κακλαμάνης): Ναι, κλείστε, αμέσως, όμως, σας παρακαλώ.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Ναι κύριε Πρόεδρε. κλείνω. Το κλείσιμο είναι και πολυσήμαντο, αλλά κλείνω τώρα.
Δεν επιθυμούσαμε να το καταψηφίσουμε επί της αρχής, αλλά αντιλαμβάνεστε ότι περιμένουμε μια διόρθωση, για να δούμε τι θα γίνει.

Τώρα για τα άλλα, θα μιλήσω στην δευτερολογία. Ένα θέλω να πω. Είδα την τροπολογία για το άρθρο 347. Επειδή είναι και ο έγκριτος νομικός εδώ, ο Δημήτρης ο Παπαγγελόπουλος, πρέπει να πω το εξής:
Ακούστε να δείτε, κύριε Υπουργέ, το άρθρο 347 που αφορά την παρά φύση ασέλγεια, θέλετε να το καταργήσετε, γιατί λέτε ότι απορροφάται. Είναι λάθος. Εδώ, με συγχωρείτε, έχουμε πραγματική συρροή των αντικειμένων, όσον αφορά το πρώτο εδάφιο. Είναι το άρθρο 347, κύριε Παπαγγελόπουλε, σας παρακαλώ να το εξηγήσετε.
Το δεύτερο που αφορά τους ανηλίκους ενδεχομένως…

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Νικήτας Κακλαμάνης): Κύριε Υπουργέ, με συγχωρείτε! Με έχετε φέρει σε πολύ δύσκολη θέση. Παρακαλώ να τελειώσετε!

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Ακούστε, είναι βασικά αυτά.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Νικήτας Κακλαμάνης): Ναι, με συγχωρείτε. Τελειώστε.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Λοιπόν, τελείωσα. Στο δεύτερο μπορεί να έχουμε φαινόμενη συρροή, αλλά στο πρώτο έχουμε πραγματική συρροή.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ευχαριστώ πολύ.

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας)