ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

Η ευτυχία είναι μια ιδιότητα του νου


Ευτυχία σημαίνει πνευματική γαλήνη. Ωστόσο η πνευματική γαλήνη δεν έρχεται ούτε με τον πλούτο ούτε με τη δόξα ούτε με τη δύναμη. Αποδεδειγμένα, ακόμη και ο πλούσιος και ο εν ζωή τιμημένος και ο δυνατός δεν είναι απαλλαγμένοι από το άγχος και το φόβο μήπως χάσουν αυτά που έχουν. Ούτε είναι απαλλαγμένοι από τη δυσαρέσκεια και τη ζήλια επειδή κάποιοι άλλοι έχουν περισσότερα πλούτη και δεν μπορούν να τους φτάσουν, όσο κι αν πασχίζουν.

Σύμφωνα με τους Κυνικούς φιλοσόφους, προϋποθέσεις της ευτυχίας είναι η αυτάρκεια και η αρετή, της οποίας το θεμέλιο είναι η αγάπη. Και επειδή το να λάβει κανείς αγάπη από τους άλλους δεν εξαρτάται απ' αυτόν, διότι πολύ συχνά ακόμη κι αν προσφέρει αγάπη εισπράττει αχαριστία, στην αυτάρκεια συμπεριλαμβάνεται  και η παραίτηση από κάθε προσμονή ανταπόδοσης ή ευγνωμοσύνης για την αγάπη που προσφέρει κάποιος.

«Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό» λέει η σοφή παροιμία. Με άλλα λόγια, πρόσφερε αγάπη και μην περιμένεις τίποτα, διότι θα απογοητευτείς και θα πληγωθείς. Είναι δύσκολο βέβαια να μην απογοητεύεται και να μην θλίβεται κανείς από την αχαριστία εκείνων τους οποίους ευεργέτησε. Ακόμη και ο Ιησούς φαίνεται να είχε πληγωθεί με την αχαριστία αυτών που θεράπευε. Σε μια περίπτωση όπου ο Ιησούς καθάρισε δέκα λεπρούς, εξέφρασε το παράπονο ότι μόνο ο ένας επέστρεψε για να τον ευχαριστήσει, ο οποίος μάλιστα ήταν αλλογενής. (Κατά Λουκά ΙΖ: 17-18)

Τι πρέπει, όμως, να κάνει κανείς για να μην εισπράττει αχαριστία και απογοητεύεται, υπονομεύοντας έτσι την ευτυχία του; Να πάψει ν' αγαπάει; Όχι βέβαια! Η αγάπη είναι ανάγκη της ίδιας της ψυχής, είναι το οξυγόνο της. Αν κλειστεί κανείς στον εαυτό του από τον φόβο μήπως πληγωθεί, θα στερήσει την ψυχή του από το οξυγόνο της και τότε η ευτυχία, την οποία προσπαθούσε να περιφρουρήσει, θα γίνει άπιαστο όνειρο. Θα πρέπει, λοιπόν, να εξασκηθεί ώστε να μην περιμένει τίποτα σε αντάλλαγμα εκείνων που προσφέρει.

Πώς γίνεται αυτή η εξάσκηση; Με την αυτοκριτική και την αυτογνωσία. Θα αναλογιστεί πόσες φορές ο ίδιος υπήρξε αγνώμων και αχάριστος προς εκείνους που τον ευεργέτησαν, κι αυτό θα τον βοηθήσει να μην περιμένει ανταλλάγματα γι' αυτά που προσφέρει.  Κι αν δεν βρίσκει κανείς μέσα του ίχνη αχαριστίας προς συνανθρώπους που τον ευεργέτησαν - σπάνιο - ασφαλώς θα βρει αχαριστία προς τον Θεό, το Δημιουργό του.

Πόσες φορές ευγνωμονούμε το Θεό γι' αυτό που είμαστε, για τη ζωή, για το φως του ήλιου και την ομορφιά της φύσης γύρω μας; Πόσες φορές ευχαριστούμε το Θεό για την πληθώρα των φρούτων, των λαχανικών και των καρπών της γης που απολαμβάνουμε; Σπάνια; Ποτέ;
Τι να πει λοιπόν ο Θεός για την αχαριστία μας; Κι όχι μόνο δεν τον ευχαριστούμε αλλά γκρινιάζουμε γιατί μας λείπει το άλφα ή το βήτα υλικό αγαθό που έχει ο γείτονας...

Βέβαια η επιθυμία όλο και περισσότερων υλικών αγαθών, όταν έχουμε εκπληρώσει τις στοιχειώδεις ανάγκες μας, είναι μια ακόμη πηγή δυστυχίας. Οι επιθυμίες είναι σαν τα κύματα της θάλασσας: δεν έχουν τέλος. Οι περισσότερες επιθυμίες και πράξεις της ημέρας είναι εστιασμένες στην ικανοποίηση της μιας επιθυμίας μετά την άλλη, συνήθως με στόχο την ικανοποίηση του εαυτού ώστε να νιώσει την πολυπόθητη ευτυχία.

Ωστόσο, μόνο όταν ο άνθρωπος αντιληφθεί ότι ο υλικός κόσμος είναι απλά η αρένα της αρετής και το γυμναστήριο του πνεύματος, θα τον χρησιμοποιήσει γι' αυτόν τον σκοπό και οι επιθυμίες του θα εναρμονιστούν αναλόγως. Μόνο τότε οι επιθυμίες του δεν θα είναι πηγή δυστυχίας για τον ίδιο αλλά εργαλεία για την ανάπτυξη του πνεύματός του και για θετική προσφορά - με λόγια, πράξεις και το ζωντανό παράδειγμα - στους συνανθρώπους γύρω του.

Αλλά ακόμη κι αυτές οι πνευματικές επιθυμίες είναι δυνατό να αγχώσουν κάποιον όταν γίνονται έμμονη ιδέα και καταλήγουν σε προσκόλληση. Απορρίπτοντας κανείς το ενδιαφέρον για τα εγκόσμια δεν πρέπει να τον οδηγήσει σε υπέρμετρη προσκόλληση στα πνευματικά. Παν μέτρον άριστον, έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Όσο κι αν θέλουν κάποιοι εραστές της αγιοσύνης να αρνηθούν την ύλη, δεν θα τα καταφέρουν χωρίς να υπονομεύσουν την ίδια την πνευματικότητά τους.  Το πνεύμα μας ζει μέσα σε υλικό σώμα, κι αυτό έχει τις απαιτήσεις του.