ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

Κίβδηλη ήταν και η ελπίδα, τελειώσαμε...

Νὰ νοιώθω κανονικὸς ἄνθρωπος…
Νὰ νοιώθω κανονικὸς ἄνθρωπος...Στην Αριστοτέλους το πρωί συνάντησα ένα παλιό γνωστό, που είχα να τον δω καιρό. Τον ήξερα μαγαζάτορα, με είδη προικός, τώρα, καθισμένος στο πεζούλι ενός κτιρίου, πουλούσε χαρτομάντηλα ή μάλλον επαιτούσε με κάλυψη τα χαρτομάντηλα. 

Ομολογώ πως δεν τον γνώρισα, σαν να είχαν περάσει πενήντα χρόνια από επάνω του, ένα ερείπιο. Με φώναξε, από ό,τι κατάλαβα, είχε ανάγκη να μιλήσει με κάποιον από τα παλιά. Πλησίασα, καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια να κρύψω τα δυσάρεστα συναισθήματα που με κυρίευσαν, κυρίως τον οίκτο, κάθισα δίπλα του, δήθεν με άνεση.

-Καλημέρα Γιάννη.

-Γεια σου.
…………………………………..
………………………………..
-Πήγα στην γιατρό μου, πιο κάτω.

-Α, εγώ, έχω όλους τους γιατρούς δικούς μου.

-Πώς γίνεται αυτό;

-Κοιμάμαι στο Ιπποκράτειο, σε μια αίθουσα αναμονής, τηλεόραση μπορεί να μην έχουμε, αλλά έχουμε καλή παρέα, δεν φαντάζεσαι πόσοι είμαστε! 

– Τουλάχιστον προσωρινά, είναι μια λύση.

-Αχαχααα, το προσωρινά μου άρεσε. Δεν είδες κι η αριστερά πόσο μας νοιάζεται; Όλοι μας βλέπουν σαν βάρος, καμμένα χαρτιά.

-Κάπου θα ξεσπάσει όλο αυτό, μην χάνεις την ελπίδα σου μόνο.

-Άσε με βρε Σάνια, κίβδηλη ήταν κι αυτή, τελειώσαμε! 
Εύκολα να ελπίζεις μέσα από την ασφάλεια του σπιτιού σου, ρώτα κι εμένα! 
Κοιμάμαι, να είναι καλά οι άνθρωποι που κάνουν τα στραβά μάτια και τρέμει το φυλλοκάρδι μου μην γίνει κάποια έφοδος και την πληρώσουν οι εργαζόμενοι αλλά κι εγώ βρεθώ στον δρόμο. 
Τρώω μόνον βράδυ, αν περισσέψουν μερίδες, σκέψου κάτι, χορταίνω, επειδή κάποιος πέθανε κι έμεινε το φαΐ του! Ο θάνατός σου η ζωή μου, κυριολεκτικά, όμως. 
Κάπου – κάπου, μέχρι και μπάνιο μ΄αφήνουν να κάνω, από οίκτο ή επειδή είναι νοσοκομείο κι η βρωμιά επικίνδυνη για ασθενείς και προσωπικό. 
Τέλειωσα, φινίτο, καπούτ, πώς το λένε! 
Και δεν έχω, ο πούστης, το θάρρος να δώσω ένα τέρμα ολοκληρωτικό. 
Είμαι για λύπηση τελικά.
Τον άφησα να ξεσπάσει, μεταξύ μας, δεν ήξερα και τι να πω. Του πρότεινα να πιούμε έναν καφέ απέναντι, αρνήθηκε, του ζήτησα ν΄αγοράσω από τα χαρτομάντηλά του, αρνήθηκε επίσης. Προσπάθησα να του αφήσω στο χέρι, με πρόφαση πως τον χαιρετούσα ένα πεντάευρο, μόνον που δεν μου το πέταξε στα μούτρα.

-Άκου, από εσένα ένα μόνον πράγμα θέλω. Να περνάς όποτε σε φέρνει ο δρόμος, να κάθεσαι δίπλα μου στο πεζούλι, όπως σήμερα και να τα λέμε, να νοιώθω κανονικός άνθρωπος… 


(Από το χρονολόγιο της Niki Vikou)
Αντί καλημέρας, μιας και η ομορφότερη ευχή ξεστομίζεται πια μηχανικά ή από συνήθεια…………………….