ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

Τα άθλια χατζατζαριλίκια του Κατρούγκαλου περί το Ασφαλιστικό

ΝΤΟΡΙΑΝ (ΓΕΡΝΑΕΙ) ΓΚΡΕΥ (ΞΕΦΤΙΖΕΙ)


Του ΣΤΑΘΗ*
Βάστα, Λεβέντη! Για τον κ. Κατρούγκαλο δεν ανησυχώ, αντέχει! (Το ερώτημα, αν πρέπει να κόψουμε 15 cm απ’ το χέρι του παππού, αποδεικνύεται πιο σύνθετο! Ισως θα πρέπει να κόψουμε 25 cm! Ας πάρουμε λοιπόν την απόφαση μέσα Φλεβάρη, ως τότε: α) μπορεί να συνηθίσει στην ιδέα ο παππούς, β) «δεν θα μπορεί να κάνει αλλιώς» ο δήμιος και γ) δυο – τρεις αμφιταλαντευόμενοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη, δεν θα αμφιταλαντεύονται τον Φλεβάρη («θέσεις του Οκτώβρη» Λένιν).
Καλημέρα σας!
Κάθε μέρα περιμένω πώς και πώς να κάνει κάτι θετικό αυτή η κυβέρνηση για να το επικροτήσω. Πλην όμως κάθε μέρα σε κάθε τομέα επισυμβαίνει και κάποια πατάτα που με βυθίζει στην άγρια εμπάθεια. 
Προσπαθώ για παράδειγμα να εκλάβω τα άθλια χατζατζαριλίκια περί το Ασφαλιστικό ως μια απόπειρα να εφεύρουν οι Ελληνες (πάλι οι Ελληνες, ποιοι άλλοι από τους Ελληνες) το φάρμακο της μακροζωίας. Διότι αν είναι να πάρεις σύνταξη στα 105, γιατί να μη ζήσεις ως τα 107!
Επίσης είναι το πρωθύστερον των πραγμάτων. Εκεί που λες ότι καθάρισες με το κόκκινο δάνειο που σε πνίγει, τσούπ, διαπιστώνεις ότι στην είχαν στημένη. Είτε με κάτι «ψιλά γράμματα» (που ανοίγουν τον δρόμο στα αρπακτικά funds), είτε με κάποιο κριτήριο που αίφνης ανεφύη (διότι δεν το είχαν σκεφθεί τον Σεπτέμβρη, αλλά το σκέφτηκαν τον Δεκέμβρη), είτε διότι πολύ απλά το κράτος θα αλλάξει μονομερώς συμφωνίες που είχε κάνει μαζί σου (όπως το επιτόκιο για τις 100 δόσεις). 
Με έναν λόγο, ο φόνος θα γίνει ή μάλλον η εκτέλεση, το ερώτημα είναι αν θα συμβεί δια τουφεκισμού, γκιλοτίνας ή αγχόνης. Ακριβώς επ’ αυτού είναι αναγκασμένος να πάρει σκληρές αποφάσεις ο κ. Τρύφων. (Διότι ο κ. Σταθάκης, φερ’ ειπείν, είναι αμελής και ξεχασιάρης. Ανθρωπος που ξεχνάει δώθε κείθε τα εκατομμύρια που διαθέτει, δεν διαθέτει τη συναίσθηση που χρειάζεται για να διαχειρισθεί το κόκκινο δάνειο του Μήτσου. Δεν έχει συναίσθηση των μεγεθών – ο κ. Σταθάκης, όχι ο Μήτσος!) 
Ο Μήτσος, όταν του φεύγει το κλαπέτο, έχει απόλυτη συναίσθηση μεγέθους – φτερό στον άνεμο ο Μήτσος! Και φυσάει πολύ! Ένα προαπαιτούμενο την ημέρα πέφτει στο κεφάλι του κάθε Μήτσου. 
Και τα παιδία παίζει! Τουΐτ ο κ. Τσίπρας, σεισμογραφικό η Τουρκία. Κρουαζιέρα στο Αιγαίο οι νευρικοί γείτονες. Είναι στριμωγμένη από παντού η Τουρκία, κάνει, ως συνήθως, εξαγωγή κρίσης στο Αιγαίο, και αντί η κυβέρνηση να ξεσηκώσει τον κόσμο στην Ε.Ε., το ΝΑΤΟ και τον ΟΗΕ, έχει κηρύξει σιγή τουΐτ! Ακρα του τάφου σιγή, να καλμάρουμε τα ψάρια.
Για αυτό σας λέω! Περιμένω πώς και πώς κάθε μέρα κάτι καλό για να το επικροτήσω και μου ‘ρχεται η μια κροτίδα στο κεφάλι μετά την άλλη. Ξέρετε τι μπινελίκια θα φάνε οι γεωργοί, επειδή κινδυνεύουν να τους φάνε εργαλεία και γη, τα αρπακτικά funds; Τσιφλικάδες και κουλάκοι θα βγουν οι μισοί και οι άλλοι μισοί κολίγοι που τα έφαγαν μαζί τους. 
Διασύρεται η Αριστερά. Μπροστά στα μάτια του λαού, της κοινωνίας, διασύρεται η Αριστερά. Και γίνεται σαν το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ. Γερνάει, απότομα και γρήγορα, καταρρέει ο μύθος μας – δεν υπάρχει μεγαλύτερη ζημιά απ’ αυτήν.
Εκτός απ’ τη ζημιά που κάνουμε στην πατρίδα απ’ όταν γονατίσαμε και προσκυνήσαμε το «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς».
Βαθειά παρακμή. Κάτι σαν η κυρία Ραχήλ Μακρή να σου βάζει στο στόμα τα λόγια της – πικρά και θεόπικρα…
 *Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2015