ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

Μέρα με τη μέρα πεθαίνουμε σαν λαός - αυτοκτονούμε...

Αν δεν απαλλαγούμε από την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς άσπρη μέρα δεν θα δούμε...


"Τόσα χρόνια την ταΐζαμε και τώρα έχει γίνει ασήκωτη"

Σκεφτόμουν, έστω και ετεροχρονισμένα, να πω κάποιες "ευχές" στους αναγνώστες του ΚΟ, για το νέο έτος, αλλά όλο το ανέβαλα, και τελικά, αυτό που βγαίνει είναι κάποιες εντελώς ανάκατες και μπουρδουκλωμένες σκέψεις. (Τουλάχιστον είναι σκέψεις).

Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι καλός στα «χρόνια πολλά», «καλή χρονιά» και τα λοιπά. Σπανιότατα δε να στείλω καμία ευχή μέσω διαδικτύου. Δεν είμαι γενικά, πολύ των ευχών. Με τις ευχές δεν γίνεται τίποτα. Αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει έμφυτη η ελπίδα στον άνθρωπο ότι «δεν μπορεί, θα πάει καλύτερα η χρονιά» ή «ίσως πάει καλύτερα η χρονιά» ή «μακάρι να πάει καλύτερα η χρονιά».

Οι Έλληνες όμως, λέει, είναι απογοητευμένοι. Οι πιο απογοητευμένοι της Ευρώπης. Έτσι μας λένε οι έρευνες που δημοσιεύονται κατά καιρούς και μάλιστα σε συστημικά έντυπα. Φυσικά, η αιτία της απογοήτευσης αυτής επικεντρώνεται αποκλειστικά σε οικονομικής φύσεως ζητήματα. Μισθοί, συντάξεις, ένφια, «τι θα γίνει;», «που πάμε;»κλπ. Για αυτό ο σύγχρονος Έλληνας δηλώνει «απογοητευμένος» με την κυβέρνηση Σανέλ. Άλλα περίμενε, αλλά «προδόθηκε». Τραγικό. Ένας συνηθισμένος ‘homo economicus’ στα όρια της κατάθλιψης.

Δεν υποτιμώ το θέμα το οικονομικό, ως σημαντικό παράγοντα επιβάρυνσης της ψυχικής μας υγείας. Άλλωστε, στο ίδιο καζάνι βράζουμε όλοι. Αλλά...

Την ίδια ώρα πεθαίνουμε σαν λαός μέρα με την μέρα. 
Πεθαίνουμε πολιτιστικά και βιολογικά. 
Για την ακρίβεια αυτοκτονούμε.
Ελάχιστοι ενδιαφέρονται.
Το αν θα σβήσουμε, τελικά, θα οφείλεται σε εμάς. Ή τουλάχιστον στην συντριπτική πλειοψηφία των εμάς.

Σαν λαός είμαστε παραπονιάρης. Πάντα κάποιος υπάρχει να τα βάλουμε μαζί του. Να του τα φορτώσουμε. Να τον μουντζώσουμε. Και από την άλλη περιμένουμε κάποιον να μας «σώσει». Μέχρι να μας βυθίσει κι εκείνος ακόμα πιο βαθιά στα τάρταρα. Και μετά πάλι από την αρχή. Είτε ψάχνουμε για άλλον «σωτήρα», είτε συγχωρούμε αυτόν που μας έστειλε στα τάρταρα και τον ξαναεμπιστευόμαστε.

Υπάρχουν κι εκείνοι που λένε «έλα μωρέ, όλοι ίδιοι είναι» και «εμένα δεν με νοιάζει τίποτα». Δηλώνουν με καύχηση ότι δεν ψηφίζουν κανέναν, πετάνε καμιά βρισιά και τελειώνουν. Ή έτσι νομίζουν. Με αυτά και με αυτά βαδίζουμε με πιο γοργά βήματα στον βιολογικό μας θάνατο.


- "Λες να μας πιστέψουν ότι είμαστε αριστεροί επαναστάτες;" - "Εμ, το κόκκινο χαλί τι το βάλαμε;" 
- "Δεν είναι κόκκινο. Ροζ μου φαίνεται". - "Το ίδιο είναι.."

Οι Έλληνες γερνάνε.
Οι Έλληνες ξεχνάνε.
Οι Έλληνες σηκώνονται και φεύγουν από την πατρίδα.
Οι Έλληνες πάνε και ψηφίζουν τα πολιτικά ζόμπι για «κάτι καλύτερο».
Τους ρίχνουν στο τάφο ζωντανούς και φιλάνε το χέρι του νεκροθάφτη τους.
Τους δουλεύουν, τους πουλάνε παραμύθια και το χαίρονται.
Τους παρουσιάζονται χωρίς γραβάτες, τους πετάνε και κανά «αριστερό» τσιτάτο και τους βλέπουν ως «Τσε».
Βλέπουν τις Σίες και τις Τασίες και δεν τους πιάνει εμετός (για τις δηλώσεις τους).
Τους κατακλέβουν και το λένε «δημοκρατία».
Εξασκούν πάνω τους την πιο αισχρή προπαγάνδα και δεν αντιδρούν καθόλου.
Δεν εμπιστεύονται, λέει, την τηλεόραση, αλλά στρογγυλοκάθονται μπροστά της σαν χαχόλοι.
Δεν εμπιστεύονται, λέει, τους δημοσιογράφους, αλλά άμα τους ρωτήσεις, η άποψή τους είναι ίδια και απαράλλαχτη με εκείνων.
Τους προσβάλλουν την μνήμη, τους αλλοιώνουν την ιστορία, τους τσαλαπάτανε την θρησκεία και το λένε «πρόοδο».
Τους φλομώνουν στα τουρκοσήριαλ και στις μαντήλες και παίρνουν πόζα μπροστά στην τιβί.
Βλέπουν τις ορδές των εισβολέων και τους πιάνει ο «ανθρωπισμός».
Οι ιαχές «αλλαχακμπάρ» έφτασαν ήδη στις πόρτες τους και τους πιάνει ο «χριστιανισμός». Γίνανε πάλι ραγιάδες και το λένε «ανεκτικότητα».
Γίνανε γενίτσαροι και το λένε «αντιφασισμό».

Κλαυσίγελως.

Παιδεία στην υπηρεσία ενός άγριου ανθελληνισμού και αποχριστιανισμού, ανελέητη κατήχηση της νεολαίας στο δόγμα του πολυπολιτισμού και του "αντιρατσισμού" ("τι έκθεση γράψατε παιδί μου σήμερα;" "Για τον ρατσισμό μπαμπά". "Πάααλι;"), εμετική προπαγάνδα, ειδήσεις βγαλμένες από την Ρουμανία του Τσαουσέσκου, απροκάλυπτο ανθελληνικό μίσος, σύμφωνα συμβίωσης, κουλτούρα μίσους κατά της οικογένειας και των Φύλων, "αντιρατσιστικοί" ανθελληνικοί νόμοι, ελληνοποιήσεις αλλόφυλων, "το Αιγαίο δεν έχει σύνορα", γιουσουφισμός σε όλα τα εθνικά ζητήματα, τόσα και τόσα άλλα, δεν ήρθαν τυχαία.

Ούτε βέβαια φταίει ο Alexis και όλη η κακομούτσουνη παρέα των αριστερών φραγκάτων, των “limousine liberals” που λένε στην Αμερική, οι οποίοι δήθεν, πολεμάνε το "νεοφιλελευθερισμό" (!!). Ούτε και θα φύγουν αν έρθουν τα μπλε ζόμπι.

Χρόνο με τον χρόνο σε αυτόν εδώ τον τόπο άφησαν να υπάρχει, να μεγαλώνει και να παχαίνει, αυτό το τέρας που θα μας φάει όλους στο τέλος.
Λέγεται ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς. 

Είναι το όνειρο του Γκράμσι που έχει από καιρό γίνει πραγματικότητα.
«Δεξιές» κυβερνήσεις, όχι μόνο το άφησαν να κινείται ελεύθερα ανάμεσά μας, αλλά το χάιδευαν και το τάιζαν.
Τώρα πάχυνε, τώρα γιγαντώθηκε, τώρα είναι πανίσχυρο και κονιορτοποιεί τα πάντα.
Αυτό που ζούμε είναι η πλήρης επικράτηση της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς και ο θρίαμβος του πολιτιστικού μαρξισμού. Αργά για δάκρυα.


Αναρωτήθηκες γιατί όλοι οι δημοσιογράφοι που αποφασίζουν να σε "ενημερώσουν" προέρχονται από την Αριστερά;
Ή οι ελάχιστοι που δεν προέρχονται, ποτέ τους δεν συγκρούστηκαν ή ποτέ τους δεν αμφισβήτησαν την αριστερά;
Αναρωτήθηκες γιατί όλοι τους λένε τα ΙΔΙΑ πράγματα;
Γιατί έχουν την ΙΔΙΑ ατζέντα σε όλα τα θέματα;
Γιατί περνάνε την ΙΔΙΑ γραμμή;
Αναρωτήθηκες γιατί θεωρούν το κουκουέ «δημοκρατικό» κόμμα;
Γιατί το εντάσσουν στο "συνταγματικό τόξο";
Γιατί ποτέ δεν έκαναν σε έναν εκπρόσωπό του «ενοχλητικές» ερωτήσεις;
Γιατί οι κομμουνιστές και οι αριστεροί είναι πάντα «θύματα»; Ποτέ θύτες; Ποτέ εγκληματίες;
Γιατί ποτέ δεν άκουσες για τα θύματα των αριστερών;
Γιατί δεν σου είπαν για αριστερά «τάγματα εφόδου»; Για Έλληνες και μάλιστα ανήλικους, που χτυπήθηκαν βάναυσα επειδή φορούσαν μια μπλούζα με την ελληνική σημαία; Αναρωτήθηκες γιατί ποτέ δεν είδες την «ΕΛΕΝΗ» του Γκατζογιάννη στην τηλεόραση;
Γιατί όλες οι ταινίες και οι τηλεοπτικές σειρές παρουσιάζουν την μια πλευρά του νομίσματος;
Γιατί η θεματολογία τους είναι ΠΑΝΟΜΟΙΟΤΥΠΗ; (οι σχεδόν «άγιοι» μετανάστες – πρόσφυγες και οι κακοί «ρατσιστές» Έλληνες, οι επίσης «άγιοι» ομοφυλόφιλοι, γελοίοι στημένοι διάλογοι με πανομοιότυπα αριστερά κλισέ, με μια ισχυρή δόση παρωχημένου φεμινισμού και μνημών «εμφυλίου» και τέλος ολίγον κουλτουρέ ύφος με κάμποσα μπινελίκια).
Αναρωτήθηκες γιατί η Εκκλησία (στην πλειοψηφία της) χαριεντίζεται με άθεους και εισηγητές αντιχριστιανικών νομοθεσιών και πρακτικών; Γιατί έκλινε επ' αριστερά και δεν κουνιέται;
Αναρωτήθηκες γιατί έχουν λυσσάξει να προωθήσουν την ομοφυλοφιλία; Και μάλιστα στα σχολεία;
Ξέρεις δύστυχε Έλληνα ότι μετά τα σύμφωνα συμβίωσης ακολουθεί ο «γάμος» και η υιοθεσία παιδιών;
Ξέρεις ότι ακολουθεί η διαγραφή των όρων «πατέρας» - «μητέρα» και εν συνεχεία «αγόρι» - «κορίτσι» και «άνδρας» - «γυναίκα».
Ξέρεις ότι θα σε θεωρούν "φασίστα" (επισήμως) αν πεις ότι η οικογένεια γίνεται με έναν μπαμπά και μία μαμά;
Ότι μια φωτογραφία ή μια παιδική ζωγραφιά που θα απεικονίζει την "παραδοσιακή" οικογένεια θα θεωρείται "ομοφοβική" και "ακατάλληλη";
Ότι το κράτος θα διδάσκει το παιδί σου ότι "το φύλο το επιλέγεις";
Νομίζεις ότι αυτά δεν θα γίνουν ποτέ; Ότι γίνονται σε άλλα κράτη, αλλά εμείς εδώ δεν τα σηκώνουμε;
Που ζεις; Δεν βλέπεις;
Όλα τα σηκώνουμε και ακόμα χειρότερα θα έρθουν…


"Ποτέ - ξανά - φασισμός"...
Ας επανέλθω στο θέμα μας.

Ο Γκράμσι κατάλαβε ότι η ηγεμονία της αριστεράς θα επιτευχθεί όταν αυτή καταλάβει κάθε «θεσμικό όργανο» (Παιδεία, Τύπο, τηλεόραση, «ανθρωπιστικές» οργανώσεις ακόμα και Εκκλησία) και αρχίζει να περνάει τις δικές της θεωρίες και αξίες, τις οποίες οι μάζες θα δεχτούν με τεράστια ευκολία αφού θα έχει ήδη δημιουργηθεί το κατάλληλο ιδεολογικό έδαφος.

Πολλοί νομίζουν ότι οι ελληνόφωνες μάζες είναι «συντηρητικές». Χα! Στην πλειοψηφία τους είναι ένα στρωμένο χαλί που περνάει από πάνω του με μεγάλη ευκολία η ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς.
Ό,τι θέμα έχει η αριστερή νεοταξική ατζέντα έχει ήδη περάσει ή πρόκειται να περάσει, «χωρίς να ανοίξει ρουθούνι».
Τόσα χρόνια και κυρίως μετά την «μεταπολίτευση», και την επέλαση της κομματοκρατίας - κλεπτοκρατίας, έχει γίνει μια βαθιά και μεθοδευμένη δουλειά στις συνειδήσεις των νεοελλήνων, ώστε πλέον η κατάσταση μοιάζει μη αναστρέψιμη. Δεν το καταλάβαμε, αλλά όλοι και όλα δούλευαν για να αποδεχτούμε αυτήν την ηγεμονία.



Ένα παράδειγμα: Κοιτάξτε τι βρήκα να λέει στο λεξικό του ο «εθνικός μας γλωσσολόγος», Μπαμπινιώτης για τον «κομμουνισμό»: "Πολιτικό δόγμα ή κίνημα που βασίστηκε στον μαρξισμό και επιδιώκει την ανατροπή των καπιταλιστικών καθεστώτων και την εγκαθίδρυση αταξικής κοινωνίας και κοινοκτημοσύνης των αγαθών".
Όλα καλά κι όλα ωραία! Η περιγραφή του "παραδείσου" που ήθελαν να φέρουν οι κόκκινοι κι εμείς δεν τον θέλαμε.

Τον «εθνικοσοσιαλισμό» πιο πάνω, τον αναφέρει ως: "ακραίο ολοκληρωτικό κίνημα με χαρακτηριστικά τον εθνικισμό, τον ρατσισμό και την απόρριψη της δημοκρατίας".

Δηλαδή, ο εθνικοσοσιαλισμός είναι ακραίος, ο κομμουνισμός δεν είναι "ακραίος"!
Δεν είναι σύστημα "ολοκληρωτικό", ούτε ζητάει την απόρριψη της δημοκρατίας!!!
Αυτά μαθαίνει ο Έλληνας σήμερα. Ακόμα και ο «εθνικισμός» περιγράφεται με έντονο αρνητικό χρώμα: "υπερβολική και αποκλειστική προσήλωση προς την ιδέα τού έθνους και των εθνικών ιδεωδών, με κύριο χαρακτηριστικό τη διάκριση των εθνών σε ανώτερα και κατώτερα και τη διάθεση επιβολής των πρώτων στα δεύτερα".


"Να σου μιλήσω εγώ παιδάκι μου για Δημοκρατία να σου φύγει το κεφάλι" (κυριολεκτικά..)

Άλλο παράδειγμα: Κοιτάξτε τι γίνεται τα τελευταία χρόνια με την λέξη «φασίστας». Ζούμε μια υπερκατανάλωση της λέξης.
Μιλάμε για μια βιομηχανία "φασιστικών" ταμπελών, έτοιμων προς χρήση και εκτόξευση προς πάσα κατεύθυνση.
Ο όρος "φασίστας" κολλάει σε όλους και σε όλα.
Είναι σύνηθες, όταν θέλουμε να πούμε ότι κάποιο άτομο ή κάποιο σύστημα καταπατάει τις ελευθερίες, δεν σέβεται την αντίθετη γνώμη, ενεργεί απολυταρχικά ή είναι τέλος πάντων κατά της δημοκρατίας και (άρα) «κακό», να λέμε την λέξη «φασίστας», «φασιστικό» κλπ.

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς π.χ. είπε ότι η κυβέρνηση Τσίπρα πάσχει από «φασίζουσα νοοτροπία».
Η Ε.Ε. είναι «φασιστική».
Η Μέρκελ είναι «φασίστρια».
Τους τζιχαντιστές μερικοί τους λένε «ισλαμοφασίστες».
Έχω ακούσει να μιλάνε για «αναρχοφασίστες», «κόκκινους φασίστες» κλπ.
Μέχρι και το Περιουσιολόγιο έγραψε μια «πατριωτική» εφημερίδα ότι είναι «φασιστικό»!..

Κανενός το μυαλό και εν συνεχεία η γλώσσα, δεν πάει στον όρο «κομμουνιστικό» ή έστω «σταλινικό»; 
Ξέχασαν οι Έλληνες ότι και ο κομμουνισμός είναι ένα σύστημα που καταπατάει τις ελευθερίες, δεν σέβεται την αντίθετη γνώμη, ενεργεί απολυταρχικά ή είναι τέλος πάντων κατά της δημοκρατίας και συνεπώς έχει κάθε δικαίωμα να είναι «κακό»;

Μήπως τα κομμουνιστικά καθεστώτα ανέβηκαν στην εξουσία με εκλογές;
Μήπως έκαναν εκλογές;
Ανέχτηκαν την αντίθετη γνώμη;
Δεν έχουν ακούσει οι Έλληνες για τα γκουλάγκ, για τις μαζικές δολοφονίες;
Ξέχασαν την Στάζι και την Σεκουριτάτε;
Γιατί δεν ακούς τέτοιες λέξεις από Έλληνες σήμερα;
Ούτε ακόμα από «Δεξιούς», ούτε από πατριώτες, ούτε καμιά φορά κι από εθνικιστές!

Αδαείς άνθρωποι και επηρεαζόμενοι από συνθήματα και μόδες (όπως είναι οι περισσότεροι) αναμασούν με ευκολία την λέξη «φασισμός» και ξεχνούν (;) π.χ. ότι η «φασίστρια»«κόρη του Χίτλερ») Μέρκελ δεν πέρασε από κανένα «φασιστικό» (ή «ναζιστικό») κόμμα, αλλά ανατράφηκε στην κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία, κατέχοντας μάλιστα θέση γραμματέως για τις κινητοποιήσεις και την προπαγάνδα της κομμουνιστικής νεολαίας!

Δεν κουράζουν το μυαλό τους με το πώς γίνεται τον «φασισμό» (όχι τους Ιταλούς) που νικήσαμε τον 1940 (κατά τους συριζαίους Φίληδες και τα λοιπά ασπόνδυλα), να τον νικήσαμε υπό τις οδηγίες ενός «φασίστα» και ενός «φασιστικού» καθεστώτος;!

Πώς γίνεται επί «φασιστικής» Χούντας να βγαίνει ταινία «Ο αντιφασίστας» (με τον Βουτσά);;!

"Ο Αντιφασίστας". 'Εγχρωμον 

Δύσκολα θέματα για μάζες που έχουν μάθει να αναπαραγάγουν φράσεις του «συρμού», χωρίς δεύτερη σκέψη (ούτε πρώτη).
Δεν θα ακούσεις να μιλάει κανείς για κομμουνιστική ή σταλινική νοοτροπία, (ακόμα και σε αριστερούς!), αλλά μόνο για "φασιστική".
Ο τρόπος ομιλίας και σκέψης του σύγχρονου Έλληνα είναι άλλη μία ακόμη απόδειξη της ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς.

Άντε να το τελειώσω.

Η μάχη δεν είναι εύκολη. Ίσως όπως είπα, έχει ήδη χαθεί.
Παρόλα αυτά υπάρχουν ακόμα συνειδήσεις που δεν έχουν διαβρωθεί. Υπάρχουν πνεύματα «ανήσυχα».
Υπάρχουν Έλληνες και Ελληνίδες που κάτι τους «τρώει» μέσα τους.
Που δεν μασουλάνε με ευχαρίστηση "κουτόχορτο".
Είναι από αυτούς που «μπορούν να δουν», όπως έλεγε η υπέροχη «προφητική» ταινία “They Live”.

Τους συναντώ καμιά φορά τυχαία, φευγαλέα. Στους δρόμους της πόλης ή στους δρόμους του διαδικτύου. Τους αντιλαμβάνομαι, από μία κουβέντα, ένα βλέμμα ή ένα σχόλιο.
Όμως η όρασή τους αυτή πρέπει να βελτιωθεί. Ή τουλάχιστον να μην χαθεί η ήδη υπάρχουσα.
Να ενισχυθεί το κριτικό τους πνεύμα και να πάψουν να γεμίζουν ενοχές και σύνδρομα για αυτά που πιστεύουν και νιώθουν και τα οποία είναι "ασύμβατα" με την κυρίαρχη άποψη και ιδεολογία.
Να πάψουν να δέχονται τυποποιημένα πακέτα αντιλήψεων που είναι "συμβατά" με την κουλτούρα της αριστεράς και της νέας τάξης.
Να φύγει ο φόβος. 
Να σπάσουν αυτά τα καταραμένα δεσμά. Και να βγουν στην αντεπίθεση.
Με επιχειρήματα, πίστη, θάρρος και... χιούμορ.
Αυτό το έργο, που δεν είναι εύκολο, ούτε ζήτημα μίας ημέρας, εναπόκειται σε όσους παλεύουν ακόμα με το θηρίο της Νέας Τάξης. 
Ένα θηρίο του οποίου η πιο θανατηφόρα κεφαλή είναι η αριστερή ιδεολογία, η οποία ηγεμονεύει.
Και αυτοί μπορεί να το παλεύουν οργανωμένα και συντεταγμένα ή ανοργάνωτα. Μέσα στο "γήπεδό" του ή έξω από αυτό. Σε έδρανα και σε δρόμους. Με την φωνή τους, τον λόγο τους, την γραφίδα τους, το βιντεάκι τους, την.. κιθάρα τους, το μπλογκ τους ή το σπρέι τους!

Αλλά ευθύνη υπάρχει και στον καθένα από εμάς, που με όσες δυνάμεις και ικανότητες διαθέτουμε και όσο ακόμα έχουμε νου, καρδιά, στόμα και χέρια, ας μην σιωπήσουμε και ας κάνουμε την προσπάθειά μας να αφυπνίσουμε έστω και έναν Έλληνα. "Κάνε ό,τι πρέπει και ας γίνει οτιδήποτε", (που έλεγε κάποιος "φασίστας").


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ