ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Ο Εβραίος δημοσιογράφος Gideon Levy κάνει σκληρή κριτική στο Ισραήλ




Απομαγνητοφώνηση της ομιλίας του Gideon Levy σε Συνέδριο στο National Press Club. 

Σας ευχαριστώ. Νομίζω ότι ο Miko μου άφησε δύο επί πλέον λεπτά, έτσι θα μιλήσω περισσότερο. Σας ευχαριστώ πολύ που με έχετε σήμερα εδώ. Ποτέ δεν ήμουνα τόσο πεπεισμένος ότι το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες συμμερίζονται πράγματι τις ίδιες αξίες, όταν άκουσα όλες αυτές τις εντυπωσιακές παρουσιάσεις σήμερα. Διότι στο τέλος της ημέρας, έχουμε να κάνουμε με δύο καθεστώτα που είναι πάρα πολύ παρόμοια. Με δύο καθεστώτα τα οποία έχουν ελάχιστη σχέση με τη δημοκρατία, και θα φτάσω σε αυτό.

Γεννήθηκα στο Τελ Αβίβ.  Μεγάλωσα στο Τελ Αβίβ.
Ήμουν ένα πολύ καλό παιδί στο Τελ Αβίβ. Υπηρέτησα στον Ισραηλινό στρατό.
Έκανα επίσης κάτι που είναι πολύ χειρότερο από αυτό. Εργάστηκα για τέσσερα χρόνια με τον Σιμόν Πέρες, τότε ηγέτη της ισραηλινής αντιπολίτευσης, στα τέλη της δεκαετίας του '70, αρχές του '80, πριν οι περισσότεροι από σας γεννηθείτε.
Και ήταν μόνο από τα τέλη της δεκαετίας του '80, όταν άρχισα να ταξιδεύω στα κατεχόμενα εδάφη εντελώς τυχαία, ως δημοσιογράφος, όταν συνειδητοποίησα ότι το μεγαλύτερο δράμα του Ισραήλ λαμβάνει χώρα μισή ώρα μακριά από τα σπίτια μας, στη σκοτεινή πίσω αυλή μας. Όλα αυτά τα εγκλήματα λαμβάνουν χώρα και εμείς οι Ισραηλινοί - οι περισσότεροι από εμάς, αν όχι όλοι μας - δεν θέλουμε να ξέρουμε, δεν ξέρουμε, και πάνω απ' όλα δεν μας νοιάζει.

Και μου πήρε πολλά, πολλά χρόνια για να καταλάβω πώς γίνεται, πώς έγινε έτσι αυτή η κοινωνία. Μερικοί από σας γνωρίζετε Ισραηλινούς, δεν είναι τέρατα. Σε κάθε καταστροφή στον κόσμο οι Ισραηλινοί είναι πάντα οι πρώτοι που θα στείλουν ομάδες διάσωσης σε νοσοκομεία· πολλοί Ισραηλινοί θα βοηθήσουν κάθε ηλικιωμένη να διασχίσει τον δρόμο, πολλές φορές ακόμη κι αν αυτή δεν θέλει να διασχίσει τον δρόμο. Άνθρωποι με αξίες. Πώς γίνεται αυτή η κοινωνία να ζει για τόσα πολλά χρόνια με αυτό το δράμα στην πίσω αυλή της και να αισθάνεται τόσο καλά με τον εαυτό της; Και να έχει τόσο λίγη ηθική αμφιβολία, αν όχι καθόλου; Πώς είναι δυνατόν;

Πώς είναι δυνατόν οι περισσότεροι από τους Ισραηλινούς - όχι όλοι τους - να είναι βαθιά πεπεισμένοι ότι ο ισραηλινός στρατός είναι ο πιο ηθικός στρατός στον κόσμο; Προσπαθήστε να πείτε σ' έναν Ισραηλινό - το έχω κάνει μια ή δυο φορές - "Ξέρεις κάτι; Ίσως είναι ο δεύτερος πιο ηθικός στρατός στον κόσμο. Ίσως ο στρατός του Λουξεμβούργου να είναι πιο ηθικός". (Δεν ξέρω αν το Λουξεμβούργο έχει καθόλου στρατό.) Θα αισθανθεί βαθύτατα προσβεβλημένος, "πώς τολμάς;"

Πώς γίνεται όταν αυτή η πραγματικότητα υπάρχει τόσο κοντά στα σπίτια μας, όχι μακριά στους ωκεανούς, αλλά μόλις μισή ώρα μακριά από τα σπίτια μας, πώς μπορούμε να ζούμε ήσυχοι με αυτό, να συνεχίζουμε με αυτό, χωρίς καμία αντίσταση, σχεδόν τίποτα;


Και εδώ, θέλω να αντιταχθώ σε αυτό που ο φίλος μου Miko [Peled] είπε. Όταν πήρα την πρόσκληση να έρθω εδώ, οι πρώτες λέξεις ήταν "Israel Lobby" και είπα: "Ουάου! με προσκάλεσαν! Το AIPAC (The American Israel Public Affairs Committee) με προσκάλεσε!" Και τότε είπα: "αυτή είναι η ευκαιρία της ζωής μου· θα πάω εκεί στην Ουάσιγκτον και θα τους πω, 'Ακούστε, με φίλους σαν εσάς, το Ισραήλ δεν χρειάζεται εχθρούς'."

Δυστυχώς όμως, τότε συνέχισα να διαβάζω και διάβασα ότι είμαι προνομιούχος να είμαι καλεσμένος σε άλλη εκδήλωση, όχι ακριβώς του AIPAC ούτε καν του Anti-Defamation League. Αλλά μπορώ να τα πω κι από εδώ, Miko. Νομίζω ότι έχουμε να κάνουμε με μια φιλία που διαφθείρει. Νομίζω ότι, αν δεν υπήρχε το Ισραηλινό Λόμπι, το Ισραήλ θα ήταν σήμερα ένα καλύτερο μέρος για να ζει κάποιος. Το Ισραήλ θα ήταν πιο δίκαιο. Και νομίζω ότι, αν δεν υπήρχε το Ισραηλινό Λόμπι, και οι ΗΠΑ θα ήταν ένα καλύτερο μέρος και μια πιο δημοκρατική χώρα. Αλλά δεν είναι για μένα να κρίνω την Αμερικανική πολιτική.


Παρά ταύτα, μέχρι το τέλος της ημέρας, έχουμε να λύσουμε ένα αίνιγμα, γιατί τίποτα πραγματικά δεν μπορεί να το εξηγήσει. Τίποτα δεν μπορεί να εξηγήσει πώς γίνεται, κυβερνήσεις η μία μετά την άλλη, νομοθέτες ο ένας μετά τον άλλο, να κινούνται προς την ίδια ακριβώς κατεύθυνση η οποία έρχεται σε αντίθεση με τα αμερικανικά συμφέροντα σε τόσες πολλές περιπτώσεις, που έρχεται σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα, ηθικές αξίες και τόσα άλλα.

Μπορεί να είναι μόνο αυτή η μικρή ομάδα τόσο ισχυρή; Είναι αυτή ολόκληρη η εξήγηση; Αμφιβάλλω, αλλά αυτό πρέπει εσείς να το εξηγήσετε, όχι εμείς στο Ισραήλ. Αλλά για εμάς στο Ισραήλ, ή τουλάχιστον για μένα, είναι πολύ σαφές. Σκεφτείτε ένας συγγενής ή ένας φίλος σας να είναι, Θεός φυλάξοι, ναρκομανής. Υπάρχουν δύο τρόποι να κάνετε κάτι γι' αυτόν. Ο ένας είναι να του δώσετε χρήματα για να πάει να αγοράσει περισσότερα ναρκωτικά. Θα σας είναι πολύ ευγνώμων. Θα σας εκτιμά. Θα σας πει ότι τον αγαπάτε, "είσαι ο φίλος μου, είσαι ο καλύτερός μου φίλος." Ο άλλος τρόπος είναι να τον στείλετε σ' ένα κέντρο αποτοξίνωσης. Θα θυμώσει πολύ μαζί σας. Αλλά τι είναι πραγματική φροντίδα, και τι είναι πραγματική αγάπη και ποια είναι η πραγματική φιλία;

Υπάρχει κανένας σε αυτή την αίθουσα που να έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι το Ισραήλ είναι εθισμένο στην Κατοχή; Γι' αυτό λοιπόν, αυτό το συνέδριο είναι πολύ κρίσιμο και σημαντικό για μένα. Επειδή έχουμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα για αλλαγή μέσα από την Ισραηλινή κοινωνία. Με κανέναν τρόπο. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω το γιατί. Αλλά αν αυτή είναι η περίπτωση, η μόνη ελπίδα είναι μια διεθνής παρέμβαση. Και η μόνη ελπίδα θα έρθει από αυτό το μέρος, από την Ουάσιγκτον, από τις Ηνωμένες Πολιτείες, από την ΕΕ, μόνο από εκεί. Επειδή, η Ισραηλινή κοινωνία, πολύ περισσότερο σήμερα, έχει υποστεί μεγάλη πλύση εγκεφάλου.

Ειλικρινά πιστεύουμε ότι 5 εκατομμύρια Εβραίοι γνωρίζουν καλύτερα από 6 δισεκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο; Πραγματικά πιστεύετε ότι 5 εκατομμύρια Εβραίοι μπορούν να συνεχίσουν να ζουν με το ξίφος για πάντα; Υπάρχει έστω ένα παράδειγμα στην ιστορία, όπου μια χώρα έζησε πάνω στο ξίφος της για πάντα; Αυτοκρατορίες; Έχουν πραγματικά πειστεί ότι στον 21ο αιώνα είναι αποδεκτό να αγνοούν το διεθνές δίκαιο κατά τέτοιο τρόπο, όπως αγνοούν τους διεθνείς θεσμούς, και να βασίζονται μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες και...την Μικρονησία - ας μην ξεχνάμε αυτόν τον φίλο του Ισραήλ - και πρόσφατα την Τσεχική Δημοκρατία - σας ευχαριστούμε Τσεχική Δημοκρατία - και τον Καναδά, το γείτονά σας, προφανώς. Λειτουργεί αυτό; Έχει ποτέ λειτουργήσει;

Άρα λοιπόν, είναι τόσο σημαντικό για ανθρώπους σαν εμένα να δουν οποιαδήποτε αλλαγή εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου χοροπηδάμε από τη χαρά μας σε κάθε ένδειξη αλλαγής. Όταν ιδρύθηκε η J Street είπαμε, "ναι, τώρα έρχεται"! Και δεν ήρθε... Όταν εξελέγη ο Ομπάμα, δάκρυσα. Είπα, "τώρα έρχεται". Και δεν ήρθε. Και όταν βλέπω συνέδρια όπως αυτό εδώ σήμερα, και πάλι μου δίνει κάποια ελπίδα ότι η αλλαγή μπορεί να συμβεί, επειδή η αλλαγή πρέπει να συμβεί εδώ. Το Ισραήλ είναι μια χαμένη υπόθεση, ξεχάστε το. Η Ισραηλινή κοινωνία έχει περιφράξει τον εαυτό της με  ασπίδες, με τοίχους - όχι μόνο τους φυσικούς τοίχους αλλά και τους νοητικούς τοίχους.

Δεν θέλω να αναφερθώ σε αυτό, γιατί είναι μια άλλη διάλεξη, αλλά θα παρουσιάσω τις τρεις αρχές που επιτρέπουν σ' εμάς τους Ισραηλινούς να ζούμε τόσο εύκολα με αυτή την κτηνώδη πραγματικότητα:

α) Οι περισσότεροι από τους Ισραηλινούς, αν όχι όλοι, πιστεύουν βαθιά ότι είμαστε ο εκλεκτός (περιούσιος) λαός. Και αφού είμαστε ο εκλεκτός λαός, έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε ό,τι θέλουμε.

β) Υπήρχαν περιπτώσεις πιο βάναυσης κατοχής στην ιστορία, υπήρχαν περιπτώσεις πιο μακροχρόνιας κατοχής στην ιστορία, έστω κι αν η ισραηλινή κατοχή κοντεύει να σπάσει όλα τα ρεκόρ, αλλά δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία μια κατοχή, στην οποία ο ίδιος ο κατακτητής να παρουσιάζεται ως θύμα. Και όχι μόνο ως θύμα, αλλά ως το μοναδικό θύμα που υπάρχει. Αυτό επίσης επιτρέπει σε κάθε Ισραηλινό να ζει με ήσυχη συνείδηση, επειδή είμαστε τα θύματα.

Τις προάλλες, σε προηγούμενο πάνελ, ο καθηγητής Φολκ μίλησε γι' αυτή τη διπλή στρατηγική του Ισραήλ: να είναι θύμα από τη μία πλευρά και να καταπιέζει από την άλλη.

Μετά από όσα συνέβησαν στο Παρίσι και στην Κοπεγχάγη με τις τρομοκρατικές επιθέσεις, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου είχε την ιδέα: «Όλοι οι Εβραίοι πρέπει να έρθουν στο Ισραήλ. Είναι το πιο ασφαλές μέρος στο κόσμο για τους Εβραίους· είναι καταφύγιο για τους Εβραίους στον κόσμο» - το οποίο είναι λάθος, διότι το Ισραήλ σήμερα είναι το πιο επικίνδυνο μέρος στον κόσμο για τους Εβραίους - αλλά ας το βάλουμε στην άκρη.
Και μόλις μετά από 24 ώρες [ο Νετανιάχου] δήλωσε ότι το Ισραήλ βρίσκεται σε υπαρξιακό κίνδυνο υπό την απειλή ιρανικής βόμβας.
Και αναρωτήθηκα πώς μπορεί και τολμά να καλεί τους Εβραίους να έλθουν και να συμμετάσχουν σ' αυτήν την προγραμματισμένη αυτοκτονία, αφού οι Ιρανοί πρόκειται να μας βομβαρδίσουν; Αλλά στο Ισραήλ όλα είναι αποδεκτά, και οι δύο δηλώσεις έγιναν αποδεκτές ως μοναδική αλήθεια!

Και εδώ θα αναφερθώ στο τρίτο σύνολο αξιών που επιτρέπουν σ' εμάς τους Ισραηλινούς να ζούμε με ήσυχη τη συνείδησή μας για την Κατοχή, και αυτό είναι ίσως το πιο κρίσιμο και το χειρότερο απ' όλα. Μιλάμε για τον εκλεκτό λαό, μιλάμε για θυματοποίηση. Όταν λέω θυματοποίηση είναι αυτονόητο ότι πρέπει να αναφερθώ στο Ολοκαύτωμα, και στην αξέχαστη κυρία Γκόλντα Μεΐρ που τα αμερικανικά δικαστήρια απέλασαν στο Ισραήλ. Είπε κάποτε αυτή η αξέχαστη γυναίκα ότι μετά το Ολοκαύτωμα οι Εβραίοι έχουν το δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν.

γ) Αλλά το τρίτο σύνολο αξιών είναι το πιο επικίνδυνο, και αυτό είναι η συστηματική απανθρωποποίηση των Παλαιστινίων, που δίνει τη δυνατότητα σ' εμάς τους Ισραηλινούς να ζούμε με ήσυχη τη συνείδηση για τα πάντα. Διότι αν δεν είναι ανθρώπινα όντα όπως εμείς, τότε πραγματικά δεν τίθεται ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και αν ξύσετε κάτω από το δέρμα σχεδόν κάθε Ισραηλινού, θα το βρείτε εκεί. Σχεδόν κανείς δεν θα αντιμετωπίσει τους Παλαιστινίους ως ισότιμες ανθρώπινες υπάρξεις.


Κάποτε είχα γράψει ότι μεταχειριζόμαστε τους Παλαιστινίους σαν ζώα και πήρα πάρα πολλές επιστολές διαμαρτυρίας από οργανισμούς για τα δικαιώματα των ζώων, και δικαίως. Αλλά στην τελική, πόσοι Ισραηλινοί προσπάθησαν ποτέ, για μια στιγμή, να βάλουν τον εαυτό τους στη θέση των Παλαιστινίων, για μια στιγμή, για μια ημέρα; Και θέλω να σας δείξω δύο παραδείγματα τα οποία το αποδεικνύουν.

Πριν από πολλά χρόνια πήρα συνέντευξη από τον τότε υποψήφιο για την πρωθυπουργία, Εχούντ Μπαράκ. Και του έθεσα μια ερώτηση που προσπαθώ να τη θέσω σε κάθε περίσταση: «Κύριε Μπαράκ, τι θα είχε συμβεί αν είχατε γεννηθεί Παλαιστίνιος;»
Και ο Μπαράκ μου έδωσε τότε τη μόνη ειλικρινή απάντηση που θα μπορούσε να μου δώσει. Είπε, «Θα προσχωρούσα σε μια τρομοκρατική οργάνωση». 
Τι άλλο θα μπορούσε να είχε κάνει; Θα μπορούσε να γίνει ποιητής; Δεν ξέρει να γράφει ποιήματα. Θα μπορούσε να γίνει πιανίστας; Είναι πολύ κακός πιανίστας. Και αμφιβάλλω αν θα είχε γίνει συνεργάτης (των Ισραηλινών), γιατί είναι μαχητής.
Και έγινε σκάνδαλο, διότι "πώς τόλμησες" να βάλεις τον Εχούντ Μπαράκ να σκεφτεί τι θα είχε συμβεί αν ήταν Παλαιστίνιος;

Και το δεύτερο περιστατικό, εν συντομία, κατά τη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα, στην πόλη Τζενίν, την πιο αποκλεισμένη πόλη της Δυτικής Όχθης - πραγματικά βρίσκεται σε ολοκληρωτική πολιορκία. Φθάνω έξω από την Τζανίν. Πηγαίνω στο σημείο ελέγχου. Ένα παλαιστινιακό ασθενοφόρο έχει σταθμεύσει εκεί με αναμμένα τα κόκκινα φώτα. Στέκομαι πίσω του· κανένα αυτοκίνητο δεν μπορούσε να βγει από την Τζενίν εκείνες τις ημέρες, κανένα δεν μπορούσε να μπει. Και περίμενα. Οι στρατιώτες άρχισαν να παίζουν τάβλι στην τέντα. Συνήθως, επειδή ξέρω τον εαυτό μου, είναι καλύτερα να μην μπαίνω σε αντιπαραθέσεις με τους στρατιώτες γιατί πάντα καταλήγει πολύ άσχημα. Έτσι έμεινα στο αυτοκίνητο. Αλλά μετά από 40 λεπτά δεν άντεχα άλλο και βγήκα από το αυτοκίνητο και πήγα πρώτα στον Παλαιστίνιο οδηγό του ασθενοφόρου. Έτσι τον ρώτησα, τι συμβαίνει; Μου είπε: «αυτή είναι η ρουτίνα· με αφήνουν να περιμένω μία ώρα μέχρι να έρθουν και να ελέγξουν το ασθενοφόρο».

Και δεν μπορούσα να αντέξω άλλο.  Και πήγα στους στρατιώτες, ήρθαμε σε αντιπαράθεση, αλλά η ερώτηση που τους έθεσα, και η οποία πραγματικά τους έκανε να προτάξουν τα όπλα τους προς εμένα, ήταν αυτή: «Τι θα κάνατε αν ο πατέρας σας  ήταν ξαπλωμένος σ' αυτό το ασθενοφόρο;» Αυτό τους φρίκαρε εντελώς. Έχασαν τον έλεγχο. Πώς μπορούσα να τολμήσω να συγκρίνω τον πατέρα τους με τον Παλαιστίνιο στο ασθενοφόρο; Και αυτό το σύνολο πεποιθήσεων, ότι (οι Παλαιστίνιοι) δεν είναι ανθρώπινα όντα σαν εμάς, δίνει τη δυνατότητα σ' εμάς τους Ισραηλινούς να ζούμε με τόσο ήσυχη τη συνείδησή μας για τα εγκλήματα αυτά, για τα συνεχιζόμενα εγκλήματα εδώ και τόσα πολλά χρόνια, χωρίς να χάνουμε κάθε είδους ανθρωπιά, τις αξίες για τις οποίες άκουσα εδώ σήμερα.

Οι άνθρωποι μιλούν για εβραϊκές αξίες. Πρέπει να είμαι ειλικρινής μαζί σας, δεν ξέρω τι είναι εβραϊκές αξίες. Ξέρω τι είναι οικουμενικές αξίες, πραγματικά, ας μην μπερδευόμαστε. Υπάρχουν πολύ σαφείς οικουμενικές αξίες. Και υπάρχει ένα πολύ σαφές Διεθνές Δίκαιο, που για το μεγαλύτερο μέρος των Ισραηλινών το Διεθνές Δίκαιο είναι πολύ σημαντικό. Αλλά όχι για το Ισραήλ. Το Ισραήλ είναι μια ειδική περίπτωση. Γιατί είναι μια ειδική περίπτωση; Ξανά, έχει να κάνει με όλα αυτά τα σύνολα αξιών και με αυτή τη ζωή σε άρνηση (living in denial).

Και εδώ θέλω να πάω πίσω στο θέμα του πάνελ μας, "Είναι καλό για το Ισραήλ;" Όχι! Διαφθείρει πολύ. Διότι όσο οι Ηνωμένες Πολιτείες δίνουν τη δυνατότητα στο Ισραήλ να συνεχίζει - προφανώς οι Παλαιστίνιοι είναι τα πρώτα και άμεσα, απίστευτα θύματά του - τελικά, τι θα είναι το Ισραήλ μετά από όλα αυτά τα χρόνια; Τι είναι ήδη σήμερα; Πού οδηγεί αυτό; Και τα πράγματα γίνονται όλο και χειρότερα. Και ως εκ τούτου δεν έχω ούτε την ελάχιστη ελπίδα για αλλαγή μέσα από την ισραηλινή κοινωνία. Διότι τα πράγματα, όπως ίσως γνωρίζετε, κατευθύνονται όλο και περισσότερο, προς μια εθνικιστική, μιλιταριστική, θρησκευτική κατεύθυνση, δίνοντας ελάχιστη ελπίδα στο να έρθει η αλλαγή από μέσα.

Γιατί οι Ισραηλινοί να θέλουν αλλαγή; Με ποιο κίνητρο; Γιατί να ασχοληθούν; Η ζωή είναι τόσο καλή. Θα έπρεπε να δείτε το Ισραήλ τις μέρες που βομβαρδιζόταν η Γάζα, όταν (οι Ισραηλινοί) συνωστίζονταν στις παραλίες, τα ελικόπτερα περνούσαν από πάνω για να βομβαρδίσουν τη Γάζα, η ισραηλινή τηλεόραση έδειξε ελάχιστες εικόνες από εκεί, ενώ οι εφημερίδες δεν έγραψαν σχεδόν τίποτα. Έγραψα ένα άρθρο σχετικά με την ευθύνη των πιλότων και χρειάστηκε να κυκλοφορώ με σωματοφύλακες για να βγω από το σπίτι μου μετά από αυτό. Παρεμπιπτόντως, το πρόβλημα τελικά ήταν ότι οι σωματοφύλακες ήταν έποικοι και διαπληκτίζονταν μαζί μου όλη την ημέρα, μέχρι που κατάλαβα ότι ήμουν πολύ πιο ασφαλής χωρίς σωματοφύλακες.

Ωστόσο, ο τελευταίος πόλεμος στη Γάζα - και αυτές θα είναι οι τελικές μου επισημάνσεις - ο τελευταίος πόλεμος στη Γάζα μας δίδαξε, επίσης, ότι το Ισραήλ,  (το οποίο έχει τρία καθεστώτα σήμερα - ίσως είναι η μόνη χώρα στον κόσμο με τρία καθεστώτα - ένα για τους Εβραίους, ένα για τους Άραβες πολίτες και ένα καθεστώς Απαρτχάιντ στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, ένα από τα πιο κτηνώδη και σκληρά τυραννικά καθεστώτα στον κόσμο) ακόμα και με αυτό το προσωπείο, ακόμη και γι' αυτή τη δημοκρατία που εγώ πάντα πίστευα ότι είναι δημοκρατία για τους Εβραίους πολίτες της, συνειδητοποίησα το περασμένο καλοκαίρι ότι είναι μια δημοκρατία για τους Εβραίους πολίτες της μόνο εάν σκέπτονται όπως η πλειοψηφία.

Και ως εκ τούτου, και με αυτό θα ολοκληρώσω, θέλω να σας πω ότι μερικοί από εμάς, πολύ λίγοι, πάρα πολύ λίγοι, κοιτάμε προς τη Δύση, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες με μεγάλη ελπίδα, διότι έχουμε χάσει κάθε ελπίδα μας στο Ισραήλ.


Σας ευχαριστώ πολύ.