ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

Ιησούς: επαναστάτης ή όχι;


Το ερώτημα στο οποίο θέλω να σταθούμε είναι αν ο Χριστός ηγείτο μια επαναστατικής οργάνωσης εναντίον του Ρωμαϊκού ζυγού.  Οι Χριστιανοί, βεβαίως, θα θεωρήσουν το ερώτημά μου βλασφημία, διότι πιστεύουν τον Ιησού ως Θεό, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος.

Εμένα όμως ουδόλως με σκανδαλίζει το ερώτημα, αφού θεωρώ τον Ιησού προφήτη, και από τα λόγια που του αποδίδουν τα Ευαγγέλια δέχομαι μόνο εκείνα που θεωρώ κατάλληλα για πνευματική οικοδομή. Το αν τα είπε ο ίδιος ή αν είναι λόγια παρμένα από την Παλαιά Διαθήκη, την Αρχαία Ελληνική φιλοσοφία ή άλλες κοσμοθεωρίες δεν με απασχολεί, εάν και εφόσον παρέχουν υγιή τροφή στο πνεύμα μου.

Πάμε πάρα κάτω: Ήταν ή δεν ήταν ο Ιησούς επαναστάτης; Στα Ευαγγέλια υπάρχουν εδάφια που συνηγορούν ότι ήταν.

«Είπε λοιπόν προς αυτούς· Αλλά τώρα όστις έχει βαλάντιον ας λάβη αυτό μεθ' εαυτού, ομοίως και σακκίον, και όστις δεν έχει ας πωλήση το ιμάτιον αυτού και ας αγοράση μάχαιραν.» (Κατά Λουκά 22:36)

Τι τα ήθελαν τα μαχαίρια οι μαθητές; Προφανώς ο Ιησούς γνώριζε ότι πλησίαζε η ώρα για να συλληφθεί από τους Ρωμαίους στρατιώτες ως αρχηγός μιας επαναστατικής ομάδας. Και επειδή οι Ρωμαίοι γνώριζαν μεν για τη δράση της ομάδας αλλά δεν ήξεραν ποιος ήταν ο αρχηγός της, χρειάστηκε το προδοτικό φιλί του Ιούδα για να τον αναγνωρίσουν και να τον συλλάβουν οδηγώντας τον στο πραιτώριο για να δικαστεί για προδοσία.

«Οι δε στρατιώται έφεραν αυτόν ένδον της αυλής, το οποίον είναι το πραιτώριον, και συγκαλούσιν όλον το τάγμα των στρατιωτών·  και ενδύουσιν αυτόν πορφύραν και πλέξαντες ακάνθινον στέφανον, βάλλουσι περί την κεφαλήν αυτού,  και ήρχισαν να χαιρετώσιν αυτόν, λέγοντες· Χαίρε, βασιλεύ των Ιουδαίων.» (Κατά Μάρκον 15: 16-18)

Η σταύρωση ήταν μια τιμωρία που η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επιφύλασσε για το έγκλημα της ανταρσίας, δηλαδή για εγκλήματα εναντίον του κράτους. Εάν δεν γνωρίζαμε τίποτε άλλο για το Χριστό, εκτός του γεγονότος ότι η ζωή του τελείωσε στο σταυρό, στο Γολγοθά, γνωρίζουμε αρκετά για να καταλάβουμε ποιος ήταν και τι είδους απειλή συνιστούσε για τη Ρώμη.

Όπως γράφει ο συγγραφέας Reza Aslan στο βιβλίο του "Zealot: The Life and Times of Jesus of Nazareth", ο ιστορικός Ιησούς ανέλαβε την ευθύνη για τη λύτρωση των φτωχών και των εγκαταλελειμμένων, των απόκληρων και των περιθωριοποιημένων και θυσίασε τη ζωή του για μια κοινωνική ομάδα που οι περισσότεροι Ρωμαίοι και η Εβραϊκή ελίτ δεν θεωρούσαν ισότιμους ανθρώπους, πολύ λιγότερο ανθρώπους που άξιζαν σωτηρίας.

Έχουμε την ιδέα ότι ο Ιησούς ήταν ένας Μύστης, αποστασιοποιημένος από επίγειες διαμάχες περί την εξουσία, που με το λόγο του και μόνο έκανε θαύματα. Εάν αυτός ήταν ο Ιησούς, θα είχε ασφαλώς ζήσει μια μακρόχρονη και ήρεμη ζωή. Δεν θα είχε συλληφθεί από τους Ρωμαίους για να σταυρωθεί, διότι η παρουσία του δεν θα θεωρείτο απειλή για τη σταθερότητα του κράτους. 

Δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ πολιτικής και θρησκείας στην εποχή του Ιησού, σύμφωνα με τον Aslan. Λέγοντας απλά "Είμαι ο Μεσσίας" ήταν ένα αδίκημα προδοσίας.

Όποιος ισχυριζόταν ότι θα έφερνε τη βασιλεία του Θεού, ήταν σα να δήλωνε ότι θα εκτόπιζε τη βασιλεία του Καίσαρα. Η αποστολή του Μεσσία στην Παλαιστίνη του 1ου αιώνα ήταν η επανίδρυση του βασιλείου του Δαβίδ και η αποκατάσταση της Βασιλείας του Θεού. Όποιος δεν το κατάφερνε αυτό ήταν ψευτομεσσίας για τους Ιουδαίους. Ο Δαβίδ ήταν κεχρισμένος βασιλιάς. Άρα κεχρισμένος βασιλιάς θα έπρεπε να είναι ο Μεσσίας που αναμενόταν.

Η ιδέα του θεανθρώπου ήταν άγνωστη στον Ιουδαϊσμό. Ο ίδιος ο Ιησούς ήταν Ιουδαίος. Η θρησκεία του ήταν ο Ιουδαϊσμός, αν και δεν ήταν προσκολλημένος στο γράμμα του Νόμου. Η πνευματική του εμπειρία όμως ήταν θεμελιωμένη στις Εβραϊκές γραφές.

Για τον Ιουδαϊσμό η ιδέα ένας άνθρωπος ν' ανακηρύξει τον εαυτό του Θεό ήταν ανάθεμα. Γι’ αυτό και ο ίδιος ο Ιησούς ουδέποτε δήλωσε πως ήταν Θεός. "Υιός Θεού", ναι. Άλλωστε υιοί Θεού αποκαλούνταν στην Παλαιά Διαθήκη όλοι οι προφήτες. (Δείτε εδώ.)

Δεν είναι τυχαίο ότι η επιγραφή πάνω στο σταυρό δεν ήταν Ιησούς Ναζωραίος Θεός, ή Μονογενής Υιός του Θεού, αλλά ήταν "Ιησούς Ναζωραίος Βασιλεύς των Ιουδαίων", ακριβώς η κατηγορία που τον ανέβασε στο σταυρό του μαρτυρίου.

«Έγραψε δε και τίτλον ο Πιλάτος και έθεσεν επί του σταυρού· ήτο δε γεγραμμένον: Ιησούς ο Ναζωραίος ο Βασιλεύς των Ιουδαίων.
Και τούτον τον τίτλον ανέγνωσαν πολλοί των Ιουδαίων, διότι ήτο πλησίον της πόλεως ο τόπος, όπου εσταυρώθη ο Ιησούς· και ήτο γεγραμμένον Εβραϊστί, Ελληνιστί, Ρωμαϊστί. 
Έλεγον λοιπόν προς τον Πιλάτον οι αρχιερείς των Ιουδαίων: "Μη γράφε, Ο βασιλεύς των Ιουδαίων·αλλ' ότι εκείνος είπε, Βασιλεύς είμαι των Ιουδαίων". 
Απεκρίθη ο Πιλάτος: "Ο γέγραφα, γέγραφα".» (Κατά Ιωάννην 19: 19-22)

Εδώ τα πράγματα ξεκαθαρίζουν εντελώς: Ο Ιησούς είχε πει ότι ο ίδιος ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας, ο κεχρισμένος βασιλιάς των Ιουδαίων, αλλά οι Ιουδαίοι της εποχής του δεν τον αναγνώρισαν ως τέτοιο, και μέχρι σήμερα οι Ορθόδοξοι Εβραίοι τον περιμένουν!


Περαιτέρω επιβεβαίωση παρέχουν τα επόμενα εδάφια:

«Τη επαύριον όχλος πολύς ο ελθών εις την εορτήν, ακούσαντες ότι έρχεται ο Ιησούς εις Ιεροσόλυμα,  έλαβον τα βαΐα των φοινίκων και εξήλθον εις υπάντησιν αυτού και έκραζον: Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ.  
Ευρών δε ο Ιησούς ονάριον, εκάθησεν επ' αυτό, καθώς είναι γεγραμμένον:  Μη φοβού, θύγατερ Σιών· ιδού, ο βασιλεύς σου έρχεται καθήμενος επί πώλου όνου.» (Κατά Ιωάννη 12: 12-15)

Όπως βλέπετε, ο Ιησούς κατέβαλε κάθε προσπάθεια για ν' αποδείξει ότι αυτός ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας, ο βασιλιάς του Ισραήλ για τον οποίο μιλούσαν οι Γραφές, αλλά αυτό δεν άρεσε ούτε στους Ρωμαίους ούτε στους Γραμματείς και Φαρισαίους με τους οποίους είχε ανοίξει πνευματικό πόλεμο.


Τον καημό του που δεν έγινε δεκτός από την Ιερουσαλήμ ως Βασιλιάς εξέφρασε ο Ιησούς λέγοντας: «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η φονεύουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς σε, ποσάκις ηθέλησα να συνάξω τα τέκνα σου καθ' ον τρόπον συνάγει η όρνις τα ορνίθια εαυτής υπό τας πτέρυγας, και ουκ ηθελήσατε
Ιδού, αφήνεται εις εσάς ο οίκος σας έρημος.»  (Κατά Ματθαίον 23: 37-38)

Επειδή ο Ιησούς απέτυχε να επανιδρύσει το βασίλειο του Δαβίδ ως κεχρισμένος βασιλιάς, μετά το θάνατό του οι οπαδοί του επαναπροσδιόρισαν την έννοια του Μεσσία, ισχυριζόμενοι ότι οι μεσσιανικές ιδιότητες δεν εκδηλώνονται στο υλικό πεδίο αλλά στο πνευματικό, δηλαδή στον "ουρανό".

Επιπλέον, την αποτυχία του Ιησού ως κεχρισμένου βασιλιά (Μεσσία) οι μαθητές του την μετέτρεψαν σε νίκη κατά του θανάτου με τη δήθεν σωματική ανάσταση, η δε βασιλεία του στη γη μετατέθηκε για το τέλος των αιώνων, στη λεγόμενη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. 
"Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης, κρίναι ζώντας και νεκρούς, ου της βασιλείας ουκ έσται τέλος", λέει το Ορθόδοξο Σύμβολο της Πίστεως.

Τα Ευαγγέλια γράφτηκαν μετά το 70 μ.Χ.. Τι συνέβη το 70 μετά Χριστόν;  Μετά από μια μαζική Εβραϊκή επανάσταση, οι Ρωμαίοι κατεδάφισαν το Ναό του Σολομώντα, κατέστρεψαν την Ιερουσαλήμ, σφαγίασαν εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίους, κι έκαναν τον Ιουδαϊσμό μια περιθωριακή θρησκεία.  Σημειωτέον ότι την καταστροφή της Ιερουσαλήμ είχε προφητεύσει ο Χριστός:

«Και ότε επλησίασεν, ιδών την πόλιν έκλαυσεν επ' αυτήν,  λέγων: Είθε να εγνώριζες και συ, τουλάχιστον εν τη ημέρα σου ταύτη, τα προς ειρήνην σου αποβλέποντα. 
Αλλά τώρα εκρύφθησαν από των οφθαλμών σου·  διότι θέλουσιν ελθεί ημέραι επί σε και οι εχθροί σου θέλουσι κάμει χαράκωμα περί σε, και θέλουσι σε περικυκλώσει και θέλουσι σε στενοχωρήσει πανταχόθεν. 
Και θέλουσι κατεδαφίσει σε και τα τέκνα σου εν σοι, και δεν θέλουσιν αφήσει εν σοι λίθον επί λίθον, διότι δεν εγνώρισας τον καιρόν της επισκέψεώς σου.»  (Κατά Λουκά 19: 41-44)

Έκτοτε άρχισε ο προσηλυτισμός στη νέα θρησκεία στην οποία πρωτοστάτησε ο "Απόστολος των Εθνών", Παύλος. 

Εντύπωση προκαλεί η διαφορετική προσέγγιση που χρησιμοποιεί ο Παύλος στην προς Εβραίους Επιστολή του: «Και γενόμενος τέλειος (ο Ιησούς), κατεστάθη αίτιος σωτηρίας αιωνίου εις πάντας τους υπακούοντας εις αυτόν,  ονομασθείς υπό του Θεού αρχιερεύς κατά την τάξιν Μελχισεδέκ. » (Προς Εβραίους 5: 9-10)  

Ποιος σώζεται λοιπόν; Αυτός που υπακούει στη διδασκαλία του Ιησού. Δεν υπάρχει αναφορά στη σωτηρία δια πίστεως στο αίμα του Χριστού εδώ. Και πώς ονομάστηκε από το Θεό ο Χριστός; Μήπως το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος; Όχι βέβαια! Ονομάστηκε αρχιερέας κατά την τάξιν Μελχισεδέκ!

Για να διευκολυνθεί ο προσηλυτισμός των εθνικών έπρεπε ο Ιησούς να παρουσιαστεί ως λιγότερο Εβραίος. Έτσι εδραιώθηκε η πίστη ότι δεν ήταν οι Ρωμαίοι αλλά οι Εβραίοι εκείνοι που σταύρωσαν το Χριστό. Αυτή η παραδοχή έμελλε να γίνει το έρεισμα του χριστιανικού αντισημιτισμού για 2000 χρόνια.

Η διάδοση της νέας θρησκείας στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία δεν ήταν δύσκολη υπόθεση. Άρχισαν, λοιπόν, οι μαθητές του Ιησού να μοιράζονται το μήνυμα της εν Χριστώ σωτηρίας όχι με τους συμπατριώτες τους Εβραίους αλλά με τους άλλους λαούς της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, στους οποίους η ιδέα του θεανθρώπου ήταν εντελώς οικεία. Άλλωστε ο ίδιος ο Καίσαρ ήταν ένας θεάνθρωπος.

Αργότερα, το 313 μ.Χ. ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος υπέγραψε το διάταγμα των Μεδιολάνων με το οποίο θεσπιζόταν η αρχή ανεξιθρησκίας. Έτσι, για πρώτη φορά ο Χριστιανισμός βρισκόταν υπό την προστασία του αυτοκράτορα.

Στις 27 Φεβρουαρίου του 380, o Ιβηρικής καταγωγής Φλάβιος Θεοδόσιος Αύγουστος ή Θεοδόσιος Α', ο αποκαλούμενος στη συνέχεια Μέγας, τελευταίος αυτοκράτορας της ενιαίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αναγνώρισε τον Χριστιανισμό ως την επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας, κι έτσι ο "Χριστιανικός" Παυλιανισμός επέπρωτο να γίνει η πολυπληθέστερη θρησκεία του κόσμου.