ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Γιάννης Πανούσης: Στην Ευρώπη γίνεται ένας εποικισμός και πάμε σε νέα Γιάλτα


Γιάννης Πανούσης (03/04/2016): Κοιτάξτε, το πρόβλημα το προσφυγικό αυτή τη στιγμή ξεπερνάει τα οικονομικά, δημοσιονομικά προβλήματα. Ξεπερνάει ακόμα και το ζήτημα της ανθρωπιστικής κρίσης.

Προφανώς θα βοηθήσεις τους ανθρώπους τους δυστυχισμένους. Και φτάνει να θέτει κρίσιμα διλήμματα κοινωνικής συνοχής και εθνικής ασφάλειας. 

Αν αυτό το δει κανένας και από το ότι ζούμε σ’ ένα περιβάλλον, και στο Αιγαίο και στην Ευρώπη αλλά και παγκόσμια, αρκετά εύθραυστο, για να πω έτσι μια πιο ήπια έκφραση, θα δούμε ότι από το προσφυγικό γεννιούνται διάφορες παράπλευρες – να μην πω απώλειες – κρίσεις. 

Παραδείγματος χάρη, τι είναι το Αιγαίο, όταν έχουμε το ΝΑΤΟ, όταν έχουμε τη FRONTEX, όταν έχουμε 3.000 στα νησιά, Γάλλους, Πορτογάλους, Ιταλούς, Τούρκους, υποτίθεται αξιωματούχους και ειδικούς; Μία σπίθα θέλει.

Τι είναι η εξωτερική πολιτική που έπρεπε να έχει προηγηθεί της προσφυγικής κρίσης; 
Ανοίξαμε όλα τα μέτωπα: Ελληνο-Αλβανικό, Ελληνο-Βουλγαρικό, με τα Σκόπια, προφανώς με την Τουρκία. 

Άρα βλέπετε ότι από ένα απλό ζήτημα – απλό όχι, δύσκολο αλλά διαχειρίσιμο πέρυσι, αν είχες προβλέψει τι έρχεται – πάμε σ’ ένα ζήτημα αναδιάταξης των συνόρων. Εγώ πιστεύω δηλαδή ότι σιγά-σιγά το Αιγαίο γίνεται μια ελεύθερη ζώνη και, όχι μόνο στην Ελλάδα, στην Ευρώπη γίνεται ένας εποικισμός και πάμε σε μια νέα Γιάλτα. Θέλει πάρα πολλή προσοχή αυτή η πτυχή. 

Όλα τ’ άλλα, ότι πρέπει να γίνουνε hot spots, ότι πρέπει να γίνουν κέντρα κλπ., ας ελπίσουμε ότι θα γίνουν, ας ελπίσουμε ότι ξέρουμε και τι κάνουμε, διότι κάνεις ένα κέντρο και φεύγουν, αλλά πού πάνε; 

Ας ελπίσουμε ότι θα ισχύσει η συμφωνία από Δευτέρα – εγώ έχω πολλές επιφυλάξεις αν ισχύσει αυτή η συμφωνία και πώς θα ισχύσει – αλλά παρά ταύτα μένουν τα άλλα ανοιχτά μέτωπα που είναι περισσότερο, αν θέλετε, γεωστρατηγικά και εθνικά. Αυτό με προβληματίζει.

Κοιτάξτε, σ’ ένα πρώτο επίπεδο ή σε μια πρώτη φάση υπήρξε αιφνιδιασμός. Όταν είναι 77.000 κάθε χρονιά και ξαφνικά πάει στο 1.000.000, υπήρξε αιφνιδιασμός. Δεν το περιμένανε πολλοί. Εγώ το περίμενα και το χα πει: «Θα ρθει ένα εκατομμύριο». Και μου παν ότι είμαι φαντασμένος. Είχα δει κι άλλα πράγματα που γίνονταν αυτή την εποχή. Φαινόντουσαν ότι δεν ανταποκρίνονταν σ’ αυτό που οι άλλοι υπολόγιζαν ότι θα συμβεί. 

Ας πούμε το μαύρο κουτί. Είπα ότι η Ελλάδα θα γίνει μαύρο κουτί κάποια στιγμή· θα μας κλείσουν από παντού. Και μου είπαν ότι απαγορεύεται. «Καλά, όπως νομίζετε». 
Και τώρα βλέπετε έχουν σηκώσει όλοι φράχτες. Άρα λοιπόν σε μια πρώτη φάση ήταν αυτό. 

Τώρα, σε δεύτερη φάση, χωρίς να θέλω να κάνω, έτσι... – όταν είναι μια κρίσιμη περίοδος για τη χώρα δεν είναι σωστό να κάνει κανείς αντιπολίτευση ή να βγάζει κορώνες ή να λέει εγώ τα λεγα κλπ. – θα πρέπει να ήταν πιο προετοιμασμένοι και κυρίως να κινηθούν σε όλα τα επίπεδα. Διότι από ένα σημείο και μετά, για να έρθω σ’ αυτό που είπατε, αισθάνεται κανείς ότι λειτουργούμε αμυντικά και χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό. Δηλαδή ναι, ναι, ναι, ναι, προς τα πίσω, ωραία, κάποια στιγμή όμως πρέπει να πεις κι εσύ κάτι τις. 

Και δεν μπορείς σ’ αυτή τη διεθνή σκακιέρα να μιλάς συνέχεια για τη δημοκρατία, πού γεννήθηκε, και τον ανθρωπισμό και τον πολιτισμό. Δηλαδή είναι κακό να κάνεις μαθήματα σε χώρες που είναι πιο πολιτισμένες από σένα σήμερα ή πιο δημοκρατικές από σένα, σήμερα. Να επικαλείσαι το παρελθόν, ωραία, εύκολο είναι, παρόλο που όπως θυμόσαστε και ξέρετε καλά, όλοι αυτοί που επικαλούμαστε, Θεμιστοκλής, Σωκράτης, Αλκιβιάδης, όλους τους έχουμε εξορίσει, τους έχουμε εκτοπίσει, τους έχουμε δολοφονήσει, όλους αυτούς... Άρα το να επικαλούμαστε αυτούς...οι ξένοι ξέρουν καλύτερα την ιστορία μας από μας. 

Άρα λοιπόν θέλει εξωτερική πολιτική, θέλει διπλωματία. Δεν φτάνει αυτό το ανθρωπιστικό. Και βέβαια θα τους φιλοξενήσουμε, και βέβαια θα τους δώσουμε να ζήσουν. Όμως σας θυμίζω ότι στα νησιά υπήρχε αυτή η φιλοξενία διότι θα φεύγανε. Άλλο πράγμα να περνάνε, ας πούμε, 50.000 από τη Μυτιλήνη που θα φύγουν κι άλλο να περνάνε 50.000 που θα μείνουν. Εκεί έχει προβλήματα κοινωνικής συνοχής. Ελπίζω κάποιος να τα μελετάει αυτά. 


Γιάννης Πανούσης: Το ζήτημα είναι αν κάνεις πολιτική μέσω διαρροών. Αυτό είναι το πρόβλημά μου. Ότι υπάρχουν μηχανισμοί – προφανώς και στην Ελλάδα και βεβαιότατα στην Αμερική ή σε μυστικές υπηρεσίες – όπου μπορούν και να παρακολουθούν και να εμφανίζουν διαλόγους, υπάρχουν. Το ζήτημα είναι μπορείς να κάνεις έτσι πολιτική; 

Δηλαδή βγαίνει ένας και εμφανίζει έναν άλλο διάλογο ή ψάχνεις να βρεις ποιος έκανε την υποκλοπή. Ή, επιτρέπονται οι υποκλοπές ακόμα και με τέτοιο αντικείμενο; 

Δεν υπάρχουν ανεξάρτητες αρχές στην Ελλάδα που τα ελέγχουν όλα αυτά; 

Άρα τίθενται διάφορα ζητήματα ως προς τη διαδικασία. 
Ως προς την ουσία δεν εξεπλάγην. Λίγο-πολύ αυτά είναι γνωστά εδώ και πολλά χρόνια.