ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

Όλοι οι "κομμουνιστές" θέλουν να γίνουν ταξικοί αποστάτες σαν τον Κατρούγκαλο

Αστειατόριον

Ο ταξικός αποστάτης

του Γιώργου Σκαμπαρδώνη

Εδώ και κάποιες μέρες τρίζουν τα οστά του Άρη Βελουχιώτη, ενώ του Ζαχαριάδη παίζουν καστανιέτες - αφότου ο Κατρούγκαλος δήλωσε ταξικός αποστάτης και κομμουνιστής. Ο κ. υπουργός, επιθετικά κομψευόμενος, δανδής, με αδυναμία στα κοστούμια φίρμας, τις μεταξωτές γραβάτες και τα τρυφηλά μαντιλάκια, υπέκυψε κι αυτός στη θεωρητική (βέβαια) αυτο-προλεταριοποίηση. 

Το φαινόμενο της ταξικής αποστασίας από την άλλη δεν είναι ασύνηθες, εφόσον όλοι οι φτωχοί θέλουν να γίνουν ταξικοί αποστάτες, δηλαδή να βγάλουν λεφτά σαν τον Κατρούγκαλο, να πλουτίσουν, να ανεβούν κοινωνικά, να αποκτήσουν ισχύ. 

Πάντως ουδείς θέλει να παραμείνει “προλετάριος”, αν υπάρχει ακόμη αυτός ο όρος μέσα στην καταναλωτική κοινωνία, όπου το ταξικό στοιχείο είναι νοθευμένο από το φαντασιακό και καθόλου αυτονόητο κι απλό, όπως στην εποχή της βιομηχανοποίησης. Στην πράξη (βέβαια) ο κ. υπουργός δεν απαρνείται τα 11 χιλιάρικα μικτά του βουλευτή, καθαρά γύρω στα 7, κάπως περισσότερα δηλαδή από όσα θα ’παιρνε, αν δούλευε σε κολχόζ παραγωγής τρακτέρ.

Όλοι εξάλλου οι αστοί, που κατά καιρούς υποδύονται τους ταξικούς αποστάτες και τους επαναστάτες, συμβαίνει να το πράττουν ονειρευόμενοι τον εαυτό τους όχι προλετάριο-εργάτη σε εργοστάσιο τσιμούχας αλλά ηγέτη των προλεταρίων, ινστρούχτορα κι αρχηγό, τροχονόμο της υποτιθέμενης επανάστασης των αποκάτω, τους οποίους θα σαλαγά ως φωτισμένος επικεφαλής -φυσικά με όλα τα προνόμια, όπως έγινε και γίνεται στα όποια κομμουνιστικά, αγρίως ταξικά κράτη και μάλιστα με απροκάλυπτη αυθάδεια.

Ο κακοί ψυχίατροι λένε πως το θέμα δεν έχει να κάνει με καμία επανάσταση αλλά με την αυτοεικόνα: Ο αστός (ή ο νεαρός που ψάχνει μιαν αυτοθαυμαζόμενη ταυτότητα), που για κάποιον λόγο αισθάνεται ή επινοεί ενοχές, κατασκευάζει για τον εαυτό του ένα αυτο-απείκασμα επαναστάτη, καλού ανθρώπου, υποτίθεται, που αγαπά τους φτωχούς, έναν ρόλο “αγαθού”, κι έτσι νιώθει υπερηφάνεια και λατρεία για το φτιαχτό υπερ-εγώ του. Υποδύεται κάποιον άλλον κι έτσι αντιρροπεί το όντως (σαθρό ή κενό) υπάρχον μέσα του, αλλά επίσης προβάλλει αυτόν τον υποδυόμενο ρόλο στο περιβάλλον, πασκίζοντας να αποσπάσει την αποδοχή, την καταξίωση, την επικύρωση, την επαλήθευση. Θέλει κι αυτός ο ενδεής να τον αγαπήσουν.

Και είναι αλήθεια: Το “εγώ” πάντα κάνει όλη τη ζημιά. Κι έτσι προσφεύγει στις καημένες τις ιδέες - άσχετα αν αυτές αντιστοιχούν πλέον σε ξεπερασμένες συνθήκες - εφόσον πάντα θα υπάρχει ένας περίγυρος από ετεροχρονισμένους μουτζαχεντίν, συμπάσχοντες ή καπηλευόμενους, για να τον αποδεχτεί, να τον επαινέσει, να τον προωθήσει ως ηγέτη - διότι και εκεί υπάρχουν δομές, ιεραρχίες, ταξικές διαφορές και όλα τα στοιχεία της καμαρίλας, που περιέχει κάθε κόμμα, ανεξαρτήτως ιδεολογίας. 

Το πιο γραφικό και θεαματικό με τους Κατρούγκαλους-ταξικούς αποστάτες είναι δε αυτό που λέμε: ότι επικρίνουν τα επιφαινόμενα του καπιταλισμού, αλλά ο καπιταλισμός είναι ήδη μέσα τους, στην ψυχή τους, κι εκφράζεται με τη μανία για ισχύ, για λεφτά, για μεταξωτά κοστούμια, μαντιλάκια σε στιλ Όσκαρ Ουάιλντ, εξοχικά στα Ψακούδια, καλά αυτοκίνητα, γκόμενες και επιρροή. 

Το δεξιό πρότυπο της ιδιοτέλειας έχει διεισδύσει εντός τους προκαλώντας το δίπολο: αριστερή ρητορική και πρακτική αρπαγής. Θεωρία επισκόπου και καρδία μυλωνά -και γιατί όχι, αφού όλο αυτό είναι τελικά μία δοκιμασμένα πολύ επικερδής επιχείρηση;

Ταυτόχρονα ο κομψευόμενος και ευάερος υπουργός εκτός από κομμουνιστής δήλωσε ότι θα την πληρώσουν οι γραβατάκηδες συνάδελφοί του δικηγόροι που βγάζουν πάνω από 4.000 το μήνα. Θαρρείς κι αυτοί που τα έβγαζαν τους χαρίζονταν, δεν είχαν ικανότητες, δεν δούλευαν νυχθημερόν και δεν πλήρωναν τα μισά στην εφορία, για να ψωμίζονται οι Κατρούγκαλοι και άλλοι, ουκ ολίγοι γλαφυροί της κάθε κυβέρνησης. 

Ωστόσο πάλι καλά, εφόσον ο Πολ Ποτ το 1976-1978 εκτέλεσε όλους τους δικηγόρους της Καμπότζης αλλά και όλους τους φοιτητές της Νομικής, δηλώνοντας ότι “η δικηγορία είναι ένα άχρηστο, αστικό επάγγελμα”. 
Και είχε δίκιο: Τι καλύτερο από τα λαϊκά δικαστήρια, όπου δεν φορούν γραβάτες και τα οποία δεν απεργούν ποτέ και κρίνουν, όπως αποφασίζει ο τενεκετζής ινστρούχτορας;

Δημοσιεύτηκε στην "Μακεδονία της Κυριακής" την Κυριακή 08 Μαΐου 2016

********
Εδώ ταιριάζει και το εμπνευσμένο ποίημα "Αριστερή Νοσταλγία"

Θέλω να γίνω αριστερός 

Θέλω να γίνω αριστερός. 
Να γδέρνω, να μαδάω. 
Να τρέφομαι απ' το καθεστώς,
αυτό που... πολεμάω! 

Θέλω να γίνω αριστερός. 
Να παίρνω χορηγίες, 
επιδοτήσεις, αρπαχτές, 
κονδύλια, αργομισθίες. 

Θέλω να γίνω αριστερός
και στη δεξιά μου τσέπη, 
να βάζω όσα ο λαός 
σε μια ζωή δεν βλέπει. 

Θέλω να γίνω αριστερός, 
χρυσά να 'χω... κουτάλια
κι όταν μαζί μου διαφωνούν
να σπάω και κεφάλια. 

Θέλω να γίνω αριστερός. 
Να έχω ασυλία. 
Θολές παρόλες να πετώ, 
να γράφω και βιβλία. 

Θέλω να γίνω αριστερός. 
Ένα με τους παρίες, 
κοστούμι Αρμάνι να φορώ, 
δίπλα τους στις πορείες. 

Θέλω να γίνω αριστερός, 
ξερόλας τελοσπάντων, 
κήνσωρ, Ιεροεξεταστής
και τιμητής των πάντων. 

Θέλω να γίνω αριστερός. 
Μονά-ζυγά δικά μου.
Ο πιο στυγνός δικτάτορας 
να ωχριά μπροστά μου. 

Θέλω να γίνω αριστερός. 
Να μένω στην Εκάλη. 
Φασίστες, ρατσιστόμουτρα 
να είναι όλοι οι άλλοι. 

Θέλω να γίνω αριστερός. 
Να εισβάλω στη Βουλή. 
Να καταλάβω... έδρανο,
να κοιμηθώ πολύ.

Θέλω να γίνω αριστερός, 
την ανεργία να σκίσω. 
Δούλους πολλούς, εισαγωγής,
τον τόπο να γεμίσω. 

Θέλω να γίνω αριστερός, 
να σπάσω τα ταμπού. 
Κόκα, παρτούζα κι αστακοί
να γίνουν του συρμού. 

Θέλω να γίνω αριστερός
για να υμνώ τη φύση. 
Ν' αφήνω οικολογικές πορδές, 
να καλλιεργώ χασίσι.

Θέλω να γίνω αριστερός
και να πουλώ κουλτούρα. 
Να εξαίρω καλλιτεχνικά σκατά, 
ξεράσματα και ούρα. 

Θέλω να γίνω αριστερός, 
να βγάζω και φιρμάνια. 
Να κάθονται όλοι προσοχή
στη γκέι περηφάνια. 

Θέλω να γίνω αριστερός.
Να βρίζω τον Χριστό. 
Αλλοδαποί αλλόθρησκοι
 να μ' έχουν για αρχηγό. 

Θέλω να γίνω αριστερός, 
τις εκκλησιές να κλείσω, 
μπούργκες να βλέπω ολόγυρα, 
πολλά τζαμιά να χτίσω. 

Θέλω να γίνω αριστερός
και πολυπολιτισμικός. 
Τις παραδόσεις του Έλληνα
 να θάψω δια παντός.

Θέλω να γίνω αριστερός. 
Να είμαι χιπ και τρέντι. 
Άνεργοι, εργάτες και φτωχοί 
να μ' έχουν για αφέντη. 

Ποιητής: "maximos"