ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

Η Ευρωζώνη τρώει τα παιδιά της


ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ “ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΥΣ” ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΞΟΝΕΣ ΤΟΥ κ. ΔΡΑΓΑΣΑΚΗ 

Της ΜΑΡΙΑΣ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ - ΔΕΛΙΒΑΝΗ

Με μια ελπίδα παράλογη, και σε πείσμα της χρόνιας μαυρίλας που σκεπάζει την ελληνική οικονομία, έσπευσα να διαβάσω το άρθρο του κ. Δραγασάκη. Ο τίτλος μου φάνηκε αισιόδοξος. Το περιεχόμενο δεν ήταν. Κι φεύ, δεν μπορούσε να είναι. Παρά τις εμφανείς διαφορές, το κείμενο μου θύμισε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που φυσικά ήταν από την αρχή σαφές ότι θα παρέμενε "άσκηση επί χάρτου", αν δεν τολμούσαμε τη ρήξη.
Στο ανά χείρας άρθρο δεν υπάρχει προγραμματισμός, αλλά αναφορές σε πρόγραμμα, που είναι καθοδόν και που τα μόνα εμπόδια της εφαρμογής του φαίνεται να είναι, κατά τον κ. Δραγασάκη, κάποια "παγιδευτικά διλήμματα και αντιπαραθέσεις", τις οποίες πρέπει κατά τον κ. αντιπρόεδρο της κυβέρνησης να υπερβούμε, για να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα, που είναι βέβαια η ανάπτυξη. Ομολογώ, ότι δεν έχω καταλάβει για τι είδους εμπόδια που παρεμβάλλονται στην ανάπτυξη, πρόκειται. Ο κ. Δραγασάκης σπεύδει, ωστόσο, να μας καθησυχάσει ότι " ο δρόμος που θα ακολουθήσει η χώρα είναι ξεκάθαρος", προφανώς προς την ανάπτυξη πάντοτε, η οποία και θα περιστραφεί γύρω από 4 άξονες. Και ποιος δεν θα ήθελε το τέλος των δεινών της Ελλάδας; ΑΛΛΑ:
Ο κ. Δραγασάκης αναφέρεται σε "ύφεση". Μακάρι να επρόκειτο για "ύφεση", καθώς αυτή όπως είναι γνωστό αποτελεί τμήμα του οικονομικού κύκλου, και έχει σχετικά βραχεία διάρκεια. Στην Ελλάδα, ωστόσο, του 2016 δεν είναι ορθό να αναφερόμαστε σε ύφεση, διότι έχουμε μια κατεστραμμένη οικονομία, της οποίας η ανόρθωση απαιτεί απείρως περισσότερα μέσα, πολιτικές, προγραμματισμούς, φαντασία και νεωτερισμούς, ανεξέλεγκτη χρηματοδότηση προς, αρχικά, δημόσιες επενδύσεις και πολλή "καλή τύχη". 
Αντιθέτως, το φυσιολογικό πέρασμα της οικονομίας από την ύφεση στην ανόρθωση χρειάζεται πολύ ολιγότερη φροντίδα. Η Ελλάδα, εξάλλου, βρίσκεται εντός της ευρωζώνης, η οποία, αφού εξάντλησε το μέτρο των πολύ χαμηλών επιτοκίων, που δεν απέδωσε τις φρούδες σχετικές προσμονές, καταφεύγει ήδη σε μέτρο απόλυτης απόγνωσης, δηλαδή στην υιοθέτηση αρνητικών επιτοκίων. Το μέτρο αυτό που, επίσης, δεν προβλέπεται να βγάλει την Ευρώπη από την χρόνια κατάσταση στασιμότητας, όσο παραμένει στο ανθυγιεινό περιβάλλον της στραγγαλιστικής λιτότητας, ουδόλως θα βοηθήσει και την Ελλάδα. Διότι, οι προβλέψεις καταναλωτών και επενδυτών, στην πατρίδα μας, μετά από την εφαρμογή, επί 6 χρόνια, μέτρων εντελώς αντίθετων αυτών από τα οποία είχε ανάγκη η οικονομία, βρίσκονται στο -1. Είναι η χειρότερη δυνατή περίπτωση, στην οποίαν η περαιτέρω μείωση των επιτοκίων ουδεμία βελτίωση αναμένεται να επιφέρει. 
Εξάλλου, τι να προσφέρουν στη θνήσκουσα ελληνική οικονομία τα 9-11 δισ. ευρώ, όταν δεν θα έφθαναν ούτε τα 200 δισ. για την ανόρθωσή της
Περιττό, να επαναλάβω τα φρικιαστικά, πράγματι, μακροοικονομικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας, τα οποία επιδεινώνονται σε καθημερινή βάση, και με την εφαρμογή των νέων απάνθρωπων, εγκληματικών και παραφρόνων μέτρων είναι βέβαιο ότι θα την αποτελειώσουν. 
Ο κ. αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, εξάλλου, αναφέρεται σε "ευρωπαϊσμό και αντιευρωπαϊσμό", ο οποίος πράγματι δεν υφίσταται και συμφωνώ, απολύτως, μαζί του. Διότι, η Ελλάδα βρίσκεται εντός της Ευρώπης, της οποίας άλλωστε έβαλε τα θεμέλια, και είναι αδιανόητο να στραφεί εναντίον του εαυτού της. Η αντιπαράθεση, ωστόσο, που υπάρχει, και μάλιστα εντείνεται συνεχώς, είναι η συνέχιση ή μη της παραμονής σε μια ΕΕ και κυρίως σε μια Ευρωζώνη, η οποία κυριολεκτικά τρώει τα παιδιά της. Αυτή είναι η αντιπαράθεση!
 Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ποσοστό ευρωσκεπτικισμού ανώτερο από 80% στην Ευρώπη, οι κάθε μορφής απειλές, που κάνουν λόγο και μέχρι για πόλεμο, προσπαθούν να κρατήσουν με τα δόντια τη Μ. Βρετανία στην ΕΕ, οι Βέλγοι είναι πια εξοργισμένοι με τη λιτότητα, και οι Γάλλοι έχουν ξεχυθεί στους δρόμους και στις πλατείες, για μόνον το 1/1000 των όσων υπέστησαν οι Έλληνες, και.....δηλώνουν: "εμείς δεν είμαστε Έλληνες"....που δυστυχώς τα λέει όλα. 

Τώρα, το γιατί εμείς παραμένουμε αδρανείς, όταν χάνουμε τα πάντα, και δεν υπάρχει ελπίδα στον ορίζοντα για δεκαετίες, είναι μια άλλη θλιβερή ιστορία, που ίσως συνοψίζεται με το ότι έχουμε λάβει υπερβολική δόση από το "Σοκ" της Ναόμι Κλάιν.
Δυστυχώς, η ανάπτυξη δεν πρόκειται να έρθει στη χώρα μας, όσο μένουμε αλυσοδεμένοι με τα μνημόνια, τα κουαρτέτα, τις πολιτικές λιτότητας και τις ανήθικες υποχρεώσεις που τόσο επιπόλαια έχουμε αναλάβει, δηλαδή οι πολιτικοί μας. 
Πρέπει να βγούμε από εδώ με κάθε θυσία, και κάθε προσπάθεια ωραιοποίησης αυτής της τραγικής κατάστασης απάδει στον καθένα που θέλει να λέγεται Έλληνας. Άλλωστε, για την πληρέστερη πληροφόρηση του πόσο είμαστε σε πλήρες αδιέξοδο και το πόσο η ΑΝΑΠΤΥΞΗ αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός για δεκαετίες, οι ενδιαφερόμενοι δεν έχουν παρά να ανατρέξουν σε πρόσφατες διεθνείς εκθέσεις για την Ελλάδα.  
Στη συνέχεια σας παραθέτουμε το άρθρο του Ι. Δραγασάκη:  
ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ: ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΞΟΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΕΙ Η ΥΦΕΣΗ  
Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης υπογραμμίζει ότι "το θέμα δεν είναι να κατοχυρώσουμε την ανοδική πορεία της χώρας μέσα από ένα συνολικό εθνικό σχέδιο, αλλά να υπερβούμε παγιδευτικά διλήμματα και αντιπαραθέσεις"  
Παράθυρο ελπίδας άνοιξε για πρώτη φορά από την έναρξη της κρίσης στη χώρα, τονίζει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης σε άρθρο του στην εφημερίδα «Αγορά», επισημαίνοντας ότι «πλέον διαθέτουμε τα μέσα και τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τις υφεσιακές συνέπειες των τελευταίων ετών».  
Επισημαίνει ότι για την κυβέρνηση είναι ξεκάθαρος ο δρόμος που θα ακολουθήσει η χώρα «μέσα από ένα συνολικό εθνικό αναπτυξιακό σχέδιο με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης και μακροχρόνιας βιωσιμότητας».
Η απόφαση του Eurogroup, διευκρινίζει ο αντιπρόεδρος, για την εκταμίευση των 10,3 δισ. ευρώ σε συνδυασμό με τον δεσμευτικό οδικό χάρτη για τη βιωσιμότητα του χρέους «μας επιτρέπει να θέσουμε στο επίκεντρο των προτεραιοτήτων τις επενδύσεις, τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους». Κοινός στόχος, προσθέτει, είναι να κερδίσουμε βαθμούς αυτονομίας και ελευθερίας γιατί, σημειώνει, «το συγκεκριμένο μείγμα πολιτικής το οποίο εφαρμόζεται, συχνά διαμορφώνεται από την πίεση της ασφυκτικής εποπτείας».
Η ύφεση στη νέα φάση που πέρασε η χώρα θα αντιμετωπιστεί σε τέσσερις άξονες σημειώνει ο κ. Δραγασάκης:  
  • - Οι ταμειακές ροές. Μέσα από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων 6,7 δισ. ευρώ και την καταβολή σημαντικού μέρους των οφειλών του δημοσίου σε ιδιώτες, εντός του έτους θα κατευθυνθούν 9- 11 δισ. ευρώ στην οικονομία.
  • - Οι αναμενόμενες αποφάσεις της ΕΚΤ και η μείωση των επιτοκίων θα συμβάλουν στην εκκίνηση της συζήτησης για πρόσβαση στις αγορές το 2017.
  • - Η θεσμοθέτηση της ενεργητικής διαχείρισης των «κόκκινων» δανείων θα ελευθερώσει πόρους για πιστωτική επέκταση.
  • - Η εργαλειοθήκη της ανάπτυξης είναι μια δέσμη μέτρων την οποία έχει επεξεργαστεί η κυβέρνηση και θα την καταθέσει στη Βουλή.
Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης υπογραμμίζει ότι «το θέμα δεν είναι να κατοχυρώσουμε την ανοδική πορεία της χώρας μέσα από ένα συνολικό εθνικό σχέδιο, αλλά να υπερβούμε παγιδευτικά διλήμματα και αντιπαραθέσεις. Να δούμε τις νέες προκλήσεις που αναδεικνύονται και να οικοδομηθούν νέες συναινέσεις και κοινωνικές συμμαχίες. Για παράδειγμα, αναφέρει ότι σήμερα δεν υφίσταται δίλημμα ανάμεσα στο ευρωπαϊσμός ή αντιευρωπαϊσμός, ενώ για την επιχειρηματικότητα ο κ. Δραγασάκης επιμένει ότι η «παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας έχει ανάγκη αλλά και η κοινωνία απαιτεί μια νέα επιχειρηματικότητα, υπεύθυνη απέναντι στην κοινωνία, τους εργαζόμενους, το περιβάλλον και όχι μόνο απέναντι στους μετόχους και τα κέρδη τους».
Κεντρικό δίλημμα στη νέα φάση, καταλήγει, είναι αν θα προχωρήσουμε τολμηρά στη θεμελίωση ενός νέου υποδείγματος ή θα αναζητήσουμε λύσεις στη παλινόρθωση μορφών και πρακτικών του παρελθόντος.