ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2016

Να γιατί η Ελλάδα ποτέ δεν ανασταίνεται


ΕΡΜΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ!!! 

 Άρθρο του Νίκου Ταμουρίδη, Αντιστράτηγου (ε.α)
– Επίτιμου Α’ Υπαρχηγού ΓΕΣ

 Μια ματιά στο μέλλον, διαβάζοντας Παλαμά 

Ταξιδεύουμε λίγο μπροστά, στα μέλλοντα. Να δούμε τι καν’ η Ελλάδα μας, εκεί λίγο πέρα από του χρόνου τα δεσμά. Τόλμημα γερό, που τρόμο μπορεί να φέρει. Μα αξίζει να δούμε. Και να λοιπόν η πατρίδα μας! Αλλά, αγνώριστη η χώρα η παινεμένη. Δεν είν’ αυτή που ξέραμε.
Συντρίμμια, συντρίμμια, παντού συντρίμμια και καπνός και φωτιά! 
Μια απέραντη φωτιά, ένα ρημαδιό, μια χαλασιά. 
Τίποτε όρθιο. Κι ο θρήνος διάχυτος πάνω στα μαύρα ερείπια, στα γκρεμισμένα, στα καμένα. Ρωμαίικο, δεν είσαι πια για θαυμασμό αλλά για κλάμα.

Τι έπαθες στ’ αλήθεια;
Ποιες αμαρτίες πληρώνεις;
Σε ποιο γκρεμό κατρακύλησες;
Ποιος δαίμονας ζήλεψε την δόξα της ομορφιάς σου;
Ποια κακά στοιχειά σε ποια Βαβέλ δεμένη σε κρατάνε;
Ποιος απελάτης σου 'κοψε το δρόμο και σ’ έχει χειροπόδαρα δεμένη;

Πού είν’ τα παλάτια, οι εκκλησιές, τα ιερά; Γκρεμίστηκαν…

Πού είν’ οι ηγέτες, οι ταγοί, οι τρανοί σου; Λύγισαν… 

Πού είν’ οι διαβασμένοι, οι ιδεολόγοι, οι σπιρουνάτοι; Νύσταξαν

Πού είν’ οι σοφοί, οι συγγραφείς, οι ποιητές; Σώπασαν… 

Πού είν’ οι δάσκαλοι, οι καθηγητάδες, οι πρυτάνεις; Κρύφτηκαν… 

Πού είν’ ο στοχασμός, ο λόγος, η αλήθεια; Χάθηκαν… 

Πού είν’ η νέα η γενιά, τα βλαστάρια σου; Ξενιτεύτηκαν… 

Πού είν’ η ιδέα, οι επιστήμες; Μακριά από μας…

Πού είν’ οι μεγαλόσχημοι, οι δεσποτάδες; Βυθισμένοι στο θρόνο τους… 

Πού είν’ οι λεφτάδες, οι ντοτόροι, οι αβοκάτοι; Μετρούν τ’ αργύρια…

Έρμη, σκλάβα, πικρή Ρωμιοσύνη…

Συ το καμάρι της Ανατολής και το ζήλεμα της Δύσης, συ του κόσμου η δασκάλα, η καπετάνισσα, ο αφρός, το θάμα, του πουλιού το γάλα, πώς κατάντησες έτσι; Να 'χουν στήσει χορό γύρω απ’ τα συντρίμμια σου κάθε λογής βάρβαροι κι αλλοεθνείς κι αλλόθρησκοι εχθροί σου;

Το άτι ακόμα μας πατά εκείνου του μισητού Μπραΐμη! Οι τρανοί μας τα γόνατά τους λυγίσαν και γίναν των ραγιάδων ραγιάδες. Παντού η βλαστήμια του άθεου και του άπατρι η ασέβεια. Και δεν μας φταίν’ ούτ’ ο Φράγκος, ούτ’ ο Τούρκος, ούτ’ ο Σλάβος. 

Δεν υπάρχουν πια αντρίκειοι στοχασμοί, χάθηκε η αλήθεια, τους στοχαστές και ποιητές τους καταβρόχθισε η λυσσασμένη σκύλα, το σύγχρονο πλυντήριο εγκεφάλων. Μακριά από μας ιδέα και επιστήμη, βάρβαροι σε ναούς τις προσκυνάνε! Απείραχτο το τέρας. 

Και τάφοι, παντού τάφοι…

Μη νοιάζεστε, πετιέται ο Νίτσε: «Μόνο εκεί που είναι τάφοι εκεί είναι και ανάσταση».
Και του απαντάμε: «Μα, η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»! 

Γι’ αυτό και δεν ανασταίνεται, μας λέει. Γιατί στου Κακού τη σκάλα στο πιο βαθύ σκαλί ποτέ δεν φτάνει! 

Έρμη, σκλάβα, πικρή Ρωμιοσύνη, το γυαλί της φυλής εραγίστη, όλα πάνε, μια στάλα έχει μείνει: «Του Χριστού και της μάνας σου η πίστη»!

(πηγή)