ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Ελλάς Ελλήνων κακομοίρηδων


Από τότε που θυμήθηκα τον εαυτό μου οι Έλληνες διαρκώς παρακαλάμε κάποιους για κάτι. Πάσχουμε από το σύνδρομο του κακομοίρη, του επαίτη, του λιγούρη, του ζητιάνου, του ικέτη. Ακόμη και η θρησκεία μας είναι ένα άθροισμα ικεσιών: Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον!!!

Παρακαλάμε, είτε θεούς είτε ανθρώπους, για να μας κάνουν κάποια "χάρη" ώστε να λάβουμε εκείνα τα οποία ενδεχομένως δεν αξίζουμε και να μην υποστούμε εκείνα τα οποία αξίζουμε.
Παρακαλάμε, να μην λειτουργήσει ο κυρίαρχος άγραφος νόμος της ανταπόδοσης, να μην ισχύσει η παροιμία που λέει "όπως έστρωσες θα κοιμηθείς", ούτε η άλλη που λέει "ό,τι σπείρεις θα θερίσεις".
Παρακαλάμε, δηλαδή, να μην υποστούμε τις νομοτελειακές συνέπειες των πράξεών μας.
Παρακαλάμε τους δανειστές να μας διαγράψουν τα χρέη.
Παρακαλάμε  τους "θεσμούς" να κάνουν τα στραβά μάτια και να μας αξιολογήσουν θετικά, κι ας μην το αξίζουμε.
Παρακαλάμε τους Τούρκους να μην κάνουν παραβιάσεις στο Αιγαίο και να μην μας στείλουν άλλους πρόσφυγες.
Παρακαλάμε, (εις μάτην) εαυτούς και αλλήλους να μην φοροδιαφεύγουμε.
Παρακαλάμε τους πολιτικούς για ένα διορισμό και οι πολιτικοί για την ψήφο μας.
Παρακαλάμε το γείτονα να μην κάνει φασαρία σε ώρες κοινής ησυχίας.
Παρακαλάμε τους συνιδιοκτήτες της πολυκατοικίας να πληρώσουν τα κοινόχρηστα.
Παρακαλάμε την Τροχαία να μας σβήσει την κλήση για παραβίαση του ΚΟΚ.
Παρακαλάμε την πολεοδομία να κάνει τα στραβά μάτια στις παραβάσεις του οικοδομικού κανονισμού (ΓΟΚ).
Και βέβαια, όλα αυτά τα παρακάλια συνοδεύονται με τα παραδοσιακά φακελάκια της δωροδοκίας. Ακόμη και τους "αγίους" δωροδοκούμε με χρυσά ή ασημένια αφιερώματα στις εικόνες τους.

Εκεί όμως που τα παρακάλια της κακομοιριάς χτυπάνε κόκκινο είναι το Δεκαπενταύγουστο, με τις καθημερινές "Παρακλήσεις" στην Παναγία. Παραθέτω χαρακτηριστικά τροπάρια που ψέλνονται τούτες τις ημέρες και επιβεβαιώνουν τον παραλογισμό που μας δέρνει σαν λαό:
Τῇ Θεοτόκῳ ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν, ἁμαρτωλοὶ καὶ ταπεινοί, καὶ προσπέσωμεν ἐν μετανοίᾳ, κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς· Δέσποινα, βοήθησον ἐφ' ἡμῖν σπλαγχνισθεῖσα, σπεῦσον, ἀπολλύμεθα ὑπὸ πλήθους πταισμάτων, μὴ ἀποστρέψῃς σοὺς δούλους κενούς· σὲ γὰρ καὶ μόνην ἐλπίδα κεκτήμεθα
Ας προστρέξουμε τώρα στη Θεοτόκο, εμείς οι αμαρτωλοί και οι ταπεινοί, κι ας πέσουμε στα γόνατα μετανοιωμένοι, φωνάζοντας δυνατά μέσα από τα βάθη της ψυχής μας: Δέσποινα, Βοήθησέ μας, δείχνοντας προς εμάς ευσπλαχνία. Κάνε γρήγορα, χανόμαστε από τις πολλές μας αμαρτίες. Μην αφήσεις τους δούλους σου να φύγουν με άδεια χέρια, διότι εσύ είσαι η μοναδική ελπίδα που έχουμε αποκτήσει.
******
Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰμὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τὶς ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ· σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.
Ποτέ δεν θα πάψουμε, Θεοτόκε, να μιλούμε για τις θαυμαστές σου πράξεις εμείς οι ανάξιοι. Γιατί αν εσύ δεν πρωτοστατούσες μεσιτεύοντας, ποιος θα μας γλύτωνε από τόσους πολλούς κινδύνους; Ποιος μας διαφύλαξε μέχρι τώρα ελευθέρους; Δεν θα φύγουμε ποτέ, Δέσποινα, από κοντά σου, διότι πάντοτε σώζεις τους δούλους σου από κάθε είδους συμφορά. 
******
Των λυπηρῶν ἐπαγωγαὶ χειμάζουσι τὴν ταπεινήν μου ψυχήν, καὶ συμφορῶν νέφη, τὴν ἐμὴν καλύπτουσι καρδίαν, Θεονύμφευτε, ἀλλ' ἡ φῶς τετοκυῖα, τὸ θεῖον καὶ προαιώνιον, λάμψον μοι τὸ φῶς τὸ χαρμόσυνον. 
Η αλληλουχία των θλίψεων βασανίζουν την ταπεινή μου ψυχή, και τα σύννεφα των συμφορών καλύπτουν την καρδιά μου, Θεονύμφευτε. Αλλά εσύ που γέννησες το φως, το θεϊκό και προαιώνιο, λάμψε και σε μένα το φως το χαρμόσυνο. 
******
Ἐξ ἀμέτρητων ἀναγκῶν καὶ θλίψεων, καὶ ἐξ ἐχθρῶν δυσμενῶν, καὶ συμφορῶν βίου, λυτρωθεὶς Πανάχραντε, τῇ κραταιᾷ δυνάμει σου, ἀνυμνῶ μεγαλύνω, τὴν ἄμετρόν σου συμπάθειαν, καὶ την εἰς ἐμέ σου παράκλησιν. 
Από τις αμέτρητες ανάγκες και θλίψεις, και από ανεπιθύμητους εχθρούς και συμφορές της ζωής έχοντας λυτρωθεί με την πανίσχυρη δύναμή σου, Πανάχραντε, εγκωμιάζω και εξαίρω την υπέρτατη συμπάθειά σου και την παράκλησή σου για μένα. 
******
Νῦν πεποιθὼς ἐπὶ τὴν σὴν κατέφυγον, ἀντίληψιν κραταιάν, καὶ πρὸς τὴν σὴν σκέπην, ὁλοψύχως ἔδραμον, καὶ γόνυ κλίνω Δέσποινα, καὶ θρηνῶ καὶ στενάζω, μὴ με παρίδῃς τὸν ἄθλιον, τῶν Χριστιανῶν καταφύγιον. 
Τώρα, έχοντας πειστεί για την πανίσχυρη βοήθειά σου, ολόψυχα προσέτρεξα προς τη δική σου προστασία, και κλίνω τα γόνατά μου, Δέσποινα, και θρηνώ και στενάζω, μη με παραβλέψεις τον άθλιο, εσύ που είσαι των Χριστιανών το καταφύγιο. 
******
Οὐ σιωπήσω τοῦ βοᾶν τρανώτατα, τὰ μεγαλεῖα τὰ σά· εἰμὴ γὰρ σὺ Κόρη, πάντοτε προΐστασο, ὑπὲρ ἐμοῦ πρεσβεύουσα, τῷ Υἱῷ καὶ Θεῷ σου, τὶς ἐκ τοσούτου με κλύδωνος, καὶ δεινῶν κινδύνων ἐρρύσατο. 
Δεν θα σιωπήσω να κραυγάζω πολύ δυνατά για τα δικά σου μεγαλεία διότι αν δεν πρωτοστατούσες πάντοτε, μεσιτεύουσα για μένα στον Υιό και Θεό σου, ποιος θα με λύτρωνε από τόση αναταραχή και φοβερούς κινδύνους; 
******
Διάσωσον, ἀπὸ κινδύνων, τοὺς δούλους σου, Θεοτόκε, ὅτι πάντες μετὰ Θεόν, εἰς σὲ καταφεύγομεν, ὡς ἄρρηκτον τεῖχος καὶ προστασίαν. 
Διάσωσε από κινδύνους τους δούλους σου, Θεοτόκε, διότι όλοι, μετά από το Θεό, σε σένα καταφεύγουμε, ως αρραγές τείχος και προστασία.
******
Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος. 
Θεοτόκε, εσύ που έχεις εγκωμιαστεί με κάθε ύμνο, επίβλεψε, με καλή διάθεση, στη δύσκολη κάκωση του σώματός μου, και θεράπευσε τον πόνο της ψυχής μου. 
******
Ἀπορήσας ἐκ πάντων, ὀδυνηρῶς κράζω σοι· πρόφθασον θερμὴ προστασία, καὶ σὴν βοήθειαν, δὸς μοι τῷ δούλῳ σου, τῷ ταπεινῷ καὶ ἀθλίῳ, τῷ τὴν σὴν ἀντίληψιν, ἐπιζητοῦντι θερμῶς.
Απορώντας για τα πάντα, σε επικαλούμαι με οδύνη επίσπευσε θερμή προστασία, και δώσε τη βοήθειά σου σ’ εμένα τον ταπεινό και άθλιο δούλο σου, που επιζητά θερμά την αρωγή σου. 
******
Ἐθαυμάστωσας ὄντως, νῦν ἐπ' ἐμοὶ Δέσποινα, τὰς εὐεργεσίας σου Κόρη, καὶ τὰ ἐλέη σου· ὅθεν δοξάζω σε, καὶ ἀνυμνῶ καὶ γεραίρω, τὴν πολλὴν καὶ ἄμετρον, κηδεμονίαν σου. 
Δέσποινα, έκανες όντως θαυμαστές πάνω μου τις ευεργεσίες και τα ελέη σου, Κόρη γι’ αυτό σε δοξάζω, και ανυμνώ και λαμπρύνω την πολλή και αμέτρητη κηδεμονία σου.
******
Καταιγὶς με χειμάζει, τῶν συμφορῶν Δέσποινα, καί τῶν λυπηρῶν τρικυμίαι, καταποντίζουσιν· ἀλλὰ προφθάσασα, χεῖρά μοι δὸς βοηθείας, ἡ θερμὴ ἀντίληψις, καὶ προστασία μου. 
Καταιγίδα συμφορών με βασανίζει, Δέσποινα, και των θλίψεων οι τρικυμίες με καταποντίζουν αλλά αφού προφθάσεις, δος μου χείρα βοηθείας, εσύ που είσαι η θερμή αρωγή και προστασία μου.
******
Ἀληθῆ Θεοτόκον, ὁμολογῶ Δέσποινα, σὲ τὴν τοῦ θανάτου τὸ κράτος, ἐξαφανίσασαν· ὡς γὰρ φυσίζωος, ἐκ τῶν δεσμῶν τῶν τοῦ ᾅδου, πρὸς ζωὴν ἀνήγαγες, εἰς γῆν με ῥεύσαντα. 
Ομολογώ, Δέσποινα, ότι είσαι αληθινή Θεοτόκος, εσύ που εξαφάνισες τη δύναμη του θανάτου· διότι ως παράγουσα και δωρίζουσα ζωή, ενώ είχα κυλήσει στο χώμα, από τα δεσμά του άδου με ανέβασες στη ζωή. 
******
Πρεσβεία θερμή, καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον, ἐλέους πηγή, τοῦ κόσμου καταφύγιον, ἐκτενῶς βοῶμέν σοι· Θεοτόκε Δέσποινα, πρόφθασον, καὶ ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, ἡ μόνη ταχέως προστατεύουσα. 
Μεσιτεία θερμή και τείχος αήττητο, πηγή του ελέους και καταφύγιο του κόσμου, κραυγάζουμε σε σένα μεγαλοφώνως Θεοτόκε Δέσποινα, πρόλαβε και λύτρωσέ μας, η μόνη που προστατεύεις ταχέως.
******
Καὶ ποῦ λοιπόν, ἄλλην εὑρήσω ἀντίληψιν; ποῦ προσφύγω; Ποῦ δὲ καὶ σωθήσομαι; Τίνα θερμὴν ἔξω βοηθόν, θλίψεσι τοῦ βίου καὶ ζάλαις - οἴμοι! - κλονούμενος; Εἰς σὲ μόνην ἐλπίζω, καὶ θαρρῶ καὶ καυχῶμαι, καὶ προστρέχω τῇ σκέπῃ σου σῶσον με. 
Και πού λοιπόν θα βρω άλλη προστασία; Πού να προσφύγω; Και πού να σωθώ; Ποια θερμή να έχω βοηθό στις θλίψεις του βίου και στις ζάλες - αλίμονο! - κλονιζόμενος; Μόνο σε σένα ελπίζω και παίρνω θάρρος και καυχώμαι, και προστρέχω στη σκέπη σου. Σώσε με! 
******
Τὸν ποταμόν, τὸν γλυκερόν τοῦ ἐλέους σου, τὸν πλουσίαις δωρεαῖς δροσίσαντα, τὴν παναθλίαν καὶ ταπεινήν, Πάναγνε, ψυχήν μου, τῶν συμφορῶν καί τῶν θλίψεων, καμίνῳ φλογισθεῖσαν, μεγαλύνω κηρύττω, καὶ προστρέχω τῇ σκέπῃ σου σῶσον με. 
Τον γλυκύ ποταμό του ελέους σου, Πάναγνη, που δρόσισε με πλούσιες δωρεές την πανάθλια και ταπεινή ψυχή μου, η οποία φλογίστηκε στο καμίνι των συμφορών και των θλίψεων, δοξάζω και διαλαλώ, και προστρέχω στη σκέπη σου. Σώσε με! 
******
Σὲ τὴν ἁγνήν, σὲ τὴν Παρθένον καὶ ἄσπιλον, μόνην φέρω, τεῖχος ἀπροσμάχητον, καταφυγὴν σκέπην κραταιάν, ὅπλον σωτηρίας μὴ με παρίδῃς τὸν ἄσωτον, ἐλπὶς ἀπηλπισμένων, ἀσθενῶν συμμαχία, θλιβομένων χαρὰ καὶ ἀντίληψις. 
Εσένα μόνη, την αγνή και άσπιλη Παρθένο, έχω σαν τείχος ακαταμάχητο, σαν καταφύγιο, ισχυρή προστασία, και όπλο σωτηρίας ελπίδα των απελπισμένων, συμμαχία των ασθενών, χαρά και βοήθεια των θλιβομένων, μη με παραβλέψεις τον άσωτο. 
******
Πῶς ἐξειπεῖν, σοῦ κατ' ἀξίαν δυνήσομαι, τοὺς ἀμέτρους, οἰκτιρμοὺς ὦ Δέσποινα, τοὺς τὴν ἐμὴν πάντοτε ψυχήν, δεινῶς πυρουμένην, ὡς ὕδωρ περιδροσίσαντας; Ἀλλ' ὢ τῆς σῆς προνοίας, καί τῆς εὐεργεσίας, ἧς ἀφθόνως αὐτὸς παραπήλαυσα! 
Πώς να μπορέσω να ξεγράψω και να απαξιώσω την αμέτρητη ευσπλαχνία σου, Δέσποινα, με την οποία πάντοτε σαν ύδωρ περιδρόσισες τη φοβερά φλογιζόμενη ψυχή μου; Αλλά, Ω, της δικής σου πρόνοιας και της ευεργεσίας, της οποίας αφθόνως ο ίδιος απήλαυσα! 
******
Εὐχαρίστως βοῶ σοι· χαῖρε Μητροπάρθενε, χαῖρε Θεόνυμφε χαῖρε θεία σκέπη, χαῖρε ὅπλον καὶ τεῖχος ἀπόρθητον, χαῖρε προστασία, καὶ βοηθὲ καὶ σωτηρία, τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων ἐκ πίστεως.
Ευχαρίστως κραυγάζω προς εσένα: χαίρε Μητροπάρθενε, χαίρε Θεόνυμφε, χαίρε θεία σκέπη, χαίρε όπλο και τείχος απόρθητο, χαίρε προστασία και βοηθέ και σωτηρία, εκείνων που προστρέχουν σ’ εσένα μετά πίστεως. 
******
Οἱ μισοῦντες με μάτην, βέλεμνα καὶ ξίφη καὶ λάκκον ηὐτρέπισαν, καὶ ἐπιζητοῦσι, τὸ πανάθλιον σῶμα σπαράξαι μου, καὶ καταβιβάσαι, πρὸς γῆν Ἁγνὴ ἐπιζητοῦσιν· ἀλλ' ἐκ τούτων προφθάσασα σῶσόν με.
Αυτοί που με μισούν άδικα, βέλη και ξίφη και λάκκο ετοίμασαν, και ζητούν να σπαράξουν το πανάθλιο σώμα μουκαι να το κατεβάσουν στο χώμα, Αγνή αλλά αφού τους προφτάσεις, σώσε με. 
******
Ἀπὸ πάσης ἀνάγκης, θλίψεως καὶ νόσου καὶ βλάβης με λύτρωσαι, καὶ τῇ σῇ δυνάμει, ἐν τῇ σκέπῃ σου φύλαξον ἄτρωτον, ἐκ παντὸς κινδύνου, καὶ ἐξ ἐχθρῶν τῶν πολεμούντων, καὶ μισούντων με Κόρη πανύμνητε. 
Από κάθε ανάγκη, θλίψη, ασθένεια και βλάβη λύτρωσέ με, και με τη δική σου δύναμη, φύλαξέ με στη σκέπη σου άτρωτο από κάθε κίνδυνο, και από τους εχθρούς που με πολεμούν και με μισούν, Κόρη πανύμνητε. 
******
Τὶ σοι δῶρον προσάξω, τῆς εὐχαριστίας ἀνθ' ὧνπερ ἀπήλαυσα, τῶν σῶν δωρημάτων, καί τῆς σῆς ἀμέτρητου χρηστότητος; Τοιγαροῦν δοξάζω, ὑμνολογῶ καὶ μεγαλύνω, σοῦ τὴν ἄμετρον πρός με συμπάθειαν.
Ποιο δώρο μπορώ να σου προσφέρω, ως ευχαριστία για εκείνα που απήλαυσα, για τα δωρήματά σου και για την αμέτρητη ηθικότητά σου; Γι’ αυτό δοξάζω, υμνολογώ και μεγαλύνω την απερίγραπτη προς εμένα συμπάθειά σου.
******
Τὰ νέφη, τῶν λυπηρῶν ἐκάλυψαν, τὴν ἀθλίαν μου ψυχὴν καὶ καρδίαν, καὶ σκοτασμὸν ἐμποιοῦσι μοι Κόρη, ἀλλ' ἡ γεννήσασα φῶς τὸ ἀπρόσιτον, ἀπέλασον ταῦτα μακράν, τῇ ἐμπνεύσει τῆς θείας πρεσβείας σου.
Τα νέφη των θλίψεων κάλυψαν την αθλία μου ψυχή και την καρδιά, και μου προκαλούν σκοτάδι, Κόρη αλλά εσύ που γέννησες το φως το απρόσιτο, διώξε αυτά μακριά, με την έμπνευση της θείας μεσιτείας σου. 
******
Παράκλησιν, ἐν ταῖς θλίψεσιν οἶδα, καί τῶν νόσων ἰατρὸν σε γινώσκω, καὶ παντελῆ συντριμμὸν τοῦ θανάτου, καὶ ποταμὸν τῆς ζωῆς ἀνεξάντλητον, καὶ πάντων τῶν ἐν συμφοραῖς, ταχινὴν καὶ ὀξεῖαν ἀντίληψιν.
Παρηγοριά γνώρισα στις θλίψεις, και σε αναγνωρίζω ιατρό των ασθενειών, και ολοκληρωτική συντριβή του θανάτου, και ανεξάντλητο ποταμό της ζωής, και ταχεία και οξεία προστασία όσων βρίσκονται σε συμφορές. 
******
Οὐ κρύπτω σου, τὸν βυθὸν τοῦ ἐλέους, καὶ τὴν βρύσιν τῶν ἀπείρων θαυμάτων, καὶ τὴν πηγὴν τὴν ἀέναον ὄντως, τῆς πρὸς ἐμὲ συμπαθείας σου Δέσποινα· ἀλλ' ἅπασιν ὁμολογῶ, καὶ βοῶ καὶ κηρύττω καὶ φθέγγομαι.
Δεν αποκρύπτω το βυθό του ελέους, και τη ροή των απείρων θαυμάτων, και την πραγματικά αστείρευτη πηγή της προς εμένα συμπάθειάς σου, Δέσποινα αλλά τα πάντα ομολογώ, και φωνάζω και διαλαλώ και προφέρω. 
******
Ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου με ζάλαι, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον Παρθένε, καὶ τὴν ἐμὴν κατασχοῦσαι καρδίαν, κατατιτρώσκουσι βέλει τῶν θλίψεων· ἀλλ' εὕροιμί σε βοηθόν, καὶ διώκτην καὶ ῥύστην Πανάχραντε. 
Οι βιοτικές ζάλες με κύκλωσαν όπως οι μέλισσες το κερί, Παρθένε, και έχοντας κατασχέσει την καρδιά μου, με κατατρώγουν τα βέλη των θλίψεων αλλά βρίσκω σ’ εσένα βοηθό, και διώκτη και λυτρωτή, Πανάχραντε.
******
Καὶ σὲ μεσίτριαν ἔχω, πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν, μή μου ἐλέγξῃ τὰς πράξεις, ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων, παρακαλῶ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι ἐν τάχει. 
Και σένα έχω μεσίτρια προς το φιλάνθρωπο Θεό για να μη μου ελέγξει τις πράξεις, ενώπιον των αγγέλων, σε παρακαλώ, Παρθένα. Βοήθησέ με γρήγορα. 
Μήπως το σύνδρομο του επαίτη έχει εμφυτευθεί στη συλλογική ψυχή των Ελλήνων από την Ορθοδοξία; Κάτι τέτοιο μου μυρίζει...

Μήπως, λοιπόν, πρέπει να πάψουμε τα πολλά και ανούσια "Κύριε ελέησον" και αντί αυτών να κάνουμε την αυτοκριτική μας, ατομικά και συλλογικά, να πάρουμε διαζύγιο από τον κακομοίρη εαυτό μας, και ν' αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε και να πραγματώνουμε το Βιβλικό "θεοί εστέ";
Ποτέ δεν είναι αργά για το "γνώθι σ' Αυτόν".
Μάλιστα, σήμερα η ανάγκη του "γνώθι σ' Αυτόν" είναι ζήτημα επιβίωσής μας σαν λαού.

Ας συλλογιστούμε ποιοι ήμασταν και πού καταντήσαμε...
Ας θυμώσουμε με τον κακό εαυτό μας, με τη θρησκεία που μας έκοψε τα φτερά, με τη δημοκρατία μας που είναι κίβδηλη, με τους πολιτικούς μας που είναι απατεώνες, με τους "εταίρους" που είναι εκμεταλλευτές, κι ας αναστήσουμε το θεό μέσα μας, ΤΩΡΑ! Αύριο ίσως είναι αργά...