ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Ποιος θα αξιολογήσει τους αξιολογούντες δανειστές;


Ποιος είπε στους τοκογλύφους δανειστές ότι είναι άξιοι να αξιολογούν την οικονομία μας κι ότι έχουν το αλάθητο του Πάπα; Και ποιος είπε ότι όποιος δανείζει δεν αναλαμβάνει κάποιο ρίσκο, όπως ο τζογαδόρος, κι ότι οι δανειστές είναι στο απυρόβλητο, ότι δεν πρέπει να πληρώνουν για τα λάθη ή τις αμαρτίες τους κι ότι είναι απαλλαγμένοι από τις συνέπειες των επιπόλαιων ή πονηρών πράξεών τους; Ποιος είπε ότι δεν έχουν υποχρέωση να εξετάζουν εκ των προτέρων και να προβλέπουν αν ο δανειζόμενος είναι αξιόπιστος και αν θα μπορέσει να αποπληρώσει το δάνειο που του χορηγούν μαζί με τους τόκους;

Βάσει ποιου διεθνούς δικαίου, ποιων άγραφων νόμων και ποιας λογικής, οι δανειστές επιτρέπεται να δανείζουν υπερχρεωμένους, ώστε οι τελευταίοι να αποπληρώνουν προηγούμενα δανεικά με νέα δανεικά; Και αν αυτός είναι λογικός τρόπος, γιατί δεν τον εφαρμόζουν και οι τράπεζες στους οφειλέτες τους, παρέχοντας νέα δάνεια για να αποπληρώσουν οι χρεωμένοι τα προηγούμενα;

Επιπλέον, όταν 7 χρόνια τώρα οι αξιολογούντες αποδεικνύονται ανίκανοι να βγάλουν τη χώρα μας από την κρίση με τα αδιέξοδα προγράμματα άγριας λιτότητας που υπαγορεύουν στους κυβερνώντες, αλλά και αναξιόπιστοι στις προβλέψεις για την επιτυχία τους, κατά ποια λογική πρέπει να εκλαμβάνουμε τις παράλογες απαιτήσεις τους ως ευαγγέλιο;

Και γιατί πρέπει ένας ολόκληρος λαός, και μάλιστα ιστορικός λαός που έχει προσφέρει πνευματικό φως, επιστήμες και τέχνη στην ανθρωπότητα, να υπόκειται σε αυτόν τον αέναο εξευτελιστικό βασανισμό από αναξιόπιστους αξιολογητές; Απλά επειδή έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι, δηλαδή το χρήμα, και επικαλούνται το δίκιο του ισχυροτέρου;

Έρχονται Χριστούγεννα, και όλοι αυτοί οι πολιτισμένοι βάρβαροι με τις πετρωμένες καρδιές, ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού, έχουν στολίσει τα παλάτια, τις πρωτεύουσες και τις πόλεις τους  με φανταχτερά στολίδια για να γιορτάσουν με κραυγαλέα παγανιστικό τρόπο τη γέννηση του Θεού της Αγάπης και της ταπεινότητας. Οποία υποκρισία! Οποία βλασφημία! Οποία ύβρις στο πρόσωπο των καταπιεσμένων και αιματοκυλισμένων λαών και των ξεριζωμένων από τους ιμπεριαλιστικούς τους πολέμους προσφύγων, να επιδεικνύουν με προκλητικό τρόπο τα πανάκριβα πανύψηλα χριστουγεννιάτικα δέντρα τους με τα χιλιάδες πολύχρωμα λαμπιόνια, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να συγκαλύψουν την πνευματική τους γύμνια και τη σκληρότητα της καρδιάς τους...

"Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία", θα ψάλουν υποκριτικά οι απανταχού Ορθόδοξοι Χριστιανοί την ημέρα των Χριστουγέννων, όταν, αλίμονο, ούτε ειρήνη υπάρχει μεταξύ των ανθρώπων ούτε ευδοκία. Οι Ορθόδοξοι Ιεράρχες - που ανέβηκαν σε θρόνους ως μη όφειλαν - θα στολίσουν εαυτούς με χρυσοποίκιλτα άμφια, αν και γνωρίζουν ότι ο Θεός τους δεν ευαρεστείται στα πλούτη και τα υλικά στολίδια, αλλά στα πολύτιμα στολίδια των αρετών της καρδιάς, τα μόνα με αιώνια αξία. Γι' αυτό άλλωστε ο Ιησούς επέλεξε να γεννηθεί στην ταπεινή φάτνη: για να δώσει το μήνυμα της ταπεινότητας.

Δυστυχώς και οι αυτοαποκαλούμενοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί προσκυνούν τον Μαμμωνά - θεό του χρήματος - κι έχουν προσχωρήσει σε δουλοπρεπή υποταγή στους ισχυρούς, στον υλισμό και την υποκρισία, έχοντας προδώσει το πνεύμα του Χριστού, τον οποίο ισχυρίζονται ότι λατρεύουν.

Παραμονές Χριστουγέννων διάλεξαν οι βλοσυροί δανειστές για να επιβεβαιώσουν με τον πιο ηχηρό τρόπο ότι είμαστε μια σκλαβωμένη χώρα με κυβερνήσεις-μαριονέτες που δεν έχουν το δικαίωμα να δώσουν ούτε ψίχουλο στους αναξιοπαθούνες συμπολίτες μας χωρίς την άδειά τους.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, σε τι χρειαζόμαστε το ελληνικό Κοινοβούλιο και τις ελληνικές κυβερνήσεις, αφού δεν έχουν το δικαίωμα ούτε να βήξουν χωρίς την έγκριση των δανειστών; Γιατί να ξοδεύει η υπερχρεωμένη χώρα μας τόσα χρήματα για ευνουχισμένους θεσμούς μιας κατ' επίφαση δημοκρατίας; Απλά για να "απολαμβάνουμε" τους πολιτικούς σκυλοκαβγάδες μέσα στη Βουλή και να μας ταΐζουν οι τυχάρπαστοι πολιτικοί με ασύστολα ψέματα;

Ας απαντήσουν σε αυτό οι "εταίροι"-φίδια που παριστάνουν τους δημοκράτες.

Ε ρε Μεταξάς που σας χρειάζεται! Αλλά πού τέτοια τύχη στη σκοτεινή εποχή της παγκοσμιοποίησης...

Ἡ ἱστορία ἔχει ὡς ἑξῆς : Τὸ 1936, ἡ Ἑλλάδα τοῦ Ἰωάννη Μεταξὰ ἀρνήθηκε νὰ συνεχίσει τὴν ἐξυπηρέτηση τοῦ δανείου ποὺ εἶχε συνάψει μὲ τὴ βελγικὴ τράπεζα «Societe Commerciale de Belgique». Ἡ κυβέρνηση τοῦ Βελγίου προσέφυγε στὸ Διεθνὲς Δικαστήριο, ποὺ εἶχε ἱδρύσει ἡ Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν, κατηγορώντας τὴν Ἑλλάδα ὅτι ἀθετεῖ τὶς διεθνεῖς της ὑποχρεώσεις. 

Ἡ Ἑλλάδα ἀπάντησε ὅτι ἀδυνατεῖ νὰ ἐκπληρώσει τὶς δανειακές της ὑποχρεώσεις, διότι δὲν μπορεῖ νὰ θέσει σὲ κίνδυνο τὴν κατάσταση τοῦ Λαοῦ καὶ τῆς χώρας! Στὸ ὑπόμνημά της, ἡ Ἑλληνικὴ κυβέρνηση ἀνέφερε : «Ἡ Κυβέρνηση τῆς Ἑλλάδος, ἀνήσυχη γιὰ τὰ ζωτικὰ συμφέροντα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ γιὰ τὴ διοίκηση, τὴν οἰκονομικὴ ζωή, τὴν κατάσταση τῆς ὑγείας καὶ τὴν ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερικὴ ἀσφάλεια τῆς χώρας, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ προβεῖ σὲ ἄλλη ἐπιλογή. Ὅποια κυβέρνηση κι ἂν ἦταν στὴν θέση της, θὰ ἔκανε τὸ ἴδιο». (Yearbook of the International Law Commission, 1980, v.l., σελ.25).

Τὸ ἐπιστέγασμα ἦρθε μὲ τὸ ὑπόμνημα ποὺ κατέθεσε στὸ Διεθνὲς Δικαστήριο ὁ νομικὸς ἐκπρόσωπος τῆς Ἑλληνικῆς κυβέρνησης τὸ 1938, ὅπου τόνισε τὰ αὐτονόητα : «Ἐνίοτε, μπορεῖ νὰ ὑπάρξει μία ἔκτακτη κατάσταση, ἡ ὁποία κάνει ἀδύνατο γιὰ τὶς Κυβερνήσεις νὰ ἐκπληρώσουν τὶς… ὑποχρεώσεις τους πρὸς τοὺς δανειστὲς καὶ πρὸς τὸν Λαό τους. Οἱ πόροι τῆς χώρας εἶναι ἀνεπαρκεῖς γιὰ νὰ ἐκπληρώσουν καὶ τὶς δύο ὑποχρεώσεις ταυτόχρονα. Εἶναι ἀδύνατον νὰ πληρώσει μία Κυβέρνηση τὸ χρέος καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ νὰ παρασχεθεῖ στὸν λαὸ ἡ κατάλληλη διοίκηση καὶ οἱ ἐγγυημένες συνθῆκες γιὰ τὴν ἠθική, κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη. Πρέπει νὰ ἐπιλέξει ἀνάμεσα στὰ δύο. 

Καὶ φυσικά, τὸ καθῆκον τοῦ Κράτους νὰ ἐξασφαλίσει τὴν εὔρυθμη λειτουργία τῶν βασικῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν, ὑπερτερεῖ ἔναντί της πληρωμῆς τῶν χρεῶν της. 

Ἀπὸ κανένα κράτος δὲν ἀπαιτεῖται νὰ ἐκπληρώσει, μερικὰ ἢ ὁλικά, τὶς χρηματικές του ὑποχρεώσεις, ἂν αὐτὸ θέτει σὲ κίνδυνο τὴν λειτουργία τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν του κι’ ἔχει σὰν ἀποτέλεσμα τὴν ἀποδιοργάνωση τῆς διοίκησης τῆς χώρας.

 Στὴν περίπτωση ποὺ ἡ ἀποπληρωμὴ τῶν χρεῶν θέτει σὲ κίνδυνο τὴν οἰκονομικὴ ζωὴ καὶ τὴ διοίκηση, ἡ Κυβέρνηση εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ διακόψει ἢ καὶ νὰ μειώσει τὴν ἐξυπηρέτηση τοῦ χρέους»! (πηγή)