ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Το ισχύον δημοκρατικό σύστημα είναι μία πλάνη


Democracy is a Fallacy

Author: tinapg (British)

Η δημοκρατία είναι μια πλάνη

«Δεν ζούμε σε μια δημοκρατία, και το βρίσκω δύσκολο να κατανοήσω πώς οποιοσδήποτε μπορεί να σκεφτεί ότι ζούμε.
(...) (…) (...)
Μας είπαν ότι η δημοκρατία είναι μια υπερήφανη κληρονομιά από την αρχαία ελληνική κοινωνία, που πρώτη ανέπτυξε την πολιτική αρχή ως μια επαναστατική μορφή διακυβέρνησης, σε αντίθεση με το ολιγαρχικό σύστημα, το οποίο είχε γίνει τόσο διεφθαρμένο και καταπιεστικό που δεν μπορούσε πλέον να συνεχιστεί.

Λοιπόν, αυτό ακούγεται πολύ κοινότοπο σε μένα τώρα. Δεν πιστεύω ότι έχουμε, ή είχαμε ποτέ, μια δημοκρατία. Ακόμη και οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν - οι γυναίκες και οι δούλοι στερούνταν πολιτικών δικαιωμάτων. Η δημοκρατία στην πράξη δεν είχε ποτέ καμία ομοιότητα  με τη δημοκρατία όπως ορίζεται στη θεωρία.

Το να ορίσουμε και να διδάξουμε δημοκρατία στα παιδιά μας, όπως εμείς και οι γονείς μας και οι γονείς των γονέων μας δίδαξαν, σημαίνει να ενσταλάξουμε μέσα τους το πρώτο ψέμα πάνω στο οποίο είναι χτισμένο το σύνολο της ανισότητας, των προνομίων και της προκατάληψης.

Πρέπει να σταματήσουμε να πιστεύουμε  σ’ αυτό το ψέμα· πολλοί άνθρωποι έχουν ήδη σταματήσει, αλλά πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το πολιτικό σύστημα που έχουμε μπορεί να λειτουργήσει, απλά χρειάζεται τους σωστούς ανθρώπους σε αυτό.  Κι εγώ η ίδια συνήθιζα να πιστεύω ότι αυτή είναι η περίπτωση.

Ωστόσο, στα τελευταία πολιτικά χρόνια, όπου τόσοι πολλοί άνθρωποι υποφέρουν, και τόσοι πολλοί είναι αυτοί που κατηγορούν άλλους  που υποφέρουν αντί εκείνων που λαμβάνουν τις αποφάσεις  και έχουν προκαλέσει τον πόνο, και όταν τα πολιτικά κόμματα εναλλάσσονται αλλά δεν κάνουν τίποτα από του να κατηγορούν την προηγούμενη κυβέρνηση και καπηλεύονται τον φόβο, όντας σε ετοιμότητα για τις επόμενες γενικές  εκλογές, έχει γίνει τόσο πολύ σαφές ότι το σύστημα είναι κατεστραμμένο. 
Δεν μπορεί να επισκευαστεί. Δεν μπορεί να συναρμολογηθεί. Δεν μπορεί να επιχριστεί ή να βαφτεί από πάνω. Το μόνο που θα κάνουμε είναι να συντηρούμε τους λίγους προνομιούχους και να συνεχίζουμε να σκοτώνουμε την ολοένα αυξανόμενη κατώτερη τάξη.

Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Διάφορες μορφές διακρίσεων: ρατσισμός, σεξισμός, τρανσφοβία, αναπηρισμός, ηλικιακές διακρίσεις, ταξισμός, διακρίσεις κάστας, ομοφοβία, όλα συμβάλλουν στη διαίρεση του λαού και στη διαιώνιση των λίγων προνομιούχων. Αυτό είναι ουσιαστικά αντιθετικό σε μια πραγματική δημοκρατία.

Χρειαζόμαστε, βεβαίως, μια μορφή κεντρικής διοίκησης και φορολογίας για να επιβιώσουμε ως κοινωνία. Δεν χρειαζόμαστε όμως ένα σύστημα το οποίο δίνει προτεραιότητα σε εταιρικά δικαιώματα και οικονομικά προνόμια πάνω απ’ αυτά των ατόμων και των κοινοτήτων που κερδίζουν και ξοδεύουν τα χρήματα και των οποίων η εργασία δημιουργεί τα πράγματα ή υπηρετεί τις βιομηχανίες που πλουτίζουν τους λίγους.

Οι τραπεζίτες δεν είναι ιδιοκτήτες των χρημάτων που επενδύουν, τους τα δανείζουμε. 
Αναλαμβάνουν ρίσκα με τα χρήματά μας για να προσπαθήσουν να κάνουν περισσότερα χρήματα στον εσωτερικό κόσμο στον οποίο τα χρήματα υπάρχουν μόνο σ' έναν αλγόριθμο υπολογιστή. Δεν είναι πραγματικά, αλλά οι ζωές μας περιστρέφονται γύρω από αυτά. Έχουν γίνει οι χρηματοδότες της κυβέρνησης, και οι κυβερνήσεις μας έχουν γίνει υπόχρεοι σε αυτούς. 
Αυτή είναι η ίδια η αντίφαση της δημοκρατίας.

Μας δίνεται η δυνατότητα να ψηφίσουμε για κόμματα, όχι πολιτικές. Αυτά τα κόμματα αναπτύσσουν μόνο βραχυπρόθεσμες πολιτικές, καθώς αυτός είναι ο τρόπος που το πολιτικό μας σύστημα έχει δημιουργηθεί - με το βλέμμα στραμμένο στις επόμενες εκλογές σε 4 ή 5 χρόνια. Αλλά ζούμε σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, ο πλανήτης μας εξελίσσεται επί δεκαετίες, αιώνες, χιλιετίες, και πρέπει να προγραμματίσουμε για το μέλλον των εγγονιών μας, όχι το δικό μας. 

Τα χρήματα που πληρώνουμε στο σύστημα για την Εθνική μας Ασφάλιση δεν είναι για εμάς. Είναι για εκείνους που παίρνουν  σύνταξη τώρα. Ελπίζουμε ότι τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα πληρώνουν για  μας, και οφείλουμε να ελπίζουμε ότι θα έχουν ένα αρκετά αξιοπρεπές μέλλον για να είναι σε θέση να το κάνουν αυτό. Με βάση αυτό που βλέπω να συμβαίνει τώρα, δεν πιστεύω ότι θα το κάνουν.
Χρειαζόμαστε μια επανάσταση. Χρειαζόμαστε μια επανάσταση στη σκέψη, στα ιδανικά, στο σύστημα, στην εκπαίδευση και στην ενδυνάμωση. 
Η απάθεια είναι ένα φυσικό αποτέλεσμα της συνεχούς  απελπιστικής στέρησης δικαιωμάτων που αισθανόμαστε. Όπως και με την κόπωση για συμπόνια, η πολιτική κόπωση είναι αναπόφευκτη, καθώς μας έχουν υποσχεθεί πολλά πράγματα από όλα τα κόμματα και έχουμε μείνει με τρεις κύριες ομάδες που όλες τους φαίνεται να είναι ίδιες. Μάλιστα πήγαν ακόμη και στα ίδια σχολεία και είναι κομμένοι από το ίδιο ύφασμα·  ποια πραγματική διαφορά στην επιλογή θα μπορούσε αυτό να παράγει; Απ’ ό,τι μπορώ να δω, συγκεντρωτισμός σημαίνει απλώς μια μετατόπιση προς τα δεξιά, την οικονομική, την εταιρική και την προνομιούχα τάξη.
(...) (...)
Δεν πιστεύω στα πολιτικά κόμματα. Πιστεύω στην πολιτική και στο μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, και στην ανάπτυξη ενός συστήματος στο οποίο ο πλανήτης μας μπορεί να συνεχίσει να μας στηρίζει όλους. Πιστεύω στην παγκόσμια συνεργασία. Πιστεύω στην ισότητα·  τοπική, εθνική, διεθνή, παγκόσμια. Πιστεύω ότι χρειαζόμαστε μια επανάσταση. Δεν πιστεύω ότι είναι δυνατόν οτιδήποτε άλλο.Για να συμβεί η αλλαγή, αποτελεσματική αλλαγή, η επανάσταση είναι ο μόνος δρόμος που μπορώ να δω.
Βεβαιότατα  δεν πιστεύω ότι θα είναι εύκολο. Δεν είμαι καν σίγουρη ότι θα το δω στη διάρκεια της ζωής μου. Αλλά ελπίζω, για το καλό των παιδιών μου, και των παιδιών των παιδιών μου και των φίλων μου και των οικογενειών τους, και για γνωστούς και για αγνώστους και για όλους, ότι θα συμβεί».