ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Το διεθνές χάος που αφήνει πίσω του ο Barack Obama (1)


H πενιχρή κληρονομιά του Μπαράκ Ομπάμα: 
Ατελή Επιτεύγματα και προκληθέντες πόλεμοι: Τι συνέβη;



«Το κακό που κάνουν οι άνθρωποι ζει μετά από αυτούς».
 -Ιούλιος Καίσαρ (1564-1616)

Μπαράκ Ομπάμα, 5 Απριλίου 2009, Πράγα: «Ακριβώς όπως σταθήκαμε για την ελευθερία στον 20ο αιώνα, θα πρέπει να σταθούμε μαζί για το δικαίωμα των ανθρώπων παντού να ζουν ελεύθεροι από φόβο στον 21ο αιώνα. Και ως πυρηνική δύναμη- ως πυρηνική δύναμη, ως η μόνη πυρηνική δύναμη που έχει χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν την ηθική ευθύνη να δράσουν. Δεν μπορούμε να επιτύχουμε σε αυτή την προσπάθεια μόνοι, αλλά μπορούμε να την οδηγήσουμε, μπορούμε να την ξεκινήσουμε. Έτσι, σήμερα, δηλώνω ξεκάθαρα και με πεποίθηση τη δέσμευση της Αμερικής να επιδιώξει την ειρήνη και την ασφάλεια ενός κόσμου χωρίς πυρηνικά όπλα».

Μπαράκ Ομπάμα, στην τελετή απονομής του Νόμπελ Ειρήνης, Όσλο – 10 Δεκεμβρίου, 2009:  «Ένα επείγον παράδειγμα είναι η προσπάθεια για την πρόληψη της εξάπλωσης των πυρηνικών όπλων, και να επιδιώξουμε έναν κόσμο χωρίς αυτά. Στο μέσον του περασμένου αιώνα, τα έθνη συμφώνησαν να δεσμευθούν από μια συνθήκη της οποίας η συμφωνία είναι σαφής: Όλοι θα έχουν πρόσβαση στην ειρηνική πυρηνική ενέργεια· εκείνοι που δεν έχουν πυρηνικά όπλα θα τα ξεχάσουν· και εκείνοι με πυρηνικά όπλα θα εργαστούν προς την κατεύθυνση του αφοπλισμού. Είμαι αποφασισμένος να υποστηρίξω αυτή τη συνθήκη. Πρόκειται για ένα κεντρικό στοιχείο της εξωτερικής μου πολιτικής. Και δουλεύω με τον Πρόεδρο Μεντβέντεφ για τη μείωση των πυρηνικών αποθεμάτων της Αμερικής και της Ρωσίας».

Μπαράκ Ομπάμα, στο American University, Washington, D.C. – 5 Αυγούστου, 2015: «Ως Αρχιστράτηγος (Commander-in-Chief), δεν έχω διστάσει από του να χρησιμοποιήσω βία όταν είναι απαραίτητο. Έχω στείλει δεκάδες χιλιάδες νέους Αμερικανούς στη μάχη. Έχω καθίσει δίπλα στο κρεβάτι τους, μερικές φορές, όταν επιστρέφουν στο σπίτι τους. Έχω διατάξει στρατιωτικές επιχειρήσεις σε επτά χώρες».

Μπαράκ Ομπάμα, στη Hiroshima Peace Memorial, Ιαπωνία -27 Μαΐου, 2016:  «Αλλά μεταξύ αυτών των εθνών, όπως το δικό μου, που κατέχουν πυρηνικά αποθέματα, πρέπει να έχουμε το θάρρος να ξεφύγουμε από τη λογική του φόβου, και να επιδιώξουμε έναν κόσμο χωρίς αυτά. (...)
Είμαστε αποφασισμένοι να πραγματοποιήσουμε έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά όπλα».

 James Madison (1751-1836),  σε μια επιστολή στον Thomas Jefferson, 1798, (και στις Political Observations, 1795): «Το Σύνταγμα θεωρεί, εκείνο που η Ιστορία όλων των Κυβερνήσεων αποδεικνύει, ότι η Εκτελεστική είναι ο τομέας της εξουσίας που ενδιαφέρεται περισσότερο για τον πόλεμο και είναι πιο επιρρεπής σε αυτόν. Έχει επομένως, μετά από προσεκτική μελέτη, εμπιστευθεί το ζήτημα του πολέμου στο Νομοθετικό σώμα... Κανένα έθνος δεν θα μπορούσε να διατηρήσει την ελευθερία του εν μέσω διαρκούς πολέμου».
Abraham Lincoln (1809-1865), σε μια επιστολή στον William Herndon, 1848: «Οι Βασιλιάδες πάντα ενέπλεκαν και εξαθλίωναν τους λαούς τους σε πολέμους, προσποιούμενοι γενικώς, αν όχι πάντα, ότι ο σκοπός ήταν το καλό του λαού. Αυτό, η Συνέλευσή μας [1787] κατανόησε ότι ήταν η πιο καταθλιπτική όλων των Βασιλικών καταπιέσεων· και αποφάσισε να πλαισιώσει έτσι το Σύνταγμα ώστε κανένας άνθρωπος να μην κατέχει τη δύναμη να φέρει αυτή την καταπίεση πάνω μας».
******
Στη συνέχεια παραθέτω μεταφρασμένα αποσπάσματα του άρθρου του καθηγητή Rodrigue Tremblay που αφορούν μόνο στην εξωτερική πολιτική του απερχόμενου Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα. Ολόκληρο το άρθρο στα Αγγλικά μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.
Από τότε που οι νεοσυντηρητικοί (Neocons) de facto ανέλαβαν την αμερικανική εξωτερική πολιτική, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής αυτοκρατορίας το 1991, απορρίπτοντας το «Μέρισμα Ειρήνης» (Peace Dividend) που πολλοί ανέμεναν, η κραυγή στην Ουάσιγκτον ήταν να επιβάλει μια Αμερικανοκεντρική  Νέα Παγκόσμια Τάξη (New World Order)  με στρατιωτικά μέσα.
Διαδοχικές κυβερνήσεις, τόσο Ρεπουμπλικανικές όσο και Δημοκρατικές, έχουν συμμορφωθεί και υπάκουα ακολουθήσει την ίδια πολιτική της παγκόσμιας κυριαρχίας με τη δρομολόγηση μιας σειράς άμεσων ή συγκεκαλυμμένων επιθετικών πολέμων σε όλο τον κόσμο, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου. Αυτό εξηγεί γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πάνω από 1.400 ξένες στρατιωτικές βάσεις σε πάνω από 120 χώρες, και γιατί επεκτείνονται.
Πρώτα υπήρξε ο πόλεμος στο Ιράκ το 1991, όταν το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν έπεσε σε μια παγίδα, νομίζοντας ότι είχε τη σιωπηρή άδεια της Ουάσιγκτον να προχωρήσει στην ενσωμάτωση του Κουβέιτ, μιας περιοχής που ήταν μέρος του Ιράκ σε όλη τη διάρκεια του δέκατου ένατου αιώνα και μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κατόπιν,  το 1998-1999 υπήρξε η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στις εθνοτικές συγκρούσεις της Γιουγκοσλαβίας, προκειμένου να υπονομεύσουν τη ρωσική επιρροή.
Ο τύπος επίθεσης "“Pearl Harbor”  της 9/11, το 2001, ήταν ένα "θεόδοτο" γεγονός στην πορεία προς την Νέα Παγκόσμια Τάξη, δεδομένου ότι δικαιολόγησε τεράστιες αυξήσεις στο στρατιωτικό προϋπολογισμό  των ΗΠΑ και υπηρέτησε ως μια δικαιολογία για να ξεκινήσει το 2001 πόλεμο στο Afghanistan, οδηγώντας τελικά σε έναν προληπτικό πόλεμο υπό αμερικανική ηγεσία  για να "απελευθερώσουν" το Ιράκ, το 2003.
Όλα αυτά ακολουθήθηκαν από μια σειρά μυστικών επιχειρήσεων για την ανατροπή κυβερνήσεων, εκλεγμένων ή όχι, και την επιβολή αλλαγών καθεστώτος σε ανεξάρτητες χώρες, όπως στη Συρία, τη Λιβύη, την Ουκρανία, την Ονδούρα, την Αϊτή, τη Σομαλία ... κ.λπ.
Η εκλογή του γερουσιαστή Μπαράκ Ομπάμα, το 2008, αναμενόταν να σταματήσει αυτές τις καταστροφικές αμερικανικές στρατιωτικές βεντέτες σε όλο τον κόσμο - οι περισσότερες από αυτές με πρωτοβουλία της Εκτελεστικής εξουσίας - με μικρή συμβολή από το Κογκρέσο, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα των ΗΠΑ. Στο κάτω-κάτω, το 2009, ο Πρόεδρος Ομπάμα αποδέχθηκε το Νορβηγικό βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, το οποίο έφερε ένα κέρδος περίπου $ 1.4 εκατομμυρίων, για την υπόσχεσή του να δημιουργήσει ένα «νέο κλίμα» στις διεθνείς σχέσεις και για την προώθηση του πυρηνικού αφοπλισμού. Αντ 'αυτού, μπορούμε να πούμε ότι «Δύο πλήρεις τετραετίες πολέμου» είναι η κληρονομιά των δύο θητειών του στο αξίωμα. Ο Ομπάμα δεν έληξε κανέναν πόλεμο, και ξεκίνησε πολύ περισσότερους.
Με την αποδοχή του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης, ο Πρόεδρος Ομπάμα, αναφερόμενος στην περισσότερο ή λιγότερο αναξιόπιστη θεωρία του «Δίκαιου Πολέμου» στη σύγχρονη εποχή, είπε ότι οι πόλεμοι πρέπει να διεξάγονται «ως έσχατη λύση ή σε αυτοάμυνα· αν η δύναμη που χρησιμοποιείται είναι ανάλογη· και αν, όποτε είναι δυνατόν, οι πολίτες γλιτώνουν από τη βία».
Σημειώστε, ωστόσο, ότι ο Ομπάμα ήταν ειλικρινής και αρκετά διαυγής ώστε να αναγνωρίσει ότι υπήρχαν άνθρωποι "πιο άξιοι" απ' αυτόν για να λάβουν ένα τέτοιο βραβείο ειρήνης, δηλώνοντας ότι τα δικά του "κατορθώματα ήταν μικρά".

-Όπως Αποδείχθηκε, είχε δίκιο. Ο αντιπολεμικός υποψήφιος Ομπάμα δεν στάθηκε στο ύψος των προσδοκιών που εναποτέθηκαν σε αυτόν, το 2008: Δεν έφερε την ειρήνη στον κόσμο· δεν σταμάτησε τους Αμερικανικούς επιθετικούς πολέμους σε όλο τον κόσμο, δεν σταμάτησε την αμερικανική πολιτική ανατροπής κυβερνήσεων άλλων ανεξάρτητων χωρών, ούτε έφερε τον «πυρηνικό αφοπλισμό». Στην τελευταία αυτή περίπτωση, έκανε ακριβώς το αντίθετο, όπως θα δούμε παρακάτω.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, μετά από μια διπλή εντολή στον Λευκό Οίκο, μπορεί να αποδειχθεί ότι η κληρονομιά του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα είναι πράγματι πολύ μικρή, αν όχι καθαρά αρνητική.
(...) (...)(...)
Ο Πρόεδρος Ομπάμα διεύρυνε τις εξουσίες του Λευκού Οίκου για να ξεκινήσει αυτοκρατορικούς πολέμους, χωρίς χρονικούς ή γεωγραφικούς περιορισμούς

Όπως  δείχνει η παραπάνω ρήση του James Madison, οι Ιδρυτές Πατέρες  (Founding Fathers) των ΗΠΑ γνώριζαν πολύ καλά τον κίνδυνο του να δοθεί  σ' ένα βασιλιά ή δικτάτορα το δικαίωμα να ξεκινάει πολέμους μόνος του. Φοβήθηκαν ότι αυτό θα έφερνε τυραννία και καταπίεση στο έθνος τους.

Ο Πρόεδρος George W. Bush, στην εξουσία από το 2001 έως το 2009, συμπεριφέρθηκε κατά τρόπο που οι Ιδρυτές Πατέρες των ΗΠΑ θα είχαν έντονα απορρίψει, δεδομένου ότι πάλεψε με το Κογκρέσο για να συγκεντρώσει στα χέρια του την εξουσία να κάνει πόλεμο, χρησιμοποιώντας το Κογκρέσο ως σφραγίδα.
Κάποιος θα φανταζόταν ότι ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, σ' ένα δημοκρατικό πνεύμα, θα είχε προσπαθήσει να αντιστρέψει αυτήν την επικίνδυνη κίνηση προς μετατροπή της προεδρίας των ΗΠΑ σε έναν εκκινητή  ξένων πολέμων. Δυστυχώς, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα έκανε το αντίθετο, αυξάνοντας αντί να μειώσει τη διακριτική ευχέρεια του προέδρου να διεξάγει πολέμους.
Πράγματι, ο βραβευθείς με το Νόμπελ Ειρήνης Ομπάμα δεν έχασε καθόλου χρόνο αμφισβητώντας ότι είχε, ως πρόεδρος των ΗΠΑ, την εξουσία να διεξάγει πόλεμο στο Ιράκ, στη Συρία, στη Λιβύη, ή αλλού, χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου των ΗΠΑ, υποστηρίζοντας ότι οι προηγούμενες  επονομαζόμενες «εξουσιοδοτήσεις του Κογκρέσου για χρήση βίας»  παραμένουν σε ισχύ επ' αόριστον.

Όντως, ο Πρόεδρος Ομπάμα υποστήριξε, όπως ακριβώς και ο Πρόεδρος George W. Bush είχε κάνει πριν από αυτόν, ότι η ευρεία «εξουσιοδότηση για χρήση στρατιωτικής βίας»  κατά της τρομοκρατίας (AUMF) που ψηφίστηκε από το Κογκρέσο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, και η «Εξουσιοδότηση για χρήση στρατιωτικής βίας» του 2002 στο Ιράκ, στην πραγματικότητα, δεν έχουν ημερομηνία λήξης και ότι εξουσιοδοτούν έναν Αμερικανό πρόεδρο να ενεργήσει όπως ένας αυτοκράτορας ή βασιλιάς, και να χρησιμοποιήσει μονομερώς στρατιωτική δύναμη ή να διεξαγάγει πόλεμο με δική του πρωτοβουλία.
Αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα, γιατί αν αυτή η θεωρία επρόκειτο να επιβεβαιωθεί και να εδραιωθεί στην πράξη, χωρίς επίσημη συνταγματική τροποποίηση, το προηγούμενο θα σήμαινε ότι το Σύνταγμα των ΗΠΑ θα είχε de facto παραμεριστεί και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα είχαν γίνει λιγότερο μια δημοκρατία, και περισσότερο μια αυτοκρατορία. [Αυτό θα έτεινε να επιβεβαιώσει τον τίτλο του βιβλίου μου «Η νέα αμερικανική αυτοκρατορία»]
Και το χειρότερο, ο Πρόεδρος Ομπάμα έχει ενεργήσει επιθετικά, σύμφωνα με τη θεωρία του για τις προεδρικές εξουσίες πολέμου. Έχει εκτοξεύσει οκτώ φορές επιθέσεις με μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (drones) σε άλλες χώρες όπως έκανε και ο Πρόεδρος George W. Bush· και, σύμφωνα με τις δικές του καυχησιολογίες, έχει "διατάξει στρατιωτική δράση σε επτά χώρες". Αυτό δεν είναι μια κληρονομιά για την οποία θα έπρεπε να είναι υπερήφανος.
Η καταστροφή των ανεξάρτητων εθνών του Ιράκ, της Λιβύης και της Συρίας και η επιδείνωση του χάους στη Μέση Ανατολή

Σε ό, τι αφορά τις εμπλοκές των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα δεν ξέφυγε ουσιαστικά από τις νεοσυντηρητικά εμπνευσμένες αυτοκρατορικές πολιτικές της κυβέρνησης του George W. Bush.
Ορισμένες φορές υποστηρίζεται ότι η απόφαση του Προέδρου Ομπάμα να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα από το Ιράκ, το 2011, σηματοδότησε μια ρήξη με την προηγούμενη κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση Bush-Cheney είχε ήδη αποφασίσει για μια τέτοια απόσυρση το 2008, όταν η Ιρακινή κυβέρνηση αρνήθηκε να χορηγήσει νομική ασυλία στα αμερικανικά στρατεύματα στη χώρα αυτή.
Στην επίβλεψη της απόσυρσης των στρατευμάτων από το Ιράκ, η κυβέρνηση Ομπάμα απλώς  εκτελούσε μια Συμφωνία Κατάστασης δυνάμεων (Status of Forces Agreement -SOFA), η οποία είχε προηγουμένως υπογραφεί μεταξύ της κυβέρνησης των ΗΠΑ και της Ιρακινής κυβέρνησης για το σκοπό αυτό. Σύμφωνα με τη συμφωνία, τα στρατεύματα των ΗΠΑ έπρεπε να είναι έξω από το Ιράκ μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου, 2011.

Με μία ή δύο εξαιρέσεις (τη συμφωνία με το  Ιράν και την ομαλοποίηση των σχέσεων με την Κούβα), ο Πρόεδρος Ομπάμα δεν παρέλειψε ν’ αγκαλιάσει μια στρατιωτική λύση για να εξυπηρετήσει τις πολλές αφηγήσεις των νεοσυντηρητικών στη Μέση Ανατολή και αλλού.
Στην πραγματικότητα, αν μπορεί να ειπωθεί ότι ο Πρόεδρος George W. Bush κατέστρεψε την χώρα του Ιράκ, ο πρόεδρος Barack Obama, μέσω των πολιτικών και των δράσεων του, τις περισσότερες φορές χωρίς την υποστήριξη του Κογκρέσου, κατέστρεψε δύο άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, δηλαδή τη Λιβύη και τη Συρία, ενώ παρέτεινε τη στρατιωτική αποστολής των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, και ενώ υποστήριξε  ένα ντροπιαστικό σύμμαχο, τη Σαουδική Αραβία, στην καταστροφή της Υεμένης.

Οι χώρες αυτές δεν ήταν απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρόλο που ο Πρόεδρος Ομπάμα έλαβε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, ο ίδιος δεν ήταν η  πρόεδρος ειρήνης, ούτε κατά διάνοια. Με τη διοίκησή του, ήταν πραγματικά μια από τα ίδια και πάρα πολύ απομακρυσμένος από τις προεκλογικές υποσχέσεις του να «αλλάξει τα πράγματα στην Ουάσιγκτον».
Με το πρόσχημα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, και για να αποσταθεροποιήσουν, διχάσουν και υποκινήσουν «αλλαγή καθεστώτος»,  όπως για παράδειγμα, στη Λιβύη και στη Συρία, οι Ηνωμένες Πολιτείες - αλλά και ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, κορυφαία μέλη  του ΝΑΤΟ – έχουν  βασιστεί σε κεκαλυμμένες επιχειρήσεις για να υποστηρίξουν ξένους μισθοφόρους και Ισλαμιστικές ομάδες τρομοκρατών σε αυτές τις χώρες, παρέχοντάς τους όπλα και λογιστική υποστήριξη, και προτρέποντάς τους να ανατρέψουν τις εδραιωμένες κυβερνήσεις.

Χάρη στην οικονομική ενίσχυση που δίνεται σ' αυτές τις τρομοκρατικές ομάδες, ειδικά στο αυτοαποκαλούμενο Σουνιτικό Ισλαμικό Κράτος (ISIS), από χώρες Σουνιτών όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και η Τουρκία, οι φιλο-ισραηλινοί νεοσυντηρητικοί, που ήθελαν να ανασχεδιάσουν τη Μέση Ανατολή, σύμφωνα με την τρελή τους θεωρία του «εποικοδομητικού χάους», τα έχουν καταφέρει πέρα από τα πιο άγρια όνειρά τους, με μια καταστροφική διεθνή προσφυγική κρίση ως ένα έξτρα. Κατά ειρωνικό τρόπο, οι Ευρωπαϊκές χώρες είναι, προς το παρόν, τα κύρια θύματα των κυμάτων προσφύγων που προκύπτουν από την πολιτική του χάους.

Ως ο de facto επικεφαλής του ΝΑΤΟ, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα και οι νεοσυντηρητικοί σύμβουλοί του, με τη μανιχαϊστική άποψη που έχουν οι τελευταίοι για  τον κόσμο, πρέπει να φέρει ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης γι' αυτά τα καταστροφικά αποτελέσματα. Το χάος στη Μέση Ανατολή είναι μια τεράστια αποτυχία για τον ίδιο, ακόμη και αν οι νεοσυντηρητικοί στην κυβέρνησή του θα έκριναν τέτοιο κατασκευασμένο χάος, ως επιτυχία!

Πράγματι, οι χώρες του Ιράκ, της Λιβύης και της Συρίας, σε διαφορετικό βαθμό, θεωρούνταν περιφερειακοί αντίπαλοι του Ισραήλ, πέραν του ότι έχουν μεγάλα αποθέματα πετρελαίου. Επιπλέον, οι τελευταίες χώρες είναι στην κορυφή της λίστας των επτά χωρών που ανακαλύφθηκε από τον Στρατηγό Wesley Clark, στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2001,  πως είναι αυτές οι χώρες που το Πεντάγωνο σχεδίασε να επιτεθεί και να καταστρέψει.

Η καταστροφή του Ιράκ μπορεί να αποδοθεί στην κυβέρνηση  Bush-Cheney, δεδομένου ότι είναι οι πολιτικοί που χρησιμοποίησαν διαφορετικά τεχνάσματα για να ξεκινήσουν έναν παράνομο επιθετικό πόλεμο  εναντίον της χώρας αυτής, στις 20 Μαρτίου, 2003. Ωστόσο, αυτό που είναι πιο εκπληκτικό είναι το γεγονός ότι η κυβέρνηση Ομπάμα αποφάσισε να ακολουθήσει την ίδια πολιτική στη Λιβύη και στη Συρία. Αργά ή γρήγορα, ο κ Μπαράκ Ομπάμα θα πρέπει να εξηγήσει γιατί.

Ο πρόεδρος Ομπάμα έχει συνταχθεί με τη Σαουδική Αραβία και άλλες Ισλαμικές χώρες στις προσπάθειές τους να εξαπλωθεί ο εξτρεμιστικός Wahhabi σε όλο τον κόσμο

Ο ελεύθερος κόσμος, και ιδιαίτερα η Δυτική Ευρώπη, είναι υπό την απειλή του πιο λοιμογόνου είδους Ισλαμισμού, δηλαδή του εξτρεμιστικού Ουαχαμπισμού, μιας θεο-φασιστικής ιδεολογίας, η οποία προωθείται από το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας και άλλες ισλαμικές χώρες, και η οποία είναι, σε μεγάλο βαθμό, πίσω από την παγκόσμια Ισλαμική τρομοκρατία.

Αντί να καταγγείλει αυτή την κατάρα του 21ου αιώνα, ο Πρόεδρος Ομπάμα έχει  κάνει τα αδύνατα δυνατά για να είναι δουλοπρεπής, ακόμη και να υποκλιθεί, στους ηγέτες της Σαουδικής Αραβίας κατά τη διάρκεια πολλαπλών ταξιδιών του στη χώρα αυτή. Το ερώτημα έχει συχνά τεθεί: Γιατί ο Πρόεδρος Ομπάμα ήταν τόσο ζεστός με την Σαουδική βασιλική οικογένεια, ακόμα και όταν η τελευταία τον περιφρόνησε δημοσίως;

Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο που παραβιάζει πιο ανοιχτά τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα από το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας. Κάποιος θα σκεφτόταν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ήταν στην πρώτη γραμμή για να καταγγείλουν τέτοιες παραβιάσεις. Ο Ουαχαμπισμός, είτε από τη Σαουδική Αραβία ή από άλλες ισλαμικές χώρες, έχει χρησιμοποιήσει εκατοντάδες δισεκατομμύρια πετροδολάρια για την κατασκευή μεντρεσέδων (madrassas) και τεράστιων τζαμιών στις δυτικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, για την προώθηση της διαβρωτικής τους ιδεολογίας. 
Η κυβέρνηση Ομπάμα δεν προέβαλε καμία αντίρρηση όταν το μεγαλύτερο τζαμί στις Ηνωμένες Πολιτείες χτίστηκε, στο Lanham, Maryland. Αξίζει να σημειωθεί ότι, το 2010, η Νορβηγία είχε αρνηθεί την κατασκευή τζαμιών στη χώρα της με ξένα χρήματα.

*********
Συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση

Μετάφραση Μαρία Σεφέρου