ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Κυνηγώντας χίμαιρες...


Τα προβλήματα του ανθρώπου, της οικογένειας, της κοινωνίας, των εθνών, της παγκόσμιας κοινότητας δεν θα λυθούν ποτέ, αν δεν εξαλειφθούν οι αιτίες που τα προκαλούν. Επί χιλιετηρίδες τα ίδια προβλήματα που ταλανίζουν την ανθρωπότητα επιμένουν και δεν βρέθηκε ποτέ η λύση τους, απλούστατα διότι δεν αναζητήθηκαν ποτέ οι αιτίες που τα προκάλεσαν και τα ανακυκλώνουν.

Και μιλάω για ατομικά, οικογενειακά, κοινωνικά, εθνικά και παγκόσμια προβλήματα που αφορούν την ατομική ευτυχία, την υγεία, την ανθρώπινη συμπεριφορά, τις διαπροσωπικές σχέσεις, την οικονομία, την πολιτική, τη δημοκρατία, τη θρησκεία, τις διακρατικές σχέσεις, την παγκόσμια ειρήνη και την ελευθερία των λαών.

Όλα τα συστήματα διακυβέρνησης, μοναρχία, δικτατορία, δημοκρατία κλπ, δοκιμάστηκαν και απέτυχαν στο να φέρουν την πολυπόθητη δικαιοσύνη και την ευημερία στους λαούς. Σοσιαλισμός, κομμουνισμός, φιλελευθερισμός και λοιπές ιδεολογίες (ιδεοληψίες) εφαρμόστηκαν και αντί να λύσουν προβλήματα δημιούργησαν περισσότερα. 

Κι ενώ η επιστήμη και η τεχνολογία γνώρισαν δυσθεώρητα επίπεδα ανάπτυξης στις μέρες μας, οι άνθρωποι είναι περισσότερο μίζεροι από ποτέ και η σύγχυσή τους ως προς το τι δει γενέσθαι πλησιάζει τα όρια της τρέλας.

Γιατί όλα αυτά τα αδιέξοδα; Ο λόγος είναι πολύ απλός: Διότι ο άνθρωπος, οι κοινωνίες, οι κυβερνήσεις δεν αναζήτησαν ποτέ την αιτία των προβλημάτων. Προσπαθούν επιπολαίως να τα λύσουν (κουκουλώσουν) χωρίς να νοιάζονται ν' αναζητήσουν τις αιτίες που τα δημιούργησαν, ώστε να προσπαθήσουν να χτυπήσουν το κακό στη ρίζα του. 

Ως λύση των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων, τις τελευταίες δεκαετίες εναλλάσσονταν οι ιδιωτικοποιήσεις με τις κρατικοποιήσεις και τούμπαλιν, μέχρι που φτάσαμε στην εποχή της απατηλής παγκοσμιοποίησης της οποίας εχθρός είναι τα κυρίαρχα έθνη-κράτη που πρέπει να εξαφανιστούν και τα σύνορά τους να ξανασχεδιαστούν. Η προμελετημένη και στοχευμένη δημιουργία χρέους είναι ο συντομότερος δρόμος για την απώλεια εθνικής κυριαρχίας, και η Ελλάδα είναι ένα θλιβερό παράδειγμα.

Ωστόσο, η πρωταρχική αιτία από την οποία πηγάζουν όλα τα προβλήματα είναι  μία: το ότι δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας. Δεν γνωρίζουμε την τρισυπόστατη φύση μας και το σκοπό για τον οποίο ζούμε. 

Ταυτιστήκαμε με το σώμα, τα ένστικτα και τις αισθήσεις μας, και αγνοήσαμε την ψυχή μας και τη σχέση που έχει με τη θεϊκή σπίθα - το πνεύμα μέσα μας. Οι περισσότεροι από μας δεν γνωρίζουμε καν ότι υπάρχει θεϊκός σπόρος, "ο λύχνος του Θεού εντός ημών", "η βασιλεία του Θεού εντός ημών", και τρέχουμε να βρούμε το Θεό δεξιά και αριστερά, σε ναούς, "αγίους τόπους", σε λείψανα υποτιθέμενων αγίων, σε θαυματουργικές εικόνες, σε γκουρού της Ανατολής κλπ. 

Και αφού δεν το γνωρίζουμε, επόμενο είναι να μην αφουγκραζόμαστε τη σιγανή, ήρεμη, φωνή του πνεύματος, που εκδηλώνεται με τη συνείδηση και προσπαθεί να καθοδηγήσει την ψυχή (νου και συναισθήματα) στο δρόμο που οδηγεί στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας και στην ατομική και συλλογική ευτυχία.

Η γνώση του Εαυτού είναι το τέλος κάθε θρησκείας και ιδεοληψίας. Ο άνθρωπος αναγνωρίζει ότι είναι μέρος του Σώματος του Θεού, του Σύμπαντος, της αενάως εξελισσόμενης Θειότητας, και βλέπει στο συνάνθρωπο - ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής και γλώσσας - ένα κομμάτι του εαυτού του. Γνωρίζει ότι για να επιτευχθεί η εξέλιξη της ανθρωπότητας πρέπει να εξελιχθεί πνευματικά ο ίδιος και αυτός είναι ο σκοπός της ζωής του. Δεν τον ενδιαφέρει η ανταμοιβή, διότι ποια αμοιβή δικαιούται να περιμένει κανείς όταν απλά συμμορφώνεται με τις προδιαγραφές του; Ποια αμοιβή περιμένει η μηλιά επειδή παράγει μήλα, ή η τριανταφυλλιά επειδή παράγει τριαντάφυλλα; Απλά επιτελούν τον προορισμό τους, είναι ο εαυτός τους.

Δυστυχώς, όμως, οι θρησκείες, οι πολιτικές ιδεοληψίες, ο υλισμός, ο άκρατος εγωισμός και ατομισμός, δημιουργούν θανάσιμους ανταγωνισμούς μεταξύ ατόμων, ομάδων και λαών και φράζουν το δρόμο προς την ειρήνη. Παγκόσμιοι Οργανισμοί που έγιναν δήθεν για να προασπίσουν την παγκόσμια ευημερία γίνονται όργανα εκμετάλλευσης και καταπίεσης των αδυνάτων από τους ισχυρούς.

Και αυτή η κατάρα του ανθρώπινου γένους θα συνεχίζει εσαεί να παράγει δυστυχία, πόνο και εξαθλίωση, έως ότου οι άνθρωποι αναγνωρίσουν και πραγματώσουν το θεϊκό σπόρο μέσα τους, αναγνωρίσουν τους φυσικούς και πνευματικούς νόμους που τους διέπουν και συντονιστούν αρμονικά με αυτούς, βλέποντας στο συνάνθρωπο μια ενσάρκωση του Θεού.

Μέχρι τότε, αν ποτέ αυτό γίνει,  η προσπάθεια  επίλυσης των προβλημάτων από πολιτικούς, οικονομικούς και θρησκευτικούς ταγούς,  ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι τα κίνητρα ήταν ανιδιοτελή,  θα είναι κυνήγι μιας χίμαιρας. Κανένα από τα προβλήματα της κοινωνίας, των κρατών και της ανθρωπότητας ολόκληρης δεν πρόκειται να λυθεί όσο ο άνθρωπος συνεχίζει να ζει στην άγνοια, πράγμα που τον κάνει να είναι λύκος για τον άνθρωπο.