ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Η λιτότητα είναι όπως η αφαίμαξη στο Μεσαίωνα (1ο)

Greek crisis: the blood-letting goes on


Η Λιτότητα Σκοτώνει… Και τότε κάποιοι

Ναι, η λιτότητα πραγματικά σκοτώνει πραγματικούς ανθρώπους και σκοτώνει τις κοινωνίες στις οποίες ζουν.

Ας προσπαθήσουμε να το εξηγήσουμε αυτό με απλά λόγια. Στο κάτω-κάτω είναι ένα απλό θέμα. Η λιτότητα είναι δεν είναι παρά  τα απομεινάρια από πολιτικές εμπιστοσύνης που βασίζονται σε κίβδηλα οικονομικά, και τα οικονομικά είναι έτσι κι αλλιώς ένα πλαστό πεδίο.

 Η λιτότητα που επιβάλλεται επάνω και μέσα σε αρκετές χώρες και τις οικονομίες τους μετά το 2008, καθώς και οι συνέπειες που είχε σε αυτές τις οικονομίες, δεν μπορεί παρά να σε κάνει να αναρωτιέσαι τι επίπεδο νοημοσύνης έχουν οι πολιτικοί που τις επέβαλαν, καθώς και οι οικονομολόγοι που τους συμβούλεψαν κατά τη διαδικασία.

Δεν θα πρέπει βέβαια να ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι που παίρνουν αυτές τις αποφάσεις δεν είναι ποτέ εκείνοι που επηρεάζονται από αυτές. Η λιτότητα πλήττει τους φτωχούς. Για εκείνους που ζουν άνετα – πράγμα που περιλαμβάνει πολιτικούς και οικονομολόγους που έχουν «σημασία» -, η λιτότητα στη χειρότερη μορφή της σημαίνει να τρώνε και να ζουν κάπως λιγότερο πολυτελώς. 

Για τους φτωχούς,  όταν η λιτότητα επεκταθεί αρκετά, θα σημαίνει ότι δεν τρώνε καθόλου, δεν είναι σε θέση να ντυθούν, να έχουν ιατρική περίθαλψη, ακόμα και στέγαση.  Το να τα καταφέρεις χωρίς το 10% των πολύ λίγων (που είχες) σε χτυπάει πολύ πιο σκληρά από το να σου λείπει το 10% μιας αφθονίας.

Και ακόμα και τότε υπάρχουν διαφορές, για παράδειγμα μεταξύ των χωρών. Η ζημιά που έγινε στη βρετανική στέγαση, την εκπαίδευση και την υγειονομική περίθαλψη από διαδοχικές  ανεγκέφαλες κυβερνήσεις είναι πολύ πραγματική, και θα απαιτηθεί τεράστια προσπάθεια για την αποκατάσταση των συστημάτων αυτών, αν κάτι τέτοιο είναι καθόλου δυνατόν. 

Παρόλα αυτά, εάν οι Βρετανοί έχουν παράπονα σχετικά με την λιτότητα που εξαπολύθηκε επάνω τους, θα πρέπει πραγματικά να ρίξουν μια ματιά στην Ελλάδα. Το κατωτέρω γράφημα των νοικοκυριών που δυσκολεύονται να τα καταφέρουν το κάνει οδυνηρά σαφές:



Η Βρετανία πάσχει «μόνο» από οικονομικά αναλφάβητους πολιτικούς και οικονομολόγους.  Η Ελλάδα, εκτός από αυτό, πρέπει να τα καταφέρει με ένα νόμισμα πάνω στο οποίο δεν έχει κανέναν έλεγχο, και με τις ξένες – ας τολμήσουμε να το πούμε, "κατοχικές" ; - δυνάμεις που ενεργούν. Ένα νόμισμα που είναι δομημένο αποκλειστικά προς όφελος των πλουσιότερων χωρών της Ευρωζώνης. 

Το μεγαλύτερο λάθος στην οικοδόμηση της ΕΕ, και της Ευρωζώνης ειδικότερα, είναι ότι έχει μείνει ανοικτή η δυνατότητα για τα μεγαλύτερα και πλουσιότερα έθνη να βασιλεύουν σχεδόν απεριόριστα πάνω στα μικρότερα και πιο φτωχά. Αυτά τα πράγματα γίνονται σαφή μόνο όταν η κατάσταση γίνεται χειρότερη, αλλά τότε πραγματικά γίνεται.

Αυτό το "μέγιστο λάθος" προέβλεψε το τέλος της ‘Ένωσης’ από την πρώτη στιγμή που ιδρύθηκε∙ το μόνο που θα χρειαστεί είναι  χρόνος και κατανόηση (του προβλήματος).  Οι κανόνες της Ευρωζώνης  λένε  ότι το δημόσιο χρέος μιας χώρας δεν μπορεί να υπερβαίνει το 60% και το έλλειμμά της πρέπει να παραμείνει κάτω από το 3%. Κανόνες που έχουν σπάσει αριστερά, δεξιά και στο κέντρο, μεταξύ άλλων από τους πλούσιους, τη Γερμανία, τη Γαλλία, που ποτέ δεν τιμωρήθηκαν γι 'αυτό. Οι φτωχοί τιμωρούνται.
Τα όρια αυτά είναι εντελώς αυθαίρετα. Προέρχονται από τα βιβλία της ίδιας ανίδεης κλίκας των οικονομολόγων στα οποία βασίζεται ολόκληρο το προσωπείο του Euro. Η ίδια κλίκα επίσης απαιτεί τώρα 3,5% πλεόνασμα του ελληνικού προϋπολογισμού εις το διηνεκές - το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε μια ήδη πτωχευμένη οικονομία, διότι αυτό σημαίνει ότι ακόμα περισσότερα χρήματα πρέπει να αφαιρεθούν από μια οντότητα που ήδη δεν έχει καθόλου.
Μετάφραση Μαρίας Σεφέρου

Συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση