ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Η λιτότητα είναι όπως η αφαίμαξη στο Μεσαίωνα (5ο - τελευταίο)



Η Λιτότητα Σκοτώνει…


Συνέχεια από το προηγούμενο

Αλλά τώρα είναι ώρα να προχωρήσουμε, χάρη στην ευγενική προσφορά του Michael Hudson, εξέχοντα οικονομολόγου, ο οποίος θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον τιμώμενο πρόσωπο, σε κάθε συνεδρίαση του Eurogroup. Ξέρετε, για να δώσει στον Dijsselbloem και στον Schäuble μια αίσθηση της πραγματικότητας. Ο Michael ρίχνει ένα τελείως διαφορετικό πρόσθετο φως στις ευρωπαϊκές πολιτικές λιτότητας. Το επόμενο είναι από μια συνέντευξη με τον Sharmini Peries:


MICHAEL HUDSON: Είπες ότι οι δανειστές περιμένουν η Ελλάδα να έχει ανάπτυξη. Αυτό δεν είναι έτσι. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος με τον οποίο οι δανειστές ανέμεναν η Ελλάδα να αναπτυχθεί. Στην πραγματικότητα, το ΔΝΤ,  που ήταν ο κύριος δανειστής, είπε ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αναπτυχθεί, κάτω από τις συνθήκες που έχει τώρα. Τι κάνεις σε περίπτωση που δίνεις ένα δάνειο σε μια χώρα, και όλο το προσωπικό λέει ότι δεν υπάρχει τρόπος αυτή η χώρα να μπορέσει να αποπληρώσει το δάνειο; Αυτό είναι εκείνο που ανέφερε το προσωπικό του ΔΝΤ το 2015.

Σε κάθε περίπτωση έδωσε το δάνειο - όχι στην Ελλάδα αλλά για να πληρώσει τις Γαλλικές τράπεζες, τις Γερμανικές τράπεζες και μερικούς άλλους κατόχους ομολόγων – και στην πραγματικότητα ούτε μια δεκάρα δεν πήγε στην Ελλάδα. Τα οικονομικά σκουπίδια που χρησιμοποίησαν ισχυρίστηκαν ότι έχουν ένα πρόγραμμα για να σιγουρευτούν ότι το ΔΝΤ θα βοηθούσε στη διαχείριση της ελληνικής οικονομίας για να μπορέσει να το ξεπληρώσει. Δυστυχώς, το μυστικό συστατικό τους ήταν λιτότητα.

[…] Για τα τελευταία 50 χρόνια, κάθε πρόγραμμα λιτότητας που το ΔΝΤ έχει εφαρμόσει έχει συρρικνώσει την οικονομία- θύμα. Κανένα πρόγραμμα λιτότητας δεν έχει ποτέ βοηθήσει μια οικονομία να αναπτυχθεί. Κανένα πλεόνασμα προϋπολογισμού δεν έχει ποτέ βοηθήσει μια οικονομία να αναπτυχθεί, επειδή ένα πλεόνασμα του προϋπολογισμού απομυζά χρήματα από την οικονομία.

Όσον αφορά τις προϋποθέσεις, τις λεγόμενες μεταρρυθμίσεις, αυτές αποτελούν έναν Όργουελιανό όρο για αντι-μεταρρύθμιση, για την περικοπή των συντάξεων και για το πισωγύρισμα της προόδου που το εργατικό κίνημα έχει κάνει τον τελευταίο μισό αιώνα. Έτσι, οι δανειστές γνώριζαν πολύ καλά ότι η Ελλάδα δεν θα αναπτυχθεί, και ότι θα συρρικνωθεί.

Επομένως, το ερώτημα είναι, γιατί αυτά τα οικονομικά σκουπίδια συνεχίζουν, δεκαετία μετά δεκαετία; Ο λόγος είναι ότι τα δάνεια προς την Ελλάδα δόθηκαν ακριβώς επειδή η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να αποπληρώσει. Όταν μια χώρα δεν μπορεί να αποπληρώσει, οι κανόνες του ΔΝΤ και της ΕΕ και των γερμανικών τραπεζιτών πίσω τους λένε, μην ανησυχείτε, εμείς απλά θα επιμείνουμε να εκποιήσετε τη δημόσια ιδιοκτησία σας. Πουλήστε τη γη σας, τα μέσα συγκοινωνίας σας, τα λιμάνια σας, τις υπηρεσίες ηλεκτρικής σας ενέργειας.

[..] Αν η Ελλάδα συνεχίσει να αποπληρώνει το δάνειο, αν δεν αποχωρήσει από το ευρώ, τότε θα είναι σε μια μόνιμη ύφεση,  για όσο  διάστημα το μάτι μπορεί να δει. Η Ελλάδα υποφέρει το αποτέλεσμα αυτών των επισφαλών δανείων. Βρίσκεται ήδη σε μια μακρύτερη ύφεση σήμερα, μια βαθύτερη ύφεση, από ό,τι ήταν στη δεκαετία του 1930.

[..] Όταν η Ελλάδα αποτυγχάνει, αυτό είναι μια επιτυχία για τους ξένους επενδυτές που θέλουν να αγοράσουν τις ελληνικές σιδηροδρομικές γραμμές. Θέλουν να αναλάβουν τα λιμάνια. Θέλουν να αναλάβουν τη γη. Θέλουν τα τουριστικά αξιοθέατα. Αλλά πάνω απ’ όλα, θέλουν να ορίσουν την Ελλάδα ως παράδειγμα, για να δείξουν στη Γαλλία, την Ολλανδία και τις άλλες χώρες που μπορεί να σκεφτούν την αποχώρηση από το ευρώ - να κάνουν πίσω και ν’ αποφασίσουν μάλλον ν’ αναπτυχθούν παρά  να φτωχοποιηθούν - ότι το ΔΝΤ και η ΕΕ θα τους κάνουν ακριβώς αυτό που κάνουν στην Ελλάδα.

Έτσι, κάνουν την Ελλάδα ένα παράδειγμα. Πάνε να δείξουν ότι η χρηματοδότηση κυβερνά, και στην πραγματικότητα αυτός είναι ο λόγος που τόσο ο Trump  όσο και ο Ted Malloch έχουν καταλήξει στην υποστήριξη του αυτονομιστικού κινήματος στη Γαλλία.  Στηρίζουν την Marine Le Pen, ακριβώς όπως ο Πούτιν στηρίζει την Marine Le Pen. Υπάρχει μια αντίληψη σε όλο τον κόσμο ότι η χρηματοδότηση είναι  πραγματικά μια κατάσταση πολέμου.

Sharmini Peries: Η Ελλάδα έχει δηλώσει τώρα, όχι περισσότερα μέτρα λιτότητας. Εμείς δεν πρόκειται να συμφωνήσουμε σε αυτά. Έτσι, αυτό πρόκειται να εξελιχθεί σε ένα αδιέξοδο το οποίο δεν πρόκειται να είναι επιλύσιμο. Θα έπρεπε η Ελλάδα να αποχωρήσει από το ευρώ;

MICHAEL HUDSON: Ναι, θα έπρεπε, αλλά το ερώτημα είναι πώς  θα έπρεπε να το κάνει, και με ποιους όρους; Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η έξοδος από το ευρώ. Το πρόβλημα είναι πραγματικά το εξωτερικό χρέος, που ήταν επισφαλές χρέος, που τους φορτώθηκε από την Ευρωζώνη. Αν φύγεις από το ευρώ και εξακολουθείς να πληρώνεις το εξωτερικό χρέος, τότε είσαι ακόμα σε μια μόνιμη ύφεση από την οποία δεν μπορείς ποτέ να βγεις. Υπάρχει μια ευρεία ηθική αρχή εδώ: Αν δανείζεις χρήματα σε μια χώρα που τα στατιστικά σου δείχνουν ότι δεν μπορεί να αποπληρώσει το χρέος, υπάρχει πραγματικά μια ηθική υποχρέωση να ξεπληρώσει το χρέος;  Η Ελλάδα είχε μια επιτροπή πριν από δύο χρόνια που είπε ότι αυτό το χρέος είναι απεχθές. Αλλά δεν είναι αρκετό μόνο να πεις ότι υπάρχει ένα απεχθές χρέος. Πρέπει να έχεις κάτι πιο θετικό.

[..] Αυτό που χρειάζεται είναι μια Διακήρυξη Δικαιωμάτων. Ακριβώς όπως οι κανόνες της Βεστφαλίας το 1648, μια Οικουμενική Διακήρυξη ότι οι χώρες δεν πρέπει υφίστανται πολεμική επίθεση, ότι οι χώρες δεν πρέπει να ανατρέπονται από άλλες χώρες. Νομίζω ότι η Διακήρυξη του Διεθνούς Δικαίου πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι καμία χώρα δεν πρέπει να υποχρεώνεται να επιβάλει φτώχεια στον πληθυσμό της, και να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία της, προκειμένου να πληρώσει τους ξένους πιστωτές της.

[..] το διαφαινόμενο πρόβλημα είναι ότι θα πρέπει να πληρώσεις  χρέη που είναι τόσο πολύ πέρα από την ικανότητά σου να πληρώσεις ώστε θα καταλήξεις σαν την Αϊτή όταν εξεγέρθηκε μετά τη Γαλλική Επανάσταση.

[..] Λίγα χρόνια μετά απ’ αυτό, το 1824, η Ελλάδα είχε μια επανάσταση και αντιμετώπισε το ίδιο πρόβλημα. Δανείστηκε από τους αδελφούς Ricardo, τους αδελφούς του David Ricardo, του οικονομολόγου και λομπίστα για τους τραπεζίτες στο Λονδίνο. Ακριβώς όπως το ΔΝΤ, είπε ότι κάθε χώρα μπορεί να αντέξει οικονομικά να εξοφλήσει τα χρέη της, λόγω της αυτόματης σταθεροποίησης. Ο Ricardo βγήκε με μια οικονομική θεωρία-σκουπίδια που εξακολουθεί να κρατάει σήμερα το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, λέγοντας ότι χρεωμένες χώρες μπορούν να πληρώσουν αυτόματα.

Λοιπόν, η Ελλάδα κατέληξε να πάρει ένα τεράστιο χρέος, πληρώνοντας τόκους,  αλλά εξακολουθεί να αδυνατεί να πληρώσει ξανά και ξανά. Κάθε φορά ήταν αναγκασμένη να παραχωρήσει περισσότερη κυριαρχία. Το αποτέλεσμα ήταν βασικά μια σταθερή ύφεση.  Η αργή ανάπτυξη είναι αυτό που καθυστερεί την Ελλάδα και μεγάλο μέρος του υπόλοιπου της νότιας Ευρώπης. Έτσι, αν δεν αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του χρέους, η ιδιότητα του μέλους στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πραγματικά δευτερεύοντα.

Δεν υπάρχει τέτοιο ερώτημα «γιατί η λιτότητα αποτυγχάνει σε μια συγκεκριμένη περίπτωση;». Η λιτότητα πάντα αποτυγχάνει. Θα μπορούσες ίσως να καταλήξεις σε ένα θεωρητικό παράδειγμα στο οποίο μια κοινωνία ξοδεύει υπερβολικά ποσά σε μεγάλο βαθμό και ότι η μείωση των δαπανών θα μπορούσε να ισορροπήσει κάποια πράγματα∙ αλλά εκτός από αυτό, τίποτα απ’ ό,τι βλέπουμε σήμερα δεν μοιάζει με ένα τέτοιο παράδειγμα∙ η λιτότητα μπορεί να λειτουργήσει μόνο αρνητικά. Και αυτό είναι προτού, όπως υποδηλώνει ο Michael Hudson, η λιτότητα χρησιμοποιηθεί ως μέσο για να κατακτήσει λαούς και χώρες σε ένα περιβάλλον οικονομικού πολέμου.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι οικονομίες μας (όπως μετρώνται σε όρους ΑΕΠ) εξαρτώνται από τις καταναλωτικές δαπάνες κατά 60-70%. Ως εκ τούτου, όταν συμπιέσεις προς τα κάτω την καταναλωτική δαπάνη μέσω των μέτρων λιτότητας, το ΑΕΠ πρέπει, και θα το κάνει εξ  αναγκαιότητας, να κατέβει με αυτή. Και αν μειώσεις τις δαπάνες, τα καταστήματα θα κλείσουν, και στη συνέχεια  θα κλείσουν οι προμηθευτές, και θα απολύσουν τους εργαζομένους τους, πράγμα που θα μειώσει περαιτέρω τις καταναλωτικές δαπάνες κλπ. Δεν γίνεται πιο απλό από αυτό.

Υπάρχει πολλή συζήτηση για την ενίσχυση των εξαγωγών κ.λπ., αλλά οι εξαγωγές αποτελούν μόνο ένα σχετικά μικρό μέρος των περισσότερων οικονομιών, ακόμη και στις ΗΠΑ, σε σύγκριση με την εγχώρια κατανάλωση. Καθώς εξακολουθεί να συμβαίνει σχεδόν σε κάθε οικονομία, περισσότερες εξαγωγές ποτέ δεν θα επανορθώσουν ό, τι χάνεις από την αυστηρή περικοπή μισθών και συντάξεων, ενώ την ίδια στιγμή αυξάνεις τους φόρους σε όλους τους τομείς (ελληνική πραγματικότητα). Το μόνο δυνατό αποτέλεσμα που προκύπτει από αυτό είναι δυστυχία και μείωση των εσόδων της κυβέρνησης, σε έναν φαύλο κύκλο, σέρνοντας μια οικονομία όλο και πιο κάτω.

Δεδομένου ότι αυτό είναι τόσο προφανές που ένα 5χρονο παιδί μπορεί να το καταλάβει μέσα σε 5 λεπτά, ο λόγος για την επιβολή του είδους των μέτρων λιτότητας που το Eurogroup έχει εξαπολύσει εναντίον της Ελλάδας πρέπει αναπόφευκτα να αμφισβητηθεί με τον τρόπο που ο καθηγητής Hudson κάνει.

Αν κάποιος σας οφείλει ένα σημαντικό χρηματικό ποσό, το τελευταίο πράγμα που θέλετε να κάνετε είναι να βεβαιωθείτε ότι δεν μπορεί να το ξεπληρώσει. Επιθυμείτε ένα τέτοιο άτομο να έχει μια καλή δουλειά, μια πηγή εισοδήματος, που πληρώνει αρκετά ώστε να μπορεί να σας αποπληρώσει. Εκτός κι αν εποφθαλμιάτε το σπίτι του, το αυτοκίνητό του, τις κόρες του, τα περιουσιακά του στοιχεία.

Εκείνο που η ΕΕ και το ΔΝΤ κάνουν με την Ελλάδα είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό. Διασφαλίζουν ότι η Ελλάδα γίνεται φτωχότερη κάθε μέρα, και οι Έλληνες φτωχότεροι, διασφαλίζοντας ότι το χρέος, είτε είναι απεχθές είτε όχι - και αυτό είναι ένα πολύ έγκυρο ερώτημα - δεν πρόκειται ποτέ να ξεπληρωθεί. Και τότε μπορούν να μπουν μέσα και ν’ αρπάξουν  όλους τους - πλούσιους -πόρους της χώρας στα φτηνά. Όμως, κατά τη διαδικασία, δημιουργούν μια πολύ ασταθή χώρα, κάτι που μπορεί να φαίνεται ότι είναι προς όφελός τους, αλλά θα εκραγεί στο πρόσωπό τους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που λέω ότι η ΕΕ και οι ΗΠΑ θα πρέπει να προειδοποιηθούν καλά ώστε να εξασφαλίσουν ότι η Ελλάδα είναι μια σταθερή κοινωνία∙ αλλά όλοι συνεχίζουν να οδηγούν βίαια το λίκνο της δημοκρατίας στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.

Η καλύτερη μεταφορά που μπορώ να σκεφτώ γι’ αυτό είναι: Η λιτότητα είναι όπως η αφαίμαξη στον Μεσαίωνα, μόνο με ένα χαμηλότερο ποσοστό επιτυχίας.


Μετάφραση Μαρία Σεφέρου