ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Η λιτότητα είναι όπως η αφαίμαξη στο Μεσαίωνα (3ο)

Η Λιτότητα Σκοτώνει…

Συνέχεια από το προηγούμενο

Λοιπόν, αυτά είναι τα αποτελέσματα. Ωστόσο, ποια είναι η θεωρία; Πού πάει τόσο στραβά η «μικρή ομάδα αφοσιωμένων ιδεολόγων»; Ας προχωρήσουμε πολύ βασικά και απλά. Την περασμένη εβδομάδα,η Βρετανίδα οικονομολόγος Ann Pettifor, παρουσιάζοντας το νέο της βιβλίο «Η παραγωγή χρημάτων: Πώς να σπάσουμε τη δύναμη των Τραπεζιτών», είπε αυτό στη Vogue:
Οι πολιτικοί που υποστηρίζουν μέτρα λιτότητας  - περικοπής δαπανών – αρέσκονται στο να λένε ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να τρέξει τον προϋπολογισμό της με τον τρόπο που οι γυναίκες διαχειρίζονται τα νοικοκυριά μας∙  όμως, σε αντίθεση μ’ εμάς,  η κυβέρνηση εκδίδει χρήματα  και ορίζει επιτόκια κλπ., και η κυβέρνηση συλλέγει τους φόρους.

Και αν η κυβέρνηση διαχειρίζεται την οικονομία καλά, θα έπρεπε να επεκτείνει τον αριθμό των ατόμων που απασχολούνται και ως εκ τούτου καταβάλλουν φόρο εισοδήματος και φόρο επί των αγορών (ΦΠΑ) - αγορών που επιστρέφουν κέρδος στις επιχειρήσεις οι οποίες, στη συνέχεια, προσλαμβάνουν περισσότερους εργαζόμενους, και  έτσι προχωράει. Αυτό ονομάζεται πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα, και  για 100 χρόνια περίπου, είναι πλήρως κατανοητό. Και γι’ αυτό οι κυβερνήσεις πρέπει να επενδύσουν όχι σε φοροαπαλλαγές για τους πλούσιους ανθρώπους, αλλά σε πρωτοβουλίες όπως η κατασκευή υποδομών.
Περίπου την ίδια εποχή, η Ann έγραψε στον Guardian:

[..] Στο κοινό λένε ότι οι περικοπές στις δαπάνες και σε ορισμένες παροχές, σε συνδυασμό με την αύξηση των εσόδων από τους φόρους, θα ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό - ακριβώς όπως σε μια οικογένεια.  Παρόλο που ο προϋπολογισμός ενός και μόνο νοικοκυριού:
α) είναι μικροσκοπικός σε σχέση με εκείνη της κυβέρνησης,β) δεν έχει, όπως της κυβέρνησης, επιπτώσεις στην ευρύτερη οικονομία,γ) δεν επωφελείται από φορολογικά έσοδα (τώρα ή στο εγγύς μέλλον),και δ) δεν υποστηρίζεται από μια πανίσχυρη κεντρική τράπεζα.
 Παρ’ όλες αυτές τις προφανείς διαφορές, οι κρατικοί προϋπολογισμοί θεωρούνται ανάλογοι (από οικονομολόγους και πολιτικούς) με ένα προϋπολογισμό των νοικοκυριών.

 [..] Αν η οικονομία βυθίζεται (όπως το 2008-9) και ο ιδιωτικός τομέας αποδυναμώνεται, τότε, σαν τραμπάλα, το έλλειμμα του δημόσιου τομέα, και στη συνέχεια το χρέος, αυξάνεται. Όταν η ιδιωτική οικονομική δραστηριότητα αναβιώνει (χάρη στην αύξηση των επενδύσεων, της απασχόλησης, των πωλήσεων κλπ) τα φορολογικά έσοδα αυξάνονται, τα επιδόματα ανεργίας πέφτουν, και το δημοσιονομικό έλλειμμα και το δημόσιο χρέος ακολουθούν την ίδια πτωτική τροχιά. Έτσι, για να ισοσκελιστεί ο προϋπολογισμός της κυβέρνησης, θα πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες για να αναζωπυρωθεί η οικονομία…, συμπεριλαμβανομένου του χρεωμένου ιδιωτικού τομέα.

Με άλλα λόγια, όταν έρχεται αντιμέτωπη με δύσκολους οικονομικούς καιρούς, η κυβέρνηση δεν θα πρέπει να μειώσει τις δαπάνες, αλλά θα πρέπει να τις αυξήσει -και μπορεί. Επειδή η περικοπή των δαπανών είναι βέβαιο ότι θα κάνει τα πράγματα χειρότερα. Την ίδια στιγμή βέβαια, αυτή δεν είναι μια διαθέσιμη επιλογή  για την Ελλάδα, επειδή έχει παραχωρήσει τον έλεγχο του νομίσματός της, και ως εκ τούτου την οικονομία της, σε μια, σε μεγάλο βαθμό, ασύδοτη και απρόσωπη κλίκα που δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι συμβαίνει στη χώρα.

Το μόνο για το οποίο νοιάζονται είναι τα χρέη των τραπεζών που προέκυψαν  στην πλούσια πλευρά της Ευρωζώνης να μπορούν να μετακινηθούν επάνω στους ώμους κάποιου άλλου.  Πράγμα το οποίο είναι – στο μεγαλύτερο μέρος -  αυτό απ’ όπου προέκυψε αρχικά η κρίση. Και έτσι, ναι, η Γερμανία και η Ολλανδία και η Γαλλία κάθονται αρκετά καλά, επειδή εμπόδισαν μια τραπεζική κρίση από το να συμβεί στις χώρες τους∙ την μετέφεραν στους συνταξιούχους  και στην άνεργη  νεολαία της Ελλάδας. Το «μοντέλο» της Ευρωζώνης επιτρέπει να γίνεται αυτό. Σύμπτωση; Μικρόβιο ή χαρακτηριστικό;


Ω, και δεν είναι μόνο η Ελλάδα, αν και είναι με διαφορά εκείνη που χτυπήθηκε σκληρότερα. Διαβάστε τον Roberto Centeno στο Express παρακάτω. Μου θυμίζει Έλληνες φίλους που έλεγαν: «Το 2010, μας είπαν ότι είχαμε χρέος  περίπου €160 δισεκατομμύρια, και χρειαζόμασταν ένα σχέδιο "διάσωσης". Τώρα έχουμε πάνω από €600 δις χρέος, λένε. Πώς γίνεται αυτό; Τι συνέβη; Για ποιο πράγμα έγινε αυτή η "διάσωση";»

(πηγή)

Μετάφραση Μαρία Σεφέρου
Συνέχεια σε επόμενη ανάρτηση.