ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Ποια Ανάσταση;


Απόψε οι πιστοί Χριστιανοί, Ορθόδοξοι και μη, θα γιορτάσουν, όπως κάθε χρόνο, την Ανάσταση του Χριστού. Μαζί τους θα την γιορτάσουν, επιδεικνύοντες την ψευτοευσέβειά τους, και οι υποκριτές πολιτικάντηδες που με πράξεις και παραλείψεις φρόντισαν να μην έρχεται ποτέ η ανάσταση του έθνους, αλλά απεναντίας ο επιτάφιός του να έχει γίνει μόνιμη κατάσταση.

Ας αντιπαρέλθουμε όμως αυτά τα αρνητικά κι ας δούμε το αλληγορικό μήνυμα της Ανάστασης, και πώς μπορούμε να τη βιώσουμε στο εδώ και τώρα.

Κατ' αρχήν ο Ιησούς, όταν είπε το "τετέλεσται" πάνω στο Σταυρό του Μαρτυρίου, πρόσθεσε με φωνή μεγάλη: "Πάτερ εις χείρας σου παραθέτω το πνεύμα μου".
"Και ταύτα ειπών εξέπνευσε",  μας λέει ο Ευαγγελιστής Λουκάς στο κεφάλαιο ΚΓ, στίχο 46.

Με άλλα λόγια, το πνεύμα του Ιησού δεν πέθανε για ν' αναστηθεί σε τρεις ημέρες, όπως το θέλει η Χριστιανική παράδοση. Απλά εξήλθε από το σώμα του, το "πήλινο δοχείο" στο οποίο κατοικούσε στα 33 χρόνια που βίωνε τη γήινη εμπειρία και εκτελούσε την θεόδοτη αποστολή του. Το πνεύμα δεν πεθαίνει, είναι αθάνατο. Κι όχι μόνο το πνεύμα του Ιησού, αλλά και του κάθε ανθρώπου το πνεύμα  - "η βασιλεία του Θεού εντός ημών" - είναι αθάνατο.

Ώστε το πνεύμα - "ο λύχνος του Θεού εντός ημών" - δεν υπόκειται στη φθορά που υπόκειται το σώμα. Μπορεί, όμως, ο άνθρωπος να σιγάσει τη φωνή του, να το "θάψει" βαθιά μέσα του, ώστε να μην ενοχλείται από τις παραινέσεις και την καθοδήγησή του. Κι αυτό ακριβώς έχει συμβεί στην πλειονότητα των ανθρώπων. Έχουν "θάψει" το πνεύμα τόσο βαθιά που δεν γνωρίζουν καν αν υπάρχει αυτή η οντότητα μέσα τους. Έτσι η ψυχή (νους, συναίσθημα, θέληση) έχει αφεθεί αχαλίνωτη να τραβάει το δρόμο της, χωρίς πυξίδα για τον προορισμό της. Το αποτέλεσμα είναι η προσωπική και συλλογική δυστυχία που βλέπουμε και βιώνουμε μέσα μας και γύρω μας.

Το απρόσωπο πνεύμα, ο Λόγος, ο εγγενής θεϊκός Νόμος μέσα μας - που εκδηλώνεται ως συνείδηση - αυτός ο "πολύτιμος μαργαρίτης", είναι, θα έπρεπε να είναι, "ο νυμφίος της ψυχής" μας, ώστε να τη διαμορφώσει, κατά τη διάρκεια της γήινης εμπειρίας της, στο "καθ' ομοίωσιν" του Θεού, στη "θέωση".  Και αυτό ακριβώς είναι ο προορισμός του κάθε ανθρώπου. Ο Δημιουργός θέλησε να φτιάξει, με τη βοήθεια του απρόσωπου Πνεύματος, προσωπικούς θεούς που να συμβάλλουν στην εξέλιξη της ανθρωπότητας και όλης της δημιουργίας.

Είναι λοιπόν ύψιστο καθήκον μας, που ωφελεί πρώτα τον εαυτό μας και στη συνέχεια ολόκληρη την κοινωνία,  να προσευχηθούμε για ανάσταση της ψυχής μας στο εδώ και τώρα, καθώς θα παραδίνουμε τη θέλησή μας στη θέληση του πνεύματος - του θείου φωτός μέσα μας.

Μια τέτοια ανάσταση όμως δεν είναι στιγμιαία. Είναι μια προοδευτική διαδικασία που διαρκεί μια ολόκληρη ζωή, και δεν λείπουν και τα πισωγυρίσματα.  Όταν παραδώσουμε την πρωτοκαθεδρία της ζωής μας στο πνεύμα, με μια  συνειδητή απόφαση ελεύθερης βούλησης, μπορεί να συμβεί στιγμιαία εκείνο που ονομάζουμε "αναγέννηση της ψυχής". 

Αυτή η αναγέννηση όμως είναι μόνο η απαρχή της ανάστασης της ψυχής. Χρειάζεται διαρκής προσπάθεια και προσευχή για να καθαριστεί η ψυχή του ανθρώπου από τις σκουριές που έχει κολλήσει αγόμενη και φερόμενη από τις αισθήσεις, τις συγκινήσεις, τα συναισθήματα - ως επί το πλείστον αρνητικά -  και από την ακόρεστη ικανοποίηση των ζωικών ενστίκτων.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, λοιπόν, σε όλους μας, ώστε να δικαιούμαστε να ελπίζουμε στην ανάσταση της Ελλάδας.