ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Το μεγαλύτερο έγκλημα της σύγχρονης ιατρικής

ROYAL RAYMOND RIFE - ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ


Ο ROYAL RAYMOND RIFE, ΠΙΟΝΙΕΡΟΣ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ.

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ CRYPTOCIDES PRIMORDIALES.

Η σοβαρότερη συγκάλυψη της θεραπείας του καρκίνου από το 1930. 

Το μεγαλύτερο έγκλημα της σύγχρονης ιατρικής, η εξόντωση του Dr. Royal Raymond Rife και η εξαφάνιση από τα ιατρικά συγγράμματα του όρου «Cryptocides primordiales» δηλαδή του κρυπτοϊού του καρκίνου. 
Το πραγματικά ενδιαφέρον μέρος στην ζωή του Rife ήταν η ανακάλυψη του κρυπτοϊού του καρκίνου, η ανακάλυψη της θεραπείας του και ο επακόλουθος πόλεμος όπως και η εξόντωση του από το ιατρικό κατεστημένο!
©Ion Maggos το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο του και από σχετικό άρθρο που δημοσιεύτηκε στην miastala.com το 2009, στο Strange n. 149 /2015 στο Terrapapers.com /Orgonodrome.gr

Γιατί κυνηγάνε όποιον θεραπεύει τον καρκίνο;

Ρητορική η ερώτηση, η απάντηση είναι ήδη γνωστή.

Ο καρκίνος (και όλες οι ασθένειες) είναι μια σοβαρή επιχείρηση.

Η πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο βιομηχανία «υγείας» και οι μαριονέτες τους, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης-αποβλάκωσης, δεν μπορούν να επιτρέψουν σε κάποιους ανθρώπους να γνωστοποιήσουν το γεγονός, ότι υπάρχουν πολλές άλλες μορφές θεραπείας του ιού Cryptocides primordiales και έχουν κατά κανόνα αποδειχθεί να είναι πολύ πιο αποτελεσματικές, απ’ ότι είναι αυτές που προβλέπονται από τους δικούς τους εκπαιδευμένους ιατρούς. 

Υπάρχουν πολλές αιτίες της δημιουργίας του καρκίνου. Από καρκινογόνα, βακτήρια, ιούς, παράσιτα μέχρι ακτινοβολίες που δεν είναι ορατές στο γυμνό μάτι. Για να αποδειχτεί ότι κάτι είναι η αιτία μιας αρρώστιας, πρέπει να ακολουθηθούν κάποιοι κανόνες που καθιερώθηκαν με το θεώρημα του Koch. Π.χ., σήμερα με αυτούς τους κανόνες δεν έχει αποδειχθεί ότι ο HIV είναι η αιτία του Aids.

Για να μην μιλάμε με υποθέσεις, ας κάνουμε ένα πέρασμα στον πλανήτη της επίσημης ιατρικής κοινότητας, με μπροστάρη την ΛΟΓΙΚΗ και την ΦΑΝΤΑΣΙΑ μας.

Φαντάσου λοιπόν για μια στιγμή, να έχεις περάσει περισσότερο από δύο δεκαετίες, κάνοντας μια οδυνηρή, επίπονη, οικονομικά δυσβάσταχτη και κοπιαστική εργαστηριακή έρευνα – που σαν αποτέλεσμα είχε την ανακάλυψη μιας απίστευτα απλής ηλεκτρονικής προσέγγισης, να θεραπεύεις σχεδόν κάθε γνωστή ασθένεια των ανθρώπων, που προκαλείται από ιούς και βακτήρια. Όντως είναι μια ανακάλυψη που θα τελείωνε τον πόνο και τα βάσανα από αμέτρητα εκατομμύρια ανθρώπους και θα άλλαζε την ζωή στην Γη για πάντα.

Τι πρέπει να κάνεις ή πιο σωστά για να ακριβολογώ, τι σου επιτρέπεται - αν θέλεις να βγεις ζωντανός - να κάνεις, για να διαδόσεις την ανακάλυψη σου; Φαντάζεσαι ότι το ιατρικό κατεστημένο θα έσπευδε να σε αγκαλιάσει, με κάθε έπαινο και προβλεπόμενη τιμή που διανοείσαι και την οικονομική επιβράβευση που ακολουθεί ανάλογες εφευρέσεις; Αυτό νομίζεις μιας και είναι λογικό και φυσιολογικά αναμενόμενο. 

Δυστυχώς δεν ζούμε στον πλανήτη της λογικής, αλλά της παράνοιας και του παράλογου, γι αυτό και η μεγαλύτερη μεγαλοφυΐα στην καταγεγραμμένη ιστορία, υπέστη μια τύχη που είναι το αντίθετο του προηγούμενου λογικού σεναρίου. 
Είναι γεγονός ότι η ιστορία του ιατρικού κατεστημένου είναι υπερπλήρης από ιστορίες μεγαλοφυϊών ανθρώπων που προδόθηκαν από την καθυστερημένη παρανοϊκή σκέψη, την εγωπάθεια και την ζήλεια, αλλά ακόμη πιο αξιοθρήνητα και αδιανόητα, από την απληστία και τα χρήματα.
ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ 
ΠΟΥ ΕΞΟΡΓΙΖΕΙ, ΘΥΜΩΝΕΙ ΚΑΙ ΠΟΝΑΕΙ

*Ο Iganz Semmelweis: Τον δέκατο ένατο αιώνα, ο Iganz Semmelweis 1818-65 πάσχιζε με όλες του τις δυνάμεις να πείσει του χειρουργούς ότι ήταν απαραίτητο να αποστειρώνουν τα εργαλεία τους. Φυσικά τον γελοιοποίησαν τόσο όσο δεν έπαιρνε άλλο. Ο Ιγνάτιος Ζέμμελβαϊς (Iganz Semmelweis 1818-65) είναι ο πατέρας της ασηψίας και της διατήρησης των μικροβίων μακριά από τον ασθενή. Εργαζόμενος στο Γενικό Νοσοκομείο της Βιέννης παρατήρησε πως το ποσοστό θανάτων στους θαλάμους νοσηλείας όπου εκπαιδεύονταν φοιτητές ήταν τριπλάσιο από το ποσοστό των άλλων θαλάμων.

Αναζητώντας την αιτία του φαινομένου ανακάλυψε πως οι φοιτητές έρχονταν στους θαλάμους κατευθείαν από το νεκροτομείο και εξέταζαν τους αρρώστους χωρίς προηγουμένως να πλυθούν. Καθιέρωσε έτσι την απολύμανση των χεριών πριν την είσοδο στους θαλάμους και πριν την εξέταση κάθε ασθενούς διαπιστώνοντας στους επόμενους μήνες την κατακόρυφη πτώση του ποσοστού θνησιμότητας. 

Φυσικά δεν άρεσε αυτό στο ιατρικό κατεστημένο, γιατί τα δικά τους χέρια ήταν πάντα «καθαρά».
Ήταν τόσο καλαμοκαβαλημένοι που έβρισκαν ανήκουστο και προσβλητικό το να πλένουν τα χέρια τους. Αυτοί ήταν gentlemen κι άρα λόγω κοινωνικής θέσης τα χέρια τους ήταν από μόνα τους καθαρά ό,τι κι αν έπιαναν, όπου κι αν τα έβαζαν. 
Ανήκουστο το μέγεθος της βλακείας που κουβαλάει το ανθρώπινο ζώο ανά τους αιώνες. 
To 1865 ο Hebra ανέλαβε να τον βάλει στο ίδρυμα. Του είπε πως θα πάνε να δούνε τα καινούρια ινστιτούτα που άνοιξε. Όταν κατάλαβε ο Ignaz πως πάνε να τον βάλουν σε άσυλο ήταν ήδη αργά. Τον έπιασαν τα παλικάρια της ασφάλειας του ιδρύματος, τον έκαναν μαύρο στο ξύλο, του φόρεσαν ζουρλομανδύα και τον έκλεισαν στην απομόνωση. Για δύο βδομάδες τον χτυπούσαν, τον έλουζαν με κρύο νερό και τον μπούκωναν με καθαρτικά και καστορέλαιο. Και πάνω στις δύο βδομάδες (13 Αυγούστου 1865) ο Ignaz Semmelweis πέθανε. 

Ας το κρατήσουμε αυτό στην άκρη σχετικά με την φανταστική ιστορία που ξετυλίγουμε εδώ, του τι θα κάνεις όταν ανακαλύψεις την «μαγική» συχνότητα για τον Cryptocides primordiales;

*Ο Pasteur γελοιοποιήθηκε για πολλά χρόνια σχετικά με την θεωρία του ότι τα μικρόβια προκαλούν τις αρρώστιες. Δεκάδες άλλοι ιατρικοί οραματιστές πέρασαν από την κόλαση για την απλή αμφισβήτηση του status quo του ιατρικού κατεστημένου, περιλαμβάνοντας τέτοιους θρύλους όπως ο Roentgen και οι ακτίνες του Χ. 
Ο Morton για την παράλογη ιδέα της αναισθησίας, ο Harvey για την παράξενη ιδέα της κυκλοφορίας του αίματος και πολλοί άλλοι τις τελευταίες δεκαετίες περιλαμβάνοντας τους: W.F. Koch, Revici, ο Dr Stanislaw Burzinsky, Naessens, Priore, Livingston-Wheeler.

*Ο Βιοχημικός Lawrence Burton διώχθηκε και δυσφημίστηκε σχετικά με το έργο του για τη βελτίωση της λειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος σε ασθενείς με καρκίνο και την ανακάλυψη ενός ορού για την συρρίκνωση των όγκων.

* Ο Dr Dinshah Ghadiali ήταν ένας πρωτοπόρος στον τομέα της χρωματοθεραπείας, δυστυχώς, φυλακίστηκε και ο εξοπλισμός του, τα βιβλία και τα γραπτά καταστράφηκαν αφού είχε αντιμετωπίσει με επιτυχία τον καρκίνο θεραπεύοντας πολλούς ασθενείς από διάφορες «αυτοάνοσες» και «ανίατες» ασθένειες.

*Ο Hoxsey διώχθηκε και συνελήφθη 125 φορές σε μια περίοδο 16 μηνών, για άσκηση της ιατρικής χωρίς άδεια, μετά τη θεραπεία χιλιάδων ασθενών του καρκίνου, με τη χρήση βοτάνων. Η ταλαιπωρία τον τρέλανε.

*Ο Dr Issels θεράπευε ασθενείς με καρκίνο με τη βοήθεια μιας ολοκληρωμένης ανοσοθεραπείας με τις ίδιες αρχές όπως η θεραπεία Gerson. Του έδωσαν σαν βραβείο μια χορταστική ποινή φυλάκισης.

*Ο Dr Wilhelm Reich, ο ψυχίατρος Wilhem Reich, που κάποτε εθεωρείτο ως ο διάδοχος της έδρας του Σίγκμουντ Φρόιντ, έχασε τη ζωή του στη φυλακή. Δολοφονήθηκε, μετά από την εργασία του σχετικά με την οργόνη που σκοτώνει τα καρκινικά κύτταρα. Η αμαρτωλή A.M.A. (American Medical Association) φρόντισε ο εξοπλισμός, τα βιβλία και τα γραπτά του όλα να καταστραφούν και απαγορεύτηκε κάθε αναφορά στο όνομα του, όχι τον μεσαίωνα αλλά στα μέσα του 20ου αιώνα.

*Ο Georges Lakhovsky (1869 στην Ρωσία – 1942 στην Νέα Υόρκη, ΗΠΑ) ένας Ρώσος μηχανικός, επιστήμονας, συγγραφέας και ανεξάρτητος ερευνητής, εφευρέτης. Η ανεξαρτησία του έδωσε την ελευθερία να πειραματιστεί με νέες και φρέσκιες ιδέες, χωρίς να ενταχθεί στο δόγμα του κατεστημένου. Ο Lakhovsky λέει ότι: «Κάθε ένα από τα κύτταρά μας είναι κι ένα λεπτό αντηχούν κύκλωμα και όταν αυτά τα κυκλώματα ταλάντωσης είναι σωστά, τότε εμείς ή οποιοδήποτε πράγμα διαβίωσης είναι υγιές. Όταν μια εξωτερική πηγή κάνει τα κύτταρά μας να ταλαντώνονται με διαφορετικό ρυθμό, στη συνέχεια αυτά αρρωσταίνουν.»

Στο βιβλίο του «Το μυστικό της ζωής» ο Lakhovsky γράφει: «Τι είναι ζωή; Είναι η δυναμική ισορροπία όλων των κυττάρων, η αρμονία των πολλαπλών ακτινοβολιών που αντιδρούν η μία στην άλλη. Τι είναι η νόσος; Είναι η ανισορροπία ταλάντωσης των κυττάρων, που προέρχεται από εξωτερικές αιτίες. Πρόκειται για την μάχη μεταξύ της ακτινοβολίας των μικροβίων και της ακτινοβολίας των κυττάρων»
Σε ηλικία 72 ετών, το 1942, ο Lakhovsky χτυπήθηκε από μια λιμουζίνα (!) Τρεις ημέρες αργότερα ο Lakhovsky πέθανε στο νοσοκομείο υποκύπτοντας στα τραύματα του. Σε όλες τις κατασκευές οργονιτών στο orgonodrome.gr υπάρχουν και δύο κεραίες Πολυκυματικού Ταλαντωτή Lakhovsky.

* Dr. Ruth B. Drown, η μεγαλύτερη επιστήμων της Ραδιονικής, την κυνήγησαν μέχρι εξόντωσης, γιατί έβγαζε αξονικές φωτογραφίες, τομογραφίες εξ αποστάσεως με ένα φιλμ και δέκα ποτενσιόμετρα. Έκανε απόλυτα σωστές διαγνώσεις εξ αποστάσεως και θεράπευε εξ αποστάσεως επίσης. Όλα αυτά στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Φυσικά αυτό δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό απ’ το γνωστό ιατρικό κατεστημένο. Ειδικά όταν άρχισε να κάνει αξονικές φωτογραφικές τομές σε φωτογραφίες από UFOs.

Μάλιστα στις αξονικές φωτογραφίες εξ αποστάσεως σε ασθενείς, διαπιστώνονταν μετά την νεκροτομή ότι είχε απόλυτη ακρίβεια. Όλα αυτά με ένα φιλμ και μερικά ποτενσιόμετρα. Στους τότε γιατρούς αυτό φάνταζε σαν μαύρη μαγεία! [αναζήτησε το σχετικό άρθρο]

*Τι να πούμε για τον γιατρό Dr. Ryke Hamer και την Νέα Ιατρική του, σήμερα είναι εξόριστος από τις μισές «πολιτισμένες» χώρες του πλανήτη, αφού πέρασε μια βόλτα, από τις πιο σκληρές φυλακές και κάποια περίεργα ψυχιατρικά κολαστήρια… και πολλοί ακόμη οραματιστές επιστήμονες ανάλογης μεγαλοφυΐας και δυναμικής. 

Όλοι τους υποτιμήθηκαν, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν άμεσα ή έμμεσα, από το ιερατείο του ιατρικού κατεστημένου της παράνοιας. Το ορθόδοξο ιατρικό ιερατείο-κατεστημένο της εγωπάθειας, της ανηθικότητας και των πολλών (μαύρων) χρημάτων, δυσαρεστείται και επιδιώκει να εξουδετερώνει, να καταστρέφει ή και να δολοφονεί, με περίεργα ατυχήματα ή με την βοήθεια των ιδρυμάτων τους ψυχιατρικών ή φυλακών, όσους αμφισβητούν τις ήδη παγιωμένες πεποιθήσεις του, όπως πολύ ορθά και λογικά κάνει κάθε καθώς πρέπει παγ(ι)ωμένο δόγμα που σέβεται τον εαυτό του. Συνήθως ο οραματιστής που το αμφισβητεί πληρώνει βαρύ τίμημα για αυτήν του την «αίρεση».

Για να ξαναπάμε στην αρχή, στο φανταστικό σενάριο: μόλις έχεις ανακαλύψει μια νέα θεραπεία, έναν νέο τρόπο, που μπορεί να εξαλείψει τις μικροβιακές αρρώστιες, αλλά εσύ και η θαυμαστή θεραπεία σου δεν είναι πολύ δημοφιλής. Τι κάνεις στην συνέχεια; Δηλαδή τι επιλογές έχεις για να κάνεις την θεραπεία σου να φτάσει στους ασθενείς που την χρειάζονται για να θεραπευτούν, άλλωστε γι αυτούς προορίζεται. Όταν ξεκίνησες όλο πάθος και χαρά να εργάζεσαι, το καλό και την ίαση των ανθρώπων είχες στον νου σου, αυτό ήταν το καύσιμο για να ξεπεράσεις κάθε αναποδιά και κάθε εμπόδιο και ΝΑΙ το κατάφερες, μα τώρα, δεν ξέρεις τι να το κάνεις.

Τα κέντρα ερευνών και τα διδακτικά ινστιτούτα θα δεχόντουσαν με χαρά τα νέα της εκπληκτικής σου ανακάλυψης; Λες να μην ενθουσιάζονταν αν μάθαιναν ότι έχεις μια θεραπεία για τις ίδιες ασθένειες όπου λαμβάνουν (φανερά και κρυφά) εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο για να τις ερευνήσουν; Σίγουρα όχι, αν αυτό θα σήμαινε το τέλος του πακτωλού χρημάτων που ρέουν στις τσέπες τους. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δάνεια να πληρώσουν και οικογένειες να υποστηρίξουν και ένα στάτους στην κοινωνία, δηλαδή ένα όνομα που δεν θ’ αφήσουν να το υποτιμήσει ένας «τυχαίος» που ανακάλυψε, λέει, ένα κάτι που θεραπεύει, σ’ ένα ασήμαντο κι άγνωστο εργαστήριο… 

Μπα δεν νομίζω να είχες κάποια επιτυχία, το αντίθετο θα έλεγα και συμφωνεί μαζί μου η ιστορία ανάλογων περιπτώσεων, όπως και η λογική σου, άρα ας μείνεις μακριά από τα ερευνητικά κέντρα και τα διδακτικά ινστιτούτα. Κάνεις τότε μια δεύτερη σκέψη, μεγαλοφυή και συνάμα λογική σκέψη, αφού παράτησες τα Ερευνητικά Κέντρα. Αχ ! αυτή η πολύπαθη ΛΟΓΙΚΗ !!!

Πίσω από τη δήθεν εγκυρότητα των δημοσιεύσεων των μεγάλων «έγκριτων» περιοδικών που καθορίζουν τις επιστημονικές εξελίξεις στον κόσμο μας, κρύβεται όπως πάντα η προπαγάνδα, το συμφέρον, (όχι πάντα οικονομικό) ο δογματισμός, η ηλιθιότητα, η λογοκρισία και η ελεγχόμενα στρεβλή πληροφορία. Όταν διαβάζεις λοιπόν «Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science, Nature» κ.λπ., λάβε σοβαρά υπόψη σου όσα θα διαβάσεις εδώ. Επίσης, όταν ο γιατρός λέει ότι το τάδε ή το δείνα φάρμακο είναι «ασφαλές» και «αποτελεσματικό» θυμήσου όσα θα ακούσεις στα βίντεο από την ομιλία που κάνει ο γιατρός Ben Goldacre στο TED και ο τίτλος είναι: «Τι δεν γνωρίζουν οι γιατροί για τα φάρμακα που συνταγογραφούν»

Όταν ένα νέο φάρμακο περνά από έλεγχο, τα αποτελέσματα των δοκιμών θα πρέπει να δημοσιεύονται για τον υπόλοιπο κόσμο της Ιατρικής, μόνον που, τις περισσότερες φορές, τα αρνητικά ή αναπόδεικτα αποτελέσματα μένουν ακαταχώρητα, αφήνοντας τους γιατρούς και τους ερευνητές στο σκοτάδι. Σε αυτή την φλογερή ομιλία ο Μπεν Γκολντέικερ εξηγεί γιατί αυτές οι ακαταχώρητες περιπτώσεις των αρνητικών αποτελεσμάτων είναι ιδιαίτερα παραπλανητικές κι επικίνδυνες.

Στις 2/12/2012 δημοσιεύεται στο Βήμα άρθρο με τίτλο «Επιδημία Επιστημονικής Απάτης» το οποίο θίγει τις αναρίθμητες επιστημονικές απάτες κι όταν το γνωστό και «έγκυρο» ΔΟΛ επιτρέπει κάτι τέτοιο… έχει ξεφύγει η απάτη !!! Διαβάστε λοιπόν κι αναρωτηθείτε κάθε φορά που ακούτε τις «επιστημονικές αυθεντίες»… απλά αναρωτηθείτε … και ψάξτε !

Οι επιστήμονες πολλές φορές θεωρούνται από όλους εμάς τους κοινούς θνητούς «μικροί θεοί» ικανοί με τις ανακαλύψεις τους να αλλάξουν τη ρότα της ζωής μας. Και όντως τα πράγματα συχνά είναι κάπως έτσι, αφού η επιστημονική έρευνα δεν αποτελεί μόνο ένα θεωρητικό αντικείμενο που απασχολεί μια «κλίκα ειδικών» αλλά μεταφράζεται σε απτές αλλαγές για τον παγκόσμιο πληθυσμό σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα.

Οι επιστήμονες όμως είναι και οι ίδιοι κοινοί θνητοί, οι οποίοι μάλιστα ολοένα και περισσότερο, σύμφωνα με μια νέα, άκρως ενδιαφέρουσα μελέτη, δείχνουν με τις πράξεις τους τον (κακό) γήινο χαρακτήρα τους δημοσιεύοντας μελέτες με «κατασκευασμένα» στοιχεία, μελέτες με παλαιά στοιχεία που πλασάρονται ως καινούργια, μελέτες που βασίζονται στη λογοκλοπή.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση λοιπόν τα φαινόμενα (μιας καλής δημοσίευσης σε ένα έγκριτο επιστημονικό περιοδικό) κυριολεκτικώς απατούν, αφού η επιστημονική απάτη δείχνει να γιγαντώνεται ολοένα και περισσότερο, όπως ανέφεραν μιλώντας στο «Βήμα» οι δύο κύριοι συγγραφείς της μελέτης, ο καθηγητής Εργαστηριακής Ιατρικής και Μικροβιολογίας, διευθυντής του Εργαστηρίου Κλινικής Μικροβιολογίας στο Ιατρικό Κέντρο Harborview της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον στο Σιάτλ Φέρικ Φανγκ και ο συνάδελφός του καθηγητής στο Τμήμα Μικροβιολογίας και Ανοσολογίας του Κολεγίου Ιατρικής Άλμπερτ Αϊνστάιν στη Νέα Υόρκη Αρτούρο Κασαντεβάλ. Παθολογία του ερευνητικού «σώματος»

Τόσο ο καθηγητής Φανγκ όσο και ο καθηγητής Κασαντεβάλ έχουν ως κύριο πεδίο έρευνας το να «ξετρυπώνουν» τα παθογόνα τα οποία καθιστούν αδύναμο το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπινου οργανισμού. Οι δύο ερευνητές όμως ακολουθούν επί έτη την ίδια τακτική και σε ό,τι αφορά την επιστημονική έρευνα, αποκαλύπτοντας την παθογένειά της που μπορεί να θέσει σε σοβαρό κίνδυνο ολόκληρο το επιστημονικό σώμα.

Οι δύο επιστήμονες, οι οποίοι είχαν ιδιαίτερη ευαισθησία σχετικά με το θέμα της αξιοπιστίας των επιστημονικών ερευνών, καθώς αντιμετώπιζαν τον «δράκο» εκ των έσω (ο καθηγητής Φανγκ είναι ο εκδότης της επιστημονικής επιθεώρησης «Infectionand Immunity», ενώ ο καθηγητής Κασαντεβάλ, ο οποίος παλαιότερα ήταν μέλος της εκδοτικής ομάδας του «Infectionand Immunity», έχει γίνει πλέον και ο ίδιος εκδότης του επιστημονικού περιοδικού «mBio»), αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους ώστε να κάνουν την πιο ενδελεχή έρευνα που έχει γίνει ως σήμερα σχετικά με τους λόγους της απόσυρσης επιστημονικών μελετών από τις επιστημονικές επιθεωρήσεις.

Συνεργάστηκαν με τον αναλυτή στην επικοινωνία των ιατρικών θεμάτων Γκραντ Στιν έχοντας, όπως μας λέει ο καθηγητής Κασαντεβάλ, ως αρχική πρόθεση «να ανακαλύψουμε τους λόγους για τους οποίους γίνονται λάθη στα επιστημονικά άρθρα, τα οποία οδηγούν σε απόσυρσή τους, με στόχο να εκδώσουμε οδηγίες για την αποφυγή τους. Εκπλαγήκαμε όταν είδαμε από την ανάλυση ότι ο «βασιλιάς» της απόσυρσης ήταν η απάτη και όχι τα λάθη».


ΑΠΑΤΗ, Ο «ΒΑΣΙΛΙΑΣ» ΤΗΣ ΑΠΟΣΥΡΣΗΣ

Η μελέτη των καθηγητών δημοσιεύθηκε online την 1η Οκτωβρίου στην επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences» (PNAS) και αποτελούσε αναλυτική ανασκόπηση 2.047 ερευνητικών άρθρων των πεδίων της βιοϊατρικής και των επιστημών ζωής τα οποία είχαν εμφανιστεί στη βάση δεδομένων PubMed και είχαν αποσυρθεί ως τις 3 Μαΐου 2012. Όπως εξηγεί ο καθηγητής Φανγκ, «σαρώσαμε ολόκληρη τη βάση του Pub Med, η οποία περιέχει περί τα 25 εκατομμύρια άρθρα από τη δεκαετία του 1940 που άρχισε να λειτουργεί ως σήμερα, προκειμένου να καταλήξουμε σε αυτά που αποσύρθηκαν και να αναζητήσουμε την αιτία της απόσυρσης».

Καταλαβαίνει κάποιος λοιπόν ότι το δείγμα ήταν πολύ καλό, αν μάλιστα αναλογιστεί ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις ο συνολικός αριθμός ερευνητικών άρθρων που έχουν δημοσιευθεί ως σήμερα σε επιθεωρήσεις παγκοσμίως εκτιμάται γύρω στα 50 εκατομμύρια. Μέσω αυτής της σάρωσης καταλήξαμε σε 2.047 άρθρα που αποσύρθηκαν από το 1940 ως σήμερα – η πρώτη απόσυρση έγινε το 1977 και αφορούσε άρθρο του πεδίου της Ιατρικής που είχε δημοσιευθεί τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Είδαμε λοιπόν ότι η απόσυρση μελετών αποτελεί ένα σχετικώς καινούργιο «σπορ» χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρωτύτερα δεν υπήρχαν «χαλκευμένες μελέτες».

Ο καθηγητής σημειώνει βέβαια ότι πρέπει να λάβουμε υπόψη μας πως ο αριθμός των δημοσιεύσεων έχει εκτοξευθεί τις τελευταίες δεκαετίες σε σύγκριση με το παρελθόν. «Είναι όμως μόνο αυτή η απάντηση αρκετή για την αύξηση των αποσύρσεων; Από ανάλυση που διεξαγάγαμε, λαμβάνοντας υπόψη την κατακόρυφη αύξηση των δημοσιεύσεων, καταλήξαμε και πάλι στο συμπέρασμα ότι οι αποσύρσεις έχουν αυξηθεί δυσανάλογα τα τελευταία χρόνια». 

Οι ερευνητές αναζήτησαν τα αίτια της απόσυρσης των μελετών καταφεύγοντας σε πολλές και διαφορετικές πηγές, από τις ίδιες τις ανακοινώσεις ανάκλησης που δημοσιεύονται στις επιστημονικές επιθεωρήσεις ως το ειδικό Γραφείο για την Ερευνητική Ακεραιότητα που ανήκει στο υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών των ΗΠΑ και το blog RetractionWatch ένα από τα πιο χρήσιμα δικτυακά «εργαλεία» για την παρακολούθηση των αποσύρσεων μελετών.

Άσε τις “ψεύτικες ειδήσεις”  όπου οι περισσότεροι καλοπροαίρετοι άνθρωποι μπορούν να δουν και να αισθανθούν τα ψέμματα - είναι η “πραγματική είδηση” που χρειάζεται έλεγχο!

ΑΛΜΑΤΩΔΗΣ ΑΥΞΗΣΗ «ΠΕΙΡΑΓΜΕΝΩΝ» ΜΕΛΕΤΩΝ

Ιδού τι καρπούς απέδωσε η αναζήτησή τους: μόλις το 21,3% των αποσύρσεων αφορούσε λάθος ενώ, αντιθέτως, το 67,4% αφορούσε επιστημονικά «παραστρατήματα» – συμπεριλαμβανομένων απάτης ή υποψίας για απάτη (ποσοστό 43,4%), παρουσίασης ενός παλαιότερου άρθρου ως καινούργιου σε άλλο επιστημονικό έντυπο (14,2%) καθώς και λογοκλοπής (9,8%). Σημειώνεται ότι μεταξύ των… πειραγμένων άρθρων που «ψάρεψαν» οι επιστήμονες ήταν και 19 από Έλληνες ερευνητές, περίπου τα μισά εκ των οποίων είχαν αποσυρθεί εξαιτίας λογοκλοπής ή εμφάνισης παλαιότερων στοιχείων ως καινούργιων.

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι ως σήμερα οι ατελείς ή παραπλανητικές ανακοινώσεις των επιστημονικών περιοδικών και των ακαδημαϊκών κέντρων σχετικά με την απόσυρση των δημοσιευμένων μελετών είχαν οδηγήσει σε υποεκτίμηση σχετικά με τον ρόλο της απάτης στη συνεχιζόμενη «επιδημία των αποσύρσεων». Τα νέα, επικαιροποιημένα στοιχεία που προκύπτουν από τη μελέτη στο PNAS δείχνουν ότι η ανάκληση μελετών εξαιτίας απάτης δεκαπλασιάστηκε από το 1975 ως σήμερα!

Προφανώς οι αριθμοί αυτοί φαίνονται και είναι εντυπωσιακοί (αν όχι τρομακτικοί). Ωστόσο ο ίδιος σπεύδει να προσθέσει ότι πρέπει να δούμε τα πράγματα υπό το σωστό πρίσμα. «Παρ’ ότι η επιστημονική απάτη έχει αυξηθεί, πρέπει να αναφέρουμε πως με βάση το σύνολο της επιστημονικής παραγωγής η απόσυρση μελετών εξαιτίας απάτης αντιστοιχεί σε 1 ανά περίπου 10.000 άρθρα. Έτσι δεν μπορούμε να πούμε ότι τα ποσοστά είναι μεγάλα, ενώ πρέπει επίσης να υπογραμμίσουμε ότι η πλειονότητα των επιστημόνων δεν συμμετέχει σε "κατασκευασμένες μελέτες"».

Την ίδια στιγμή βέβαια είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι προφανώς υπάρχουν και μελέτες που ενώ αποτελούν προϊόν απάτης δεν αποσύρθηκαν ποτέ, ακριβώς επειδή το σύστημα θέλει από πολλές πλευρές να καλύψει την απάτη – κάτι τέτοιο δεν θα βόλευε ούτε τους επιστήμονες ούτε τα ακαδημαϊκά ιδρύματα τα οποία εκπροσωπούν ούτε τα «επιστημονικά περιοδικά». Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και μια περίπτωση επιστημονικής απάτης, κυρίως σε ό,τι αφορά τις βιοϊατρικές επιστήμες, έχει τεράστιο κόστος για την κοινωνία.
«ΈΓΚΡΙΤΟΙ» ΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ!

Πού γίνονται όμως οι περισσότερες δημοσιεύσεις απατηλών μελετών; Θα περίμενε κάποιος ότι αφορούν τα θεωρούμενα πιο «δεύτερα» επιστημονικά περιοδικά και όχι τις εκτιμώμενες ως έγκριτες επιθεωρήσεις, εκείνες με τον μεγαλύτερο Impact Factor (IF ή συντελεστής εμβέλειας επί το ελληνικότερον) – o συντελεστής εμβέλειας είναι ένα μέτρο το οποίο αντανακλά τον μέσο αριθμό αναφορών που έχουν γίνει από άλλους επιστήμονες σε άρθρα τα οποία έχει δημοσιεύσει το κάθε επιστημονικό έντυπο μέσα στα δύο προηγούμενα χρόνια και αποτελεί επίσης μέτρο της σπουδαιότητας του εκάστοτε επιστημονικού περιοδικού στο πεδίο του.

Και όμως τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Για του λόγου το αληθές, αναφέρεται σε μελέτη που διεξήγαγε σε συνεργασία με τον καθηγητή Φανγκ, η οποία εξέταζε τον ρυθμό ανακλήσεων άρθρων σε 17 επιστημονικά περιοδικά από το 2001 ως το 2010. Από τη μελέτη εκείνη είχε προκύψει ότι όσο μεγαλύτερο IF είχε ένα επιστημονικό περιοδικό τόσο περισσότερες αποσύρσεις άρθρων γίνονταν σε αυτό. Δεν είναι λίγοι βέβαια εκείνοι που υποστηρίζουν ότι αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή τα επιστημονικά έντυπα που βρίσκονται στην κορυφή περνούν από μεγαλύτερο κόσκινο σε σύγκριση με τα υπόλοιπα, με αποτέλεσμα να είναι επόμενο να εντοπίζονται σε αυτά περισσότερα λάθη (και όχι μόνο).

Ο καθηγητής Φανγκ δεν διαφωνεί, τονίζει όμως ότι το νόμισμα έχει πάντοτε δύο όψεις. Όπως λέει, «η σύγχρονη εποχή κάνει το επιστημονικό κλίμα πολλές φορές δυσλειτουργικό. Από τη μια, οι επιστήμονες πασχίζουν να παρουσιάσουν μια ελκυστική μελέτη, γεγονός που προσφέρει διπλό όφελος: τόσο χρηματοδοτήσεις όσο και άνοδο στην κλίμακα της ιεραρχίας. Και μάλιστα οι περισσότεροι ερευνητές τρέχουν να κάνουν τη δημοσίευση όσο πιο γρήγορα γίνεται προκειμένου να προλάβουν άλλες "αντίπαλες" ομάδες, οι οποίες πιθανώς θα φέρουν στο φως αντίστοιχα αποτελέσματα – έτσι μπορεί να … κόψουν δρόμο από τη σωστή επιστημονική πρακτική προκειμένου να έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αλλά και τα επιστημονικά περιοδικά θέλουν να δημοσιεύουν όσο πιο εντυπωσιακές μελέτες γίνεται ώστε να διατηρούν το γόητρό τους μέσω του υψηλού Impact Factor τους, πιθανώς χωρίς να ψάχνουν κάποιες φορές όσο πρέπει το πώς ακριβώς κατέληξαν οι επιστήμονες στα εντυπωσιακά αποτελέσματα».

Όπως γλαφυρά συμπληρώνει ο καθηγητής Κασαντεβάλ, αυτό που συμβαίνει σήμερα στον επιστημονικό «στίβο» μοιάζει πολύ με εκείνο που συμβαίνει και στον αθλητικό: «Το μεγάλο ζήτημα είναι η ανταμοιβή. Αν στα σπορ οι αθλητές αγωνίζονταν μόνο για τα μετάλλια, κανένας δεν θα ντοπαριζόταν. Το σύστημα όμως είναι πλέον τέτοιο που ένα μετάλλιο μεταφράζεται σε παχυλά συμβόλαια με πλήθος εταιρειών. Έτσι και στους επιστήμονες: μια καλή δημοσίευση σημαίνει μεγαλύτερη χρηματοδότηση, αποδοχή, εξέλιξη».


Διάκριση-Βραβείο στον κυνηγό κεφαλών απατεώνων-ιατρών

Η ανάγκη για πάταξη της επιστημονικής απάτης αποτελεί ένα ολοένα και πιο «καυτό» θέμα μεταξύ των ειδημόνων. Τρανή απόδειξη ένα «νεόκοπο» βραβείο προαγωγής της «υγιούς» επιστημονικής έρευνας το οποίο φέρει το όνομα του σερ John Maddox, ο οποίος διετέλεσε διευθυντής της έγκριτης επιστημονικής επιθεώρησης «Nature» επί 22 έτη και πέθανε το 2009. Το βραβείο αυτό δόθηκε στις αρχές Νοεμβρίου στον κινέζο επιστημονικό συντάκτη Σι Μιν Φανγκ (το μοιράστηκε με έναν βρετανό ψυχίατρο, τον Σάιμον Γουέσλι), ο οποίος έχει θέσει ως στόχο ζωής να ξεσκεπάζει την επιστημονική απάτη στη χώρα του.

Ο Φανγκ, ο οποίος έχει σπουδές Βιοχημείας, ξεκίνησε ήδη από το 2000 να φέρνει στο φως περιπτώσεις επιστημονικής απάτης στην ιστοσελίδα του New Threads. Για παράδειγμα, έθεσε υπό αμφισβήτηση δημοφιλή συμπληρώματα τα οποία υπόσχονταν ανανέωση του DNA, η παρέμβασή του αυτή οδήγησε τελικώς την κυβέρνηση στο να εκδώσει προειδοποιήσεις σχετικά με αυτά τα συμπληρώματα. Παράλληλα τα έβαλε με υποτιθέμενους μεγαλογιατρούς που όλα έδειχναν πως ήταν αγύρτες, παραλίγο όμως να το πληρώσει πολύ ακριβά.

Το καλοκαίρι του 2010 πληρωμένοι δολοφόνοι τους οποίους είχε «προσλάβει» ένας θιγμένος ουρολόγος κυνήγησαν τον Φανγκ και προσπάθησαν να τον σκοτώσουν. Λίγο νωρίτερα ο επιστημονικός συντάκτης είχε αμφισβητήσει μια χειρουργική μέθοδο που ακολουθούσε ο ουρολόγος, αλλά και το ίδιο το βιογραφικό του, στο οποίο παρουσίαζε ψεύτικα στοιχεία.

Θέλει αρετή και τόλμη πολλές φορές η αποκάλυψη της πικρής αλήθειας. Ερεύνησε, Μελέτησε, αύξησε την ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΓΝΩΣΗ λοιπόν κι αναρωτήσου κάθε φορά που ακούς τις «επιστημονικές αυθεντίες» … απλά αμφίβαλλε, αναρωτήσου … και ψάξε !


Ας συνεχίσουμε την πορεία σου από την ανακάλυψη, στην παραγωγή της θαυμαστής θεραπείας σου

Να πας την ανακάλυψή σου στην φαρμακευτική βιομηχανία, σίγουρα θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον γι’ αυτούς τους προστάτες της ανθρωπότητας, που θεραπεύουν και προφυλάσσουν εσένα και την οικογένεια σου, σωστά; Αλλά θυμήσου, έχεις ανακαλύψει μια καθολική θεραπεία που καθιστά τα φάρμακα απαρχαιωμένα, έτσι η φαρμακευτική βιομηχανία απλά – και λογικά για την δική της ύπαρξη  μπορεί να είναι λιγότερο από ενθουσιασμένη ή πρόθυμη να ακούσει για το έργο σου.

Βέβαια τα μεγάλα αφεντικά της φαρμακοβιομηχανίας θα κάνουν κάθε προσπάθεια να βεβαιωθούν ότι η τεχνολογία σου που εξαφανίζει τις αρρώστιες δεν θα δει ποτέ το φως της δημοσιότητας, εμποδίζοντάς την να πάρει άδεια από τις αντίστοιχες υπηρεσίες. 

Είναι γνωστό τι έκαναν οι φαρμακευτικές εταιρίες παρέα με την αμαρτωλή A.M.A. (American Medical Association) στον Dr. Wilhelm Reich ενεργοποιώντας αυτές τις «αντίστοιχες υπηρεσίες». Πάρε μια ιδέα: «Απαγορεύεται η ταχυδρόμηση μεταξύ Πολιτειών βιβλίων που φέρουν τη λέξη οργόνη. Επιπλέον θα καούν σε κλιβάνους όλα τα βιβλία και οι εργασίες του Dr Reich, ενώ ο ίδιος καταδικάζεται σε φυλάκιση». Υπόθεση αρ. 1056, 19 Μαρτίου 1954, Περιφερειακό Δικαστήριο Ηνωμένων Πολιτειών, Πόρτλαντ Μέιν, Δικαστής John D. Kliford

Η απάντηση του Dr. Wilhelm Reich
«Δεν υπάρχουν αποδείξεις. Δεν υπάρχουν αυθεντίες κανενός είδους. Κανένας Πρόεδρος, Ακαδημία, Δικαστήριο, Κογκρέσο ή Γερουσία σ΄ αυτή τη γη δεν έχει τη γνώση ή τη δύναμη να αποφασίσει ποια θα είναι η γνώση του αύριο. Είναι άχρηστο να προσπαθείς να αποδείξεις κάτι που είναι άγνωστο σε κάποιον που είναι αδαής του αγνώστου, ή φοβάται την απειλητική δύναμή του. Μόνο οι παλιοί, καλοί κανόνες της μάθησης θα φέρουν τελικά την κατανόηση για τον εισβολέα της γήινης ύπαρξής μας. Αυτοί που δε γνωρίζουν τους δρόμους της μάθησης ας κάνουν στην άκρη, ενώ αυτοί που ξέρουν τι είναι γνώση, ας τρέξουν στο μονοπάτι προς το άγνωστο. Η Αναζήτηση της Γνώσης είναι Ανώτατη Ανθρώπινη Δραστηριότητα. Τίποτα άλλο, παρά οι νόμοι της μάθησης, δεν μπορούν να την ορίσουν».
Ω! Ναι, πονάει, θυμώνει και εξοργίζει και μόνο η καταγραφή των γεγονότων, από την αντιμετώπιση που επιφύλαξε το ιατρικό κατεστημένο με όλα τα παρακλάδια των «αντίστοιχων υπηρεσιών», αυτών των μεγάλων για την ανθρωπότητα, μεγαλοφυϊών όντων. 

Σχετικά με τον Dr. Wilhelm Reich και όλους τους μεγάλους ανθρώπους-επιστήμονες που έδωσαν την ζωή τους για όλους εμάς, έχω γράψει και μπορείς να τα βρεις τόσο στο www.terrapapers.com στο www.orgonodrome.gr όσο και δημοσιευμένα στο περιοδικό Strange n. 148-154

Πάμε να δούμε λοιπόν, αφού απορρίψαμε – για λόγους προσωπικής επιβίωσης – τα κέντρα ερευνών, τα διδακτικά ινστιτούτα και την φαρμακευτική βιομηχανία, τι θα κάνεις με την ανακάλυψή σου και πώς στο καλό θα φτάσει στον αποδέκτη της, δηλαδή στον άνθρωπο και δη στον ασθενή.

Τώρα υποθέτοντας ότι η θαυμαστή σου θεραπεία είναι ένα ηλεκτρονικό όργανο, το μόνο κόστος της χρήσεώς της είναι ο ηλεκτρισμός. Ταυτόχρονα είναι απολύτως αβλαβής για τους ασθενείς, που μπορούν να αναρρώσουν χωρίς να χάσουν τα μαλλιά τους, την κατάρρευση του ανοσοποιητικού τους, το σπίτι τους, το μυαλό τους και τις οικονομίες τους. Με την τεχνολογία σου, δεν υπάρχει κανένας λόγος για τους καρκινοπαθείς να πληρώνουν πάνω από 300.000 δολάρια για να αρρωστήσουν θανάσιμα από την χημειοθεραπεία, τις ραδιενεργές ακτινοβολίες και το μακελειό του νυστεριού. Όπως φαίνεται δεν θα βρεις πολλούς φίλους και υποστήριξη ανάμεσα σε αυτούς που ασκούν τα επαγγέλματα των ογκολόγων, των ραδιολόγων και των χειρούργων, λογικό κι αυτονόητο δεν είναι;

Μπορείς να δοκιμάσεις τα νοσοκομεία και τις μεγάλες κλινικές. Πόσο όμως θα ενθουσιαστούν όταν πρόκειται για μια θεραπεία που γίνεται στο γραφείο του γιατρού και η οποία ακυρώνει την ασθένεια, πριν ο ασθενής νοσηλευτεί; Χάρις σε εσένα, μεγαλοφυΐα μου, το προσωπικό αυτών των ιδρυμάτων, και οι μεγάλες ασφαλιστικές που βρίσκονται πίσω τους, ουσιαστικά μένουν χωρίς αντικείμενο δουλειάς. 

Γιατί οι ασφαλιστικές εταιρείες; Σίγουρα θα ενδιαφέρονταν να γλυτώσουν από τα έξοδα της νοσηλείας, τουλάχιστον οι εταιρείες που δεν έχουν επενδύσει στα νοσοκομεία, όπου το προσωπικό κάθεται και περιμένει κάποιον να σπάσει κάνα πόδι ή κάνα αυτοκινητιστικό ατύχημα, καθώς και αυτοί που δεν θα χάσουν ασφαλισμένους, ως αποτέλεσμα της εφεύρεσής σου, και οι φαρμακευτικές εταιρείες που δεν προσπαθούν να πωλήσουν το φαρμακευτικό τους στοκ, «ανακαλύπτοντας» ανύπαρκτες ασθένειες.

Αυτόματα σε απορρίπτουν αλλά ενημερώνουν και όλους τους υπόλοιπους για τον κίνδυνο που ξαφνικά προέκυψε, δηλαδή εσένα και την θεραπευτική συσκευή σου. Εντάξει καλό είναι να ξεχάσεις και τις ασφαλιστικές εταιρείες. Φαίνεται ότι απέκτησες ένα «μικρό πρόβλημα προσωπικής επιβίωσης» με το ιατρικό κατεστημένο, τι λες; 

Για πάμε παρακάτω να δούμε πόσο πιο χάλια μπορούν να γίνουν τα πράγματα στον πολιτισμένο πλανήτη που βρεθήκαμε. Προφανώς οι μόνοι φίλοι που έχεις είναι κάποιοι ασθενείς κι αυτοί οι προοδευτικοί γιατροί, που βλέπουν την αλλαγή σαν μια ευκαιρία, παρά σαν απειλή για το καθιερωμένο τους μονοπώλιο που παράγει χρήματα.

Αυτοί οι άνθρωποι θα σε αγαπήσουν. Αλλά δεν κινούν τα νήματα, δεν ανήκουν στο ιατρικό κατεστημένο, κινούνται στις παρυφές του και μάλιστα γέρνουν έξω απ’ αυτό. Δεν έχουν πρόσβαση, ούτε την δύναμη να ενεργοποιήσουν ή να ελέγξουν αυτές τις «αντίστοιχες υπηρεσίες». Θα μου πεις εδώ, αγανακτισμένος, κουρασμένος κι απηυδισμένος, «Εντάξει θα την διαθέσω απευθείας στους ανθρώπους, για να θεραπευθούν οι άνθρωποι έφτιαξα την θεραπεία μου τι με νοιάζει το κατεστημένο και οι συν αυτό;»

Σωστή σκέψη και λογική, όπως σωστές και λογικές είναι οι προθέσεις σου, πίσω από το πάθος που σε οδήγησε για να καταπιαστείς με το καλό και την υγεία των ανθρώπων. Όμως μεγαλοφυϊές σαΐνι μου, το ιατρικό κατεστημένο και οι συν αυτώ (φαρμακοποιοί, ασφαλιστές κλπ) είναι οι Σύγχρονοι Θεοί [χωρίς εισαγωγικά] που μπροστά τους το γνωστό δωδεκάθεο ωχριά σε δύναμη και δόξα. Ξέρεις τι κάνουν οι άνθρωποι με τους Θεούς; Τους λατρεύουν, τους προσκυνούν, ακούν τυφλά ό,τι τους λένε οι εκπρόσωποί τους και ΥΠΑΚΟΥΟΥΝ. Γι’ αυτό στις ταυτότητές τους δεν γράφει πουθενά την λέξη «Πολίτης» αλλά την λέξη «ΥΠΗΚΟΟΣ».

Αν λοιπόν ο «Θεός με την λευκή μπλούζα» πει ότι είσαι για τα σίδερα, ενώ εσύ θεραπεύεις, ανακουφίζεις και γλυτώνεις απ’ τον θάνατο και την αρρώστια ανθρώπους, τι θεωρείς πως θα πιστέψουν και σε ποιόν θα υπακούσουν οι πιστοί υπήκοοι; Αυτονόητο έτσι; Είπαμε να βοηθήσεις τους ανθρώπους να ζήσουν γεροί και δυνατοί, όχι να γίνεις τροφή των λιονταριών στην αρένα, προς τέρψη των πιστών υπηκόων και παραδειγματισμό των «αιρετικών»(!!!) όπως έγινε ο Royal Raymond Rife εν προκειμένω και όλοι οι αναλόγου ευφυΐας άνθρωποι.


Ο ROYAL RAYMOND RIFE ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΒΙΟΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ

Το τι ακολουθεί τώρα είναι ακριβώς η ιστορία – πραγματική κι ουχί φανταστική – αυτής της εντυπωσιακής θεραπείας του μεγάλου επιστήμονα Royal Raymond Rife και του τι της συνέβη.

Σε ένα από τα πιο μαύρα επεισόδια της γραπτής ιστορίας, αυτή η αξιοθαύμαστη θεραπεία σαμποταρίστηκε και θάφτηκε από τα αδίστακτα ανθρώπινα ζώα, του Θείου Συστημικού Ιερατείου της Ιατρικής κοινότητας και των παρατρεχάμενων απ’ τις «αντίστοιχες υπηρεσίες». Επανεμφανίστηκε από την underground φυσική ιατρική στον κόσμο της υγείας, μόνο από τα μέσα της δεκαετίας του ‘80.

Αυτή είναι η ιστορία του Royal Raymond Rife των θαυμαστών ανακαλύψεων, των ηλεκτρονικών του οργάνων και η απίστευτη περιπέτεια της ζωής του. Εάν δεν έχεις ποτέ ξανακούσει για τον Royal Raymond Rife, ετοιμάσου να εξοργιστείς, γιατί αυτός ο άνθρωπος, πέτυχε για όλους εμάς, τόσα, ώστε κυριολεκτικά να τον εξαλείψουν από προσώπου γης. Αλλά συγκράτησε την οργή σου, αφού διαβάσεις πρώτα παρακάτω.

Απολύτως λογικά, για ευνόητους, αν και απόλυτα ανήθικους λόγους, το Ιερατείο του Ιατρικού Κατεστημένου να τα θεωρεί όλα αυτά μια διασκεδαστική φαντασίωση και φυσικά λέξη δεν έχει να πει επί της ουσίας, για τους ανθρώπους που ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΙ.

Πάντως, για τους ανήσυχους ανεξάρτητους ερευνητές, θα αναφερθούν αρκετοί αξιοσέβαστοι γιατροί και ιατρικές αρχές που δούλεψαν με τον Rife καθώς και μερικές αξιοσημείωτες τεχνικές πλευρές της δημιουργίας του. Σε τελική ανάλυση, ο μόνος αληθινός τρόπος να αποφασίσεις αν μια τέτοια επαναστατική θεραπεία είναι αποτελεσματική ή όχι είναι να την βιώσεις προσωπικά ο ίδιος.

Η ιατρική βιβλιογραφία είναι γεμάτη από στημένες «διπλά-τυφλές» δοκιμές κλινικής έρευνας, τα αποτελέσματα των οποίων συχνά καθορίζονται εκ των προτέρων, από τα κατεστημένα επιχειρηματικά συμφέροντα που εμπλέκονται. Υπάρχει και το γνωστό φαινόμενο του placebo, που σημαίνει ότι και το ζαχαρόνερο θεραπεύει (!!!) και μάλιστα σε ποσοστό 80 -90% έναντι ενός φαρμάκου που τελικά βγαίνει στην κυκλοφορία. Εάν παρατηρήσεις το FDA και τις άλλες ρυθμιστικές διαδικασίες και διαδικασίες αδειοδότησης και τις κατευθυντήριες γραμμές, είναι μοναδικό και πολύτιμο το ότι μπορείς να πειραματιστείς με αυτή την αβλαβή θεραπεία.

Ο Royal Raymond Rife ήταν ένας ιδιοφυής επιστήμονας που γεννήθηκε το 1888 και πέθανε το 1971. Αφού μελέτησε στο Johns Hopkins, ο Rife ανέπτυξε τεχνολογία η οποία σήμερα χρησιμοποιείται στο πεδίο της οπτικής, των ηλεκτρονικών, της ραδιοχημείας, της βαλλιστικής και της αεροπορίας. Ο Rife πρακτικά ανέπτυξε την βιολεκτρική ιατρική μόνος του. Έλαβε 14 μεγάλα βραβεία και τιμητικές διακρίσεις και έγινε επίτιμος διδάκτωρ στο πανεπιστήμιο της Heidelberg για την εργασία του.

Κατά την διάρκεια των 66 ετών που ο Rife πέρασε σχεδιάζοντας και κατασκευάζοντας ιατρικά μηχανήματα, δούλεψε γα την Zeiss Optics, για την κυβέρνηση των ΗΠΑ και για αρκετούς ιδιωτικούς ευεργέτες. Ο πλέον γνωστός ήταν ο Henry Timkin, ιδιοκτήτης του εργοστασίου ρουλεμάν Timkin. Επειδή ο Rife ήταν αυτοδίδακτος σε πολλά διαφορετικά πεδία, έψαχνε διαισθητικά για απαντήσεις σε περιοχές πέρα από την άκαμπτη επιστημονική δομή της εποχής του και της δικής μας.

Κατείχε τέλεια τόσο πολλές διαφορετικές αρχές, ώστε είχε στην διανοητική του φαρέτρα, τις ικανότητες και τις γνώσεις μιας ολόκληρης ομάδας επιστημόνων και τεχνικών από ένα αριθμό διαφορετικών επιστημονικών πεδίων. Έτσι όταν μια νέα τεχνολογία χρειαζόταν για να επιτελέσει ένα νέο έργο, ο Rife απλώς την εφεύρισκε και την κατασκεύαζε μόνος του. Οι εφευρέσεις του Rife περιλαμβάνουν ένα μικροσκόπιο ετεροδυνώσεως υπεριωδών ακτινών, ένα μικρο-ανατόμο και ένα μικροχειριστή. Όταν κατανοήσεις τις επιτεύξεις του Rife, σίγουρα θα καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι ήταν ένα από τα πλέον χαρισματικά και πολύπλευρα επιστημονικά μυαλά στην ανθρώπινη ιστορία.




Ήδη από το 1920, ο Rife είχε τελειώσει το πρώτο (και μοναδικό) παγκοσμίως μικροσκόπιο ιών.

Το 1933 είχε τελειοποιήσει αυτήν την τεχνολογία και είχε κατασκευάσει το απίστευτα πολύπλοκο Universal Microscope, που είχε περίπου 6.000 διαφορετικά μέρη και ήταν ικανό να μεγεθύνει τα αντικείμενα 60.000 φορές το κανονικό τους μέγεθος.

Με αυτό το απίστευτο μικροσκόπιο, ο Rife έγινε το πρώτο ανθρώπινο όν που μπόρεσε να δει έναν ζωντανό ιό και μέχρι πρόσφατα το Universal Microscope είναι το μοναδικό που μπορούσε να δει ζωντανούς τους ιούς. Τα μοντέρνα ηλεκτρονικά μικροσκόπια σκοτώνουν στιγμιαία, ό,τι βρίσκεται από κάτω τους βλέποντας μόνο τα μουμιοποιημένα κατάλοιπα.

Αυτό που το μικροσκόπιο του Rife μπορεί να δει είναι η πολύβουη δραστηριότητα των ζωντανών ιών, καθώς αλλάζουν μορφή για να φιλοξενήσουν τις αλλαγές στο περιβάλλον, αναπαράγονται γρήγορα σε απάντηση στις καρκινογόνες ουσίες και πώς μετατρέπουν τα φυσιολογικά κύτταρα σε καρκινικά κύτταρα. Αλλά πώς μπόρεσε ο Rife να το πετύχει αυτό, σε μια εποχή όπου τα ηλεκτρονικά και η ιατρική ακόμη εξελίσσονταν; Εδώ είναι μερικές τεχνικές λεπτομέρειες για να εξευμενίσουν τους σκεπτικιστές και να βοηθήσουν τους ανεξάρτητους ερευνητές.

Ο Rife με μεγάλο κόπο αναγνώρισε την φασματοσκοπική υπογραφή κάθε ιού, χρησιμοποιώντας ένα συνημμένο φασματοσκόπιο σχισμής. Κατόπιν περιέστρεφε αργά πρίσματα από μονοκόμματο χαλαζία, για να εστιάσει το φώς, σε ένα μοναδικό μήκος κύματος, πάνω στον μικροοργανισμό που εξέταζε. Αυτό το μήκος κύματος επιλεγόταν γιατί αντηχούσε με την φασματοσκοπική υπογραφή συχνότητας του μικροβίου και βασίζεται, στο τώρα καθιερωμένο γεγονός, ότι κάθε κύτταρο ταλαντώνεται στην δικιά του ιδιοσυχνότητα.

Τα άτομα που έρχονται κοντά το ένα στο άλλο, για να σχηματίσουν ένα μόριο, συγκρατούνται σε αυτήν την μοριακή διαμόρφωση με έναν ομοιοπολικό δεσμό, που εκπέμπει και απορροφά την δικιά του ειδική ηλεκτρομαγνητική συχνότητα. Δεν υπάρχουν δύο είδη του μορίου που να έχουν τις ίδιες ηλεκτρομαγνητικές ταλαντώσεις ή ενεργειακές υπογραφές. Ο συντονισμός ενισχύει το φως, με τον ίδιο τρόπο που δύο κύματα του ωκεανού εντείνουν το ένα το άλλο όταν συγχωνεύονται.

Το αποτέλεσμα της χρήσεως ενός συντονισμένου μήκους κύματος, στους μικροοργανισμούς που είναι αόρατοι στο λευκό φως, είναι ότι ξαφνικά γίνονται ορατοί με ένα λαμπρό φλας φωτός όταν εκτεθούν στην χρωματική συχνότητα που συντονίζεται με την δική τους φασματική υπογραφή. Έτσι ο Rife μπορούσε να δει αυτούς τους αόρατους με άλλα μέσα οργανισμούς και να τους παρατηρεί καθώς εισβάλουν στις καλλιέργειες ιστών. Η εφεύρεση του Rife του επέτρεπε να βλέπει αυτούς τους οργανισμούς όταν κανείς άλλος δεν μπορούσε να τους δει με τα συνηθισμένα μικροσκόπια.

Η Virginia Livingston. Μία σημαντική γυναίκα που μετακινήθηκε από το New Jersey στην
γειτονιά του Rife στο Point Loma (San Diego) και έγινε συχνή επισκέπτης στο εργαστήριό του. Στην Virginia Livingston αποδίδονται συχνά τα εύσημα ότι αναγνώρισε τον οργανισμό Progenitor Cryptocides που προκαλεί τον καρκίνο στους ανθρώπους, αρχίζοντας με τις επιστημονικές μελέτες που άρχισε να δημοσιεύει το 1948.

Στην πραγματικότητα ο Royal Rife είχε αναγνωρίσει τον ιό Cryptocides primordiales, που προκαλεί τον ανθρώπινο καρκίνο από το 1920! Ο Rife έκανε πάνω από 20.000 ανεπιτυχείς προσπάθειες να μετατρέψει νορμάλ κύτταρα σε καρκινογόνα. Τελικά κατάφερε να ακτινοβολήσει τον ιό του καρκίνου, τον πέρασε μέσα από ένα υπέρλεπτο κεραμικό φίλτρο που συγκρατεί τα κύτταρα και έκανε ενέσεις σε εργαστηριακά πειραματόζωα. Μη όντας ικανοποιημένος να αποδείξει ότι ο ιός μπορούσε να προκαλέσει ένα μόνο καρκίνο, ο Rife δημιούργησε 400 όγκους διαδοχικά από την ίδια καλλιέργεια. Κατέγραψε τα πάντα με φιλμ, φωτογραφίες και αναλυτικά αρχεία. Ονόμασε τον ιό του καρκίνου «Cryptocides primordiales» (αρχέγονο κρυφό δολοφόνο) και αντέχει στους +400 βαθμούς Κελσίου μέχρι σχεδόν το απόλυτο μηδέν. Οπότε πάει περίπατο η αποστείρωση.

Η Virginia Livingston στις επιστημονικές μελέτες της τον ονόμασε «Progenitor Cryptocides».

Ο Royal Rife δεν αναφέρεται πουθενά στις επιστημονικές μελέτες της. Είναι γεγονός ότι ο Rife σπάνια πήρε τα εύσημα για τις μνημειώδεις ανακαλύψεις του. Ήταν ένας ήσυχος μετριόφρων επιστήμονας, αφιερωμένος στις ανακαλύψεις του παρά στην φιλοδοξία, την φήμη και την δόξα. Η απόσταση και η ανεξαρτητοποίηση του από τις ιατρικές πολιτικές και πρακτικές, κάτι που μπορούσε να κάνει χάρις στις γενναιόδωρες χρηματοδοτήσεις από ιδιώτες ευεργέτες, τον οδήγησε σε μειονεκτική θέση αργότερα, όταν οι ισχυρές δυνάμεις του ιατρικού ιερατείου του επιτέθηκαν. Συνδυαστικά με τις φαρμακευτικές εταιρείες και τις παρατρεχάμενες «αντίστοιχες υπηρεσίες» εξαφάνισαν τις επιστημονικές μελέτες του από τα ιατρικά περιοδικά. Δεν προκαλεί έκπληξη ή ξάφνιασμα λοιπόν που ελάχιστοι έχουν ακούσει τον Rife σήμερα.

Εν τω μεταξύ μια διαμάχη ήδη μαινόταν, μεταξύ αυτών που είχαν δει τους ιούς να αλλάζουν σε διαφορετικές μορφές κάτω από τα μικροσκόπια του Rife και αυτών που δεν τους είχαν δει. Αυτοί που τον καταδίκαζαν χωρίς να ερευνήσουν ή να γνωρίζουν, όπως ο πολύς Dr. Thomas Rivers, ισχυρίζονταν ότι αυτές οι μορφές δεν υπάρχουν. Επειδή το μικροσκόπιο τους δεν τις αποκάλυπτε, ο Rivers επιχειρηματολογούσε ότι «δεν υπάρχει καμία λογική βάση να πιστέψουμε αυτήν την θεωρία»

Τα ίδια ανόητα επιχειρήματα χρησιμοποιούνται και σήμερα για την αξιολόγηση των φυσικών θεραπευτικών μεθόδων. Αν δεν υπάρχει προηγούμενο, αν δεν το είπε «ο Θεός με την άσπρη μπλούζα» τότε θα πρέπει να μην είναι έγκυρη. Τα σκοτεινά μυαλά σε κάθε εποχή σκοτεινά είναι κι αν εσύ αναγνώστη εναποθέσεις την υγεία σου στα χέρια τους…
Το πρώτο άρθρο στο καταστατικό του παγκόσμιου οργανισμού υγείας λέει ότι το 80% της υγείας είναι προσωπική υπόθεση του κάθε ατόμου, το υπόλοιπο 20% αφορά την ιατρική. Μόλις το 20% και είναι σωστό. Άντε να το πεις στα ζώα που περιμένουν το μαγικό χαπάκι από τον θεό με την άσπρη μπλούζα.
Τίποτα δεν μπορεί ν’ αλλάξει ένα παγ(ι)ωμένο και κλειστό μυαλό κι έναν κακοπροαίρετο άνθρωπο ακόμη κι αν δεν ανήκει σε «Κλειστούς Κύκλους» ή «Μυστικές Εταιρίες». Οι περισσότεροι δεν είχαν κοιτάξει ποτέ μέσα από τα μικροσκόπια του San Diego. Τα αεροπορικά ταξίδια στην δεκαετία του 1930 ήταν άβολα, πρωτόγονα και μάλλον ριψοκίνδυνα. Η Ελεύθερη Ενέργεια του Νίκολα Τέσλα ακόμη είναι το «Άγιο Δισκοπότηρο» για τον μαζάνθρωπο. Έτσι η διαμάχη για τον κύκλο ζωής των ιών, έληξε υπέρ αυτών που ποτέ δεν τους είδαν.

Ακόμη και τα σύγχρονα μοντέρνα ηλεκτρονικά μικροσκόπια δείχνουν παγωμένες εικόνες, όχι την διαδικασία του κύκλου ζωής των ιών. Παρόλα αυτά, πολλοί αξιόλογοι επιστήμονες και γιατροί έχουν επιβεβαιώσει από τότε την ανακάλυψη του Rife για τον ιό του καρκίνου και την πολυμορφική φύση του, χρησιμοποιώντας τεχνικές σκοτεινού πεδίου, το μικροσκόπιο Naessens και εργαστηριακά πειράματα. Συστήνω να βρεις γιατρούς που μπορούν να σου δείξουν τον Cryptocides primordiales, υπάρχουν και στην Ελλάδα.

Ο Rife εργαζόταν με τους κορυφαίους επιστήμονες και γιατρούς της εποχής του, που επίσης επιβεβαίωσαν ή ενστερνιστήκαν διάφορα κομμάτια της δουλειάς του. Κάποιοι από αυτούς είναι οι: E.C. Rosenow, Sr. (longtime Chief of Bacteriology, Mayo Clinic), Arthur Kendall (Director, Northwestern Medical School), Dr. George Dock (internationally-renowned), Alvin Foord (famous pathologist), Rufus Klein-Schmidt (President of USC), R.T. Hamer (Superintendent, Paradise Valley Sanitarium), Dr. Milbank Johnson (Director of the Southern California AMA), Whalen Morrison (Chief Surgeon, Santa Fe Railway), George Fischer (Childrens Hospital, N.Y.), Edward Kopps (Metabolic Clinic, La Jolla), Karl Meyer (Hooper Foundation, S.F.), M. Zite (Chicago University) και πολλούς άλλους.

Ο ΘΑΝΑΣΙΜΟΣ ΡΥΘΜΟΣ ΤΑΛΑΝΤΩΣΗΣ  - ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΤΑΛΑΝΤΩΝΟΝΤΑΙ

Ο Rife αδιαφορούσε για την διαμάχη, αυτών που είδαν και αυτών που είχαν γνώμη χωρίς να έχουν δει τους ζωντανούς ιούς, προτιμούσε να επικεντρωθεί στην τελειοποίηση της μεθόδου του, της καταστροφής αυτών των μικροσκοπικών θανατηφόρων ιών. Χρησιμοποίησε την ίδια αρχή για να τους σκοτώσει, με αυτήν που τους έκανε ορατούς, τον ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ.
Αυξάνοντας την ισχύ της συχνότητας που συντονιζόταν φυσικά με αυτά τα μικρόβια, ο Rife αύξησε τις φυσικές τους ταλαντώσεις έως του παραμορφώθηκαν και διαλύθηκαν από το δομικό στρες.
Ο Rife ονόμασε την συχνότητα «θανάσιμο ρυθμό ταλάντωσης» ή «ΜΟΡ» και ο οποίος δεν επηρέαζε τα γειτονικά κύτταρα. Τα σημερινά μηχανήματα Rife χρησιμοποιούν αρμονικές των συχνοτήτων που φαίνονται στην οθόνη. Το μήκος κύματος της καθεαυτού συχνότητας που φαίνεται (770hz, 880hz, κλπ.) είναι πολύ μεγάλο, για να επιτελέσει τον σκοπό του. Η λειτουργία μπορεί να απεικονιστεί με την χρήση μιας έντονης μουσικής νότας που σπάει ένα ποτήρι κρασιού, τα μόρια του γυαλιού ήδη ταλαντεύονται σε κάποια αρμονική της μουσικής νότας και βρίσκονται σε συντονισμό. Επειδή τα πάντα έχουν μια διαφορετική συχνότητα συντονισμού μόνο το γυάλινο ποτήρι σπάει.

Υπάρχουν κυριολεκτικά τρισεκατομμύρια διαφορετικές συχνότητες συντονισμού και κάθε είδος και κάθε μόριο έχει την δικιά του. Κάθε ζωντανό όν και μη, κάθε αντικείμενο έχει την φυσική του ιδιοσυχνότητα. Για παράδειγμα όλοι θυμόμαστε την διαφήμιση στην τηλεόραση με την Ella Fitzgerald η οποία παράγει ένα ήχο που θρυμματίζει ένα ποτήρι με κρασί. Η φωνή της παρήγαγε δονήσεις που ταίριαζαν με την φυσική ιδιοσυχνότητα του ποτηριού και όταν αυτή ενισχυθεί αρκετά, μέσω συντονισμού σπάει. Αυτός ο ιδιοσυντονισμός δεν κατέστρεψε άλλα αντικείμενα κοντά στο ποτήρι.

Οι γέφυρες επίσης έχουν παρουσιάσει το ίδιο φαινόμενο. Οι στρατιωτικές μονάδες που διασχίζουν γέφυρες ενώ περπατούν με στρατιωτικό βήμα είναι γνωστό ότι ενισχύουν την φυσική ιδιοσυχνότητα της γέφυρας, αναγκάζοντας την να ταλαντώνεται και ακόμη να γκρεμίζεται. Ο Βρετανικός στρατός όταν βάδιζε στην αποικιακή Αμερική, ανάγκαζε τους στρατιώτες να βαδίζουν ελεύθερα όταν περνούσαν από γέφυρα και ανασυγκροτούταν όταν πέρναγαν την γέφυρα για να αποφύγουν το πρόβλημα. 

Τότε ποια είναι η σχέση με τους μικροοργανισμούς που μεταφέρουν η προκαλούν αρρώστιες; Αυτό πήρε χρόνια επίπονης, δαπανηρής εργασίας κι έρευνας στον Rife εργαζόμενος πολλές φορές 46 ώρες συνέχεια, έως ότου ανακάλυψε τις συχνότητες που καταστρέφουν τον έρπη, την πολιομυελίτιδα, την μηνιγγίτιδα, τον τέτανο, την γρίπη και ένα τεράστιο αριθμό επικίνδυνων οργανισμών που προκαλούν ασθένειες και ταλαιπωρούν τον άνθρωπο.

Ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό των ζωντανών ανοικτών συστημάτων που δεν βρίσκονται σε ισορροπία αλλά είναι ζωντανά, είναι η ταλαντούμενη φύση τους. Η ποικιλία των ρυθμών που ανακαλύπτονται στο περιβάλλον είναι παρόμοια αυτής των βιοσυστημάτων. Για παράδειγμα, έχει βρεθεί ότι σε διάφορες βιολογικές, χημικές και φυσικές διαδικασίες, συμβαίνουν σύγχρονες διακυμάνσεις των διαφόρων παραμέτρων, μακροσκοπικές διακυμάνσεις, το πλάτος των οποίων συσχετίζεται με κοσμογεωφυσικούς παράγοντες (Chizhevsky V. A., 1917, Shnol S. E., Namiot V. A., Zhvirblis V. E. et al., 1983; Agulova L. P., Udaltsova N. V., Shnol S. E, 1984).

Στα διάφορα ιεραρχικά επίπεδα, από τα μόρια και τα κύτταρα στους οργανισμούς, συμβαίνουν ρυθμικές αλλαγές, οπότε η ύπαρξη ενός οργανισμού ως σύνολο ασφαλίζεται, σε συμφωνία με τις μοντέρνες αρχές, με τον συγχρονισμό αυτών των παραμέτρων. Όσο πιο δύσκολα ολοκληρωμένα χαρακτηριστικά έχει μια βιολογική διαδικασία, τόσο χαμηλότερη είναι η συχνότητα της (και ο χρόνος αντίστοιχα μεγαλύτερος). Καθώς το ιεραρχικό επίπεδο χαμηλώνει, η συχνότητα ταλαντώσεως αυξάνει. Είναι τυπικό για έναν οργανισμό να έχει μια ευρεία γκάμα συχνοτήτων: από την περιοχή των υπεριωδών (για παράδειγμα, κοσμογεωφυσικούς) μέχρι υπερχαμηλές συχνότητες μηνών και ετών, κάτι που είναι χαρακτηριστικό για διάφορες βιολογικές διαδικασίες, για τα διάφορα ιεραρχικά επίπεδα ενός οργανισμού. Οι μοριακές και οι υποκυτταρικές δομές, δεδομένου του μικρού τους μεγέθους, έχουν τις υψηλότερες συχνότητες ταλαντώσεως, στο οπτικό φάσμα: (υπεριώδες φάσμα, οπτικό φώς και υπέρυθρες ακτίνες) από 3×1011 στα 3×1017 Hz.

Τοιουτοτρόπως, επιλέγοντας έναν εδικό ταλαντωτή, είναι δυνατόν να διορθώσουμε την συχνότητα του η οποία με την σειρά της θα επηρεάσει τον οργανισμό σαν σύνολο. Μία από τις θεραπευτικές επιρροές στον οργανισμό είναι η ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΗ των διαδικασιών. Βασίζεται στην ιδέα της υπάρξεως ενός πολύπλοκου ταλαντευόμενου συστήματος ως μονάδα. Χορηγώντας ένα εξωτερικό πεδίο που δημιουργεί συντονισμό σε μια συχνότητα, είναι δυνατόν να ενεργοποιηθεί ο συγχρονισμός σε διάφορες περιοχές συχνοτήτων οδηγώντας έτσι στην ανάνηψη των φυσιολογικών λειτουργιών (Reutov V. P., 1984).

Πολλά πειράματα με την χρήση ηλεκτρομαγνητικών πεδίων σε ανθρώπους και ζώα έχουν δείξει ότι υπάρχουν συγκεκριμένες συχνότητες που ενεργοποιούν σημαντικές αλλαγές στην λειτουργία των οργανισμών. Αυτές οι συχνότητες αποκαλούνται βιολογικά ενεργές. Υπάρχουν ορισμένες «περιοχές συχνοτήτων-με διαμόρφωση πλάτους» στις οποίες ανιχνεύεται αντίδραση ενός βιολογικού αντικειμένου, χωρίς αντίδραση έξω από αυτές τις περιοχές, με την συχνότητα να είναι η πιο κατατοπιστική και το πλάτος μόνον να ορίζει τον μηχανισμό αντιδράσεως του οργανισμού.


The End All Diseases
«ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΣΕ ΌΛΕΣ ΤΙΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ» 

Στις 20 Νοεμβρίου του 1931, σαράντα τέσσερις από τις πλέον αξιοσέβαστες αυθεντίες στον χώρο της ιατρικής, τίμησαν τον Royal Rife με ένα συμπόσιο που τιτλοφορήθηκε ως «Το Τέλος Σε Όλες Τις Ασθένειες» στο κτήμα του Dr Milbank Johnson στην Pasadena. O επικεφαλής της ΑΜΑ (American Medical Association) o Milbank Johnson, MD, ιατρικός διευθυντής της, πήγε με το τραίνο να επισκεφτεί τον Rife στο San Diego. Βγήκαν φωτογραφίες, η ιστορία μπήκε στην εφημερίδα San Diego Evening Tribune. Ο Rife είχε πάρει τον δρόμο για το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής. Τα χρυσά πιάτα του Ναπολέοντα που δείπνησαν φέρεται να ήταν αξίας $ 15 εκατομμυρίων.

Οι γιατροί που παρακολούθησαν από όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν οι εξής: *Dr. Arthur I. Kendall *Dr. George Dock * Dr. S. Fosdick Jones *Dr. O.O. Witherbee *Dr. C.M. Hyland *Dr. Harold Witherbee *Dr. Alvin G. Foord * Dr. B.O. Raulston *Dr. V.L. Andrews *Dr. Linford Lee * Dr. Milbank Johnson *Dr. George Kress *Dr. Rufus B. *Von klein Scmidt *Dr. Albert Ruddack * Dr. Wayland Morrison *Dr. Richard Winter * Dr. F.C.E. Mattison * Dr. M. Aubrey Davidson *Dr. Joseph Heitger * Dr. W.H. Sooins *Dr. E.M.Hal l *Dr. Walter V. Breem * Dr. C.W. Bonynge *Also invited *Dr. E.W. Butt *Dr. C.E. Zobell * Dr. A.S. Heyt *Dr. B. Winter Gonin *Dr. E.W. Lanson *Dr. 0.C. Grunner *Dr. A.H. Zeiler *Dr. James B. Couche *Dr. R.W. Hammack *Dr. K.F. Meyer *Dr. C.D. Maner *Dr. Arthur W. Yale *Dr. Ellis Jones *Dr. E.L. Walker *Royal R. Rife *Dr. E.C. Rosenow, Sr. *Dr. Allen B. Kanaval *Dr. E.F.F. Copp *Dr. Sanwel J. Tattison *Dr. Royal Lee *Dr. J. BrandonBruner *Dr. Lee DeFores.


Το 1934 το πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας διόρισε μια Ειδική Ιατρική Επιτροπή Έρευνας για να μεταφέρει ασθενείς, με καρκίνο τελικού σταδίου, από το Νοσοκομείο της Κομητείας της Πασαντένα στο εργαστήριο του Rife στο San Diego και την κλινική για θεραπεία. Η ομάδα περιελάμβανε γιατρούς και παθολόγους επιφορτισμένους να εξετάζουν τους ασθενείς, όσους ίσως θα ήταν ζωντανοί μετά από 90 ημέρες.
Μετά από 90 ημέρες θεραπείας, η Επιτροπή συμπέρανε και ανακοίνωσε ότι το 86,5% των ασθενών είχαν θεραπευτεί τελείως. Η θεραπεία κατόπιν ρυθμίστηκε και το εναπομείναν 13,5% των ασθενών, θεραπεύτηκε τις επόμενες τέσσερις εβδομάδες. Το συνολικό ποσοστό των ασθενών με προχωρημένο καρκίνο που θεραπεύτηκε με την χρήση της τεχνολογίας του Rife ήταν 100%.
Σήμερα όσο και να ψάξετε να βρείτε αναφορές για τον Rife σε ιστορικά βιβλία θα δυσκολευτείτε πολύ. Επικοινωνήστε με εφημερίδα για συγκεκριμένες ημερομηνίες ή για την ιστορία του και πιθανότατα θα σας πουν ότι λείπει από τα αρχεία τους. Είναι σαν ο Rife και η δουλειά του να έχουν εξαφανιστεί από τα χρονικά της ιστορίας. Το μικροσκόπιό του δεν υπήρξε ποτέ. Τα μηχανήματά του δεν υπήρξαν ποτέ. Ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ.

Το 1939, σχεδόν όλοι αυτοί οι διακεκριμένοι γιατροί και επιστήμονες αρνούνταν ότι είχαν έστω ποτέ συναντήσει τον Rife. Τι συνέβη και όλοι αυτοί οι λαμπροί άντρες παρουσίαζαν κενά μνήμης; Φαίνεται ότι τα νέα για τα θαύματα του Rife με τους ασθενείς με καρκίνο τελικού σταδίου είχαν φτάσει σε «άλλα αυτιά». Θυμήσου την υποθετική ερώτηση στην αρχή αυτού του άρθρου, τι θα συνέβαινε αν ανακάλυπτες μια θεραπεία για όλες τις ασθένειες; Τι θα έκανες, πού θα την πήγαινες για να γίνει γνωστή και να φτάσει στους ανθρώπους που την έχουν ανάγκη; Θυμάσαι πόσους οργανισμούς εύλογα απορρίψαμε για λόγους προσωπικής επιβίωσης στην πορεία; Ήταν ώρα να το μάθει και ο Rife …

Κατ' αρχάς έγινε μια συμβολική προσπάθεια να εξαγοραστεί ο Rife. Ο Morris Fishbein που κατείχε όλες τις μετοχές της American Medical Association από το 1934, έστειλε ένα δικηγόρο στον Royal Raymond Rife με μια «πρόταση που δεν μπορούσε να αρνηθεί». Ο Rife αρνήθηκε. Δεν θα μάθουμε ποτέ τους ακριβείς όρους της προσφοράς. Αλλά ξέρουμε τους όρους που πρόσφερε ο Fishbein στον Harry Hoxsey για τον έλεγχο της θεραπείας του καρκίνου με βότανα, πριν τον τρελάνουν.

Οι συνεργάτες του Fishbein, θα ελάμβαναν όλα τα κέρδη για εννέα χρόνια και ο Hoxey τίποτα. Τότε εάν μένανε ικανοποιημένοι ότι λειτουργούσε, ο Hoxey θα άρχιζε να λαμβάνει το 10% των κερδών. Ο Hoxey αποφάσισε να μην συνεργαστεί με την παράνοια. Όταν ο Hoxey απέρριψε τον Fishbein, ο Fishbein χρησιμοποίησε τις πολύ ισχυρές πολιτικές του διασυνδέσεις, για να συλλάβουν τον Hoxey 125 φορές σε μια περίοδο 16 μηνών. Οι κατηγορίες, βασισμένες στην αστεία κατηγορία, ότι δεν είχε άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος, δεν έγιναν ποτέ δεκτές από το δικαστήριο, αλλά η συστηματική και έντονη παρενόχληση τρέλανε τον Hoxsey.

Ο Fishbein πρέπει να κατάλαβε ότι αυτή η στρατηγική θα γύριζε εναντίον του με τον Rife. Πρώτον δεν μπορούσαν να τον συλλάβουν όπως τον Hoxsey για εξάσκηση επαγγέλματος χωρίς άδεια. Μια δίκη με χαλκευμένες κατηγορίες σημαίνει ότι θα υπήρχαν μαρτυρίες που θα υποστήριζαν τον Rife από σημαντικές ιατρικές αυθεντίες που εργαζόντουσαν με τον Rife.

Οπότε η υπεράσπιση αναμφίβολα θα έβρισκε την ευκαιρία να παρουσιάσει αποδείξεις όπως την ιατρική μελέτη που έγινε με την USC. Το τελευταίο πράγμα στον κόσμο που η φαρμακευτική βιομηχανία θα ήθελε, ήταν μια δημόσια δίκη για μια ανώδυνη και οικονομική θεραπεία που θεράπευε 100% ασθενείς με καρκίνο τελικού σταδίου και δεν κόστιζε τίποτα, παρά μόνο λίγο ηλεκτρισμό. Μπορεί να έδινε στους ανθρώπους την παράλογη ιδέα ότι δεν χρειάζονται τα φάρμακα και οι «Θεοί με τις άσπρες μπλούζες», Θεός φυλάξει! Μια δημόσια δίκη θα διαφήμιζε ουσιαστικά αυτό που θα κυνηγούσε και το γνώριζαν καλά αυτό. Ο Rife είχε ξοδέψει δεκαετίες συγκεντρώνοντας σχολαστικές αποδείξεις για την δουλειά του, περιλαμβάνοντας φιλμ και stop-motion φωτογραφίες. Δεν χρειαζόταν κάτι περισσότερο, είχε στοιχεία για ό,τι κι αν έλεγε και αποκλείεται να επέτρεπαν στους ανθρώπους να το μάθουν, σε μια δημόσια δίκη.

Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ROYAL RAYMOND RIFE

Το πρώτο περιστατικό ήταν η σταδιακή κλοπή εξαρτημάτων, φωτογραφιών, φιλμ και γραπτά αρχεία από το εργαστήριο του Rife. Ο ένοχος ποτέ δεν πιάστηκε. Έτσι ενώ ο Rife προσπαθούσε να αναπαράγει τα χαμένα στοιχεία (σε μια εποχή που δεν υπήρχαν φωτοτυπίες και υπολογιστές) κάποιοι βανδάλισαν τα πολύτιμα μικροσκόπια του. Κομμάτια από τα 5.682 που αποτελούνταν το Universal Microscope εκλάπησαν. Νωρίτερα ένας εμπρησμός είχε καταστρέψει το πολλών εκατομμυρίων Burnett Lab στην New Jersey, καθώς οι επιστήμονες ετοιμαζόντουσαν να ανακοινώσουν την επιβεβαίωση της δουλειάς του Rife.

Αλλά το τελικό χτύπημα ήρθε αργότερα, όταν η αστυνομία ΠΑΡΑΝΟΜΑ κατέσχεσε το υπόλοιπο της έρευνας 50 ετών του Rife. Τότε το 1939, πράκτορες μιας οικογένειας που έλεγχε την φαρμακευτική βιομηχανία βοήθησαν τον Philip Hoyland, σε μια επιπόλαια μήνυση εναντίον των συνεταίρων του στην Beam Ray Corporation. Ήταν η μοναδική εταιρεία που κατασκεύαζε τα όργανα συχνοτήτων του Rife (ο Rife δεν ήταν συνεταίρος). Ο Hoyland έχασε τις δίκες, αλλά η υποβοηθούμενη νομική επίθεση είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα, η εταιρεία πτώχευσε από τα νομικά έξοδα. Αυτό, κατά την διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, σήμαινε ότι η εμπορική παραγωγή των οργάνων συχνοτήτων του Rife σταμάτησε εντελώς. 

Θυμήσου τι σημαίνει μια Καθολική Θεραπεία για τα νοσοκομεία, τα ερευνητικά κέντρα και τους παρατρεχάμενούς τους. Οι γιατροί που προσπάθησαν να υπερασπιστούν τον Rife έχασαν τις επιδοτήσεις των ιδρυμάτων και τα προνόμια τους στα νοσοκομεία.

Όμορφος κόσμος, καθόλου ηθικός …

Από την άλλη πλευρά ξοδεύτηκαν πολλά λεφτά, για να εξασφαλιστεί, ότι οι γιατροί που είδαν την θεραπεία του θα ξεχνούσαν τι είδαν. Σχεδόν καμία τιμή δεν ήταν αρκετή ώστε να σβηστεί το θέμα. Θυμηθείτε ότι σήμερα ένας μόνο ασθενής με καρκίνο «αξίζει» 300.000 δολάρια. Είναι ΜΕΓΑΛΗ μπίζνα και ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ.

Έτσι ο Arthur Kendall ο Διευθυντής της Northwestern School of Medicine που εργάστηκε με τον Rife στον ιό του καρκίνου, δέχθηκε σχεδόν ένα τέταρτο του εκατομμυρίου δολάρια ώστε «ξαφνικά» να αποσυρθεί στο Μεξικό. Ήταν ένα υπερβολικό ποσό χρημάτων στην εποχή της ύφεσης.

Ο Dr. George Dock, μια άλλη επιφανής μορφή που συνεργάστηκε με τον Rife, σιώπησε με μια τεράστια επιχορήγηση, μαζί με τις υψηλότερες τιμές που μπορούσε να του αποδώσει η ΑΜΑ (American Medical Association).

Εκτός από τον Dr. Couche που παράτησε την δουλειά του Rife και άρχισε ξανά να συνταγογραφεί φάρμακα.

Το εργαστήριο Burnett Lab στην New Jersey κάηκε τελείως.
Ο Dr Milbank Johnson υποστηρικτής του και διακριβωτής της εργασίας του δηλητηριάστηκε. Ο Dr Nemes που ντουμπλάριζε την δουλειά του Rife στο εργαστήριο του 40 μίλια μακριά σκοτώθηκε στην μυστηριώδη φωτιά που έπιασε και καήκανε όλα τα αρχεία του.

Για να αποτελειώσουν την δουλειά, τα ιατρικά περιοδικά υποστηριζόμενα και ζώντας σχεδόν απόλυτα από τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών και ελεγχόμενα από την ΑΜΑ, αρνιόντουσαν να δημοσιεύσουν οποιαδήποτε εργασία από οποιονδήποτε πάνω στην θεραπεία του Rife. Τοιουτοτρόπως μια ολόκληρη γενιά φοιτητών της ιατρικής αποφοίτησε χωρίς ποτέ να έχει ακούσει για τις σημαντικές ανακαλύψεις του Rife στην ιατρική. Το μέγεθος αυτού του παρανοϊκού εγκλήματος ξεπερνά κάθε μαζική δολοφονία στην ιστορία.

Ο καρκίνος επιλέγει τα θύματα του σιωπηλά. Αλλά ήδη το 1960 οι απώλειες από αυτόν τον μικροσκοπικό ιό ξεπερνά την σφαγή από όλους τους πολέμους που πολέμησαν ποτέ οι άνθρωποι στον γνωστό πολιτισμό. 

Το 1989 εκτιμάτο ότι το 40% των ανθρώπων θα έχει την εμπειρία του καρκίνου κάποια στιγμή στην ζωή του. Στην ζωή του ο Rife έγινε μάρτυρας της προόδου του πολιτισμού από τα ταξίδια με τις άμαξες, στα αεριωθούμενα αεροπλάνα. Ταυτόχρονα είδε την επιδημία του καρκίνου να αυξάνεται από 1 στους 24 Αμερικανούς το 1905 και από 1 στους 3 το 1971, όταν ο Rife πέθανε. Επίσης έγινε μάρτυρας της φαινομενικής ανάπτυξης της American Cancer Society, του Salk Foundation και πολλών άλλων που συλλέγουν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια για αρρώστιες που είχαν θεραπευτεί, πολύ πριν, στα εργαστήρια του στο San Diego.

Σε μια μόνο περίοδο 176.500 φάρμακα για τον καρκίνο υποβλήθηκαν για έγκριση.

Κάθε ένα από αυτά που έδειξε «ευνοϊκά» αποτελέσματα ήταν μόνο το ένα έκτο, του 1% των περιπτώσεων που μελετήθηκαν και θα μπορούσαν να έχουν λάβει άδεια. Μερικά από αυτά τα φάρμακα παρουσίαζαν θνησιμότητα 14-75%. Όταν ο θάνατος ερχόταν από το φάρμακο κι όχι από τον καρκίνο, η υπόθεση καταγραφόταν ως «πλήρης» ή ως «μερική ύφεση» διότι στ’ αλήθεια ο ασθενής δεν πέθανε από τον καρκίνο. Στην πραγματικότητα ήταν ένας αγώνας, για να δούνε τι σκότωσε πρώτο τον ασθενή, το φάρμακο ή ο καρκίνος.

Το αναπόφευκτο συμπέρασμα είναι ότι η δια βίου εργασία και οι ανακαλύψεις του Rife όχι μόνο αγνοήθηκαν αλλά πιθανότατα θα θαβόντουσαν μαζί του. Σε αυτό το σημείο ο Rife έπαψε να παράγει οτιδήποτε και πέρασε το τελευταίο τρίτο της ζωής του αναζητώντας την λησμονιά και απαλύνοντας τον πόνο του, στο αλκοόλ. Άμβλυνε τον θυμό και την οξεία συνειδητοποίηση του μισού αιώνα μάταιου αγώνα, που αγνοήθηκε, ενώ η άσκοπη ταλαιπωρία των εκατομμυρίων ανθρώπων συνεχίζεται, έτσι ώστε τα κατοχυρωμένα συμφέροντα μπορούν να επωφεληθούν με τον τερατώδη χορό των κερδών από τον θάνατο και την ταλαιπωρία των ανθρώπων.

Το 1971 ο Royal Rife πέθανε από μια «κατά λάθος» υπερβολική δόση βάλιουμ και αλκοόλ, στο νοσοκομείο Grossmont του Σαν Ντιέγκο σε ηλικία 83 ετών. Ίσως η συνεχής έκθεση του στις δικιές του συχνότητες Rife, βοήθησαν το σώμα του, ώστε να αντέξει την κακομεταχείριση, σωματική, ψυχική, νοητική και συναισθηματική, τόσων ετών.

Ευτυχώς για όλους εμάς, ο θάνατός του δεν ήταν το τέλος της ηλεκτροθεραπείας.



ROYAL R. RIFE ΚΑΤΑΚΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΑΟΡΑΤΟΥ

Κανένας δεν κατάφερε να ξαναφτιάξει το μικροσκόπιο του Rife που έδειχνε ζωντανούς τους ιούς μέσα στον άρρωστο. Αρκετοί από τους συνεργάτες του τις τελευταίες δύο δεκαετίες ξαναφτιάξανε τα μηχανήματα που δημιουργούν τις φωτεινές ακτινοβολίες που χρησιμοποιούσε. Χωρίς βέβαια το πανίσχυρο μικροσκόπιο του Rife και τα σκόπιμα προβλήματα από τις φαρμακοβιομηχανίες και το FDA, θα πάρει πολλά χρόνια πριν τους επιτρέψουν να τα καταφέρουν. Είναι λυπηρό που όλη αυτή η έρευνα διεξάγεται κρυφά. Δεν υπάρχει εγγύηση για την ιατρική ελευθερία.
Οι άνθρωποι που παίρνουν ή θα πάρουν «τα φάρμακα του συνταξιούχου» που χρειάζονται νοσοκομεία, γιατί τρώνε ζωικά και κάνουν όξινο τον οργανισμό τους, είναι ήδη νεκροί, απλά δεν το ξέρουν ακόμη, θα το μάθουν όταν τους αναλάβουν οι «Θεοί…»
Η θεραπευτική δράση των ραδιοφωνικών συχνοτήτων του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος είχε εντοπιστεί από τον Royal Raymond Rife ήδη από τη δεκαετία του 1930. Πολλές ανακαλύψεις του εξακολουθούν να βρίσκονται και σήμερα σε χρήση σε πολλά πεδία της επιστήμης, όπως η μικροσκοπική οπτική και η βιοχημεία. Ωστόσο, οι δυο μεγαλύτερες εφευρέσεις του απουσιάζουν από τις ακαδημαϊκές βιβλιογραφίες. Ο Rife ξεκίνησε τις έρευνες του ως παθολόγος ερευνητής, υποστηρίζοντας ότι για να εξαρθρωθεί μια ασθένεια, θα έπρεπε οι ιατροί να έχουν οπτική επαφή με τον «εχθρό». «Δεν μπορούμε να πολεμήσουμε αποτελεσματικά κάτι που δεν βλέπουμε». Ο ίδιος επεδίωξε να συντάξει έναν κατάλογο με τους ιούς που ξεπερνούσαν σε θανατηφόρο δράση τους βάκιλους και, για να το πετύχει, χρησιμοποίησε μια αρχαία μέθοδο.

Ένα ιδανικό μεγεθυντικό σύστημα που αποτελούνταν από μια γεωμετρική κατασκευή εξαιρετικής απλότητας «αποκλίνουσες οπτικές ακτίνες μπορούν να μεγεθύνουν ένα αντικείμενο όσες φορές θέλουμε» δεδομένης μιας πολύ ισχυρής πηγής φωτός με αποκλίνουσα δέσμη και μιας ικανής απόστασης για την προβολή της δέσμης αυτής, μπορείς να δεις το αόρατο. Όπως, δηλαδή, συμβαίνει με την προβολή ενός κινηματογραφικού φιλμ. Η κάθε εικόνα έχει οριζόντια διάσταση 36 χιλιοστά του μέτρου και προβάλλεται στην οθόνη με οριζόντια διάσταση, της τάξης των 15.000 χιλιοστών.

Όσο για την επιφανειακή μεγέθυνση, αυτή αυξάνει γεωμετρικά με το «τετράγωνο» της απόστασης 5x5x400=10.000. Δηλαδή, αν ένα αντικείμενο με διαστάσεις 1 χιλ. μήκος και 1 χιλ. πλάτος μεγεθυνθεί γραμμικά 1000 φορές, θα φαίνεται σαν αντικείμενο διαστάσεων 1×1 μέτρο. Η κάθε πλευρά του μεγεθύνεται 1.000 φορές, αλλά η επιφάνεια του 1.000.000 φορές.

Στην περίπτωση ενός φωτογραφικού φιλμ, η επιφάνεια κάθε ενός καρέ φιλμ έχει επιφάνεια 36×25=900 τετραγωνικά χιλιοστά (πλευρά επί πλευρά). Όταν προβάλλεται στην οθόνη από έναν προβολέα διαφανειών, η οριζόντια πλευρά μπορεί να είναι και 5 μέτρα. Πέντε μέτρα ισούνται με 5.000 χιλιοστά. Η γραμμική μεγέθυνση τότε είναι 5000/36=138,8 φορές. Η επιφάνεια προβολής τότε έχει διαστάσεις 5000 πλάτος και 3470 (25×138,8) χιλιοστά ύψος. Η επιφάνειά της είναι πλευρά επί πλευρά, 5000×3470=17.350.000 τετραγωνικά χιλιοστά.

Με λίγα λόγια, μια αρχική επιφάνεια των 900 τετραγ. χιλιοστών έγινε 17.350.000 τετραγ. χιλιοστά. Η επιφανειακή μεγέθυνση είναι 17.350.000/900=19.277 φορές. Όταν, λοιπόν, η γραμμική μεγέθυνση είναι 138,8 φορές, η επιφανειακή είναι 19.277 φορές. Βεβαίως, το φως εξασθενεί πολύ, σύμφωνα με τον νόμο του τετραγώνου της απόστασης, γι’ αυτό και χρειάζεται μια ισχυρή πηγή φωτός ή ευαίσθητο «μάτι» -ίσως μια βιντεοκάμερα CCD- απέναντι, ώστε να βλέπει ένα μικρό μέρος της κολοσσιαία μεγεθυμένης εικόνας.

Ο Rife λοιπόν, στη θέση του φιλμ έβαλε ένα αντικειμενοφόρο γυαλάκι μικροσκοπίου, αξιοποιώντας τα μέσα που διέθετε τη δεκαετία του 1930. Η φωτεινή πηγή έπρεπε να είναι όσο το δυνατόν μικρότερη, σαν ένα σημείο, από όπου θα εξακοντίζονταν οι φωτεινές ακτίνες. Ωστόσο, είναι ουσιαστικό εδώ να διαχωριστεί η ιδανική γεωμετρική σχεδίαση ενός μικροσκοπίου από την πρακτική εφαρμογή, το φως διαδίδεται με εγκάρσια κύματα, γεγονός που δημιουργεί παραμορφώσεις από «κροσούς συμβολής» στο οπτικό πεδίο, όταν η μεγέθυνση φθάσει να «βλέπει» αντικείμενα που οι διαστάσεις τους είναι συγκρίσιμες με το μήκος κύματος του φωτός.

Θεωρητικά, στη μεγέθυνση έχει τεθεί ένα όριο από τον φυσικό Έρνστ Άμπυ (Ernst Abby 1840-1905), συνεργάτη του Καρλ Ζέιτς (Carl-Zeiss), γνωστού για τους ποιοτικούς φακούς του. Το όριο αυτό είναι το 1/3 του μήκους κύματος του φωτός με το οποίο γίνεται η παρατήρηση. Το μικρότερο μήκος κύματος έχει το ιώδες, με 0,40 μικρόμετρα (1μ=106m). Το όριο αυτό, από το 1870 και εξής, έγινε κάτι σαν δόγμα για τους σχεδιαστές μικροσκοπίων. Πέραν από το ότι έπρεπε τα μικροσκόπια να είναι μικρά για να χωρούν στις διαστάσεις ενός εργαστηριακού πάγκου, υπήρχε και το όριο της μεγέθυνσης του Άμπυ στις 1600 έως 2500 διαμέτρους, το οποίο περιόριζε και τη δημιουργική φαντασία των επιστημόνων. Έτσι, η ανάπτυξη συμβατικών μικροσκοπίων κατέληξε να είναι ένας κατασκευαστικός εφιάλτης λόγω των οπτικών σφαλμάτων που προέκυπταν, καθώς και της διόρθωσης που απαιτούνταν.

Από τότε, η Ιατρική σημείωσε μια κάμψη στον εν λόγω τομέα, αφού οι ακαδημαϊκοί αναγκάστηκαν να γράφουν τις εργασίες τους χωρίς να έχουν οπτική επαφή με το αντικείμενο της μελέτης τους. Η πραγματική γνώση που βασίζεται στην παρατήρηση και στο πείραμα έδωσε τη θέση της σε αναπόδεικτες υποθέσεις. Ωστόσο, υπήρξαν περιπτώσεις ανεξάρτητων ερευνητών που, ερευνώντας άλλους τομείς της επιστήμης, πετύχαιναν μεγεθύνσεις πολύ μεγαλύτερες από αυτές που επιτρέπει το θεωρητικό όριο του Άμπυ.

Ο Τέσλα, το 1891, κατασκεύασε μια λυχνία κενού, με σημειακή πηγή φωτός ένα κομμάτι άνθρακος (carborundum), το οποίο τοποθετούσε στην άκρη ενός σύρματος που το διήγειρε με σύντομους θετικούς ηλεκτρικούς παλμούς. Τη στιγμή που αστραποβολούσε ο άνθρακας, προβαλλόταν στο γυαλί της λυχνίας ένα περίπλοκο σχέδιο. Ο ίδιος, τότε, υπέθεσε ότι προβαλλόταν εκεί το κρυσταλλικό πλέγμα του άνθρακα σε απίστευτη μεγέθυνση, από τα φορτισμένα σωματίδια (ιόντα) που «ψεκάζονταν» προς τα έξω. Την ίδια περίπου τακτική χρησιμοποίησε και ο Max Von Laue, για να απεικονίσει κρυσταλλικές δομές υλικών με ακτίνες Χ. Και οι δύο αυτές τεχνικές ήταν καλές για υλικά σώματα, αλλά λειτουργούσαν θανατηφόρα πάνω σε βιολογικό υλικό: σκότωναν στη στιγμή τις καλλιέργειες μικροβίων, άρα ήταν και αδύνατον να παρατηρηθούν «εν ζωή» (in vivo).

To 1911, ο ερευνητής Emile Deomoyens ισχυρίστηκε ότι άρχισε να παρατηρεί με το μικροσκόπιο πολύ μικρές κηλίδες να κινούνται ζωηρά, πέρα από το όριο του Άμπυ, μόνο τα μεσημέρια των μηνών Μαΐου, Ιουνίου και Ιουλίου. Τότε οι συνεργάτες του ανησύχησαν, αρχίζοντας να αμφιβάλλουν για την πνευματική του υγεία. Ωστόσο, ο Gaston Naessens διαπίστωσε ότι, τη συγκεκριμένη περίοδο του έτους, το μεσημβρινό φως του ηλίου περιέχει τεράστιες ποσότητες υπεριώδους φωτός, των οποίων το μήκος κύματος είναι σημαντικά μικρότερο του ορατού φάσματος και, άρα, επιτρέπει πράγματι την ενισχυμένη αυτή μεγέθυνση.

Παρόλα αυτά, εξακολουθεί να υπάρχει η απορία του πώς έβλεπε αυτά τα μήκη κύματος, τα οποία είναι πρακτικά αόρατα από το ανθρώπινο μάτι. Αρκετά χρόνια αργότερα, η εταιρία ηλεκτρονικών RCA και ο Zworykin κατασκεύασαν το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο που επιτρέπει μεγεθύνσεις της τάξης του 1.000.000′ κι αυτό όμως «έβλεπε» νεκρή ύλη, αφού το δείγμα έπρεπε να είναι σε κενό αέρος, επικαλυμμένο με φιλμ μετάλλου, και να έχει υποστεί βοβαρδισμό ηλεκτρονίων, δηλαδή ραδιενεργό ακτινιβολία β’.

Μόνη ελπίδα ήταν το βαθύ υπεριώδες. Με αυτό τον τρόπο, οι Gradon και Dane του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ πέτυχαν ευκρίνεια 6.000 διαμέτρων και μεγέθυνση 50.000 φορές. Ο δρ. Francis Lycas, των εργαστηρίων Τηλεφωνίας Bell (Bell Telephone Lab), το ανέβασε στις 60.000. Οι τρεις αυτοί αύξησαν την ευκρίνεια στο 1/10 του μήκους κύματος, δηλαδή κατά 300%. Το όριο έπεσε στα 0,05 μικρά. Φαίνεται ότι το φως δεν είναι μόνον ό,τι μας λέει η Φυσική.



ΤΟ ΥΠΕΡ-ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ ΤΟΥ RIFE

Έχοντας αυτά υπ’ όψιν του και βασιζόμενος πάνω σ’ αυτή την αρχή, ο Ράιφ κατασκευάζει το 1920 μικροσκόπιο προβολής με υπεριώδες φως. Στην προσπάθειά του αυτή βρίσκει ενθουσιώδεις χρηματοδότες τους Timkin και Bridges, οι οποίοι τον ενισχύουν οικονομικά για την κατασκευή του υπερ-μικροσκοπίου. Σε αυτό εφαρμόζει δύο νέες ιδέες του: Γεμίζει τον σωλήνα του μικροσκοπίου με 22 αλλεπάλληλα ορθογώνια πρίσματα και, όπου στα συμβατικά μικροσκόπια υπάρχει αέρας, εκείνος τοποθετεί πρίσματα χαλαζία, τα οποία αποτελούν μια στενά δεμένη συστοιχία με τον αντικειμενικό και προσοφθάλμιο φακό. Με αυτό τον τρόπο, πετυχαίνει παραλληλία των ακτίνων του φωτός και μεγάλη φωτεινότητα. Το φως από το αντικείμενο ακολουθεί 22 ζιγκ-ζαγκ, προτού μεγεθυνθεί από τον προσοφθάλμιο φακό.

Η δεύτερη ιδέα του είναι να φωτίσει τα δείγματά του με ισχυρές υπεριώδεις ακτίνες (μαύρο/αόρατο φως), ώστε να φωσφορίσουν και να γίνουν τα ίδια πηγές ορατού και υπεριώδους φωτός. Επιπλέον, «αναμειγνύει» τη δευτερογενή αυτή εκπομπή με την αρχική, με αποτέλεσμα οι δυο δέσμες αόρατου υπεριώδους φωτός να προξενούν δευτερογενείς συχνότητες που βρίσκονται μέσα στο φάσμα του ορατού φωτός, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα διακροτήματα δύο ηχητικών πηγών ή με την ετεροδύνωση στα ραδιοφωνικά κύματα.

Με τον τρόπο αυτό, ο Ράιφ πετυχαίνει μια καταπληκτική οπτική ευκρίνεια, κατορθώνοντας να δει ιούς όχι μόνο σε νάρκη, αλλά και σε δράση! Το Μικροσκόπιο του Rife ξεπέρασε το όριο του Αμπυ, φτάνοντας τις 60.000 μεγεθύνσεις. Σε συνδυασμό με τη μεγέθυνση φωτογραφιών έφθανε τις 300.000 διαμέτρους, ενώ η ευκρίνεια έφτανε τις 250.000 διαμέτρους του δείγματος. Σύμφωνα με τους ειδικούς της Οπτικής, τέτοιες μεγεθύνσεις δεν μπορούν να επιτευχθούν με τις γνωστές ιδιότητες του φωτός. Επομένως, το πιθανότερο είναι η διάταξη του Ράιφ να έκανε χρήση κάποιων άλλων παραμέτρων του φωτός, εκτός των γνωστών οπτικών.

Η διαδικασία εστίασης φαίνεται να είναι ραδιονικής φύσης και συσχετίζεται με την ΟΡΓΟΝΗ

Τα ευρήματα του Rife επιβεβαίωσαν πολλοί ανεξάρτητοι ερευνητές, όπως ο δρ. Α. Ι. Κένταλ του Northwestern University Medical School. To 1932, ο Κένταλ μαζί με τον Rife απομονώνουν και φωτογραφίζουν τον ιό της πολιομυελίτιδας μέσα από ζωντανές καλλιέργειες, στις οποίες εντοπίζουν επίσης στρεπτόκοκκο και τύφο. Τα νέα κοινοποιήθηκαν και επαληθεύτηκαν στο Mayo Foundation από τους Ε. Rosenow και Karl Meyer του Hooper Foundation for Medical Research, στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Το φοβερό νέο ήταν ότι οι βάκιλοι είναι φορείς ιών και το φοβερότερο ότι ήταν αόρατοι στα συμβατικά μικροσκόπια του Καρλ Ζέας, πάνω στα οποία είχαν βασιστεί όλες οι προηγούμενες μελέτες του ιατρικού κόσμου.

Ο Rife παρατήρησε την ύπαρξη ιών σχεδόν παντού. Εξέτασε περί τα 20.000 δείγματα καρκινικού ιστού, όπου εντόπισε βιολετί-κόκκινα στίγματα να κινούνται στο οπτικό του πεδίο, μετά από κινηματογρά φηση διαλειπτικού χρόνου. Φωτογράφιζε, δηλαδή, ένα καρέ ανά λεπτό σε διάρκεια αρκετών ημερών και, ακολούθως, παίζοντας κανονικά την ταινία, οι κινήσεις μιας εβδομάδος συμπτύσσονταν σε λίγα λεπτά, κάνοντας αμέσως αντιληπτή και την κάθε αδιόρατη κίνηση. Τα στίγματα αυτά ήταν παρόντα σε κάθε είδος καρκίνου. Επρόκειτο για ιούς που περνούσαν από κάθε είδους διηθητικό φίλτρο. Η παρατήρηση επιβεβαιώθηκε από τουλάχιστον πενήντα άλλα εργαστή ρια, τα οποία χρησιμοποιούσαν το πρισματικό του μικροσκόπιο. Τελικά, κατάφεραν να απομονώσουν τον ιό, ο οποίος ονομάστηκε «ΒΧ».


ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ

Ο Rife, λοιπόν, πολτοποιούσε τον καρκινικό ιστό και τον διήθιζε, με αποτέλεσμα το εξερχόμενο υγρό να περιέχει μόνο τους ιούς ΒΧ. Το υγρό αυτό το μετέφεραν με ενέσεις από την καλλιέργεια σε ξενιστές και από εκεί έκαναν καλλιέργειες με επιτυχία. Η διαδικασία αυτή επαναλήφθηκε, πάντοτε με την ίδια επιτυχία, 104 φορές. Εντόπισαν τότε μια παραλλαγή του ιού που ήταν υπεύθυνη για τα «σαρκώματα» και την οποία ονόμασαν «BY». Διαπιστώθηκε, λοιπόν, ότι οι εν λόγω ιοί πρωτοεμφανίζονται σαν γρίπη και, όταν αδυνατίσει το ανοσοποιητικό σύστημα, αναλαμβάνουν δράση: διεγείρουν τα κύτταρα σε ταχύ πολλαπλασιασμό, ώστε να έχουν διαθέσιμο περισσότερο κυτταρικό υλικό του πυρήνα, όπου και εγκαθίστανται.

Επιπλέον, ο Rife πειραματίστηκε και με τις ραδιενεργές ακτινοβολίες του Ραδίου και Κοβαλτίου 60. Είδε τότε με τρόμο τους ΒΧ και ΒΥ να ευδοκιμούν και να αυξάνονται ταχύτερα από πριν. Παραδόξως, η ιατρική πρακτική προσπαθεί να θεραπεύσει καρκίνους με αυτήν ακριβώς την ακτινοβολία!

Πειραματιζόμενος πάνω σε πρωτόζωα και βακτήρια, σκέφθηκε να εφαρμόσει απότομους και σύντομους ηλεκτρικούς παλμούς, προκειμένου να καταστρέψει την κρυσταλλική δομή των ιών αυτών, όπως είχε κάνει με επιτυχία παλαιότερα ο Τέσλα, το 1917. Χρειαζόταν όμως ένα «φορέα» που θα μετέφερε αυτούς τους παλμούς.

Μιμήθηκε τότε την τεχνολογία των ακτινών Ρέντγκεν, με τη διαφορά ότι, αντί κενού μέσα στον καθοδικό σωλήνα, έβαλε μίγμα Υδρογόνου και Ηλίου σε χαμηλή πίεση (70-300 mm Hg). Στο κενό παράγονται επικίνδυνες ακτίνες Χ που διαπερνούν τους ιστούς (ακτινογραφίες), ενώ με τα ευγενή αέρια μέσα στον καθοδικό σωλήνα παράγεται ένα όμορφο φως, χωρίς τις «σκληρές» ακτινοβολίες Χ. Το Υδρογόνο χρησιμοποιούνταν ήδη σε λυχνίες «Θύρατρον» μεγάλης ισχύος, στη βιομηχανία. «Οδήγησε» λοιπόν ο Rife αυτόν τον τροποποιημένο καθοδικό σωλήνα, τροφοδοτώντας τον με ισχυρούς ηλεκτροθετικούς παλμούς από μια γεννήτρια ηλεκτρικών σημάτων χαμηλής συχνότητας (λεγομένων λανθασμένα και «ακουστικών» συχνοτήτων 20-20.000 Hz).

Ο σωλήνας έλαμψε τότε με ένα απαλό φως.

Στρέφοντας, λοιπόν, τη λάμψη αυτή προς την αντικειμενοφόρο πλάκα του πρισματικού του μικροσκοπίου, κατάφερε να παρατηρήσει την καλλιέργεια όποιου παθογενούς είχε τοποθετήσει εκεί. Συγχρόνως, είχε αρχίσει να αλλάζει τον ρυθμό επανάληψης (συχνότητα) των παλμών, γυρίζοντας το «κουμπί» της γεννήτριας. Με τον συντονισμό σε συγκεκριμένη συχνότητα επανάληψης, τα εκάστοτε παθογενή μικρόβια εκρηγνύονταν μπροστά στα έκπληκτα μάτια του Ράιφ!
Μετά από διαρκή παρατήρηση, διαπίστωσε ότι κάθε είδος μικροβίου εξοντωνόταν από μια συγκεκριμένη συχνότητα. 
Βάσει των παρατηρήσεων αυτών, κατασκεύασε στη συνέχεια πίνακες με τις εν λόγω αντιστοιχίες. Η μέθοδος λειτουργούσε άριστα σε εκτεθειμένα μικρόβια, αλλά όχι όταν αυτά βρίσκονταν μέσα σε κάποιο σώμα/ξενιστή. Σκέφθηκε, λοιπόν, να μεταφέρει τις πολύτιμες συχνότητες που είχε ανακαλύψει με κάποιο «όχημα» μέσα στο σώμα: Πήρε έναν ραδιοφωνικό πομπό μεσαίων κυμάτων Telefunken ισχύος 50 Watt και στη θέση της κεραίας συνέδεσε τον τροποποιημένο καθοδικό σωλήνα.

Στην είσοδο του πομπού, αντί για μικρόφωνο και φωνή ή μουσική, έστειλε προενισχυμένους ηλεκτροθετικούς παλμούς της γεννήτριας. Όταν το σύστημα τροφοδοτήθηκε, έδωκε ένα απαλό φως, το οποίο έφερε τη ραδιοσυχνότητα που, με τη σειρά της, ήταν φορέας της χαμηλής συχνότητας των ηλεκτρικών παλμών που σκότωναν τα μικρόβια. Με άλλα λόγια, η «ακουστική» χαμηλή συχνότητα διαμόρφωνε κατά πλάτος τη ραδιοσυχνότητα. Εκείνη, με τη σειρά της, διαμόρφωνε κατά πλάτος την κατά πολλές τάξεις μεγέθους υψηλότερη συχνότητα του φωτός (TerraHertz-THz).

Παρατήρησε τότε ότι η θανατηφόρος συχνότητα για τους καρκινικούς ιούς ΒΧ και BY ήταν πολύ χαμηλότερη από ό,τι περίμενε. Λόγω του μικρού τους μεγέθους, ανέμενε το μήκος κύματος της θανατηφόρου συχνότητας να είναι συγκρίσιμο με το μικρό μέγεθος των ιών, δηλαδή να είναι πολύ μικρότερο απ’ ό,τι στους βακίλους και σε άλλα μεγαλύτερα παθογενή, άρα και με πολύ μεγαλύτερη συχνότητα, σύμφωνα με τον νόμο της Κυματικής [Συχνότητα=ταχύτητα φωτός/μήκος κύματος].

Ωστόσο, η πράξη έδειξε ότι αυτοστιγμή, με την επίτευξη του θανατηφόρου συντονισμού σε συχνότητες παραπλήσιες με αυτές των ευμεγεθών παθογενών, το δείγμα των καρκινικών ιών μετατράπηκε σε μια άμορφη φωσφορίζουσα μάζα από κομμάτια ιών. Φάνηκε σαν να υπήρχαν δύο τέτοιοι θανατηφόροι συντονισμοί για κάθε μικροοργανισμό: μία η γνωστή χαμηλή των ηλεκτρικών παλμών και μία στην περιοχή των βραχέων κυμάτων της φέρουσας συχνότητας.

Οι κατάλογοι του Rife αναφέρουν δύο συχνότητες για κάθε είδος μικροβίου. Για παράδειγμα, στο καρκίνωμα βρήκε 2128 Hz και 11780.000 Ηz, ενώ στο σάρκωμα 2008 Ηz, και 11.430.000 Ηz. Όμως, σύντομα, διαπίστωσε ότι η τιμή της ραδιοσυχνότητας δεν είχε και τόσο μεγάλη σημασία. Αυτό το συμπεραίνουμε και από το ότι, το 1935, αναφέρει για το καρκίνωμα 2128 Ηz και 1.604.000 Ηz, ενώ την επόμενη χρονιά αναφέρει για την ίδια ασθένεια 2128Hz και 20.080 Ηz μόνον. Το ίδιο έκανε και για όλες σχεδόν τις υπόλοιπες ασθένειες. Μόνον οι χαμηλές συχνότητες έμεναν απαράλλαχτες – συχνότητες στις οποίες οι ιοί αποδείχτηκε ότι ήταν δύο χιλιάδες φορές ευπαθέστεροι από τα υγιή κύτταρα. Οι αγωγές με παλλόμενη ραδιοσυχνότητα και παλλόμενο φως τους κατέστρεφαν, ενώ άφηναν ανέπαφο το ανθρώπινο σώμα.


Η «ΑΚΤΙΝΑ R. RIFE»

Περαιτέρω ανάλυση των ηλεκτροθετικών παλμών φωτός - της «ακτίνας του Rife» όπως ονομάστηκε στο μεταξύ - έδειξε ότι ήταν διεισδυτική, συμπαγής και κατευθυντική. Οι δε παλμοί του φωτός συμπεριφέρονταν περισσότερο σαν ακτίνα, παρά σαν κύμα φωτός. Αυτό θύμιζε το ξεχασμένο εύρημα των Τόμσον και Χιούστον (Thomson, Houston), που τυχαία είχαν ανακαλύψει το 1872, κατά το οποίο μονοπολικοί ηλεκτρικοί παλμοί μεγάλης ισχύος εξέπεμπαν διαμήκεις ακτίνες προς την κατεύθυνση της ροής τους και όχι εγκάρσια/κάθετα κύματα! Σημειωτέον ότι, για τη σημερινή φυσική επιστήμη, δεν υπάρχουν διαμήκη ηλεκτρομαγνητικά κύματα, παρά μόνο εγκάρσια (Νόμος Biot-Savait).

Τέτοιου είδους περιγραφές χαρακτηρίζονται ως «ψευδοεπιστήμη» και βρίσκονται εκτός ακαδημαϊκής κοινότητας, με ευθύνη αυτών που καθορίζουν παγκοσμίως τι θα διδαχθεί και τι όχι. Αυτές, λοιπόν, οι διαμήκεις ακτίνες ή διαμήκη κύματα διαπερνούσαν όλα τα υλικά σώματα, από πέτρα έως και ατσάλι. Αρχές του 20ού αιώνα, ο Νίκολα Τέσλα «ξανανακάλυψε» το ίδιο φαινόμενο. Δεν επρόκειτο για ραδιοκύματα, αλλά για ηλεκτρικές ακτίνες με «αιθερική» συνιστώσα, κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος. Ο Τέσλα μιλούσε για «χιλιοστομετρικές» ακτίνες με βακτηριοκτόνο δράση, την οποία επανειλημμένως είχε επιδείξει.

Ο Rife βρήκε ότι το αποδοτικότερο αέριο για τον καθοδικό σωλήνα του ήταν το ‘Ηλιον. Το φως του έλουζε το πάσχον σημείο ή και ολόκληρο το σώμα. Ωστόσο, όπως προαναφέρθηκε, δεν ήταν το φως που θεράπευε, αλλά κάτι άλλο, άγνωστο ακόμα και στη σημερινή επιστήμη. Κι αυτό φάνηκε από το ότι καλλιέργειες παθογενών μικροβίων δεν ήταν ασφαλείς πουθενά γύρω από τη συσκευή του Rife.

Ο ίδιος απομάκρυνε τις καλλιέργειες στην άλλη άκρη του εργαστηρίου για να μην τις αγγίζει το φως της ακτίνας του, ωστόσο τα αποτελέσματα ήταν το ίδιο θανατηφόρα γι’ αυτές. Άρχισε, λοιπόν, να αυξάνει συστηματικά την απόσταση, μέχρι που κατέληξε στο τελικό και απίστευτο πείραμα:
Τοποθέτησε καλλιέργειες ιών σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από τη συσκευή του, μέσα σε σφραγισμένα μεταλλικά κιβώτια. Το μέταλλο -που είναι αδιαπέραστο από ηλεκτρομαγνητικά κύματα (κλωβός Faraday) και από το φως- δεν προστάτευσε τους ιούς από την εξολοθρευτική ακτίνα του Rife, η οποία τους κατέστρεφε όπου τους έβρισκε!
Η ΑΚΤΙΝΑ ΤΟΥ RIFE ΦΥΣΙΚΑ ΗΤΑΝ ΒΑΘΜΩΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ

Το γεγονός αυτό ήταν - και είναι - μια μεγάλη ιατρική ανακάλυψη. Ολόκληροι πληθυσμοί θα μπορούσαν να απολυμανθούν ή να «εμβολιαστούν» από επιδημίες, χωρίς την καθυστέρηση των μεμονωμένων μαζικών εμβολιασμών. Αρκούσε ένα μηχάνημα να περιφέρεται στην επικράτεια μιας χώρας και να εξολοθρεύει τις επιδημίες από απόσταση, θεραπείες με το γύρισμα ενός διακόπτη! Το τι θα γινόταν με αυτή την ανακάλυψη, είναι εύκολα κατανοητό!!!

Ωστόσο, παρουσιάστηκε μια παρενέργεια: τα υπολείμματα των κομματιασμένων ιών και μικροβίων τοξίνωναν το σώμα τού πάσχοντος και έπρεπε να ληφθεί ειδική μέριμνα για αποτοξίνωση. Ιδιαίτερα στην περίπτωση εξολόθρευσης των καρκινικών ιών ΒΧ και BY, εφάρμοζαν την ακτίνα στους ασθενείς το πολύ 3 λεπτά και μετά άφηναν να περάσουν τρία εικοστετράωρα. Έτσι, έδιναν τον απαραίτητο χρόνο στο σύστημα καθαρισμού του αίματος να αποβάλει τα «πτώματα» των μικροβίων και τις τοξίνες που παρήγαγαν.

Με τον Rife συνεργάστηκαν μεγάλες μορφές της επιστήμης: ο περίφημος εφευρέτης της ηλεκτρονικής ενισχύτριας λυχνίας Λη Ντε Φόρεστ (Lee De Forest) επιμελήθηκε τον σχεδιασμό πολλών τμημάτων της συσκευής του, ο Κούλιτζ (W. D. Coolidge) της Τζένεραλ Ελέκτρικ του έστελνε εκατοντάδες σωλήνες ακτίνων Χ, στις οποίες ο Rife και οι συνεργάτες του προσέθεταν Υδρογόνο και ’Ηλιον. Το 1934, μάλιστα, ο δρ. Μίλμπανκ Τζόνσον (Milbank Johnson), επικεφαλής ιατρικός διευθυντής του Pacific Mutual Life Insurance Company, εγκατέστησε ένα κέντρο καταπολέμησης του καρκίνου στο Scripps Castle του Σαν Ντιέγκο.

Εκεί δοκιμάστηκε η μέθοδος του Rife πάνω σε ασθενείς με καρκίνο και φυματίωση. Εκείνο τον χρόνο έφθασαν στην κλινική 16 καρκινοπαθείς, «καταδικασμένοι» από επιφανείς ογκολόγους, στα πλαίσια μιας ειδικής ιατρικής έρευνας του πανεπιστημίου της νότιας Καλιφόρνια. Σκοπός ήταν να φανεί πόσοι θα κατάφερναν να επιζήσουν, υποβαλλόμενοι στη νέα θεραπεία για 90 ημέρες. Μετά από συστηματική αγωγή 3 μηνών, κατά την οποία οι 16 ασθενείς δέχονταν 3λεπτες δόσεις διαμορφωμένου φωτός ανά 72 ώρες, οι 14 από αυτούς χαρακτηρίστηκαν ως «θεραπευμένοι» και πήραν εξιτήριο! Οι υπόλοιποι 2 χρειάστηκαν άλλον ένα μήνα αγωγής για να θεραπευτούν. Η θεραπεία εμφάνισε ποσοστό επιτυχίας 100% και χωρίς να παρουσιαστεί καμία παρενέργεια κατά την τρίμηνη παρακολούθηση των ασθενών. Έτσι, ήρθε η επιβεβαίωση της αξιοπιστίας της μεθόδου με όλα τα επιστημονικά κριτήρια – και υπό την αιγίδα του πανεπιστημίου της νότιας Καλιφόρνια.

Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο δρ. Τζόνσον να ανοίξει άλλες τρεις κλινικές, στις οποίες εφαρμοζόταν η θεραπευτική μέθοδος της ακτίνας του Rife, θεραπεύοντας από το 1934 έως το 1938 πάρα πολύ κόσμο. Από πολύ νωρίς, οι κλινικές αυτές επανδρώθηκαν με επιφανείς επιστήμονες όπως οι Τζέιμς Κους (James Couche), Άρθουρ Γέιλ (Arthur Yale) κ.ά. οι οποίοι αποτέλεσαν μια ισχυρή βάση για την περαιτέρω έρευνα της μεθόδου.

Το 1939, ο δρ. Rife δέχτηκε πρόσκληση από τη Βασιλική Ιατρική Εταιρία (Royal Society of Medicine), η οποία είχε πρόσφατα επιβεβαιώσει τα ευρήματα του που αναφέρθηκαν συνολικά ως «σύστημα της ακτίνας του Rife για τη θεραπεία καρκίνου» στο έντυπο του Ινστιτούτου του Φραγκλίνου από τον δρ. R. Seidel (Journal of the Franklin Institute – τόμος 237, αρ. 2, Φεβρουάριος 1944). Αμέσως ιδρύθηκε εταιρία που κατασκεύαζε και πωλούσε το σύστημα της ακτίνας του Rife σε διάφορα μοντέλα, με μεγάλες αυθεντίες της Ιατρικής και έμπειρους νοσοκομειακούς ιατρούς να το δέχονται με μεγάλο ενθουσιασμό, αφού φαινόταν ότι θα εξάρθρωνε όλες τις ασθένειες με το πάτημα ενός κουμπιού.

Έτσι, αποτέλεσε αυτόματα ένα σοβαρό ανταγωνιστή των φαρμακολογικών μεθόδων.

 Η συνέχεια στα katohika