ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Συνήγορος του Καταναλωτή - Ου μπλέξεις!


Όσοι σκέπτεστε να καταφύγετε στο Συνήγορο του Καταναλωτή για να βρείτε το δίκιο σας, καλύτερα να το ξανασκεφτείτε. Μπορεί να βρείτε τον εαυτό σας να πηγαινοέρχεται ως μάρτυρας στα ποινικά δικαστήρια χωρίς κέρδος κέρατα. Το έπαθα εγώ και το φυσάω και δεν κρυώνει. Βρίσκομαι εγκλωβισμένη και πηγαινοέρχομαι στα δικαστήρια της Ευελπίδων από αναβολή σε (σκόπιμη;) αναβολή, όχι για να πάρω πίσω τα λεφτά που μου έφαγαν οι απατεώνες, πράγμα για το οποίο κατέφυγα στο ΣτΚ, προσδοκώντας έναν εξωδικαστικό συμβιβασμό, αλλά για να τιμωρηθούν κάααποτε οι απατεώνες με κάποια εξαγοράσιμη ποινή-χάδι ολίγων μηνών, ίσως και με αναστολή!

Όσο για τα χρήματα που μου υπεξαίρεσαν, ε, αυτά πρέπει να τα διεκδικήσω από τους καταχραστές με προσωπική αγωγή! Και επειδή το ποσόν που διεκδικώ είναι μικρότερο από τα έξοδα της αγωγής με την αμοιβή δικηγόρου, προφανώς δεν θα κάνω καμία αγωγή, η οποία ίσως να είναι πια και εκπρόθεσμη! Ίσως ακόμη και οι απατεώνες να έχουν κηρύξει πτώχευση, και επομένως ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος.

Αυτά τα έμαθα μόλις χθες, όταν περίμενα από τις 9 το πρωί μέχρι τις 3 μ.μ. για να έρθει η σειρά της δίκης νούμερο 24 εναντίον 4 απατεώνων που μηνύθηκαν αυτεπαγγέλτως από τον εισαγγελέα, με τα στοιχεία που τους διαβίβασε ο Συνήγορος του Καταναλωτή, χωρίς να με ρωτήσει και χωρίς να μου εξηγήσει ποτέ ότι τα χρήματά μου δεν πρόκειται να τα πάρω μέσω αυτής της μήνυσης, που εγώ νόμιζα ότι ήταν αγωγή!

Για να μη σας κρατάω σε αγωνία, η υπόθεση αφορά μια αλυσίδα ινστιτούτων αισθητικής, μερικά εκ των οποίων διέθεταν θερμαινόμενη πισίνα, τα οποία έκλεισαν εν μια νυκτί (το 2013), έχοντας πάρει προκαταβολές από όλες τις πελάτισσες, όπως είναι η πάγια τακτική τέτοιων ινστιτούτων. Εγώ είχα προκαταβάλει ένα ποσόν για χρήση της πισίνας. Ο λόγος ήταν ότι με την προκαταβολή ας πούμε 200 επισκέψεων στην πισίνα, το κόστος της κάθε επίσκεψης κατέβαινε στο ¼ εκείνου που θα στοίχιζε αν πλήρωνε κανείς κάθε φορά την επίσκεψη στην πισίνα. Αυτό συνέβαινε και με όλες τις άλλες θεραπείες αδυνατίσματος, κλπ.

Με το κλείσιμο ταυτόχρονα  όλων των καταστημάτων της εταιρείας των απατεώνων, καμιά δεκαπενταριά θύματα, άγνωστα μεταξύ τους κατέφυγαν στο Συνήγορο του Καταναλωτή, ευελπιστώντας να πάρουν έστω μέρος των χρημάτων τους πίσω. Έτσι βρεθήκαμε και χθες στα δικαστήρια της Ευελπίδων, αγανακτισμένες για τις συνεχείς αναβολές, όπου μάθαμε από μία κυρία που είχε συμβουλευτεί δικηγόρο ότι η δίκη αυτή, αν ποτέ τελεσιδικούσε, δεν αφορούσε την επιστροφή των κλεμμένων αλλά την τιμωρία των απατεώνων!

Όμως, τόση ταλαιπωρία από το 2013 μέχρι σήμερα με τα πήγαινε-έλα σε ανακρίτριες για κατάθεση μετά από άλλη κατάθεση, και στα δικαστήρια για αναβολή μετά από προηγούμενη αναβολή - τη μια φορά γιατί… έλειπε μια σελίδα από τη δικογραφία, την άλλη γιατί απουσίαζε κάποιος μάρτυρας και χθες επειδή δεν πρόλαβαν - δεν αξίζει, ακόμη κι αν επρόκειτο να τιμωρηθούν παραδειγματικά κάποιοι αμετανόητοι απατεώνες.

Την προηγούμενη φορά ρώτησα - οποίον θράσος και ρίσκο! - τον πρόεδρο του Μονομελούς: «τι θα γίνει αν κάθε φορά λείπει και μία μάρτυς.  Θα αναβάλλεται η δίκη εσαεί;» 

Η απάντησή του ήταν «Να τις βρείτε και να τους πείτε να έρχονται»!

«Μα πού να τις βρούμε, κύριε πρόεδρε; Δεν τις γνωρίζουμε καν», του απάντησα, καθώς εκείνος κατέβαινε βιαστικά από την έδρα.

Χθες όμως η κατάσταση ήταν απερίγραπτη. Είχαν ορίσει 55 δίκες σε μια μέρα (9-3μ.μ., με μία ώρα διάλειμμα!) Αν είναι δυνατόν! Κατάφεραν να κλείσουν, άλλοτε αναβάλλοντάς τες και άλλοτε εκδικάζοντάς τες, μόνο 13! Κόσμος και κοσμάκης περίμενε εναγωνίως μέχρι το τέλος, για ν’ ακούσει τη νέα ημερομηνία εκδίκασης (διότι δεν θα γινόταν νέα κλήτευση!) και να πει "παρών" στο προσκλητήριο, ώστε να μη  φάει πρόστιμο.

Εκατοντάδες εργατοώρες χάθηκαν μόνο χθες και μόνο σε μία αίθουσα δικαστηρίου από άτομα που απουσίαζαν από τη δουλειά τους, θυσιάζοντας τη μέρα τους στην Ευελπίδων. Φανταστείτε πόσες χιλιάδες εργατοώρες χάνονται καθημερινά σε όλες τις αίθουσες όλων των δικαστηρίων της χώρας! Και ο λόγος; Για μικρότερες ή μεγαλύτερες απατεωνιές, μικρότερα ή μεγαλύτερα εγκλήματα… Οι άνθρωποι ρέπουμε στην αλληλοεξαπάτηση και στην αλληλοεξόντωση. Τραγικό !!!

Η διπλανή μου διαμαρτυρήθηκε, την ώρα που κατέβαινε η Πρόεδρος από την έδρα, διότι είχε λάβει πρόστιμο 139 ευρώ επειδή απουσίαζε την προηγούμενη φορά που ήταν στις 23 Ιανουαρίου. Είπε ότι εκείνη την ημέρα βρισκόταν στο Νοσοκομείο Γεννηματά και χειρουργήθηκε στη χολή της. Συμπλήρωσε, όμως, ότι προτού μπει στο χειρουργείο είχε στείλει φαξ από το νοσοκομείο με την υπογραφή του χειρουργού, στο νούμερο που της είχαν δώσει από τη γραμματεία του δικαστηρίου, και είχε τη διαβεβαίωση ότι ο αρμόδιος υπάλληλος το έλαβε. Ωστόσο, το φαξ δεν πήγε ποτέ στον Πρόεδρο του Μονομελούς που θα δίκαζε την υπόθεση κι έτσι έφαγε το πρόστιμο.

«Αυτά να τα πείτε όταν εκδικαστεί η υπόθεση», της απάντησε ψυχρά ο εισαγγελέας, καθώς απομακρυνόταν από την έδρα.

Μια άλλη κυρία που είχε λάβει επίσης πρόστιμο ορκιζόταν ότι δεν είχε λάβει ποτέ κλήτευση.

Και μία ακόμη κυρία, γύρω στα 75, εκλιπαρούσε την πρόεδρο: «Σας παρακαλώ, απαλλάξτε με από το να πηγαινοέρχομαι. Δεν διεκδικώ τίποτα! Δεν θέλω να τιμωρηθεί κανείς. Αποσύρω την καταγγελία που είχα κάνει στο Συνήγορο του Πολίτη».

«Όχι, αυτό δεν γίνεται, είσθε υποχρεωμένη να έρχεστε ως μάρτυρας, αλλιώς έχει πρόστιμο», ήταν η απάντηση της προέδρου.

Καμιά δεκαπενταριά γυναίκες, λοιπόν,  πιαστήκαμε όμηροι  της «δικαιοσύνης» γιατί είχαμε το θράσος και την αφέλεια να διεκδικήσουμε το δίκιο μας και να ζητήσουμε πίσω τα κλεμμένα μέσω του Συνηγόρου του Καταναλωτή!

 Απ’ ό,τι φαίνεται σε τούτη τη χώρα δεν πρέπει να διεκδικείς τίποτα, αν θέλεις να διατηρήσεις σώας τας φρένας και να προφυλάξεις την  ψυχική και τη σωματική σου υγεία αλλά και την τσέπη σου.

Ωστόσο δεν ήταν μόνο ο εκνευρισμός της αναμονής και η αγωνία για το αν θα προλάβουν να εκδικάσουν την υπόθεσή μου – αφελώς ελπίζοντας σε θαύμα - που με ταλαιπωρούσε. Ήταν και η ζέστη και δυσοσμία από τον ιδρώτα του πλήθους που ήταν συνωστισμένο μέσα σε μια μικρή αίθουσα με ερμητικά κλειστά τα παράθυρά της, σε θερμοκρασία 29 βαθμών Κελσίου…

Σε κάποια στιγμή, κατάφερα να πλησιάσω σε ένα παράθυρο, έχοντας σπρώξει κάμποσα άτομα για να φτάσω εκεί, για να διαπιστώσω ότι δεν άνοιγε με καμία δύναμη. Η ατμόσφαιρα ήταν πραγματικά αποπνικτική. Κάποιος κύριος πίσω μου έβηχε ακατάσχετα, θαρρείς πως είχε σηκωθεί από το κρεβάτι για να παραστεί σε μια δίκη που ήταν προδιαγεγραμμένη για ν’ αναβληθεί. Κόλαση! Χαμός! Χάος!

Η επόμενη ημερομηνία που όρισαν για την εκδίκαση της υπόθεσής μας είναι το Νοέμβριο. Θα είναι η τρίτη φορά μέσα στο 17, και μακάρι να γίνει το θαύμα και να είναι η τελευταία… Υπήρξε και προηγούμενη τον Οκτώβριο που δεν είχα λάβει κλήτευση και απουσίαζα.  Όπως έμαθα, τότε αναβλήθηκε διότι, αφού εισαγγελέας και πρόεδρος κρύφτηκαν πίσω από τα χαρτιά τους και κάτι ψιθύρισαν μεταξύ τους, ως είθισται, ανακοίνωσαν ότι τους έλειπε μια σελίδα από τη δικογραφία…

Ωστόσο, εκείνο που συνειδητοποίησα μόλις χθες, είναι ότι το λειτούργημα του ευσυνείδητου δικαστικού είναι πράγματι εξουθενωτικό. Τα όσα πρέπει ν' ακούει  με προσοχή για να βγάλει δίκαιη απόφαση είναι ανοησίες, ψευτιές, κουτοπονηριές από τους κατηγορούμενους και εξυπνακισμοί από τους συνηγόρους. Το τι σκαρφίζεται ο άνθρωπος για να εξαπατήσει το συνάνθρωπο μόνο θλίψη και απογοήτευση για τον εκφυλισμό του homo sapiens προκαλεί... Κι όλα αυτά για το χρήμα, όταν φυσικά δεν πρόκειται για εγκλήματα πάθους...