ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Έχει πια νόημα να επισημαίνουμε πόσα ψέματα έχει πει ο Τσίπρας;

Όχι δυστυχώς! Είναι άκρως καταθλιπτικό, χαμένος χρόνος και απορροφά την πολύτιμη ενέργειά μας, όση τέλος πάντων μας έχει απομείνει από την κακοποίηση που υφιστάμεθα... Κυρίως, όμως, δεν φέρνει καμία βελτίωση στη συμπεριφορά του Τσίπρα... Από την άλλη, ο λαός έχει κοντή μνήμη και κάποιοι πρέπει να του τα θυμίζουν...


Κατάπτωση πριν από την πτώση

Του Στάθη Σταυρόπουλου*

«Ακραία επιτροπεία» (Τσίπρας). Προφανώς υπάρχει και ήπια επιτροπεία. Κατά το ολίγον έγκυος. «Η παρέα της τέρψης» (από πρόσφατο μανιφέστο του κ. Καρανίκα). 

Πλην όμως, την ίδια γλώσσα μιλάνε και οι δύο, Τσίπρας και Καρανίκας,
τη γλώσσα του κ. Πολάκη και τα ελληνικά του κ. Τσακαλώτου. Με τον ωχαδερφισμό του κ. Φλαμπουράρη και τα κομψεπίκομψα του κ. Ζουράρι.
Σε αυτήν τη γλώσσα «διαπραγματεύονται» μια γλώσσα εσωτερικής κατανάλωσης,
πτωχοπροδρομική στο εξωτερικό. Όμως τώρα πια το στόμα παραμιλάει. Ένα από τα τελευταία σοφίσματα της κυβερνητικής προπαγάνδας είναι πως όσα είπε ο κ. Ντράγκι για την ποσοτική χαλάρωση απευθύνονταν όχι σε μας αλλά στους… δανειστές! Κι έπεσε ο Σόιμπλε να πεθάνει

Άσε που η ταπεινότης μου, επισημαίνοντας κάτι τέτοια, είναι κι αυτή με τον Σόιμπλε, συμμετέχει κι αυτή σε μια σκοτεινή συνωμοσία των αγγελιαφόρων εναντίον του αγγέλματος.

Αυτή η λογική έχει ξεπεράσει προ καιρού τα όριά της, εγκαθιστώντας το παράλογο στο κέντρο μιας Βαβέλ από λεονταρισμούς, ψέματα και παρλαπίπες.

Έχει κανένα νόημα τώρα να επισημάνει κανείς πόσα ψέματα έχει κατά καιρούς πει ο Τσίπρας, πόσα ψέματα (μακράν δεύτεροι) έχουν πει κατά καιρούς όλοι οι κορυφαίοι Συριζαίοι υπουργοί; Όχι. Θα αναγκαστούμε να φωνάξουμε τη… φρουρά.

Όλα όμως αυτά τα ψέματα, οι σοφιστείες, οι κόκκινες γραμμές και τα πράσινα άλογα των παράλληλων μέτρων ή των αντιμέτρων συνιστούν ένα φαινόμενο, το οποίον έχει καθορίσει τις εξελίξεις όσον κανένα άλλο (εσωτερικής προέλευσης): 
Ο Τσίπρας πάντα έθετε τον πήχυ ψηλά και ύστερα περνούσε από κάτω
Σε αυτό το «κάτω» ύψος έθετε τον πήχυ για την επόμενη φορά. Και πάλι περνούσε από κάτω
Και σε αυτό το νέο «κάτω» ύψος έθετε εκ νέου τον πήχυ. 
Για να περάσει για πολλοστή φορά από κάτω και για πολλοστή φορά επίσης να θέτει το κάθε φορά «κάτω» ως το επόμενο ύψος του πήχεως.

Κι έτσι φθάσαμε:

 Από το «με έναν νόμο κι ένα άρθρο» στο «όχι που έγινε ναι»
Από το «ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα» στο «Τσακαλώτε, δώσ’ τα όλα»
Από το «κούρεμα του χρέους» στην επιμήκυνση της διαδικασίας ανασκολόπισης. 
Από τη «ρήτρα διευθέτησης του χρέους» στην «καθαρή(;;!) λύση». 
Με τις προσδοκίες του λαού συνεχώς να μειώνονται, παρακολουθώντας τον πήχυ του Τσίπρα συνεχώς να χαμηλώνει. Ως τον πάτο. Εκεί που βρισκόμαστε τώρα.

Με τον Τσίπρα όλον αυτόν τον καιρό να διδάσκει την κοινωνία (ήδη από τη σταύρωση του δημοψηφίσματος) τον εθνικό ύμνο του ραγιά: «Δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς». Και με τον Τσίπρα την ίδια στιγμή να αγωνίζεται ως άλλος Μπρανκαλεόνε «για την Ευρώπη, ρε γαμώτο».

Με τον Τσίπρα να γεμίζει τα αυτιά του λαού με αναλύσεις επιπέδου λοχία Χίλμεστος για μέτωπα του Νότου (πλην του Ραχόι – να τον διορθώνει ο κ. Τζανακόπουλος) για αντιθέσεις Σόιμπλε – Μέρκελ για διαφοροποιήσεις(!) Μοσκοβισί κι άλλα
ανόητα, ξεχνώντας (επειδή ποτέ δεν έμαθε) ότι οι συνήθεις αντιθέσεις των Συγκλητικών στη Ρώμη ήταν για τον τρόπο με τον οποίον θα έτρωγαν καλύτερα όλοι μαζί.

Κι εφθάσαμε ως εδώ. Και θα πάμε και παρακάτω (όχι σε απόσταση, αλλά σε βάθος), είτε με τον Τσίπρα, είτε με τον κ. Μητσοτάκη. Δεν βγαίνει ο λογαριασμός, δεν αντέχει έτσι η Ελλάδα το ευρώ. 

Η «εθνική στρατηγική» για το χρέος που ζητά ο Τσίπρας από τον κ. Μητσοτάκη και άλλες πολιτικές δυνάμεις έχει να κάνει με τον πάτο στον οποίον βρίσκεται ο πήχυς κι όχι με την εθνική στρατηγική για την παραγωγική, κοινωνική και αμυντική ανασυγκρότηση της χώρας, που θα πρότεινε η Αριστερά, αν ήταν Αριστερά.

Η Αριστερά που Γονάτισε, ούτε καν τον νόμο περί Ευθύνης Υπουργών θέλησε να καταργήσει, αλλά αντιθέτως τη Διαπλοκή προσπαθεί να αναζωογονήσει εκ νέου.

Η ιστορική αποτυχία της Αριστεράς που Γονάτισε, ανοίγοντας τον δρόμο στην παλινόρθωση της Δεξιάς, ενίσχυσε και ενισχύει όλα τα εκφυλιστικά φαινόμενα στη χώρα: Την παραίτηση του λαού, την αποξένωση από το πολίτευμα, την αποσάθρωση του πολιτεύματος, τον περιορισμό της πολιτικής στην εκτέλεση των εντολών που δέχεται από τους Επικυρίαρχους – κι όλα αυτά μέσα σε μια ανυπόφορη φασαρία μιας συζήτησης σε επίπεδο καφενείου – τι εννοούσε ο Γιούνκερ, πώς ερμηνεύεται ο Ντάισελμπλουμ, αν στο επόμενο Γιούρογκρουπ θα φέρουμε δυάρες ή ντόρτια, και αν η Αγία Ελένη, σύζυγος του παιδοκτόνου Φλάβιου Κωνσταντίνου (Μέγα ή Αγίου – διαλέξτε), θα φωτίσει τον κ. Καμμένο να μη φυσάει να σβήσει το άγιο φως της κυρίας Βάκη, Φρουρά – Φρουρά – Φρουρά!

Εκφυλισμός. Ιστορικός εκφυλισμός. Αν η Αριστερά της Εθνικής Αντίστασης άφησε πίσω της παρακαταθήκες που ωφέλησαν τον λαό στους αγώνες του, η Αριστερά που Γονάτισε αφήνει πίσω της την καταισχύνη που πάλι ο λαός, όπως το Κυλώνιο Άγος, πρέπει ο ίδιος να ξεπλύνει…

Το Υστερόγραφο εδώ.

*Πηγή: enikos.gr