ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Η αφασική φαντασία του Τσίπρα και της Αχτσιόγλου


Τι καλά που είναι εδώ στον Αλδεβαράν

Του Στάθη Σταυρόπουλου

Το «φαντασιακό» έχει αποσυρθεί τελευταίως από το λεξιλόγιο, γραπτό και προφορικό, των Δημαροσυριζαίων, αντιθέτως το «αφήγημα» είναι στα ντουζένια του, ενώ στο «διακύβευμα» οι τεθλιμμένοι συγγενείς έχουν ξεχάσει από καιρό ακόμα και να του ανάβουν πού και πού κάνα κεράκι. Έτσι είναι η δόξα σ’ αυτόν τον κόσμο, ακόμα και για τις λέξεις, περνάει. 

Όμως το έρμο το «φαντασιακό» φαίνεται να χάνεται άδικα, σε μια εποχή που οι φαντασιώσεις των Συριζοταγών (για την εργασία και γενικώς την κατάσταση της κοινωνίας) αγγίζουν τα όρια του φανταστικού

Έως τώρα γνωρίζαμε για την επιστημονική φαντασία, την ηρωική φαντασία, αλλά μετά την είσοδο του Τσίπρα στο Μαξίμου μπορούμε πλέον να μιλάμε και για την αφασική φαντασία. 

Τι γέλια ήταν αυτά προχθές και τι χαρές κατά τη συνάντηση με την κυρία Έφη Αχτσιόγλου στο υπουργείο Εργασίας;!

Πρωθυπουργός και υπουργός χαμογελούσαν για το 48% των νέων που διατρέφονται από τους (ήδη πτωχευμένους) γονείς τους, σαν δυο χαριτωμένες μελισσούλες  που τριγυρίζουν γύρω από τους ανθούς της εξοχής – έλα, έλα, Αλέξη, βρήκα μια μπιγκόνια όπου το 41% των νέων θέλει να φύγει απ’ την Ελλάδα, τι χαρά, πώς μοσχοβολάει αυτή η τουλίπα όπου το 73% των νέων νιώθει απελπισία για το μέλλον του, αχ – έλα, έλα, Έφη, να δεις το 20% των νέων που δεν έχει λεφτά ούτε για το τηλέφωνό του, κοίτα έναν κάμπο γεμάτον παπαρούνες χαμηλόμισθων, απλήρωτων και ανασφάλιστων!

Πράγματι, όλα πάνε καλά! Στη φαντασία του Τσίπρα οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα έχουν ανέβει τα τελευταία δύο χρόνια 9% – στην πραγματικότητα έχουν μειωθεί, στο ίδιο διάστημα, κατά 18,9%. Πλην όμως, τι αξία έχει η πραγματικότητα μπροστά στην αφασική φαντασία του Τσίπρα;

Τι σημασία έχει αν οι νέες θέσεις εργασίας στο προτεκτοράτο (θα) ανοίγουν με τον μισό μισθό και με «ευέλικτο» το ωράριο, αρκεί που στην αφασική φαντασία της κυρίας Αχτσιόγλου η σκλαβιά μειώνει την ανεργία. 

Όμως εις ό,τι αφορά την κυρία Αχτσιόγλου τουλάχιστον, πρόκειται όντως περί αφασικής φαντασίας; Όχι! H νεαρή υπουργός δεν ανήκει στη χωρία εκείνη των υπουργών-συναδέλφων της των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που έχουν το ελαφρυντικό της βλακείας. Η κυρία Αχτσιόγλου ξέρει τι κάνει (ξέρει ότι κάνει ό,τι της λέει η Τρόικα). Ενσυνειδήτως «διαπραγματεύθηκε», ενσυνειδήτως πετσόκοψε, ενσυνειδήτως θα συνεχίσει τη βρόμικη δουλειά που της έχει ανατεθεί. 

Είναι αλήθεια ότι η κυρία Αχτσιόγλου προστατεύεται απολύτως από το σύστημα Τσίπρα καθώς και από μια ορδή κολαούζων στον Τύπο που καραδοκεί να χαρακτηρίσει ως σεξιστική (μήπως και αντισημιτική;) κάθε κριτική για την υπουργό με το σαρανταπεντάρι. 
Διότι η κυρία Αχτσιόγλου έχει διαπράξει φόνους στα εργασιακά. Και θα συνεχίσει, ώσπου όλα τα συμβόλαια να γίνουν πραγματικότητα.

Μπορεί στις φωτογραφίες ο Τσίπρας και η κυρία Αχτσιόγλου να θυμίζουν δυο μελισσούλες που ζουζουνίζουν χαρούμενα γύρω απ’ το έργο τους, αλλά στην πραγματικότητα γνωρίζουν ότι τα επικοινωνιακά προκαλύμματα δεν μπορούν να αποκρύψουν τα αποτελέσματα αυτού του έργου. Για τον απλούστατο λόγο ότι εκατομμύρια άνθρωποι τα βιώνουν στο πετσί τους και την ψυχή τους.

Βεβαίως, η αφασική φαντασία μπορεί να οδηγεί και σε φαινόμενα αυθυποβολής. Μπορεί πράγματι ο Τσίπρας να νομίζει ότι η φορολογική λαίλαπα είναι μια συνωμοσία του Τύπου, μπορεί να νομίζει πράγματι ότι οι περικοπές των μισθών και των συντάξεων συνιστούν αύξηση εν σχέσει με τους μισθούς Ταγκανίκας και τις συντάξεις Σρι Λάνκα.

 Αν δεν είναι φαινόμενα αυθυποβολής η κυρία Αυλωνίτου, ας πούμε, ή ο κ. Μπαλάφας, τότε η επιστήμη έχει πολύ δρόμο να διανύσει προκειμένου να εξηγήσει τέτοιες περιπτώσεις.

Όπως και να ’χει, μέσα σε μόνον δύο χρόνια η κυβέρνηση της Αριστεράς που Γονάτισε κατάφερε να αναδείξει στους κόλπους της «φιγούρες» που παραπέμπουν στα κόμικς, την κομέντια ντες άρτε, το θέατρο σκιών, στους κώμους και στα σκώμματα, στο κουκλοθέατρο, στα μπουλούκια και τα εγκεφαλικά επεισόδια. Μια… φανταστική πινακοθήκη!
- Ο «κτηνάρας του διαδικτύου» Πολάκης,
- ο «φιόγκος» της εργασιακής γενοκτονίας Κατρούγκαλος,
- ο αερολόγος «θειούλης»,
- ο υπερτιμημένος πολυπράγμων της Φλωρεντίας,
- η “άσε μας τώρα καημένε” Τασούλα,
- ο υπουργός Παιδείας που του φταίνε οι Έλληνες,
- ο “εδώ το πιο παλαιοκομματικό ΠΑΣΟΚ” Κουρουμπλής,
- το κάστανο του Παΐσιου πάτερ Καμμένος,
- η καλή Σαμαρείτισσα με τα γεμιστά,
- το τζουκ-μποξ “ό,τι μου πείτε παίζω” Ζαχαριάδης,
- μιλάμε για… αφάνταστη πινακοθήκη, 
- ο  “υπάρχω αν το θέλει ο αρχηγός”,
- ο “πονάω και σας κλαίω” Σπίρτζης,
- ο “τραβάτε με κι ας κλαίω” Σκουρλέτης,
- ο “θα παραιτηθώ αφορολόγητος” Τσακαλώτος,
- ο οπλαρχηγός του επιτηδεύματός του Φίλης,
- ο Κόφτης,
- ο Λίστας,
- το Τρύφων (αυτή η γλυκιά ανάμνηση),
- ο μπαρμπα-Λεβί απ’ το Αμέρικα,
- ο ΜΚΟ Μουζάλας
 κι ένας-δυο άλλοι, διότι όλοι οι υπόλοιποι είναι μια χαρά…
Μια χαρά, σαν δυο μελισσούλες που ζουζουνίζουν γύρω απ’ το νέκταρ του παραμυθιού που ζουν…

*Πηγή: enikos.gr