ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Δεκαπενταύγουστος: η αποκορύφωση της Μαριο-εικονολολατρίας


Ειδωλολατρία είναι η λατρεία των δημιουργημάτων αντί του Δημιουργού, που είναι απρόσωπο Πνεύμα και Ενέργεια με νοημοσύνη.

"Πνεύμα ο Θεός, και οι προσκυνούντες Αυτόν εν πνεύματι και Αληθεία δει προσκυνείν" είπε ο Ιησούς.
Οι "ορθόδοξοι" όμως, που θέλουν μεν να λατρεύουν τα είδωλα αλλά τους κακοφαίνεται να τους αποκαλούν ειδωλολάτρες, ισχυρίζονται ότι δεν προσκυνούν τα είδωλα, αλλά όταν φιλούν και προσεύχονται στην εικόνα απλώς τιμούν το εικονιζόμενο πρόσωπο. Μέγα ψεύδος και υποκρισία!
«Τιμούμε όμως και δοξάζουμε όλους τους Αγίους και τους Αγγέλους. Προσκυνούμε τιμητικά τις εικόνες τους. (...) Και αυτό γιατί ακριβώς η τιμητική προσκύνηση των εικόνων "διαβαίνει", μεταβαίνει δηλαδή στο πρωτότυπο, στον εικονιζόμενο άγιο, που είναι ιστορικά υπαρκτό πρόσωπο. Δεν απονέμουμε τιμή και σεβασμό σε ξύλα και χρώματα αλλά στα εικονιζόμενα πρόσωπα». (ekklisiaonline)
Όλως περιέργως, όμως, τα τιμώμενα πρόσωπα δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση σε κάποιες εικόνες τους και τις κάνουν "θαυματουργικές" (επώνυμες) ενώ αγνοούν παντελώς την πλειονότητα των άλλων απεικονίσεών τους! Η "Παναγία" το συνηθίζει αυτό ανά τους αιώνες, όπως μαρτυρούν οι εκατοντάδες "θαυματουργικές" εικόνες της που έχειν στηθεί ανά την ελληνική  επικράτεια αλλά και εκτός συνόρων. Και μάλιστα, άκουσον και φρίξον, όταν κάποια εικόνα ανακηρύσσεται θαυματουργική, τότε θαυματουργικά βγαίνουν και τα αντίγραφά της!

Κι ενώ ο Ορθόδοξος μπορεί να έχει στο σπίτι του 5-6 εικόνες της Παναγίας και μερικές στην εκκλησία της ενορίας του, αυτές κωφεύουν στις προσευχές και στις γονυκλισίες του, κι έτσι αναγκάζεται να ταξιδέψει πολλά χιλιόμετρα για να βρει και να παρακαλέσει για ένα θαύμα τη συγκεκριμένη εικόνα που έστησαν οι ρασοφόροι αγύρτες πριν από πολλά χρόνια για ενίσχυση του θρησκευτικού τουρισμού, εκμεταλλευόμενοι τη δύναμη της πίστης που ενεργοποιείται ασχέτως  πού την αγκυρώνει ο πιστός .

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Παναγία της Τήνου, που γνωρίζει μεγάλες δόξες κάθε χρόνο τέτοιες μέρες.
Θα αναφέρω εδώ μερικά από τα περίεργα ονόματα που έχουν σκαρφιστεί οι δίχως ιερό και όσιο ρασοφόροι για τις δήθεν θαυματουργικές εικόνες της Παναγίας, εκμεταλλευόμενοι τον πόνο των συνανθρώπων τους.














               "Η Παναγία του Πέλματος"





                          "Παναγία Εσφαγμένη"



Ας δούμε τώρα χαρακτηριστικές εικόνες της προχριστιανικής εποχής όπου λατρευόταν η "Μητέρα του Θεού" με το παιδί-θεό στην αγκαλιά της, και ο νοών νοείτω:





Τίποτα δεν χάνεται... Μόνο τα ονόματα και οι μορφές αλλάζουν!
Οι άνθρωποι χρειάζονται μια Μητέρα-Θεό, και εν ανάγκη την επινοούν.
Αλίμονο όμως, όσο ο άνθρωπος αναζητά σωτηρία και παρηγοριά από εξωτερικούς ψεύτικους θεούς και δεν συνειδητοποιεί το θεό-πνεύμα μέσα του ώστε να αντλεί φώτιση και δύναμη απ' αυτό (αυτοπραγμάτωση το λένε), η κατάσταση της ανθρωπότητας θα είναι πόνος, χάος και βαρβαρότητα. Δηλαδή αυτό που βιώνουμε και μας συνθλίβει...

"Από Θεού άρξασθαι!" λέει ένα αρχαιοελληνικό ρητό.

Και μια ορθόδοξη προσευχή, η μόνη που θυμάμαι από τα χρόνια του κατηχητικού και απευθύνεται στο Πνεύμα, αξίζει να αντικαταστήσει κάθε άλλη επίκληση σε μη-θεούς:
Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της Αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν, και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος, και σώσον, Αγαθέ, τας ψυχάς ημών.
Αυτή είναι μια οικουμενική προσευχή που δεν προσβάλλει το θρησκευτικό συναίσθημα των ετερόδοξων και θα μπορούσε να καθιερωθεί σαν πρωινή προσευχή στα σχολεία της χώρας. Η δύναμη της προσευχής είναι αδιαμφισβήτητη. 

Είναι θλιβερό να αγνοούν τα παιδιά την πρόσβαση σε αυτή τη δωρεάν διαθέσιμη δύναμη και να στερούνται τα οφέλη της!
Και είναι τραγικό οι ορθόδοξοι γονείς να τρέχουν να "κοινωνήσουν" τα παιδιά τους από τη βρεφική ηλικία, αλλά να μην τα μαθαίνουν να λένε μια προσευχούλα πρωί και βράδυ...

Ας όψονται οι θεομπαίχτες ρασοφόροι που παριστάνουν τους μεσίτες προς το Θεό, και δεν δίδαξαν τους πιστούς γονείς να προσεύχονται μόνοι τους - εν πνεύματι και αληθεία - ώστε εκείνοι με τη σειρά τους να διδάξουν τα παιδιά τους... 
Πώς μπορώ να συγχωρήσω τους μισθωτούς κληρικούς γι' αυτό τους το έγκλημα διαρκείας ώστε να μην κολάζομαι; Τι ελαφρυντικό να τους βρω; Να πω "ου γαρ οίδασι τι ποιούσι"; Δηλαδή να πιστέψω ότι έχουν το ακαταλόγιστο;