ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Ποια είναι η αληθινή Θρησκεία;


Δεν υπάρχει Θρησκεία ανώτερη από την Αλήθεια.

Παρόλο που όλες οι θρησκείες βασίζονται στην ίδια εσωτερική Αλήθεια, το εξωτερικό τους περίβλημα είναι διαφορετικό. Η κοινή εσωτερική Αλήθεια έχει κρυφτεί σκόπιμα κάτω από μια, ακατανόητη στους πολλούς, αλληγορική γλώσσα, και οι θρησκείες έγιναν εριστικές και ανταγωνιστικές, προσπαθώντας η μια να επιβάλει τη δική της "αλήθεια" στην άλλη, συχνά, δυστυχώς, με βίαια μέσα. 

Έτσι, αντί οι θρησκείες να ενώσουν τους ανθρώπους, τους διαίρεσαν, αντί να γεννήσουν Αγάπη, γέννησαν μίσος, αντί να προάγουν την Ειρήνη, πυροδοτούν και εκτρέφουν τον πόλεμο. 


Και όμως, η ηθική όλων των θρησκειών είναι στην ουσία της ίδια. Μόνο οι παραλογισμοί και τα ψέματα που τις συνοδεύουν διαφέρουν.

Σε κάθε περίπτωση, ο πραγματικά θρησκευόμενος άνθρωπος δεν είναι ούτε Χριστιανός - Ορθόδοξος, Καθολικός ή Προτεστάντης - ούτε Μουσουλμάνος, ούτε Ινδουιστής, κλπ. Ο πνευματικά θρησκευόμενος άνθρωπος δεν βάζει πάνω του καμία ταμπέλα. 

Απεναντίας, ο θρησκόληπτος, με "γνώσεις" από δεύτερο και τρίτο στόμα, φοράει με υπερηφάνεια την ταμπέλα της θρησκείας του, ενώ η σιγουριά του ότι η δική του θρησκεία είναι η μόνη αληθινή επιβεβαιώνει την ανοησία ή την υποκρισία του.

Αν δεν μπορεί κανείς να νιώσει πως το κάθε τι είναι θεϊκό, αν δεν μπορεί ν' "ακούσει" και να αισθανθεί το Θεό μέσα του, αν το πνεύμα του δεν γνωρίζει πως ο Θεός είναι παντού και πως "Εν Αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και υπάρχομεν", τότε όσες εκκλησίες ή τζαμιά κι αν επισκεφτεί, όσους ιερούς τόπους κι αν προσκυνήσει, όσα λείψανα και εικόνες αγίων κι αν ασπαστεί, δεν θα βρει το Θεό δεν θ' ακούσει την εσωτερική φωνή-οδηγό μέσα του δεν θα φωτιστεί από το "λύχνο" του Θεού που είναι εντός αυτού.

Η ανώτατη μορφή θρησκείας, που είναι και η ανώτατη επιστήμη, είναι εκείνη που διδάσκει τον τρόπο και τους όρους σύνδεσης του ανθρώπου με την Υπέρτατη Αρχική Αιτία (Θεό).  Αυτό προϋποθέτει τη γνώση των άγραφων νόμων που τον διέπουν ως μέρος του Σύμπαντος, και τη συμμόρφωσή του με τους κυρίαρχους αυτούς νόμους. 
Αυτές τις γνώσεις θα έπρεπε να διδάσκει το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία, το οποίο μάθημα θα έπρεπε να είναι ΤΟ πρωτεύον. 
Διότι ποια ανώτερη και πιο χρήσιμη γνώση θα μπορούσε ν' αποκτήσει ο άνθρωπος από την Αυτογνωσία; Το να συνειδητοποιήσει κανείς το Θεό μέσα του και να μπορεί να διακρίνει ανά πάσα στιγμή και να καθοδηγείται στις αποφάσεις και στις πράξεις του από τη λεπτή εσωτερική φωνή του Ανώτερου Εαυτού, θα έπρεπε να είναι το ύψιστο ιδανικό του ανθρώπου και ο στόχος της κάθε θρησκείας και αυτού του μαθήματος των Θρησκευτικών.

Κι όταν ο άνθρωπος γνωρίσει το Θεό, δεν χρειάζεται, και δεν έχει, καμία θρησκεία. Δεν είναι θρησκόληπτος αλλά ούτε και άθεος. Απλά προσπαθεί να γνωρίσει και να συντονιστεί με τους άγραφους φυσικούς και ηθικούς νόμους που τον διέπουν - δηλαδή με τις προδιαγραφές του - ώστε και ο ίδιος να μπορεί να βιώσει εκείνο που είπε ο Χριστός, "Εγώ και ο Πατήρ μου είμαστε ένα", και το "Εγώ είπα θεοί εστέ", εκπληρώνοντας τον ύψιστο σκοπό της γέννησής του στη γη.

Η κατώτερη μορφή θρησκείας (θρησκοληψία) είναι εκείνη που συνίσταται στην κολακεία και το δουλικό καλόπιασμα πεθαμένων μορφών (ζητιανιά) και στη λατρεία χειροποίητων ειδώλων. Οι θρησκόληπτοι "πιστοί" επιδίδονται σε απεγνωσμένες προσπάθειες για να κερδίσουν την εύνοια κάποιας φανταστικής θεότητας, και μέσω αυτής να πείσουν το "Θεό" ν' αλλάξει γνώμη και ν' απαντήσει στις προσευχές τους, εν ανάγκη παραβιάζοντας τον άγραφο κυρίαρχο νόμο της Δικαιοσύνης,  δηλαδή το νόμο της Αιτίας και του Αποτελέσματος, που διέπει το Σύμπαν.

Κι ενώ συχνά οι ίδιοι δεν θέλουν ν' αλλάξουν τρόπο ζωής ώστε να εκλείψουν τα αίτια της κακοδαιμονίας τους, παρακαλούν τους υποτιθέμενους θεούς τους να ακυρώσουν τη Νέμεση και να τους δώσουν αυτό που δεν δικαιούνται.

Φανταστείτε έναν αλκοολικό, ο οποίος αρνείται να κόψει το πάθος του, να παρακαλάει τον "άγιο" τάδε να μην πάθει κύρωση του ήπατος. Η έναν φονιά που παρακαλάει τον "άγιο" δείνα να μην αποκαλυφθεί το έγκλημά του για να μην πάει στη φυλακή. Ή έναν φανατικό καπνιστή που παρακαλάει τον "άγιο" Ευδόκιμο να ευδοκήσει να μην πάθει καρκίνο του πνεύμονα. Σκέτος παραλογισμός!

Οι σημερινές θρησκείες είναι θρησκείες φόβου, δουλικότητας και ζητιανιάς: "Κύριε Ιησού Χριστέ μου ελέησόν με, το δούλο σου"...  "Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον"... Οι άνθρωποι δεν προσπαθούν να αποφύγουν το κακό αλλά τις συνέπειες επειδή το διέπραξαν και συνεχίζουν να το διαπράττουν.

Αυτά τα ολίγα Κυριακάτικα, και ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω...