ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Ι. Σαρίδης: Γιατί δεν νομοθετούμε την προστασία της πρώτης κατοικίας;


Βουλή, 21/12/2017 - ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΑΡΙΔΗΣ (Ειδικός αγορητής της Ένωσης Κεντρώων ): 

Κύριε Υπουργέ, αγαπητοί συνάδελφοι, τι έχει κάνει το πολιτικό σύστημα σε αυτήν τη χώρα! Τι παραμύθι έχει φάει ο ελληνικός λαός! Τι ψέματα! Τι υπερβολές! Όλοι σας! Όλοι όσοι εξυπηρετήσατε την εξουσία τα τελευταία τριάντα χρόνια στην Ελλάδα! 

Πόσο όμορφα λόγια, που τόσο όμορφα ακούγονται και πόσο κακό έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν! Πόση απογοήτευση έχουν φέρει, πόσο θυμό, πόσες αυτοκτονίες! Αρκούσε η αλήθεια. Αρκεί η αλήθεια. Να ακουστεί δυνατά. Να ακουστεί από όλους μαζί. Από όλες τις πτέρυγες μαζί. Να φτάσει ως το πιο απομακρυσμένο χωριό της Ελλάδας, να την ακούσουν οι πολίτες, να την καταλάβουν. 
Παιχνίδι λέξεων. Λέξεις που χάνουν τον νόημά τους. Αυτή είναι η εμπειρία της Ένωσης Κεντρώων δύο χρόνια τώρα μέσα στην ελληνική Βουλή.
Έχω πει πάρα πολλές φορές από αυτό το Βήμα για την τραγική αποτυχία του εγχώριου πολιτικού συστήματος, για τη φανερή αδυναμία του να σταθεί με αξιοπρέπεια στο ύψος που απαιτούν οι περιστάσεις. Σήμερα, όμως, βρισκόμαστε όλοι και όλες στη δυσάρεστη θέση να το διαπιστώσουμε αυτό με χειροπιαστό τρόπο, να διαπιστώσουμε τα αποτελέσματα αυτής της αποτυχίας.

Με αφορμή, λοιπόν, την τροπολογία με γενικό αριθμό 1411 και ειδικό αριθμό 130, που υπογράφεται από τον Υπουργό της Δικαιοσύνης και φέρει τον άκρως παραπλανητικό τίτλο: «Τροποποιήσεις διατάξεων του Ποινικού Κώδικα», καλούμαστε όλοι σήμερα να τοποθετηθούμε για το εάν είναι δίκαιο και σωστό να ασκείται αυτεπάγγελτη δίωξη σε βάρος όσων προκαλούν σωματικές βλάβες. Αυτό γράφει η τροπολογία.

Ποιος θα μπορούσε να έχει αντίρρηση σε αυτό που αναφέρεται στην τροπολογία; Η δίωξη εναντίον όσων προκαλούν σωματικές βλάβες ακούγεται λογικό πράγμα. Μοιάζει, επίσης, να είναι σωστό, ηθικό και νόμιμο το περιεχόμενο της φράσης «δίωξη όσων προκαλούν σωματικές βλάβες». Παρακάτω, όμως, γράφει «και δίωξη όσων απειλούν» και πιο κάτω γράφει και «δίωξη όσων διαταράσσουν». Και αυτά λογικά μοιάζουν. Και αυτά σωστά ακούγονται.

(Θόρυβος στην Αίθουσα)

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Μάριος Γεωργιάδης): Κύριοι συνάδελφοι, χαλαρώσαμε λίγο πάλι. Σας παρακαλώ πολύ, αν θέλετε, κάντε ησυχία.
Κύριε Σαρίδη, συνεχίστε.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΑΡΙΔΗΣ: Κύριοι συνάδελφοι, όσο λογικές και να ακούγονται οι φράσεις αυτές, όσο στέρεες και ακλόνητες και αν μοιάζουν, τόσο είναι αντίστοιχα και το μέγεθος της αποτυχίας σύσσωμου του εγχώριου πολιτικού συστήματος. Εδώ και πολύ καιρό φωνάζουμε πως οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Αυτό δεν θα μπορούσε παρά να έχει κάποιες συνέπειες.

Να, λοιπόν, οι συνέπειες ποιες είναι: Σήμερα πρέπει οι συνάδελφοι της Συμπολίτευσης να πείσουν τους εαυτούς τους, να πείσουν τους πολίτες, αλλά να πείσουν και εμάς της Αντιπολίτευσης πως η νομοθέτηση της δίωξης όσων προκαλούν σωματικές βλάβες και απειλούν είναι σωστό, είναι δίκαιο, είναι ηθικό, είναι τίμιο. 

Αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο, διότι οι λέξεις αυτές, που χρειάζεστε αυτήν τη στιγμή και θέλετε να τις χρησιμοποιήσετε όντως γι’ αυτό που πραγματικά σημαίνουν, αυτές δυστυχώς για εσάς δεν σας κάνουν σήμερα το χατίρι και δεν θα μεταφέρουν τελικά το μήνυμα που εσείς θέλετε να περάσετε.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, οι λέξεις σήμερα δεν απαντάνε, αλλά ρωτάνε ευθέως γιατί έχουμε ανάγκη να νομοθετήσουμε κάτι τέτοιο. Υπήρχε κάποιο κενό στον νόμο μέχρι σήμερα; Δεν προβλέπεται ήδη η δίωξη όσων προκαλούν σωματικές βλάβες; Δεν προβλέπεται η δίωξη όσων απειλούν; Τι μας οδήγησε, λοιπόν, σήμερα εδώ σε αυτό το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε;

Για να απαντήσουμε αυτό, θα πρέπει να δώσουμε απάντηση και σε ένα άλλο ερώτημα που θέτει επίμονα η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού: Γιατί δεν νομοθετούμε την προστασία της πρώτης κατοικίας;

Τι μας εμποδίζει να νομοθετήσουμε όλοι μαζί; Αυτό αναρωτιούνται και κανείς δεν βγαίνει να δώσει μια υπεύθυνη απάντηση. Το γεγονός ότι ο Νόμος Κατσέλη ισχύει μέχρι το 2018 καθησυχάζει τους Έλληνες πολίτες, που βιώνουν στην καθημερινότητά τους αυτόν τον Αρμαγεδδώνα.

Εγώ προσωπικά εδώ και μήνες πηγαίνω κάθε μέρα και καταθέτω μια ερώτηση, ενίοτε επίκαιρη ερώτηση, ξανά και ξανά την ίδια. Ρωτούσα τον Υπουργό Δικαιοσύνης να μου πει -και εννοούσα να βγει δημόσια να μου το πει - πώς έχει προχωρήσει, αν θα πρέπει η πρώτη κατοικία να στηριχθεί, αν αυτός είναι υπεύθυνος γι’ αυτό το πράγμα. Να μου απαντήσει, αν είχε το δικαίωμα.

Μου απάντησε ότι είναι αναρμόδιος ο Υπουργός Δικαιοσύνης. Απάντησε αναρμόδιος γι’ αυτό. Είπε στην απάντηση την οποία λάβαμε από το Υπουργείο «ρωτήστε το Υπουργείο Οικονομικών».

Μα, καλά, κύριε Υπουργέ, όταν εσείς πηγαίνατε και κάνατε συμφωνίες με τις τράπεζες, όταν εσείς βγαίνετε έξω και λέτε ότι εμείς συνεννοηθήκαμε με τις τράπεζες και κάναμε μια προφορική συμφωνία, αυτή καθαυτή η προφορική συμφωνία εξασφαλίζει τους Έλληνες πολίτες;

Ο κ. Κοντονής δήλωσε, λοιπόν, αναρμόδιος να απαντήσει.

Δεν καταλαβαίνετε, κύριε Υπουργέ της Δικαιοσύνης, ότι υπάρχει μια αναντιστοιχία, μια ανακολουθία στις δηλώσεις σας; Πώς είναι δυνατόν, από τη μια πλευρά, να νιώθετε αρμόδιος να διαπραγματευθείτε με τις τράπεζες και να κλείνετε συμφωνίες, τις οποίες ζητάτε από τους Έλληνες να εμπιστευθούν και έπειτα, για το ίδιο θέμα, όταν σας ρωτούμε εδώ, μέσα στην ελληνική Βουλή για το εάν θα πρέπει να κάνουμε νόμο του κράτους αυτή τη συμφωνία, να δηλώνετε αναρμόδιος; Σας φαίνεται λογικό να είστε αρμόδιος να κλείνετε προφορικές συμφωνίες, αρμόδιος για να καθησυχάζετε τους πολίτες, αναρμόδιος όμως για να νομοθετήσετε; Είναι λόγια του αέρα και οι πολίτες δεν μπορούν να εμπιστευθούν αυτά τα λόγια.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχουν δει οι πολίτες και έχουν καταλάβει τι αξία και τι σημασία έδωσε το πολιτικό σύστημα στις γραπτές συμφωνίες, όπως για παράδειγμα, στο Σύνταγμα και έτσι ξέρουν τι να περιμένουν από τις προφορικές συμφωνίες. Ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που φτάσαμε σήμερα εδώ, επειδή δεν σας πιστεύουν οι πολίτες, αναγκάζεστε να τους απειλήσετε.

Σήμερα δεν συζητάμε να νομοθετήσουμε τη δίωξη όσων δέρνουν και απειλούν. Σήμερα μας ζητάτε να βάλουμε αστυνομικούς να λύσουν εκείνοι το δικό σας πρόβλημα, το πρόβλημα το οποίο δημιούργησε το πολιτικό σύστημα εδώ και χρόνια. Σήμερα σε ένα νομοσχέδιο που παρουσιάζει ως βασικό του επιχείρημα την ανάγκη αποσυμφόρησης των δικαστηρίων και ενώ η ελληνική κοινωνία ακόμα προσπαθεί να καταλάβει ποιους βγάλαμε από τη φυλακή με τον νόμο του κ. Παρασκευόπουλου, εσείς μας ζητάτε να επαναφέρουμε τα ιδιώνυμα.

Ο μόνος λόγος που αναγκάζεστε να το κάνετε αυτό είναι γιατί αποτύχατε, αγαπητοί συνάδελφοι. Οι Έλληνες έχουν μηδενική εμπιστοσύνη στο πολιτικό τους σύστημα. Αυτό συμβαίνει, όταν οι λέξεις χάνουν το νόημά τους. Και αν αναλογιστούμε την αρχή του σημερινού νομοσχεδίου, δηλαδή το νόημα που διαπνέει τις διατάξεις των βασικών άρθρων του, τότε μπορούμε να κάνουμε και λόγο και για τραγική ειρωνεία.

Σήμερα αναγκαζόμαστε να μιλάμε για αυτό το τίμημα που έχουν χάσει οι λέξεις το νόημά τους σε ένα νομοσχέδιο που προσπαθεί να διορθώσει κάποιες αδικίες, η ουσία και το μέγεθος των οποίων αποτυπώνεται στην αντίφαση και στον παραλογισμό του υφιστάμενου νομικού όρου «ακαταλόγιστοι εγκληματίες». Αυτή η φράση στέκει; Είναι ένας νεοφανής όρος του ποινικού δικαίου που θα δημιουργήσει προβλήματα. Ή έχεις το ακαταλόγιστο ή είσαι εγκληματίας. «Ακαταλόγιστος εγκληματίας» δεν υπάρχει. Και όμως, υπάρχει σήμερα στο ελληνικό δίκαιο. Έτσι τους αποκαλούμε και έτσι τους συμπεριφερόμαστε.

Η αντίφαση, δηλαδή, δεν είναι μόνο τυπική. Η ανακολουθία δεν είναι απλά γραφειοκρατική, αλλά είναι και ουσιαστική. Όταν καταλογίζεις εγκλήματα σε κάποιον που έχει το ακαταλόγιστο και ενώ είναι βεβαιωμένη η ψυχική του ασθένεια, τότε καθορίζεις και τον τρόπο με τον οποίον θα τον αντιμετωπίσει το δικαστικό και το σωφρονιστικό, αντίστοιχα, σύστημα.

Σήμερα με τα τρία πρώτα κεφάλαια του νομοσχεδίου και τα όσα προβλέπονται στις διατάξεις των άρθρων 1 έως 20, επιχειρούμε να διορθώσουμε αυτή την κατάσταση και μάλιστα, με τη συνδρομή πολύ σοβαρών επιστημόνων, οι οποίοι αναφέρονται και στην αιτιολογική έκθεση.

Κανονικά, λοιπόν, αν νομοθετούσαμε με φυσιολογικό τρόπο, σήμερα θα έπρεπε να μιλάμε αποκλειστικά και μόνο γι’ αυτά τα εικοσιένα άρθρα και για το περιεχόμενό τους και θα είχαμε την ευκαιρία να εξηγήσουμε στους πολίτες τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε όλοι μαζί πώς πρέπει να βρίσκει εφαρμογή η έννοια της ανθρωπιάς στους χώρους των δικαστηρίων και των φυλακών.

Δεν ζούμε, όμως, αγαπητοί συνάδελφοι, σε κανονικούς καιρούς. Τα χρόνια που ζούμε είναι δύσκολα. Έτσι, αντί να διορθώνουμε τα όσα συμβαίνουν στα δικαστήρια και στις φυλακές, ασχολούμαστε με τα όσα φοβόμαστε πως θα γίνονται στα συμβολαιογραφικά γραφεία και κοιτάμε πώς θα στείλουμε περισσότερους στα δικαστήρια και στις φυλακές. Αυτό κοιτάμε. Αυτή είναι η αντίφαση.

Κανένας διάλογος δεν μπορεί να έχει νόημα υπό αυτές τις συνθήκες. Τρανταχτό παράδειγμα το ζήτημα των φαρμακείων. Οι φαρμακοποιοί προειδοποιούν όσους σκοπεύουν να ανοίξουν φαρμακεία πως θα χάσουν τα λεφτά τους.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κάτι δεν πάει καλά με τον τρόπο που νομοθετούμε. Δεν μπορεί να το βλέπει αυτό μόνο η Ένωση Κεντρώων, θα πρέπει να το αντιλαμβάνεστε και εσείς. Δεν μπορεί να μην το καταλαβαίνετε. Είναι φανερό σε όλους. Και αυτό δεν μπορεί παρά να έχει πολύ σοβαρές συνέπειες.

Σήμερα με το άρθρο 22 ισοπεδώνουμε την έννοια του γάμου. Ποια θα είναι η διαφορά στα μάτια του νόμου ανάμεσα στον γάμο και στο σύμφωνο συμβίωσης, όταν από αύριο θα ισχύσει το άρθρο 22; Κατά τη γνώμη μου, καμία. Η μόνη διαφορά που από εδώ και πέρα θα έχει, θα είναι η ευλογία του Θεού. Σε μια χώρα που το δημογραφικό πρόβλημα αποτελεί πραγματική και ουσιαστική απειλή, εμείς επιλέγουμε να δείξουμε πόσο προοδευτικοί είμαστε με το να κάνουμε όσο πιο εύκολη μπορούμε τη διάλυση της οικογένειας.

Έχουμε κάνει και άλλα πολλά εύκολα πράγματα. Γενικά αυτή η χαλάρωση, αυτή η ευκολία η οποία περιβάλλει τους πυλώνες του ελληνικού έθνους, την οικογένεια δηλαδή και την Εκκλησία, δεν βοηθάει στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, αγαπητοί συνάδελφοι.

Σας ρωτώ, τι μήνυμα στέλνουμε με το άρθρο 28; Πουθενά αλλού στον κόσμο δεν βρέθηκε κάποιος να αυξήσει το όριο του πότε τα συστατικά της κάνναβης την καθιστούν παράνομη. Όμως, εδώ στην Ελλάδα θα γίνει και αυτό. Απλά είναι ένα θέμα, λέει, υπουργικής απόφασης. Με Κοινή Υπουργική Απόφαση δυο Υπουργών, του Υπουργού Δικαιοσύνης και του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, θα μπορούμε μόνο εμείς εδώ στη χώρα μας να αναπροσαρμόζουμε το ανώτατο επιτρεπτό όριο περιεκτικότητας των ουσιών εκείνων που ξεχωρίζουν τη βιομηχανική από τη φαρμακευτική κάνναβη και τη φαρμακευτική κάνναβη από την παράνομη κάνναβη.

Σύμφωνα με τους νόμους, ζούμε σε μια πάρα πολύ προοδευτική χώρα. Στα χαρτιά αυτή η χώρα είναι πολύ μπροστά, πολύ μοντέρνα. Δυστυχώς, όμως, η απόσταση από την πραγματικότητα δεν θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη. Απόδειξη αποτελεί η σιωπή.

Ποιους αφορά η τροπολογία με γενικό αριθμό 1386 και ειδικό 120 που προβλέπει την αντικατάσταση των διατάξεων μεταβατικού χαρακτήρα του άρθρου 72 του Κώδικα Φορολογίας; Γιατί προχωράτε στις αιφνιδιαστικές αυτές αλλαγές που προβλέπονται για τους Έλληνες δικαστές στα άρθρα 33 και 36; Πώς είναι δυνατόν να πιστεύετε πως χωρίς να έχετε διαβουλευθεί κανέναν, χωρίς να έχετε συζητήσει με τους ίδιους τους δικαστές, θα έχουν θετικό αποτέλεσμα οι αλλαγές που προσπαθείτε να επιβάλετε στο δικαστικό σύστημα;

Αντί να σχολιάζετε ως πολίτης τις αποφάσεις και αντί, κύριε Υπουργέ, να τους προκαλείτε σε έναν αγώνα αντοχής, ίσως θα έπρεπε να επιδιώκετε τον διάλογο μαζί τους. Δεν μπορείτε να επικαλεστείτε το γεγονός πως είστε πολίτης, κύριε Υπουργέ, όποτε και σε ό,τι σας βολεύει, και παράλληλα να παρουσιάζεστε ως ειδικός, ως γνώστης, ως Υπουργός για να πείσετε για αυτά που λέτε στους πολίτες, όποτε επίσης σας βολεύει.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η προσπάθεια της Ένωσης Κεντρώων να αντιμετωπίζει κάθε νομοσχέδιο με αντικειμενικό και ψύχραιμο τρόπο γίνεται καθημερινά όλο και πιο δύσκολη, πιστέψτε με. Αυτό συμβαίνει γιατί συνειδητοποιούμε πως συμπεριφέρεστε σαν να μη νιώθετε καμία ανάγκη να απολογηθείτε, λες και δεν έχετε κανένα μερίδιο ευθύνης, που δεν μπορούν ούτε τα στελέχη σας να αποφασίσουν αν θα πρέπει να συμμετέχουν στις αντιδράσεις κατά των πλειστηριασμών ή να ψηφίσουν υπέρ της βίας.

Έχετε οχυρωθεί πίσω από τη δικαιολογία πως οι προηγούμενοι έκαναν χειρότερα, για να δικαιολογήσετε μέχρι και τη βία, λες και αυτό αρκεί στους πολίτες για να συνεχίσουν να ανέχονται αυτές τις συμπεριφορές. Είσαστε ασυνεπείς και ανακόλουθοι. Η τροπολογία για τον καθορισμό των αντικειμενικών αξιών το αποδεικνύει αυτό περίτρανα.

Με τροπολογία της τελευταίας στιγμής, χωρίς καμία απολύτως ευκαιρία να τη συζητήσουμε στο ελληνικό Κοινοβούλιο, αιφνιδιάζοντας τους πάντες, προχωράτε σε μια απόφαση που είναι βέβαιο πως στο μέλλον θα δημιουργήσει πολλά προβλήματα, ενώ μέχρι τότε η καθυστέρηση που προκαλείται με αυτή σας την απόφαση μόνο ζημιά θα κάνει σε όλους, και στους ιδιοκτήτες και στην αγορά των ακινήτων.

«Παρών» στο νομοσχέδιο από την Ένωση Κεντρώων επί της δήθεν αρχής του νομοσχεδίου. Η ιστορία θα κρίνει εσάς, τους άλλους και εμάς για όσα κάνατε, για όσα δεν κάνατε, για τα ψέματα που είπατε, αλλά κυρίως για τις αλήθειες που δεν είπατε.

Ευχαριστώ πολύ.