ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Ο επιτάφιος θρήνος της "Αριστεράς"

Η "αριστεροπληξία" είναι αθεράπευτη ψυχική νόσος...
Ο θίασος...

Όταν η αριστερά δεν στέκεται στο πλάι του λαούόταν δεν ακούει την ανάσα του και την φωνή τουόταν δεν προασπίζεται το δίκιο και την μικρή του περιουσίατότε μοιραία ο λαός θα ψάξει να βρει στήριγμα και αποκούμπι αλλού. 
      
 Ας μην τρομοκρατούν λοιπόν και κατατάσσουν τον λαό οι ινστρούχτορες της αριστεράς στον φασισμό απλώς και μόνο γιατί ο λαός διαμαρτύρεται και δεν συμφωνεί με την απερίγραπτη εφαρμοσμένη ιδεολογία της πλέμπας που κυβερνάδιότι είναι ο φασισμός της δικής τους ιδεοληψίας (αν πρόκειται απλώς και μόνο για ιδεοληψία και όχι για καθαρό προσωπικό και κομματικό συμφέρον) που τον σπρώχνει μακριά απ' τον λεγόμενο "φυσικό του σύμμαχο" την αριστερά, σε ξένες αγκαλιές.

Τώρα, αν αυτό το πράγμα που κυβερνάει, καθώς και τα προπαγανδιστικά του παράκεντρα πρόκειται όντως για Αριστερά είναι για συζήτηση. Με την στενή έννοια του όρου "αριστερά", όχι δεν είναι. Είναι καθαρός νεοφιλελευθερισμός. Όμως για τα ελληνικά δεδομένα αυτό είναι η Αριστερά.

Εφ' όσον είναι η πρώτη φορά που η αριστερά στην Ελλάδα καλείται από θέση ευθύνης να εφαρμόσει τα όμορφα λόγια της μακρόχρονης περιόδου της εκτός εξουσίας και στις παρυφές του πολιτικού μας συστήματος, και το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε, με το δίκιο του μπορεί κανείς να συμπεράνει πως ναι, αυτό είναι η Αριστερά στην Ελλάδα.
Ο λαός (σ.σ.: οι αφελείς αγνοί "αριστεροί") είχε μάθει να πιστεύει πως Αριστερά σημαίνει ήθος, συνέπεια, ανιδιοτέλεια, ρήξη με τα συμφέροντα όπου γης. Ακριβώς δηλαδή τα αντίθετα από όσα βλέπει σήμερα να γίνονται απ' την αριστερή του κυβέρνηση.
Κι αφού λοιπόν, μπορεί να πει κάποιος, έβλεπε ο λαός όλες αυτές τις ποιότητες στην Αριστερά γιατί δεν την καλούσε νωρίτερα στην εξουσία, πριν την τραγωδία και την καταστροφήΕδώ δεν υπάρχει σαφής απάντηση.

Ίσως όμως διαισθητικά (και εκ του αποτελέσματος με το δίκιο του) κάτι τον απωθούσε σε όλο εκείνο το θολό συνονθύλευμα ιδεών και απόψεων  (όχι ότι έφταιγαν οι ιδέες και οι απόψεις, απλώς ήταν θολά τα μυαλά και θολότερες οι επιδιώξεις)που ακόμη κι αν ήταν θολές κι αόριστες εν τούτοις ο κόσμος έβλεπε να έρχονται σε αντίθεση με τους προσωπικούς στόχους και την πολιτεία των προσώπων που τις έκφραζαν.

Όταν όμως έφτασε ο κόμπος της προδοσίας στο χτένι, ο λαός ανέσυρε την Αριστερά απ' το 4% και είπε να την εμπιστευτεί.

Με τι κόστος όμως; Με την απομυθοποίηση της Αριστεράς και με το χάσιμο της ψυχής του, αφού πια κάθε ελπίδα και κάθε εμπιστοσύνη του προς οποιοδήποτε πολιτικό χώρο εξαφανίστηκε.

"Και η υπόλοιπη Αριστερά;" θα πει κάποιος. Η εξωκυβερνητική;
     
Αν μιλάμε για την εκτός κυβέρνησης και εκτός κοινοβουλίου Αριστερά που έντιμα δεν συμβιβάστηκε με την κυβερνητική πορεία προς τα δεξιά και αποχώρησε σχετικά έγκαιρα, δεν φαίνεται ικανή να σταθεί στο πλάι του λαού, αφού αγνοεί το κύριο πρόταγμά του που είναι η συνένωση όλων των έντιμων (τουλάχιστον ως τώρα) δημοκρατικών αντιμνημονιακών αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων και τάσεων σε έναν κοινό αγώνα εναντίον της νέας Κατοχής. Οι αυτόνομες πορείες και οι αυτόνομες προσωπικές επιδιώξεις δείχνουν να έχουν σε αυτήν την Αριστερά προβάδισμα, πράγμα που βεβαίως δεν συμβαδίζει με την καθαρή αριστερή ιδεολογία.

Όσο για την υπόλοιπη εντός κοινοβουλίου Αριστερά, αυτή προφανώς δεν θέλει, δεν ενδιαφέρεται για την εμπιστοσύνη της μεγάλης λαϊκής μάζας.  Αρκείται στις κρατικές επιχορηγήσεις των κοινοβουλευτικών κομμάτωνκαι (αυτο)ικανοποιείται με την διάσωση και την θεωρητική δικαίωση - που όμως δεν έρχεται των παλαιοκομματικών ολοκληρωτικών ιδεών (και ιδεοληψιών) και πρακτικών που κατάφεραν να καταστρέψουν τον "εφαρμοσμένο σοσιαλισμό",
και να προσφέρουν την παγκόσμια κοινότητα βορά στα νύχια της Παγκοσμιοποίησης και του Νεοφιλελευθερισμού.

Η απομυθοποίηση της Αριστεράς στην χώρα μας σε όλο της το μεγαλείο. Είναι κρίμα όμως. Κρίμα για όσους πραγματικά αγνούς (και εκ του αποτελέσματος αδικοχαμένους) τόσες δεκαετίες έδωσαν ό,τι είχαν, και την ζωή τους ακόμη, για την προάσπιση της ιδεολογίας τους. Και είναι ακόμα πιο κρίμα για τον λαό να σπρώχνεται εκών άκων προς τα δεξιά κι ακόμα δεξιότερααπό τους Έλληνες "αριστερούς".

Κάπου όμως θα πρέπει να υπάρχει ελπίδα. Θα ψάξουμε να την βρούμε!..

------------------

 Πυγολαμπίδα: Ψάξτε, ψάξτε, παιδιά! Κάπου εκεί πιο "αριστερά" θα είναι κρυμμένη η "ελπίδα". Τρέξτε να την προλάβετε μπας και η "ελπίδα" ξεστρατίσει προς τα δεξιά και... ερωτευτεί τον Κασιδιάρη, χτύπα ξύλο!  "Αριστερή" Ελπίδαααα! Πού είσαι; Γύρνα πίσωωωω! Μ' ακούς;

Εδώ ελπίδα, εκεί ελπίδα, πού στον κόρακα κρύφτηκε η "αριστερή" ελπίδα; Άφαντη η ελπίδα να έρθει ο  αγνός "αριστερός" στα συγκαλά του... Άφαντη η ελπίδα να ξορκίσει ο αγνός "αριστερός" την ουτοπική ιδεοληψία του.  Άφαντη η ελπίδα να αφυπνιστεί ο αγνός "αριστερός από την πλάνη του.

Φαντάζεστε το σοκ που υπέστη ο αγνός "αριστερός" οπαδός όταν ανακάλυψε ότι η "αριστερά" δεν συγκέντρωνε στους κόλπους της αγγελούδια αλλά, όπως και κάθε άλλη πωλητική συμμορία, συγκέντρωνε τη σάρα και τη μάρα τυχάρπαστων που πούλαγαν φρούδες ελπίδες στους αφελείς;  Μέγα το σοκ και η ψυχολογική ζημιά και δεν υπάρχουν οι σώζοντες ψυχοθεραπευτές. 

Τους καημένους τους αγνούς "αριστερούς" ειλικρινά τους λυπάμαι. Συμμερίζομαι τον πόνο τους. Αφού όμως δεν ξύπνησαν με τον "αριστερό" φασισμό του ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπάρχει ελπίδα να ξυπνήσουν ποτέ... Φαίνεται ότι η "αριστεροπληξία" είναι αθεράπευτη ψυχική νόσος. Ωιμέ, Βαβαί, Παπαί!!!