ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

Πολιτική: αντεθνικός τυχοδιωκτισμός για χωρίς ευθύνες γρήγορο πλουτισμό


Προσωπικά θεωρώ την πολιτική τυχοδιωκτισμό και τους πολιτικούς τυχοδιώκτες. Θεωρώ επίσης ότι αυτή η τάση θα μπορούσε να μετριαστεί αρκετά αν ο αριθμός των βουλευτών κατέβαινε στους 150 (η Κνεσέτ του Ισραήλ με 8,5 εκατομμύρια πληθυσμό έχει 120 βουλευτές") και οι αποδοχές τους ήταν συνολικά 2000 ευρώ μηνιαίως, χωρίς πρόσθετες παροχές, εφόσον όλοι διατηρούν τα επαγγέλματά τους. Έτσι θα ελκύονταν στην πολιτική μόνο όσοι επιθυμούν διακαώς να προσφέρουν στην πατρίδα κι όχι αυτοί που αποζητούν εύκολο και ανεύθυνο πλουτισμό. 

Θα έπρεπε ακόμη, προτού μπει κάποιος σε εκλογικό ψηφοδέλτιο, να περνάει ένα είδος ΑΣΕΠ για βουλευτές, ώστε οι άχρηστοι να αποκλείονται. Και φυσικά θα έπρεπε να καταργηθεί η ασυλία των βουλευτών και ο κατάπτυστος νόμος περί ευθύνης (ανευθυνότητας) υπουργών. Προϋπόθεση η αποκοπή του ομφάλιου λώρου μεταξύ Κυβέρνησης και Δικαιοσύνης.

Δυστυχώς, όμως, τα λογικά και αυτονόητα θεωρούνται ακατανόητα από τους πολιτικοκυνικούς και τον μπουκωμένο με "δημοκρατικό" κουτόχορτο κομματικό οπαδό.

***********

Πρωταθλητές στη μικροπολιτική

Του Μένιου Τασιόπουλου
Το να εμπλέκεται πλέον κάποιος στην πολιτική είναι σαν να ασκεί κάποιο επάγγελμα. Στους δύσκολους, μάλιστα, καιρούς των Μνημονίων, όπου τα περιθώρια κέρδους και για τους ελεύθερους επαγγελματίες έχουν συρρικνωθεί σημαντικά, η βουλευτική αποζημίωση με τις παροχές και τα επιδόματα, έχουν πολύ μεγάλο οικονομικό ενδιαφέρον. Για τον λόγο αυτό, η εμπλοκή στην πολιτική συνήθως δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο, με αποτέλεσμα να εκφυλίζεται σε μικροπολιτική.
Δεν είναι μέρος μιας συνολικότερης προσπάθειας για τον επαναπροσανατολισμό και την αναδιοργάνωση της χώρας. Δεν είναι μία στράτευση υπέρ του λαού και του έθνους. Είναι απλά μια δουλειά! 

Ο “μάχιμος πολιτικός” δεν έχει μεγάλη διαφορά στον τρόπο που αντιμετωπίζει τα γεγονότα και τις συνθήκες από τον “μάχιμο δικηγόρο”. Πάνω και πέρα από όλα, το δίκιο του πελάτη του. Η μόνη διαφορά είναι ότι πελάτης του πολιτικού δεν είναι κάποιος ιδιώτης, η κάποιος κακοποιός, αλλά το κόμμα και ο ψηφοφόρος του.

Επίσης, μια σημαντική διαφορά είναι ότι στην πολιτική ζωή δεν έχουμε κάποιο δικαστή που προσπαθεί να εφαρμόσει το νόμο, όπως σε μια αίθουσα δικαστηρίου. Έχουμε ένα σύνολο ανθρώπων που στιγμιαία, την ώρα που βρίσκονται στην κάλπη “γράφουν” το νόμο. Ορίζουν, δηλαδή, ποιοι θα έχουν την σφραγίδα του κράτους, δηλαδή την εξουσία. Ορίζουν, επίσης, ποιοι θα κρίνουν τις πράξεις των κυβερνώντων, λαμβάνοντας τον μισθό τους και περιμένοντας να τους δοθεί η ευκαιρία να γίνουν από αντιπολίτευση συμπολίτευση.
Οι Έλληνες πολιτικοί, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, εκτός από «καριερίστες» αρέσκονται να είναι και ανεύθυνοι σε σχέση με τις μεγάλες αποφάσεις, αυτές που έχουν στρατηγικές επιπτώσεις για το έθνος και τον λαό. Προτιμούν τις μεγάλες αποφάσεις να τις λαμβάνουν άλλοι. Ακόμη και αν αυτοί οι άλλοι είναι απλώς γραφειοκράτες.
Στην προκειμένη περίπτωση οι υπάλληλοι της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, οι επιτελείς του ΝΑΤΟ, ακόμα και ξένοι πολιτικοί που είναι ταγμένοι να υπηρετούν τα συμφέροντα των δικών τους κρατών και λαών.

Οι δικοί μας πολιτικοί αγαπούν την μικροπολιτική, ασκούνται μονίμως επί αυτής όχι μόνο στις περιόδους της ευημερίας, αλλά και στις περιόδους της χρεοκοπίας και της “δουλοπαροικίας”, όπως η σημερινή. 

Τελικά αποδεικνύεται ότι μόνο γι’ αυτήν μπορούν να μιλήσουν. Για την ακρίβεια, είναι πρωταθλητές…

πηγή