ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 29 Απριλίου 2018

Ευτυχία πού Είσαι;



Η αναζήτηση της ευτυχίας είναι μια έμφυτη τάση που εκδηλώνεται ενστικτωδώς από τη στιγμή που ο άνθρωπος συνειδητοποιεί την ύπαρξή του. 

Από τη νηπιακή του ηλικία το παιδί αρχίζει να αναζητά την ευτυχία στα παιχνίδια και στην αγάπη των γονέων του. Σε μια προσπάθεια “κατάκτησης” της ευτυχίας τα θέλει όλα δικά του. Έτσι, όταν γεννιέται το μικρότερο αδελφάκι του και η αγάπη των γονιών αρχίζει να μοιράζεται, τότε το πρωτότοκο νήπιο νιώθει παραγκωνισμένο. Το ένστικτο της ζήλιας φουντώνει μέσα του, κι αν στην πορεία συμβεί το μικρότερο αδελφάκι να είναι προικισμένο με περισσότερα χαρίσματα, προσελκύοντας  την προσοχή των γονέων, τότε η ζήλια γίνεται βασανιστική και μπορεί να συνοδεύει τον πρωτότοκο ή την πρωτότοκη εφόρου ζωής.

Τι μας δείχνει αυτό; Απλούστατα ότι ο άνθρωπος συναρτά την ευτυχία του με την  ασφάλεια που του παρέχει η αγάπη και η αποδοχή που του δείχνει το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον και κυρίως οι γονείς.

Μεγαλώνοντας το άτομο αναζητά την ευτυχία στον έρωτα, συχνά επιζητώντας απόλυτη κυριαρχία στο σύντροφο που νομίζει πως αγαπάει. Κι ενώ ποτάμια αίματος έχουν χυθεί για την κατάκτηση της ανθρώπινης ελευθερίας, οι περισσότεροι άνθρωποι επιδιώκουν, και πολλοί το πετυχαίνουν, να στερήσουν παντελώς την ελευθερία του συντρόφου τους, καταδικάζοντας το αντικείμενο του πόθου τους σε απόλυτο μαρασμό. Η αποτυχία απόλυτης κυριαρχίας πάνω στο σύντροφο, όταν δεν καταλήγει σε χωρισμό,  δίνει τροφή στο βασανιστικό  ένστικτο της ζήλιας. Έτσι, αντί για την ευτυχία που ζητάει κανείς στον έρωτα, εισπράττει πόνο και δυστυχία.

Ένας άλλος τομέας  στον οποίο  ο άνθρωπος  αναζητά την ευτυχία του είναι η κοινωνική καταξίωση. Επιδιώκει να είναι  επιτυχημένος με τα καθιερωμένα κοινωνικά κριτήρια. Αγωνίζεται για να σπουδάσει, να αποκτήσει μια καλή θέση εργασίας, να διακριθεί στον τομέα του. Καλά, βεβαίως και χρήσιμα  είναι  όλα αυτά, και βοηθούν τον άνθρωπο στο να έχει μια πιο άνετη ζωή. 

Όμως και πάλι η ευτυχία ξεφεύγει από την καρδιά του. Και πάλι νιώθει κάποιο κενό μέσα του, κενό που δεν μπορεί να προσδιορίσει από πού ακριβώς προέρχεται και το οποίο τον κάνει να αγωνιά για ν’ ανέβει ακόμη πιο ψηλά, να επιτύχει ακόμη περισσότερες διακρίσεις στην καριέρα του. Κι όταν διαπιστώνει ότι αδυνατεί να πάει πιο πέρα,  τότε εμφυτεύει τις δικές του φιλοδοξίες στα παιδιά του, ζητώντας κοινωνική  καταξίωση μέσα από τη δική τους επιτυχία.  Με αυτόν τον τρόπο μεταδίδει  το άγχος το δικό του και στα παιδιά του. Κι όλα αυτά γίνονται  για να κατακτήσει ο άνθρωπος επιτέλους την πολυπόθητη ευτυχία.

Εκεί, βεβαίως που οι περισσότεροι άνθρωποι συμφωνούν πως υπάρχει η ευτυχία είναι στο χρήμα, στον πλούτο. Γι αυτό και στη σύγχρονη κουλτούρα η αξία του ανθρώπου μετριέται με τον τραπεζικό του λογαριασμό. Έχεις χρήμα; Τότε είσαι τυχερός, λέει η κοινωνία. Καθημερινά ακούμε για τους “υπερτυχερούς” που κέρδισαν στο τζόκερ, στο Λόττο κλπ. 

Κανένας όμως δεν κάνει τον κόπο να ρωτήσει τους “υπερτυχερούς” αυτούς ένα χρόνο αργότερα πώς νιώθουν, πόση ευτυχία τους έφερε το χρήμα. Αν υπήρχαν τέτοια στατιστικά στοιχεία, θα αποδεικνυόταν βεβαίως πως είναι “άνθρακες ο θησαυρός”. Διότι απλούστατα, η ύλη δεν μπορεί να χορτάσει την πείνα του πνεύματος.

Ούτε οι διασκεδάσεις μπορούν να γεμίσουν το κενό της ψυχής. Άλλωστε τι είναι διασκέδαση; Η ίδια η λέξη το φανερώνει. Διασκεδάζω σημαίνει διασκορπίζω. Τι διασκορπίζω; Τις έγνοιες, τα προβλήματα. Πώς τα διασκορπίζω;  Προφανώς με τεχνητό και προσωρινό τρόπο. 

Γι αυτό και η διασκέδαση συνοδεύεται με τη χρήση οινοπνεύματος, δηλαδή αλκοολούχων ποτών. Είναι ένας τρόπος για τη δημιουργία μιας τεχνητής ευφορίας, δήθεν διασκέδασης. Μόλις περάσει η επίδραση του αλκοόλ ή άλλων ουσιών, τότε ο άνθρωπος επανέρχεται στις μαύρες του, με το πρόσθετο λάφυρο της υπονόμευσης της υγείας του.

Πού λοιπόν βρίσκεται η ευτυχία; Αυτό είναι το αιώνιο  ερώτημα στο οποίο πολλοί φιλόσοφοι, ποιητές, άγιοι και μύστες προσπάθησαν εναγωνίως να απαντήσουν. Η απάντηση βεβαίως δεν είναι απλή ούτε μονοδιάστατη. Κυρίως όμως δεν είναι εύκολο να τη θέσει κανείς σε εφαρμογή. Η κατάκτηση της απόλυτης ευτυχίας σε τούτη τη ζωή είναι  άπιαστο όνειρο. Κι αυτό διότι η συνειδητότητα προϋποθέτει την συνύπαρξη πόνου και χαράς στη ζωή του ανθρώπου. Αυτό βεβαίως δεν πρέπει να μας αποθαρρύνει από του να αναζητούμε τη σχετική ευτυχία εκεί όπου πράγματι υπάρχει.

Απαραίτητη, όμως,  προϋπόθεση για την κατάκτηση της ευτυχίας, στο βαθμό που τούτο είναι δυνατόν, είναι η αυτογνωσία: Ποιος είμαι; Τι κάνω εδώ στη γη; Γιατί ζω; Ποιος είναι ο προορισμός μου;

Εκτός εάν ο άνθρωπος απαντήσει στοιχειωδώς σ’ αυτά τα ερωτήματα, δεν θα μπορέσει να πλησιάσει την ευτυχία. Είναι προς το συμφέρον μας λοιπόν να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά. 

Είτε το θέλουμε είτε όχι, ο ανηφορικός δρόμος της  πραγματικής ανθρώπινης προόδου και πνευματικής  εξέλιξης  – προσωπικής,  κοινωνικής, εθνικής ή διεθνούς – περνάει μέσα από την αυτογνωσία, την αυτοσυνείδηση και την πραγμάτωση της ΑΡΕΤΗΣ.